Berichten van 29 augustus 2005 tot 4 september 2005

HET LITTEKEN.

Lichtgewicht, als een donzig veertje
gedragen door het woelen van de wind
het pennetje, bezeerd bij het neerkomen
stilletjes, wenen als een gekwetst kind.

Een koos kusje dat dan wonderen doet
tijdens het spel, op regenboog jacht
eerst ontroostbaar, zolang duurt de pijn
wondteken, met waarde van een smaragd.

Vlug vergeten, hoe jong de wond ook is
als een beeldschrift van smart
wanneer het als een striemende teken
ongewenst, in iemands hart is aangebracht.

Ieders hart, edel, net een bergkristal
onherstelbaar, als een versleten deken
onzichtbaar, zonder dat je het wilde
voor eeuwig getekend, met het litteken.

                                                                                                Sami.