Ann Christy, geboren als Christiane Leenaerts (Antwerpen, 22 september 1945 - Meise, 7 augustus 1984) was een Vlaamse (kleinkunst)zangeres. Ze werd bekend met nummers als "Gelukkig Zijn", "De Roos" en "Dag Vreemde Man".

Biografie

Ze startte haar zangcarrière met het orkest The Adams waarvan de drummer, Marc Hoyois, later haar man zou worden. Haar eerste plaatje, Kussen onder regenbogen (een vertaling van "Küsse untern Regenbogen" van Manuela), werd geen succes. Dat kwam er pas met haar manager Robert Bylois. Ze zong Franstalige liedjes en ging op tournee door België en Frankrijk met Adamo.

In 1968 won ze de zangwedstrijd Knokke Cup samen met Jacques Raymond, Lily Castel, Nicole Josy en Hugo Dellas o.l.v. Anton Peters. Niet enkel haar stem, maar ook de kleding was opvallend: ze liet zich altijd kleden door de hippieontwerpster An Salens.

In 1970 en 1971 (met 'Dag vreemde man) deed ze vergeefs mee aan de preselecties van het Eurovisiesongfestival. Pas in 1975 mocht ze deelnemen aan het festival, dat gehouden werd in het Zweedse Stockholm. Ze zong het liedje Gelukkig zijn voor de helft in het Nederlands en voor het helft in het Engels. Maar haar duizend dromen omtrent een internationale carrière werden niet waar. Ze eindigde als 15e uit 19 deelnemers. Ann ging ontgoocheld terug naar huis.

In 1977 stond ze 152 keer op de planken in het toenmalig Mechels Miniatuur Theater (nu 't Arsenaal) met de musical Midzomernachtsdroom, een muzikale bewerking van Shakespeares A Midsummer Night's Dream.

In 1978 zong ze twee nummers van Bob Dylan: If I don't be there by morning en Walk out in the rain.Dylan had ze samen geschreven met Helena Springs, maar niet zelf opgenomen. Beide songs werden hetzelfde jaar ook gecoverd door Eric Clapton op zijn LP Backless

In 1980 had ze een hit met het liedje De Roos, een cover van The Rose van Bette Midler, vertaald door Johan Verminnen.

In 1982 ging ze op tournee door Vlaanderen met Erik Van Neygen maar toen werd ze ernstig ziek.

Ze overleed in 1984, op 38-jarige leeftijd aan baarmoederhalskanker. Ze werd begraven op het kerkhof van Meise. Haar echtgenoot, Marc Hoyois, hertrouwde later opnieuw een zangeres, Liliane Saint-Pierre.(Ze hadden wel al een relatie toen Ann nog leefde)met dank aan Amorfatie voor deze informatie

In november 2005 kwam onder impuls van Edwin Ysebaert een nieuw album uit met de titel 'Ik Deed Alsof Het Mij Niet Raakte'. Het bevat acht nooit eerder uitgegeven liedjes en drie liveversies van klassiekers als Dag Vreemde Man, Lisa is Lisa en Zal Ik Je Ooit Nog Zien. Zes van de acht nieuwe nummers komen uit de musical Midzomernachtsdroom en werden gecomponeerd en van tekst voorzien door Pieter Verlinden en Rita Van Dievel, de ouders van de bekende VRT-journalist Peter Verlinden.

In 2006 kwam een nieuw album uit met onuitgeven liedjes onder de titel HET BESTE. Opnieuw gebeurde dit onder de projectleiding van Edwin Ysebaert.

In 2008 wint Ann Christy de Belgische Radio 2 top 1000 met haar nummer De Roos

Gigliola Cinquetti (Verona, 20 december 1947) is een Italiaanse zangeres.

Nadat ze in het najaar van 1963 al het Festival di Castrocaro had gewonnen met het liedje Le strade di notte, won ze op 16-jarige leeftijd samen met Patricia Carli het San Remo-Festival 1964 met Non ho l'età. In die tijd plaatste de winnaar zich daarmee voor het Eurovisiesongfestival, waar ze twee maanden later in Kopenhagen namens Italië aantrad. Ze haalde de eerste overwinning voor Italië binnen, in het Verenigd Koninkrijk kwam ze in de top 20 van de hitparade. Aan de zijde van Domenico Modugno won ze twee jaar later opnieuw het San Remo-Festival. Het gebeurde vaker dat een duo won en slechts een van hen naar het songfestival ging. Hiermee bespaarde Gigliola zich een blamage, want het lied eindigde als laatste. Toch werd het in 1974 een grote hit. Datzelfde jaar nam ze ook opnieuw deel aan het songfestival met het liedje Sì. Het was echter het jaar van ABBA en hierdoor moest ze genoegen nemen met de tweede plaats. Haar Engelse vertaling Go haalde in het Verenigd Koninkrijk een plaats in de top 10.

Na de overwinning van Toto Cutugno in Zagreb presenteerde Gigliola samen met genoemde Toto het Eurovisiesongfestival 1991 in Rome. Deze editie staat bekend als het songfestival met de slechtste presentatoren uit de geschiedenis. Naar goed Italiaans gebruik praatten ze voortdurend door elkaar heen en bij de puntentelling kwam het scorebord zelden in beeld. Bovendien herhaalden ze alle punten in het Italiaans, wat het voor niet-Italiaanssprekenden extra irritant maakte.