HENNIE KUIPER

HENNIE KUIPER

Hendrikus Andreas (Hennie) Kuiper (Noord Deurningen (Overijssel), 3 februari 1949) is een voormalig Nederlands wielrenner, die professional was van 1973-1988. Daarna is hij tot en met 1996 ploegleider geweest.

Zijn erelijst is imposant: in 1972 werd hij Olympisch Kampioen en in 1975 wereldkampioen. Hij won onder meer twee keer (1977 en 1978) de Tour-etappe naar Alpe d'Huez en werd twee keer tweede in het eindklassement van de Tour. Kuiper richtte zich aanvankelijk op de grote rondes, maar ontpopte zich in de tweede helft van zijn carrière als winnaar van grote klassiekers. Na zijn actieve carrière is Kuiper nog enige tijd actief geweest als ploegleider. Eerst van een Duitse ploeg (Stuttgart, het latere Telekom), daarna van een Amerikaanse ploeg (Motorola) (met daarin onder anderen Lance Armstrong).

STEVEN ROOKS

STEVEN ROOKS

Steven Rooks (Oterleek, 7 augustus 1960) is een voormalig Nederlands wielrenner. Hij was van 1982 tot 1995 professional.

Steven Rooks brak in 1983 in één klap door door een overwinning in de belangrijke klassieker Luik-Bastenaken-Luik. Datzelfde jaar deed hij ook voor de eerste keer mee aan de Tour de France, maar reed hem niet uit. Een 25e plaats in 1985 en een 9e in 1986 lieten zien dat hij ook op dat gebied wel wat in zijn mars had.

In 1988 behaalde hij zijn grootste toursuccessen. Hij vocht dat jaar met Pedro Delgado om de eindzege. Uiteindelijk werd hij tweede, maar won wel de etappe naar L'Alpe d'Huez, het bergklassement en het combinatieklassement. Later dat jaar won hij ook het kampioenschap van Zürich.

Sinds 2005 is Steven Rooks wedstrijdleider van de Ronde van Noord-Holland, een wedstrijd voor elite-renners en de verwante Omloop van het Lage Land, een juniorenklassieker. 

GERT JAN THEUNISSE

GERT JAN THEUNISSE

Gert-Jan Theunisse (Oss, 14 januari 1963) is een voormalig Nederlands wielrenner.

Theunise was prof van 1984 tot en met 1995. Hij haalde in z'n carrière diverse successen. Zo won hij in 1989 in de Tour de France de prestigieuze etappe naar l'Alpe d'Huez. Hij moest in 1995 zijn wielercarrière opgeven, omdat artsen een ernstige hartafwijking bij hem constateerden. Hij had enkele bijnamen. Eén daarvan is De Blonde Engel. Rondom Theunisse heeft altijd de geur van doping gehangen, hoewel hij dat voor de camera altijd ontkende. In 1988 werd hij positief bevonden in de Tour, twee jaar later werd hij positief bevonden in de Waalse Pijl en de Ronde van het Baskenland.

RAYMOND POULIDOR

RAYMOND POULIDOR

Raymond Poulidor (Masbaraud-Merignat, 15 april 1936) is een bekend Frans wielrenner. Hij was actief als beroepsrenner tussen 1960 en 1977. Op de rangschikking der beste renners aller tijden van Daniel Marszalek is Raymond Poulidor 12de (2004).

Hij was populair, vooral omdat hij zich zo makkelijk kon schikken in zijn rol van underdog en tegenslagen kon incasseren. In Frankrijk is hij bekend onder zijn bijnaam Pou-Pou. Hij wordt ook de eeuwige tweede genoemd omdat hij in vele wedstrijden net naast de hoofdprijs greep. Onder meer in de Ronde van Frankrijk werd hij driemaal tweede (1964, 1965 en 1974). Hij heeft nooit een etappe in de gele trui kunnen rijden. Het record tweede plaatsen is echter in handen van Joop Zoetemelk met 6 stuks.

In het begin van zijn carrière was Jacques Anquetil zijn grootste rivaal, later kreeg hij te maken met Eddy Merckx.

Als eerbetoon startte de negende etappe van de Ronde van Frankrijk 2004 in Saint Léonard-de-Noblat, de woonplaats van Poulidor.

PETER WINNEN

PETER WINNEN

Peter Johannes Gertrudis (Peter) Winnen (Ysselsteyn, 5 september 1957) is een voormalig profwielrenner uit Nederland, die in 1980 als tweede eindigde in de Vredeskoers en later dat jaar deelnam aan de Olympische Spelen in Moskou.

In 1981 debuteerde hij in de Ronde van Frankrijk en baarde opzien met een ritoverwinning naar Alpe d'Huez, een vijfde plaats in het eindklassement en de eerste plaats in het jongerenklassement. Het jaar daarna verbeterde hij zichzelf nog iets met een vierde plaats in de eindrangschikking en opnieuw ritwinst. Zijn beste prestatie leverde Winnen waarschijnlijk in 1983 toen hij, na aanvankelijk tegenvallend rijden in de Pyreneeën, sterk terugkwam in de Alpen met opnieuw winst op Alpe d'Huez. Zelfs de eindoverwinning kwam binnen zijn bereik. In de laatste bergrit zette zijn ploeg een aanval in op klassementsleider Laurent Fignon. Deze aanval faalde door een zware val van ploegmaat Johan van der Velde en het sterke rijden in de slotfase van Fignon zelf. Winnen werd dat jaar derde in het eindklassement. Hij zou later verklaren zich nooit echt goed te hebben gevoeld in deze Ronde, onder andere door een zware bronchitis die hij kort ervoor had opgelopen, een gebrek aan vertrouwen van zijn ploegleider Peter Post, een verziekte sfeer in de ploeg en privéproblemen.

Hierna volgden enkele tegenvallende jaren waarin Winnen niet meer met de beteren mee omhoog kon in de bergen. Door de komst van talentvolle ploegmaten, zoals Erik Breukink, was er echter weer een rol van betekenis voor hem weggelegd. Vooral als helper, maar ook enkele eervolle plaatsen werden nog behaald. Zo werd hij in 1988 nog negende in zowel de Ronde van Italië als de Ronde van Frankrijk en tweede in de Ronde van Zwitserland in 1990, waar hij op slechts één seconde de eindoverwinning miste.

Winnen was bovenal een klimmer. Toch wist hij in 1990 het Nederlands kampioenschap op de weg te winnen. Na een aanrijding tijdens een training voor de Tour de France stopte hij in 1991 met wielrennen.

Na zijn actieve wielerloopbaan ging Winnen naar de kunstacademie en publiceerde hij enkele boeken over de wielerwereld, waaronder Van Santander naar Santander. Daarnaast schrijft Winnen regelmatig columns voor kranten en tijdschriften, waaronder NRC Handelsblad. In december 2005 gaat een muziektheaterproductie van zijn hand in première, getiteld Fiets. De voorstelling gaat over de verhouding tussen wielersport, media en commercie.

GERRIE KNETEMANN
Gerrie Knetemann

Gerrie Knetemann (Amsterdam, 6 maart 1951 - Bergen, 2 november 2004)  bijnaam 'de Kneet', was een Nederlandse beroepswielrenner van 1974 - 1989.

Hij verraste al jong als specialist in proloog-tijdritten. Gaandeweg ontwikkelde hij zich ook als tijdrijder in het langere werk. Knetemann was geen sprinter, maar boekte vrij veel overwinningen in een sprint-à-deux, door met een kompaan of in een klein groepje uit een peloton te ontsnappen. Op die manier werd hij verrassend wereldkampioen in 1978 door Franseco Moser te verslaan. In datzelfde jaar won hij in de laatste etappe van de Ronde van Frankrijk de sprint op de Champs Elysees. Knetemann kon goed uit de voeten in meerdaagse wedstrijden, maar hij schoot echter te kort in het hooggebergte om in de Tour een goed klassement te rijden. Hoewel geen klassementrijder voor de Ronde van Frankrijk, bleek hij een der succesvolste Nederlandse Tourrenners. Tienmaal won hij een etappe, een Nederlands "record", dat hij deelt met Jan Raas en Joop Zoetemelk en achtmaal was hij drager van de gele trui. Met het collectief stond hij ook nog negenmaal op het podium als winnaar van een ploegentijdrit. Hij was de eerste wielrenner die de grens van 50 km/u doorbrak in een tijdrit.

Gerrie Knetemann werd in 1974 profwielrenner bij de Franse Mercier ploeg, waar Joop Zoetemelk kopman was. Typerend voor zijn instelling was dat hij datzelfde jaar laatste werd in Parijs Roubaix, maar een week later de Amstel Gold Race won. In 1975 tekende hij een contract bij de Raleigh ploeg van Peter Post. Samen met Jan Raas was hij daar jarenlang, tot de breuk in 1983, de gezichtsbepalende factor. In 1982 verrastte Gerrie Knetemann in de Tour door de snelle Ier Sean Kelly voor te blijven in een massa-sprint en door Bernard Hinault te verslaan in een lange tijdrit.

In 1983 kwam hij zwaar ten val in Dwars door Belgie. Aanvankelijk werd voor zijn leven gevreesd. Na een lange revalidatie keerde hij terug in het peloton om nog eenmaal uit te pakken in de Amstel Gold Race van 1985.

Knetemann viel op in het wielerpeloton door zijn gevoel voor humor en zijn opmerkelijke taalgebruik. Hij introduceerde een groot aantal uitdrukkingen, waaronder 'hij zit te harken', 'doorkachelen', 'met je hol open zitten' en 'opgebaard over de meet komen'. In het radioprogramma Radio Tour de France had hij veel succes met zijn Kneetstory, waarin hij dagelijks vertelde over zijn belevenissen.

In 1989 nam Knetemann afscheid van het peloton. Hij trad nog enige tijd op als PR-man voor de PDM-ploeg. Daarna werd hij in 1991 bondscoach van de KNWU en wedstrijdleider van de Ronde van Norrd-Holland en het RAI Derny Criterium. Als bondscoach behaalde hij 2 medailles op in totaal 14 WK's.

In 1992 liep hij samen met Prins Willem-Alexander de Marathon van New York uit.

Op 2 november 2004 overleed Gerrie Knetemann aan de gevolgen van een longembolie nadat hij tijdens een mountainbike-tocht nabij Bergen (NH) onwel was geworden. Op 8 november 2004 werd op de wielerbaan van Alkmaar door 2000 mensen afscheid van Knetemann genomen, waarna de begrafenis in besloten kring plaatsvond in Krommenie.

Gerrie Knetemann was ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Met ingang van 2004 is de prijs die jaarlijks aan de meest talentvolle wielrenner onder de 23 jaar wordt uitgereikt omgedoopt tot de Gerrie Knetemann Bokaal. Theo Bos was de eerste winnaar van deze bokaal.

JAN RAAS
Jan Raas

Raas blonk vooral uit in de klassiekrs, waarvan hij er veertien won in zijn carrière. Zijn vijf (een record) overwinningen in de Amstel Gold Race leverde hem de bijnaam Amstel Gold Raas op. In 1979 werd hij in Valkenburg Wereldkampioen op de weg. Met gerrie Knetemann en Joop Zoetemelk deelt hij het Nederlands record Tour-etappe overwinningen: tien stuks. Overigens reed hij de Tour slechts twee keer uit: in 1976 en in 1978.

Voordat hij beroepswielrenner werd, behaalde Raas al successen bij de amateurs (Nederlands kampioen in 1973, ritoverwinningen in Olympia's Ronde door Nederland).

In 1975 tekende Raas een contract bij de, later zo vermaard geworden, Raleigh ploeg van Peter Post. Hij vertrok daar weer na twee seizoenen, wegens onenigheid over zijn positie in de ploeg. Raas wenste een beschermde rol in de klassiekers, maar Peter Post wilde die hem niet geven.

In het seizoen 1977 reed Raas voor de Frisol/Gazelle ploeg en bewees zijn gelijk met overwinningen in Milaan-San Remo, de Amstel Gold Race en een etappe in de Ronde van Frankrijk.

Omdat Frisol als sponsor aan het eind van het seizoen, stopte keerde Raas in 1978 terug op het oude nest. Toen brak voor Raleigh een periode aan van grote successen, niet in het laatst door de bijdrage van Raas, die niet alleen zelf veel overwinningen behaalde, maar ook de hand had in zeges van ploeggenoten als Henk Lbberding en Leo van Vliet in Gent-Wevelgem respectievelijk in 1980 en 1983.

In 1978 reed Jan Raas een opmerkelijke Tour de France. Hij won in Leiden de proloog, maar mocht na afloop niet de gele trui aantrekken als klassementsleider. De Tourdirecteur, Felix Levitan besloot de uitslag van de proloog niet mee te laten tellen voor het klassement, omdat de regen het parkoers te gevaarlijk gemaakt zou hebben. Een merkwaardige beslissing voor een Tourdirecteur die er anders niet voor terugschrok renners over de zwaarste bergen in extreme weersomstandigheden te sturen. De werkelijke reden voor zijn beslissing had te maken met onenigheid tussen de Tourdirectie en de plaatselijke organisatie over de afdracht van sponsorgelden. De getergde Raas won daarop de volgende dag de etappe naar St. Willebrord met een voorsprong van 1 seconde, waarna hij alsnog de gele trui bemachtigde. Ook de daaropvolgende twee dagen behield hij de leiderstrui. Een andere opvallende prestatie in die Tour leverde hij in de 10e etappe naar Pau, de eerste die over de bergen voerde. Hier werd de Marie-Blanque bedwongen. Raas kwam in de eerste groep van 36 renners mee en werd zelfs derde in de rituitslag. Henk Lubberding won die rit. Dat Raas dat jaar goed op dreef was bleek ook uit zijn 18e plaats in de klimtijdrit naar de Puy de Dôme over 52,5 km. Raas eindigde dat jaar de Tour als 24e.

Raas reed in de ronde van Frankrijk van 1982 één dag in de bolletjestrui van het bergklassement. Die trui had hij veroverd door in de proloog de snelste tijd neer te zetten over een beklimming die in het parkoers was opgenomen.

In 1983 kwam het tot een breuk met Peter Post, waarbij Raas opstapte en voor zichzelf begon. Een groot deel van de renners ging met hem mee. In Kwantum Hallen werd een nieuwe sponsor gevonden. Jan Gibers en de Belg Guillaume Driesens werden aangetrokken als ploegleiders. Een val van Raas in Milaan-San Remo in 1984 markeerde zijn einde als actief renner: hij kwam nog wel terug, maar niet meer op het niveau dat hij had. Het verwachte succes binnen de nieuwe ploeg bleef voorts uit. Interventie van de sponsor leidde ertoe dat Driessens en Gisbers in het voorjaar van 1985 aan de kant werden gezet en dat Raas zelf ploegleider werd.

Als ploegleider was hij aanvankelijk succesvol: renners als Adri van der Poel, Gerrit Solleveld, Jelle Nijdam, Jean-Paul van Poppel e.a. behaalden overwinningen in klassiekers en Tour-etappes. Na 1990 verdampte langzaamaan het succes, mede door gebrek aan nieuwe talentvolle aanwas vanuit de kringen der amateurs. Sponsors begonnen hierdoor ook hun belangstelling voor de wielersport te verliezen.

Waar andere Nederlandse ploegleiders (Post, Gisbers) in die periode daardoor noodgedwongen stopten, slaagde Raas er echter in opnieuw een sponsor te vinden in de Rabobank. Hoewel soms hoopvolle resultaten bereikt werden, bleek de sponsor eind 2003 ontevreden en werd Raas op een zijspoor gezet. In zijn column in het Algemeen Dagblad haalt hij sindsdien met grote regelmaat zijn gram op de Rabobank, die hij niet meer bij naam wenst te noemen.

TOM DUMOULIN

Tom Dumoulin geboren in Maasricht op 11 november 1990 is een  Nederlandse wielrenner die vooral bekendstaat als tijdritspecialist en klassementsrenner. Hij reed sinds 2012 bij de Duitse wielerploeg Ream Sunweb en vanaf 2020 voor Jumbo-Visma.

Dumoulin is éénvoudig eindwinnaar van een Grote ronde. Dumoulin won als eerste Nederlander de Ronde van Italie in 2017 en was daarmee de derde Nederlander die een Grote Ronde won na Jan Janssen (winnaar van de Ronde van Spanje 1967 en de Ronde van Frankrijk 1968) en Joop Zoetemelk (winnaar van de Ronde van Spanje 1979 en de Ronde van Frankrijk 1980).

In 2017 werd Dumoulin Wereldkampioen tijdrijden op de weg en tevens is Dumoulin tweevoudig ritwinnaar in de Ronde van Frankrijk, de Ronde van Spanje en de Ronde van Zwitserland. Verder is hij drievoudig ritwinnaar in de Ronde van Italie, zilveren medaillewinnaar van de individuele tijdrit tijdens de Olympische Zomerspelen 2016 in Rio de Janeiro, Brazilie en bronzen medaillewinnaar van de individuele tijdrit tijdens de wereldkampioenschappen wielrennen 2014 in Pon Ferrada, Spanje.

Bovendien droeg Dumoulin tweeëntwintig leiderstruien in de Grote Rondes; zestien roze truien in de Ronde van Italie en zes rode truien in de Ronde van Spanje.

Tom Dumoulin heeft wielergeschiedenis geschreven door de 100ste editie van de Giro d'Italia te winnen. Hij greep de macht in de eerste tijdrit, kampte in de koninginnenrit met maagklachten, werd voortdurend belaagd door Quintana en Nibali en verloor de roze leiderstrui in de voorlaatste bergrit. Op de slotdag pakte hij die op grandioze wijze terug.
                                       
Quintana had zich in de negende etappe, de tweede zware bergrit, in het Roze gehuld en begon met 30 tellen marge aan de eerste tijdrit. Dumoulin had dat gat na 10 km al gedicht en reed Quintana op bijna drie minuten.                   
                                       
In de 14de etappe bevestigde hij zijn suprematie met de ritwinst bergop. Alom werd aangenomen dat Dumoulin, als hij de koninginnenrit (met daarin de Mortirolo en twee keer de Stelvio) zou overleven,de Giro zou winnen. Maar in die 16de rit gooiden niet de bergen, maar maagklachten roet in het eten.   
                                       
Dumoulin verloor twee minuten en daarna was het de vraag of met de zware ritten die volgden, de halve minuut voorsprong op Quintana wel toereikend zou zijn.  
                                       
Dat bleek niet het geval,want Quintana heroverde met de hulp van zijn sterke Movistar-ploeg het roze, al bleef zijn marge klein. Te klein,zo bleek, want met een weergaloos optreden in de tijdrit op de slotdag maakte Dumoulin duidelijk dat het laatste roze hem toebehoorde.

In de schaduw van Dumoulin, de eerste Nederlandse winnaar van een grote ronde sinds Joop Zoetemelk in 1980 de Tour won, reed Bauke Mollema naar de zevende plaats. Die dankte hij voornamelijk aan zijn vermogen om op vechtlust aan te klampen bij de klassementsmannen.     
                                       
Steven Kruijswijk,die vorig jaar na een val zijn zeker lijkende eindzege in de Giro verspeelde, stond tiende toen hij in de voorlaatste etappe ziek opgaf.  
                                       
De paarse trui was voor de Colombiaan Fernando Gaviria, die met vier ritzeges onbetwist de beste sprinter was. Mikel Landa zag zijn klassementsambities na een val gesmoord, maar mocht zich met een ritzege en de bergtrui troosten.

MATHIEU VAN DER POEL

Mathieu van der Poel (Kapellen, 19 januari 1995) is een in Belgie geboren Nederlands veldrijder, wegwielrenner en mountainbiker.

In 2015 kroonde hij zich in het Tsjechische Tábor tot de jongste wereldkampioen veldrijden aller tijden. Daarna veroverde hij ook in 2019, 2020 en 2023 de regenboogtrui. In 2017, 2018 en 2019 won hij het Europees Kampioenschap veldrijden. In 2019 schreef hij ook het Europees Kampioenschap mountainbiken op zijn naam. Daarnaast werd hij zes keer Nederlands kampioenveldrijder, twee keer Nederlands Kampioen op de weg en één keer Nederlands kampioen mountainbiken.
Verder won hij Klasiekers in 2019 De Amstel Gold Race, De Brabantse Pijl en Dwars door Vlaanderen en in 2020 De Ronde van Vlaanderen.
Als Ronde renner won hij de Binckbanktour voorheen De Ronde van Nederland in 2020.
In 2021 wint hij Strade Bianche en valt hij tijdens De Olympische Zomerspelen en heeft een blessure aan zijn rug die het hele jaar zal duren.
In 2022 wint hij Dwars door Vlaanderen en De Ronde van Vlaanderen. 
In 2023 wordt hij Wereldkampioen veldrijden, hij wint Milaan-San Remo, wint Parijs-Roubaix en De Ronde van Belgie met 1 etappe zege. Op 6 Augustus wint hij in Glasgow het Wereldkampioenschap op de weg.
Het jaar 2024 begon goed met 11 overwinnigen van de 12 die hij mee deed in het veld en totslot werd hij ook nog wereldkampioen bij het veldrijden zij 6de titel. Op de weg begon hij met een overwinning in de E3 Saxo Classic en vervolgens voor de derde keer De Ronde van Vlaanderen, een week later won hij voor de tweede keer Parijs-Roubaix tot slot veroverde hij het WK. Gravel.
In 2025 begon het siezoen met 7 overwinningen in 7 wedstrijden in het veld en werd voor de 7de keer wereldkampioen. Hij won de eertse wedstrijd de Samyn Classic op de weg en ook zijn tweede westrijd won en zelfs voor de tweede keer Milaan-San Remo om ook zijn derde wedstrijd te winnen de E3 Saxo Classic en tevens 3 maal op een rij Parijs-Roubaix. Won de 2de etappe in De Ronde van Frankrijk en pakte meteen de gele trui die hij 4 dagen droeg. Vlak voor de kerst begon het seizoen veldrijden met meteen een overwinning en er zullen er nog 13 volgen in even zoveel wedstrijden met als hoogte punt  een nieuwe wereld titel in het veld. Dit was nummer 8 een record. 

Het jaar 2026 begon dus met veel overwinningen in het veld en na een korte vakantie begon het weg seizoen met meteen winst in Omloop Het Nieuwsblad, de tweede etappe en de vierde in de Tirreno-Adriatico en de 9de etappe in de Ronde van Frankrijk en de laatste etappe op de Champs-Élysées met enkele centimeters voorsprong na een ontsnapping met Tadej Pogačar die hij 200 meter van de meet los reed. Hij won 2 etappes in de ronde van Luxenburg waarvan 1 met een solo van 170 kilometer.

Van der Poel rijdt voor de Belgiesche professionele continentale wielerploeg Alpecin-Deceuninck.

Primo¸ Roglič

Primo¸ Roglič Trovlje, 29 oktober 1989 is een Sloveense wielrenner en voormalig schanspringer die sinds 2016 rijdt voor Team Jumbo-Visma, dat hem overnam van Adria Mobil In 2006 pakte Roglič op het wereldkampioenschap schansspringen voor junioren de zilveren medaille in de landenwedstrijd. Een jaar later pakte hij met het Sloveense team de wereldtitel bij de junioren. Roglič persoonlijke schansspringrecord is 146.5 meter, dit sprong hij in 2007 in Plancia. Wegens een zware val moest Roglič in 2011 een punt achter zijn schansspringcarriére zetten.

Tijdens zijn revalidatie richtte hij zich op het wielennen, waarna bleek dat hij goeg mee kon in het peleton. Primo¸ Roglič won de Ronde van Spanje in 2019, 2020 en 2021 en won hij totaal 12 etappes. In de Ronde van Frankrijk won hij totaal 3 etappes. In 2023 won hij De Ronde van Italie en won hij totaal 4 etappes. (2018) In 2018 won hij de  Ronde van het Baskenland en Ronde van Romandie. (2019) In 2019: Ronde van Romandie, Tireno Adriatico en De ronde van de V.A.E. (2020) Hij won in 2020 Luik- Bastenaken-Luik. (2021) In 2021 Ronde van het Baskenland. Tijdens de olympische spelen van 2021 in Tokio won hij goud op de tijdrit. (2022) In 2022 Winnaar van Parijs - Nice en Critérium du Dauphiné en 1 etappe in De Ronde van Spanje, maar na val moest hij opgeven. (2023) Na 6 maanden niet gefiest te hebben won hij in 2023 3 etappes op rij en het klassement in Tirreno-Adriatico, verder 2 etappes in de Ronde van Catalonië en het klassement. In de ronde van Italie won hij 1 etappe en het eindklassement verder nog winnaar van de Ronde van Burgos met 2 etappe overwinningen. In de ronde van Spanje won hij  2 etappes. Tot slot won hij Ronde van Emilia. (2024) Na een mega valpartij in het Baskenland met veel botbreuken begon hij in juni voor het eerst in de wedstrijd Critérium du Dauphiné waar hij 2 ritten won en het eindklassement. Na weer een val in De Ronde van Frankrijk waar hij moest opgeven maakte hij in augustus zijn rentree in de Ronde van Spanje hij won daar 3 etappes en het eindklassement. (2025) Wint twee etappes in De Ronde van Catalonië en het klassement.

Slechts 13 renners kwamen op het podium van een grote ronde!

Joop Zoetemelk 8 Maal (Tour de France 7 keer), (Vuelta 1 keer)
Tom Dumoulin 3 Maal (Tour de France 1 keer), (Giro d’Italia 2 keer)
Jan Janssen 3 Maal (Tour de France 2 keer), (Vuelta 1 keer)
Erik Breukink 3 Maal (Giro d’Italia 2 keer), (Tour de France 1 keer)
Hennie Kuiper 2 Maal (Tour de France 2 keer)
Steven Kruijswijk 1 Maal (Tour de France)
Johan van der Velde 1 Maal (Tour de France)
Peter Winnen 1 Maal (Tour de France)
Steven Rooks 1 Maal (Tour de France)
Rini Wagtmans 1 Maal (Vuelta a España)
Jan Lambrichs 1 Maal (Vuelta a España)
Bauke Mollema 1 Maal (Vuelta a España)
Wilco Kelderman 1 Maal (Vuelta a España)

Winnaars van een grote ronde.

1967 Jan Janssen Vuelta a España
1968 Jan Janssen Tour de France
1979 Joop Zoetemelk Vuelta a España
1980 Joop Zoetemelk Tour de France
2017 Tom Dumoulin Giro d’Italia  

NEDERLANDSE OLYMPISCHKAMPIOENEN BIJ DE VROUWEN OP DE WEG!
2000 Leontien Zijlaard-van Moorsel
2012 Marianne Vos
2021 Anna van der Breggen

NEDERLANDSE OLYMPISCHKAMPIOENEN BIJ DE VROUWEN TIJDRIT!

2000 Leontien Zijlaard-van Moorsel
2004 Leontien Zijlaard-van Moorsel 
2021 Annemiek van Vleuten

NEDERLANDSE WERELDKAMPIOENEN BIJ DE VROUWEN OP DE WEG!

1968 KEETIE HAGE
1975 TINEKE FOPMA
1979 PETRA DE BRUIN
1991 LEOTIEN VAN MOORSEL
1993 LEOTIEN VAN MOORSEL
2006 MARIANNE VOS
2012 MARIANNE VOS
2013 MARIANNA VOS
2017 CHANTAL BLAAK
2018 ANNA VAN DER BREGGEN
2019 ANNEMIEK VAN VLEUTEN
2020 ANNA VAN DER BREGGEN
2022 ANNEMIEK VAN VLEUTEN
2026 DEMI VOLLERING
NEDERLANDSE WERELDKAMPIOENEN BIJ DE VROUWEN TIJDRIJDEN!

1998 LEOTIEN VAN MOORSEL
1999 LEOTIEN VAN MOORSEL
2013 ELLEN VAN DIJK
2017 ANNEMIEK VAN VLEUTEN 
2020 ANNA VAN DER BREGGEN
2021 ELLEN VAN DIJK
2022 ELLEN VAN DIJK
WERELDKAMPIOEN GEMENGD PLOEGENTIJDRIT!

2019 NEDERLAND 
Koen Bouwman, Jos Van Emden, Bauke Mollema, Lucinda Brand, Riejanne Markus, Amy Pieters 
NEDERLANDSE
EUROPEESKAMPIOENEN BIJ DE VROUWEN OP DE WEG!

2016 ANNA VAN DER BREGGEN
2017 MARIANNA VOS
2019 AMY PIETERS 
2020 ANNEMIEK VAN VLEUTEN 
2021 ELLEN VAN DIJK 
2022 LORENA WIEBES

2023 MISCHA BREDEWOLD

2024 LORENA WIEBES

2025 DEMI VOLLERING

NEDERLANDSE
EUROPEESKAMPIOENEN BIJ DE VROUWEN TIJDRIJDEN!
2016 ELLEN VAN DIJK
2017 ELLEN VAN DIJK
2018 ELLEN VAN DIJK
2019 ELLEN VAN DIJK
2020 ANNA VAN DER BREGGEN 
EUROPEESKAMPIOEN GEMENGD PLOEGENTIJDRIT!

2019 NEDERLAND
Bauke Mollema, Ramon Sinkeldam, Koen Bouwman, Amy Pieters, Riejanne Markus en Floortje Mackaij.

Beste Friesche Elfsteden
 vrienden en Vriendinnen.

Gefeliciteerd!
U heeft een flink aantal blokken bekeken en doorgelezen,
voor u ook een hele prestatie!

Nogmaals leuk dat je heb
 gekeken en ik zeg welgemeend:

 
Kijk ook eens op: 

      dagjesnoeken
   Ons wekelijks dagje Snoeken in Wilnis.
friescheelfstedenvistocht
   Alle informatie over 
   De Friesche Elfsteden Vistocht 
cijfersvandefev
   Alle uitslagen van
   De Friesche Elfsteden Vistocht 
schaatsrecords 
   Records langenbaan schaatsen. 
pelkemimas
   Mijn poppen en keramiek verzameling. 
wkenekvoetbal
   Alles over het W.K. 2006 
detocht
   De Elfstedentocht op de schaats.
ajax
   AJAX cijfermatig en foto's.