Archief

Vrijdag 3 juni

Met behulp van onze GPS vinden we de weg doorheen een wirwar van snelwegen in alle richtingen de stad  uit richting Montpelier, niet in Frankrijk maar in Idaho. Aan onze rechterzijde rijzen de besneeuwde bergtoppen van de eerste Rocky Mountain ketens.

Het dal waar we door rijden is groen, een heel ander beeld dan voorheen. We moeten rechts af, de bergen in en nemen de eerste pas naar een andere vallei. Bij Logan gaat het pas echt de hoogte in en doorheen een prachtig Alpijns landschap klimmen we tot 2300 meter hoogte. Net over de pas is een mooi uitzichtpunt met parking en kijken we neer op het Bear Lake, een enorm uitgestrekt meer met een prachtig azuurblauw oppervlak.

Wanneer we het meer, dat nog altijd op een hoogte van 1900 meter ligt voorbijgereden zijn, komen we in het stadje Paris.

We stoppen bij een kerk gebouwd door de Mormonen in 1888, een vriendelijke vrijwilliger van dienst geeft ons een rondleiding door het gebouw en vertelt terloops dat de naam Paris niets te maken heeft met Parijs. Eén van de stichters van de  gemeenschap heette Perris en ergens is er wat mis gespeld.

De straat waarlangs het gebouw staat is een typische dorpsstraat van deze streek. In Montpelier bezoeken we een museum dat een beeld tracht te geven van de trekkersroute van California tot Oregon.

In het museum krijgen we via een goed gebrachte voorstelling een beeld van wat die trekkers moesten doen en ontberen vooraleer ze hun bestemming bereikten. Wij kunnen ons niet voorstellen wat deze mensen op de been hield op hun tocht van ontelbare mijlen met handkar of ossenwagen doorheen een onherbergzaam land.

Enkele mijlen verder komen we op de camping heel rustig gelegen omringd door bergen.

Donderdag 2 juni

Met een busje dat bestuurd wordt door een  Mormoonse vrijwilliger worden we aan de camping afgehaald en tot aan Temple Square gebracht. We krijgen een rondleiding met een groep Engelstaligen, toevallig is één van de vrouwelijke vrijwilligers een Belgisch meisje. Eerst leiden ze ons in de Assembly Hall rond waar wekelijks gratis concerten gegeven worden, daarna gaan we naar het Tabernakel een enorm gebouw met een gewelfd dak dat een uitstekende akoestiek heeft.

Wanneer we binnen komen is er net een koor, het South California en Arizona Choir met 370 uitvoerders aan het repeteren. Prachtige muziek en een zeer sterk koor waar we een tijdlang van genieten. In het bezoekerscentrum wordt een uitleg gegeven over hun godsdienst en kon degene die het wenst verdere inlichtingen thuis krijgen en de Mormoonse bijbel bekomen.

De grote tempel is enkel voor gelovigen te betreden en kunnen we slechts aan de buitenkant zien. Al deze gebouwen zijn gebouwd door de Mormonen en met bijdragen van al hun leden. Het is overal uiterst net onderhouden en verzorgd.

Aan de overzijde tussen het museum en de bibliotheek staat nog een originele houten hut die door de eerste settlers gebruikt is.

De straten zijn hier ook weer heel breed en net. We klimmen langs Main Street steil omhoog naar Capitol Hill waar het regeringsgebouw van Utah boven op een helling prijkt. Vandaar hebben we een mooi uitzicht op de bergen waar we morgen naartoe trekken.

Woensdag 1 juni

Vandaag gaat het in één ruk naar Salt Lake City 243 mijl of ongeveer 400km. Dat Utah een bergachtig land is merken we zeer goed, langs alle kanten zijn er bergketens en moeten we over enkele passen de hoogste ligt op 7530 of een 2500 meter. Het rijdt immer vlot op de Amerikaanse snelwegen. In Carbon County de koolmijnenstreek van Utah pauzeren we bij de stad Price op een grote parking vanwaar we kijken op bergen kolen die de plaatselijke elektriciteitscentrale verbruikt.

Op deze parkeerplaats staan verschillende gedenkstenen ter herinnering aan kompels die omkwamen in verschillende mijnrampen. Er staat ook een herinneringsplaat om te gedenken dat ooit op deze plaats de hoofdzetel stond van een mijnbedrijf en dat door Buth Cassidy en zijn bende beroofd werd van $8000 in goud en zilver.

In de verte zien we verschillende flink besneeuwde bergtoppen een aanwijzer dat we de Rocky Mountains naderen. Bij Provo stoppen we voor de lunch. Van daar uit tot in Salt Lake City wordt het verkeer zeer druk en we rijden over vier rijbanen in elke richting. Hier is alles volgebouwd en druk bevolkt, een hele verandering van wat we tot nu gezien hadden. Aangekomen in de stad zoeken we het plaatselijk verhuurkantoor van Cruise America op om onze koelkast te laten nazien die de onhebbelijke gewoonte had regelmatig uit te vallen. We worden daar zeer vlot en vakkundig geholpen en rijden dan naar een camping in de buurt.

Dinsdag 31 mei

De ingang van het natuurpark Arches ligt dicht bij highway 19, er loopt een doodlopende weg van 18 mijl dwars doorheen die ons toelaat alle uitzichtpunten te bekijken.
 
Vanaf de ingang gaat het steil via haarspeldbochten de hoogte in langs prachtige rotspartijen in de bekende rode zandkleuren. De eerste halte laat ons reeds kennismaken met de prachtige natuurmonumenten die ons wachten.

Er wordt gefotografeerd naar hartenlust rondom ons en zelf kunnen we ook niet ophouden met klikken. Bij het ene punt na het andere maken we korte wandelingen die soms toch pittig kunnen zijn, gelukkig is het prachtig weer waarbij de rotspartijen mooi afsteken tegen de blauwe lucht.

We komen bij de eerste bogen in zandsteen waarnaar het park zijn naam heeft het zijn twee openingen naast elkaar, we lopen er omheen om ze langs alle kanten te kunnen bewonderen. Dit zijn weer schitterende voorbeelden van wat er door erosie in de loop van miljoenen jaren kan verwezenlijkt worden.

Een dubbele boog achter elkaar levert ook weer mooie plaatjes. Op een parking nemen we pauze om te middagmalen en trekken weer verder.

Iets verder staat er een kolom waarop een grote rots balanceert, die uiteindelijk ooit zal neerstorten. Dan komen we bij twee bogen, de zuid en de noord boog, ook weer een flinke wandeling waard. De volgende stop biedt ook twee verschillende bogen, de zandduin boog en de gebroken boog prachtig om te zien.
 
De zandduin boog verdient goed zijn naam want we moeten een flink eind door zeer fijn zand ploeteren.

Tenslotte komen we bij “Delicate Arch” de boog die in vele illustraties over het park te zien is. Om er vlak bij te komen zouden we een tocht van 4 km moeten maken en daar passen we voor. We nemen genoegen met de aanblik van uit de verte.
 
Om op het punt te komen waar we hem goed kunnen zien moeten we toch nog ongeveer 1,5km lopen in de hitte, soms wat steile stukken maar het is toch mooi om te zien, zelfs vanuit de verte.

We hebben nu genoeg gestapt vinden we en hebben de voornaamste punten gezien. Het landschap waar we door rijden doet denken aan de westernfilms die we vroeger zagen. In Moab en omgeving in het zuidoosten van Utah zijn verschillende films gedraaid onder andere Rio Grande met John Wayne en Indiana Jones and the last Crusade en vele andere.

Terug naar de camping voor een koele lafenis.

Maandag 30 mei

Vandaag willen we naar het natuurpark Arches nabij de stad Moab. We moeten ongeveer 175mijl doen. De weg loopt doorheen het verlaten en bergachtige Utah. We rijden mijlen en mijlen zonder enig teken van bewoning, het zijn soms uitgestrekte ranches want veel van het land is omheind.

De weg loop kaarsrecht met weinig of geen verkeer. De bergketens met rode zandsteen zijn nooit uit het zicht of we rijden door een landschap met vulkanische bergen die zwart en grauw zijn.



Toch is het erg mooi om te zien en aangenaam rijden. Tegen de middag komen we in Moab, de hoofdstad van Grand County met ongeveer 5000 inwoners. Het is er erg druk en we kunnen er onze boodschappen doen voor we naar de camping rijden gelegen op 5 mijl van de stad. De camping is zeer goed uitgerust met alle service die we nodig hebben.

Van op de camping hebben we een mooi uitzicht op besneeuwde bergtoppen. Morgen maken we een rit doorheen het natuurpark.

Zondag 29 mei

Om nog een plaats te vinden op de camping van het Capitol Reeef park moeten we er vroeg bij zijn en voor 8 uur zijn we er reeds en bekomen een goede plaats, het is een erg fijne camping heel mooi gelegen aan de Fremont rivier.
 
De schilderachtige route doorheen het natuurpark slingert zo een 6 mijl er doorheen. We volgen de loop van de rivier op de bodem van de vallei die steeds smaller wordt, de uitzichten die we krijgen zijn verbluffend en overweldigend. De rode rotsen lijken wel met een reusachtige beitel te zijn uitgehouwen.

We komen aan het einde van de geasfalteerde weg maar er loopt nog een onverharde weg tot aan het smalste deel van het ravijn. Op  sommige plaatsen is de weg erg smal wanneer we door de kloof rijden.

Op het eindpunt van deze we kunnen we parkeren en te voet nog een eind verder gaan. We lopen dan werkelijk op de droge bedding van de rivier, die bij hevige regenval kan veranderen in een alles verslindende stortvloed. Het is zonnig en warm behalve wanneer er een stevige wind door de kloof blaast.

Het pad op de boden wordt smaller en is slechts nog enkele meters breed en boven ons rijzen hoge rotswanden. Een adembenemende ervaring. We keren terug naar de camping om vlak bij nog enkele woningen te bekijken van de Mormoonse settlers die er een nederzetting hadden.

’s Avonds komt er een astronoom een lezing geven over het zonnestelsel in het openluchttheater, erg interessant maar het is er bitter koud door de ijskoude wind.

Zaterdag 28 mei

We staan vroeg op want we willen naar Capitol Reef National park, zo een 150 mijl. De weg die we volgen is route nummer 12 “de schilderachtige route”, die zijn naam alle eer aan doet. We rijden door totaal van elkaar verschillende landschappen, door kleurrijke bergen waarbij flinke beklimmingen en afdalingen zich afwisselen.

De staat Utah is bezaaid met bergketens met daartussenin groene en dorre vlakten. Af en toe komen we door dorpjes, die vaak slechts een honderdtal inwoners hebben. Het uitgestrekte land is dan ook heel dun bevolkt en we rijden vele mijlen zonder een teken van leven, het verkeer is erg rustig en het is aangenaam rijden. Kort na de middag komen we bij de camping Capitol Reef aan. Jammer genoeg is die volzet want het is een lang weekend voor de Amerikanen, het is Memorial Day.

Na flink wat zoeken vinden we een camping die weliswaar volzet was maar toch nog een parkeerplaats voor ons had, maar zonder service. We staan hier in het midden van een vallei, met aan de ene kant besneeuwde bergtoppen en aan de andere kant rijzen reusachtig grote rode zandstenen bergen de hoogte in.

Het waait hier verschrikkelijk hard en we worden flink gewiegd. Het is ondertussen reeds laat in de namiddag. We maken een korte wandeling langs Mainstreet van Torrey, ook weer zo een stadje met enkele honderden inwoners. Er staat nog een houten kerkje uit 1860 dat gebouwd werd met bijdragen van de plaatselijke boeren en oorspronkelijk dienst deed als schooltje en sociaal centrum.
 
Morgen rijden we terug naar het park om weer wat nieuws te bekijken.

Vrijdag 27 mei

Om 9 uur nemen we een shuttle bus die ons Rainbowpoint zal voeren aan het andere eind van de Bryce Canyon. Onze chauffeur “Spike” vertelt ons onder weg leuke anekdotes over de omgeving en over zijn persoonlijk leven. Het uitzicht van op Rainbowpoint is weer schitterend en de oker- en roestkleuren zijn opnieuw op hun best.

Vandaar doen we nog verschillende andere punten aan, het één al mooier dan het andere. Onderweg zien we kolonies prairiehonden en verschillende pronghorn antilopen, ook een raaf wacht ons op aan een uitzichtpunt.
 


Na deze heel leuke en leerrijke tocht komen we even na de middag terug bij de camper. We hadden inmiddels reeds vastgesteld dat de huishoud batterij van de camper het niet deed. Na contact met de verhuurder werden we naar een nabij gelegen garage gestuurd die onmiddellijk een nieuwe batterij plaatsten op kosten van de verhuurder. Gerustgesteld keerden  we terug naar de camping om nog enkele mooie panorama’s te gaan bewonderen door een wandeling te maken langs de rand van de canyon van Inspiration point naar Sunset point. 
 
De  natuur is hier echt mooi en we genieten er volop van.

Donderdag 26 mei

We staan vroeg op want we willen naar Bryce canyon en daar hebben we geen plaats gereserveerd. Daar werkt het systeem wie eerst aankomt heeft veel kans op een plaats. De camping ligt ook binnen het natuurpark en heeft weinig voorzieningen, maar die hebben we niet echt nodig. Wanneer we Zion verlaten moeten we eerst door een tunnel gebouwd in de dertiger jaren en die is niet voorzien voor het moderne verkeer. We moeten daarom een extra taks betalen want om ons door de tunnel te laten moet aan de andere kant het verkeer worden tegen gehouden. Wij kunnen dan in het midden van de weg rijden zodat we zonder schade aan de andere kant komen.
 
Het landschap ziet het er totaal anders uit, het is groener en de rotsformaties hebben andere vormen. Onze route loopt door een groen glooiend landschap, af en toe rijden we door plaatsjes die er geen van allen erg aantrekkelijk uitzien. Ons navigatiesysteem brengt ons feilloos op de camping, er zijn nog plaatsen vrij en we nemen een geschikte plaats in op een vlak stuk want de camping ligt tegen de bergen aan.

Hier is ook een shuttledienst die ons tot het uitkijkpunt Bryce Point brengt. Wat we hier te zien krijgen tart alle verbeelding.

De natuur heeft hier in miljoenen jaren een landschap geschapen dat nergens zijn gelijke kent. De rode zandsteen is hier door erosie van de wind, regen en sneeuw uitgehold tot een soort kolommen, hoodoo’s genoemd.
 
We bekijken hier het landschap weer van boven aan de rand van de canyon, het uitzicht is weids en bijzonder kleurrijk. Wanneer we het pad langs de rand volgen bekijken we alles weer onder een andere hoek.

Het pad loopt op en neer,soms vrij steil en dus vermoeiend want we bevinden ons hier op 8200 voet hoogte en dat is toch zo een 2600 meter. We keren terug naar de camping, morgen bezoeken we weer andere uitzichtpunten.

Woensdag 25 mei

Om de Zion canyon te bezoeken moeten we gebruik maken van een shuttlebus die tot het einde van de canyon rijdt en verschillende haltes aandoet.
 
De dienst is gratis en je kan aan elke halte afstappen en terug opstappen. De busjes komen om de 5 à 10 minuten langs. De canyon is in de loop van miljoenen jaren uitgesleten door de Virginrivier. De wanden rijzen steil omhoog, het zijn de hoogste zandsteenbergen ter wereld wordt  ons verteld. Ze zijn in alle geval erg indrukwekkend en het zonlicht doet hun oker en rode kleuren prachtig uitkomen. De rivier heeft een flink debiet en in de smallere stukken kolkt het flink.

We laten ons aan de laatste halte afzetten en gaan dan te voet verder tot waar de kloof zo versmalt dat men nog slechts door het water verder kan. Zelfs dat is nu afgesloten omdat het water te fel stroomt. Plotse onweren verder op kunnen het water zo snel doen stijgen dat er een echte stortvloed ontstaat die alles op zijn weg meesleurt. In de voorbije winter moet er ook zo een stortvloed geweest zijn die heel wat vernieling had aangericht. We genieten nu rustig van al dat moois, we weten weer niet waar eerst kijken want de ene bergwand is al spectaculairder dan de andere.

Het is er zo overweldigend mooi dat we geregeld stil blijven staan om te genieten van dit overweldigend landschap. Met het busje rijden we terug naar een andere halte om weer een spoor langs de rivier te volgen om dan weer andere zichten te ontdekken. De vallei is door al dat water erg groen en overal zien we kleurige bloemen tussen de rotsen. Je kan het haast niet geloven maar deze vallei ligt midden in een woestijngebied. Na de middagpauze keren we terug en blijven genieten van deze uitbundige natuur. Tegen de avond keren we terug naar de camping om bij een frisse pint, terwijl de kolibries voor onze neus vliegen, na te genieten van deze prachtige en zonovergoten dag.