Berichten van 1 januari 2006 tot 31 december 2006

nu zit ik hier, de begrafenis en de voornaamste dingen zijn gedaan, mijn broer zorgt voor de rest. ik heb het de laatste dagen te druk gehad om iets toe te voegen aan mijn blog, maar dat ga ik nu doen.Ik weet niet goed waar te beginnen, men zal begrijpen dat ik nog met veel verdriet zit, ik ben deze namiddag naar het kerkhof geweest, ik zie haar asse en de bloemen maar ik voel niets, zij is daar niet, zij is in mijn hart. ik kan ook niet huilen, ze wilde zo graag sterven dat we blij mogen zijn dat ze zachtjes is ingeslapen, maar ik mis haar zo! telkens als ik inkopen moet doen vraag ik me af of zij dat ook zou lusten, en deze namiddag stond ik met een doos ijsjes in mijn hand en ik eet nooit ijs, maar zij wel, dus ik denk dat het nog even zal duren. ondertussen zijn alle officiele instanties op de hoogte en heb ik haar invalidenkaart en de telefoon weggebracht. er liggen nog een paar dingen in het huis van mijn moeder maar die zal ik wel eens ophalen als ik ze nodig heb. na de asuitstrooing zijn we samen gekomen om een en ander uit de doeken te doen,ik heb haar trouwkettinkje gekregen, mijn jongste zus haar trouwring en van het geld dat ze nog in huis had hebben we missen laten doen. verder hebben we allemaal enkele taken gekregen en werd beslist om een afspraak met de notaris te maken, maar toen mijn zieke broer hoorde welke notaris we hadden gekozen was hij razend, hij wilde dat we naar zijn notaris gingen, maar mijn moeder had deze gekozen en daar waren we mee akkoord gegaan. mijn zus moest de trouwboekjes ophalen maar kreeg het zijne niet mee, maar de dag dat mijn oudste broer naar de notaris ging was hij daar al geweest en gevraagd of het daar wel eerlijk aan toe ging!en dat aan een beeedigde notaris!!!! van mij eist hij een grote som geld, waarom weet ik niet maar ik ben niet ongerust, alles staat op papier en dat kan hij inzien bij de notaris, ik snap het echt niet, zo ziek en toch nog ruzie maken, ik heb medelijden met hem, als hij er niet meer is zal zijn vrouw heel eenzaam zijn zonder familie of vrienden, en dat zal dan ook deels haar eigen schuld zijn, ze heeft me van iets beticht dat een grote leugen is en dat laat ik niet op me zitten, daar zal ze nog wel van horen! de volgende dag ben ik met mijn zoon naar spanje gevlogen, maar dat is voor de volgende keer

ja, ik ben weer terug in het land, maar het is even een schrikken, zo'n vies weer! ik heb de batterijen weer opgeladen, maar er blijft nog een en ander te doen in het huis van mijn moeder, de was en de plas van 17 dagen vakantie, dus later meer, en nu in mijn bedje!

vandaag ben ik met mijn zus naar het mortuarium geweest om mijn moeder te bezoeken, ik kon het niet laten , ik moest haar zien! maar er schoot weinig van over van mijn moedertje, het lijkt wel of ze nog gekrompen is. en zoals ze leefde , zo is ze ook opgebaard: scheef! het mensje was helemaal vergroeid en ja, daar is weinig aan te doen, maar we vonden haar mond niet goed, te veel mond voor zo'n klein gezichtje, daar hebben ze wat aan gedaan en nu lijkt ze meer op zichzelf. vanavond is mijn dochter en twee nichtjes haar gaan bezoeken, ik wou dat deze periode voorbij was, ik heb gewoon hartepijn van al het verdriet dat ik zie, en dat moet nog zo tot vrijdag. donderdag komt mijn zoon alleen, dolores krijgt geen verlof omdat ze geen bloedverwant is, en voor één dag is de moeite niet. wat zal hij verdrietig zijn, hij hield echt veel van haar, en nu moet hij alleen afkomen, mijn broer gaat hem halen, ik kan niet mee, ik heb nog te veel te doen, het worden zware dagen ja, en dan gaan mijn gedachten ook vaak naar mijn broer en schoonzus, zij hebben hun zoon verloren nog niet zo lang geleden en nu moeten ze weer door die pijn, ik lees het op hun gezichten, ze hebben diep verdriet, en ik kan hen niet troosten, mijn potje is ook overgelopen, wie troost mij als ik straks alleen achterblijf? ook mijn jongste zus heeft verdriet, ze vermagerd zienderogen,maar ze wil ons niet vertellen wat er aan de hand is, dat respecteer ik maar het doet pijn om je familie zo te zien lijden, en dan die broer die nooit thuis kwam? ze willen allemaal een bewijs van overlijden voor hun bazen , waarom? gaan ze naar de begrafenis komen of willen ze alleen een vrije dag?zoveel dingen die ik in mijn hoofd steek, misschien ben ik overgevoelig, en ben ik bang om alleen over te blijven, hopelijk heelt de tijd alle wonden, maar 't zal even duren want ik heb er vele!

een moeder sterft altijd te vroeg, al wordt zij nog zo oud, je bidt dat god haar sparen zal, omdat je van haar houdt. maar als de dagen knellen gaan, zij ziek wordt en benauwd. bidt je dat god haar halen zal , omdat je van haar houdt. treur niet over mijn dood, maar verblijdt je over mijn leven.

eerst en vooral hartelijk dank voor uw steun en medeleven bij het overlijden van mijn moeder,het verdriet is groot, daarom vertrek ik samen met mijn zoon na de begrafenis naar spanje, moeder wordt gecremeerd op 24 november en op 25 november vertrekken we, dus jullie zullen me een tijdje niet zien, later, als alles een poosje voorbij is zal ik jullie er alles over vetellen, maar nu is het me zwaar te moede, dus neem ik hier een tijdje afscheid, dank en tot ziens

deze avond om half tien is mijn moeder overleden, eindelijk is ze van haar pijn verlost. later meer

inderdaad, mijn moeder komt naar huis de volgende dinsdag;de sociale dienst kwam vragen welke hulp we nodig hebben maar ik heb al veel hulp, die was even op rust terwijl ze in het ziekenhuis lag, vanaf dinsdag is het weer om de beurt een keer in de week komen slapen, en af en toe eens invallen op een namiddag zodat ik mijn boodschappen kan doen. de ziekenwagen wordt besteld om halftwee, maar voordien moet ik nog naar de longarts op controle. ze raden ons aan om met twee te komen zodat iemand bij in de ziekenwagen kan gaan zitten, dus de voorbereidingen zijn begonnen, ik denk dat ze tevreden is, ze zegt niet veel maar als je het over huis hebt zegt ze dat het thuis nog maar het beste is, voor de rest vergeet ze alles, ze wist niet meer wie er op bezoek geweest was, en die paljas die gezegd had dat mijn zus niet meer mocht bellen om haar te helpen bij het eten die was er om drie uur. ze hebben een notitie achter gelaten in het verzorgingsboekje:ons moe zeurt! dat hij dan wegblijft ! ik ben in ieders geval kontent dat ze naar huis mag, in het ziekenhuis konden ze niets meer voor haar doen, ik weet dat het nog een zware opgave zal zijn, maar ik hoop zo haar laatste wens te vervullen.ze zijn al gestart met een schema voor pijnbestrijding,ze krijgt een naaldje in haar arm voor eventuele medicijnen en ze hebben een plakker opgeplakt, ispahan moet er ook bij komen, ende dokter krijgt een schema van de specialist,dus hoop ik dat alles weer goed gaat, maar ik zal wéér niet naar spanje kunnen, maar ja dat is van latere zorg..

gisterenavond zijn we voor een gesprek bij de specialist geweest hij zegt dat ze verschillende embolieen heeft gehad en dat ze daar spuitjes voor krijgt. ze reageet daar goed op, ze ademt niet meer zo benauwd. de dokter is niet van plan verdere onderzoeken te doen.de vraag was; wat nu ? alles wat ze daar voor haar doen kunnen wij ook, dus heb ik gezegd dat ze wat mij betrof gerust naar huis mag komen. waarschijnlijk zal ik daar weer comentaar op krijgen,want ze zullen af en toe moeten komen helpen. er wordt nu een sociaal plan en een behandeling opgestart en dan zou ze naar huis mogen.ik ben oprecht blij, en moeder ook, ze onthoud niks maar vandaag zei ze dat ze volgende week naar huis mag,ze was tot tranen toe ontroert, ik denk dat ze altijd gedacht heeft dat ik haar in de steek zou laten. er moet eerst nog wel van alles geregeld worden, bovendien zal ik mijn reis naaar spanje wéér moeten annuleren,wat zal mijn zoon boos zijn. maar ik heb altijd gezegd dat mijn moeder op de eerste plaats kwam,natuurlijk vind ik het jammer, ik ben dit jaar maar één keer geweest, ik hoop dat hij het begrijpt.het zal denk ik niet zo zwaar zijn als toen met haar longontsteking, ze kan niet meer uit bed, dus alles gebeurt in bed, ik moet haar niet meer tillen, en ik gebruik de babyfoon weer, dus ik denk dat het wel mee zal vallen, deze avond ga ik haar helpen met het eten, dus misschien zie je me vanavond nog

nee, het ziet er niet goed uit, morgen moeten we op gesprek komen bij de behandelende arts, en dat is een veeg teken, ik zie zelf ook wel dat het zo niet verder kan,de verpleegster heeft tegen mijn broer gezegd dat ze palliatief is, maar dat is ze nog eens geweest hé ? maar ondertussen is haar hartslag fel verzwakt,ze geven haar alleen nog verzorging en ze eet een heel klein beetje, ze valt weer zienderogen af, dus ja, nu geloof ik het ook. maar als ze niets meer voor haar kunnen doen, dan wil ik haar terug naar huis halen, met wat extra verzorging van de verpleegsters en mijn familie moet dat kunnen, ik zie het geen maanden meer duren, net een vogeltje dat uit zijn nestje gevallen is. het is haar innige wens om thuis te mogen sterven en als ik kan vervul ik deze belofte. morgen meer

rond halfdrie zat ik weer bij mijn moeder, ze ligt alleen op een kamer van vier, de gordijnen dicht en een bekertje water op haar nachtkastje. ze heeft de hele tijd gesimd ( gekreund) van de pijn, ik had ze een dolol gegeven en toen heeft ze een kwartiertje geslapen, en alles begon weer van voren af aan. mijn zus had me een potje tiramisu meegegeven, dar heeft ze vijf hapjes van op, daarna moest ze op de pot, de verpleegster was er niet voor, ze zei dat ze niet meer op haar benen kan staan, maar mijn moeder wil niet in de pamper doen, dus kwam er een tweede verpleegster en hebben haar op de pot gezet, die zeiden dat mijn moeder erg ziek is, de spuitjes voor haar longembolie slaan wel aan maar heel traag, de dokter wil geen verdere onderzoeken meer doen omdat ze dat niet aan kan. ondertussen halen ze haar ook niet meer uit bed en doen ze haar geen kleren meer aan,te vermoeiend, dus ik denk dat ze haar opgegeven hebben. haar voorhoofd, armen en rug zijn nat van het zweet, ze wil de dekens van haar bed maar ze voelt kou aan, dat is nog niks gebetert, en telkens zeggen de verpleegsters dat ze ook al zo oud is en wat ik dan wil. ik wil alleen dat ze geen pijn heeft, dus bij het eten gaven ze haar een dafalgan, maar het werkte niet, ik heb haar een tijdje op haar zij laten liggen en dan stopt het gejammer even, van eten kwam ook niet veel in huis, ze heeft twee keer van haar boterham gebeten, een slokje van een drankje en dat was het. ik vrees dat het zo niet lang zal duren, maar blijkbaar hebben mijn broers of zussen er geen erg in dat het zo slecht gaat. vandaag had ik een volle zak vuile was, die staat weer klaar om mee te nemen, morgenmiddag gaat mijn zus omdat ik de kleinkinderen hier heb, en morgenavond zou mijn dochter gaan, maar ik ga ook, ik wil zien hoe ze evolueert, dus tot morgen

gisterenavond ben ik weer bij mijn moeder geweest, ze had haar beker weer uitgegoten in bed, de lakens nat natuurlijk. ze heeft ocharme een halve boterham gegeten en een paar schepjes pudding, ze heeft zo warm zegt ze, de dekens wegen zo zwaar en ze ademt zo moeilijk, haar voorhoofd en rug zijn nat van het zweet en toch voelt ze kou aan. de verpleegster kwam haar verversen en ze zei tegen mij dat ik maar naar huis moest gaan, ze was te moe om te praten, en wat ze zegt trekt op niks, ze vroeg naar haar moeder en waarom zij niet op haar gewacht had, als ik vraag is die of die geweest dan weet ze het niet meer, het rare is dat ze vroeg of ik gebeld had naar een broer om hem te feliciteren met zijn verjaardag, maar dat was op 1 november. ik geloof dat haar hersenen helemaal van slag zijn. dan ben ik ook nog naar haar vorige kamer geweest, daar lag ook iemand die ze kende, ik schrok me rot, ze droeg een grote halskraag, bleek dat nog van de val die ze 14 dagen geleden in het ziekenhuis gemaakt had!hoe is het mogelijk? het zelfde met mijn moeder, ik had aangedrongen om haar longen na te zien, zeggen ze dat er fotos gemaakt zijn en er niks aan de hand is, nu heeft ze dan al enkele longembolies gehad! hoe lang houdt een mens dat vol? nu krijgt ze spuitjes in haar buik en is het weer afwachten, mijn broer was er deze middag en die had geen beter nieuws, dus het gaat niet vooruit,straks ga ik nog maar eens kijken, totlater.

ben weer terug van het ziekenhuis. ik vond mijn moeder in de zetel, stijf van de kou, alhoewel de verpleegster zei dat ze een slechte doorstroming van het bloed had omdat ze zo veel ligt, maar ja, zitten is een probleem, kon ze maar een paar stapjes doen dan hield ik haar wel op de been, veel in en uit het bed, na haar longontsteking ging het toch ook, maar ja, nu is er blijkbaar ook iets beschadigd in haar hersenen. ze kreeg haar eten in de zetel, ze at weer weinig en ze vroeg maar steeds om haar terug in bed te leggen, toen moest ze naar het toilet, ik ben met de zetel naar het toilet gereden, heb haar eruit getild en op de wc gezet.ik heb haar proper gemaakt en terug in de zetel naar haar bed gereden, de verpleegsters hebben haar een nieuwe pamper aangedaan en in bed gelegd; de dokter was deze voormiddag geweest en had gezegd dat ze blijkbaar een paar longemboliekes had gedaan en dat ze nu moesten oppassen voor nieuwe, daarom was ze zo benauwd en moe, alhoewel ik het gevoel heb dat het er niet op gebetert is, morgen gaan ze bloed prikken om te kijken of ze bloedverdunners moet krijgen. ze voelt zo ijskoud aan, ik heb haar kniekousjes aangegeven en sokjes maar het helpt niet veel.deze avond zijn enkele van mijn broers en zussen samen geweest om een kalender op te stellen wie er naar haar toegaat en wanneer, dan staan we niet allemaal samen aan haar bed, nu moet ik een paar dagen niet gaan, maar ik zal het toch niet kunnen laten denk ik,nu nog een paar dingetjes doen en onder de wol!

ik ben deze morgen weer naar het ziekenhuis geweest en vond mijn moeder in de zetel, helemaal onderuitgeschoven en scheef, ze wou terug in haar bed maar ik kon ze niet de baas en heb hulp moeten halen.ze was weer zo moe, en die kortademigheid staat me niet aan, de verpleegsters zeggen dat ze vorige week een longfoto hebben gemaakt en dat er niets mis was,nu kan ik de gedachte niet van me afzetten dat er misschien iets mis is met haar hart, alhoewel ze daar nooit problemen mee gehad heeft. morgen gaat ze naar de G-dienst, ik heb deze avond een brief klaargemaakt met de medicijnen die ze thuis nam en wat haar gebreken zijn zodat ze daar ook rekening mee kunen houden.ze heeft in de drie uur dat ik daar zat geen tien woorden gesproken, ze heeft weinig gegeten en was daarna doodmoe. de buurvrouw die bij haar ligt heb ik ook een paar keer geholpen met sokjes aandoen, water geven en onderstoppen, er was nog niemand van haar familie, maar ik weet dat zij dat ook zouden doen voor mijn moeder, ik zat daar toch maar te niksen. ik heb haar nachtkastje leeggemaakt en de overtollige dingen meegenomen, de was gedaan, en die zit nu in de droogkast, dan kan ik die morgen weer proper meenemen. zo, dat was het weer voor vandaag

ik ben net weer terug van het ziekenhuis, mijn moeder is weer zo moe, moe, moe. ze kan het amper opbrengen om te praten, maar vandaag wist ze wel wie deze middag was geweest om haar te helpen met het eten.mijn zus heeft me afgelost en voor morgen is het ook geregeld. maandag, als ze verhuist gaat mijn zus haar helpen met eten, een uur later ga ik ook om haar mee te verhuizen en de zaak eens te bekijken, en daarna een andere zus die ook nog helpt bij het avondeten. maar ik ben vandaag vooral boos om die ene broer en de praatjes die er weer rond gaan, ik zou mijn moeder naar het ziekenhuis hebben gestuurd en ik zou nu in spanje zitten, bovendien had ik geen recht meer op huishoudgeld, ons moeder heeft thuis immers geen kosten!! dus de rekeningen van verwarming, electriciteit, water, enz zou ik uit eigen zak moeten betalen! ze moeten mijn moeder of mij wel vreselijk haten om die geruchten rond te strooien, ik ben er gewoon van onder de voet, dus gewoon weer bij af, ik ben zo moe dat ik het zou willen opgeven, maar dan denk ik weer aan ons moe en kan het niet over mijn hart verkrijgen, en ruzies wil ik zo al niet, dus zal ik het nog maar even volhouden, morgenmiddag is het weer mijn beurt om te gaan, en dan kan ik nadien even in mijn bed kruipen, dus tot morgen

vanavond hoorde ik dat mijn moeder naar de G-dienst wordt overgebracht, dat zal maandag gebeuren.ik weet niet wat ik van haar toestand moet denken, blijkbaar heeft ze geen longontsteking maar ze ademt zo vlug in en uit dat ik me toch bezorgd maak, ze zegt dat ze zo moe is; blijkbaar is haar korte termijngeheugen verdwenen want ze herinnert zich niets van de afgelopen dag, ook niet wie er op bezoek geweest is, ze praat heel weinig en ze is vaak gedesorienteerd, deze avond was ze bang, maar ze zegt niet voor wat ze bang is, ze wil persee haar pantoffels aan en weg, naar huis, dus ze weet dat ze niet thuis is;en ik mag haar nog niet meenemen, ze kan niet staan, ik heb haar deze avond geholpen om naar de wc te gaan, maar ze zakt gewoon door haar knieen.maar ze blijft redelijk goed eten, ik koop haar elke dag een ijsje, daar is ze zot op en vandaag had ik een appelflap voor haar mee, die heeft ze ook opgegeten, daarna astronautenvoeding en een potje pudding, af en toe vraag ik me af waar ze het allemaal laat. ik ga haar niet vertellen dat ze naar de G- dienst moet, dat zou haar maar meer verwarren, ik zal haar zeggen dat ze een andere kamer krijgt, gelukkig krijgt ze daar ook een kinesiste, misschien kan die haar weer op de been helpen, al kan ze maar een paar stapjes zetten, ik zou haar graag thuis zien. bovendien is er weer eentje van de familie die het niet meer zit zitten om naar haar toe te gaan als ze moet eten, het was de laatste keer dat mijn zus hem daar voor belde zei hij, wel, hij doet maar, hij zal zichzelf nog wel eens tegen komen, maar in het vervolg bellen wij hem niet meer wat er ook mag gebeuren met mijn moeder, maar als ze overleden is zal hij er vlug zijn!mijn zus was woest, voor dat beetje tijd dat ze nog heeft kan hij het niet opbrengen om haar een bezoekje te brengen, het is niet eens ver van zijn deur,ik vind het vreselijk, gelukkig onthoudt mijn moeder niks meer, dus kan hij haar niet meer kwetsen. dat zijn er dus al twee van de negen, wie volgt? wat heeft zij toch misdaan dat zij haar zo behandelen? het zal me verdriet doen als ze hemelt, maar voor haar zou dat het beste zijn, en dat is ook wat ze wil.dus ga ik maar een keertje meer op bezoek. deze nacht slaap ik weer hier, maar morgen zal ik weer moeten wassen, mijn machine is defekt, dus moet ik het ginder doen. ik wil nog maar eens alle mensen bedanken die een reaktie sturen of mij op de een of andere wijze steunen, dat houd er de moed wat in, dus tot de volgende keer

ik ben er weer, ik ben 10 dagen in het ziekenhuis geweest, ik heb een kuur zware antibiotica gekregen, elke morgen een zak, 4 keer per dag airosol en twee verschillende puffers die ik moet blijven gebruiken, wat er precies aan de hand was weet ik niet, maar ik moet over drie weken al terug komen op controle, ik had nog maar 40% longinhoud, daarom was ik zo moe. morgenavond moet ik naar de huisarts met de brief van de longarts, die zal me dan uitleggen hoe het zit, want die specialisten krijg je niet of amper te spreken. ondertussen lag en ligt mijn moeder nog daar, haar hoofdwonde is genezen, maar ze heeft nog steeds hoofdpijn en ze klaagt van pijn in haar schouder, ik heb al drie keer gevraagd om daar eens naar te kijken en het gebeurt nog steeds niet. gisteren was ik bij haar en ze heeft weer veel fluimen en ze hoest weer veel, ik ben bang dat ze weer een longontsteking gaat krijgen, ik heb ook gevraagd om een longspecialist langs te laten komen, zal straks zien of dat gebeurt is, zo niet dan zwaait er wat.ondertussen hebben mijn broers en zussen een beurtrol om haar te helpen met eten en ik merk dat ze geen drinken krijgt tussendoor, als wij er zijn drinkt ze een glas vol, ze laten haar ook met een vuile pamper liggen en als je dat gaat zeggen dan zeggen ze dat ze direkt komen en mag je nog een half uur wachten, want ze zitten in de keuken te gibberen. nu ga ik kijken of er ergens klachtenbrieven hangen, ik ga er een invullen, zijn er geen dan stuur ik een brief naar de direktie, ik vind het ongehoord dat men hulpeloze mensen zo behandelt. we hebben ook overlegt wat er met haar moet gebeuren, zoals ze nu is kan ze niet naar huis, ik moet nog twee weken rusten en 14 dagen later ga ik naar spanje, dus hebben we besloten om haar daar of op geriatrie te laten tot ik terug ben van vakantie, want naar mijn zus gaan en dan weer terug en dan nog eens vind ik te veel, ze kan beter blijven waar ze nu is tot ikzelf voldoende hersteld ben,dus ga ik er nu maar eens naartoe, tot later

deze namiddag heb ik de huisarts over de vloer gehad en die heeft me naar het ziekenhuis gestuurd, morgenvroeg moet ik binnen langs spoed, ik moet minstens 8 dagen blijven en daarna nog een herstelkuur van twee of drie weken. wat moet er nu van mijn moeder geworden? ik mag niet bij haar liggen en ik ben bang als ze me een week niet ziet dat ze ongerust zal worden, ze is wel wat verward maar ik denk dat ze het toch zal merken. ze hebben vandaag weer een eeg gemaakt om te zien hoe het vordert in haar hersenen, daar weet ik dus de uitslag niet van, maar daar ga ik morgenochtend toch eerst naar vragen. mijn zus zegt dat ze dan maar bij haar moet komen zolang ik uit de roulatie ben, maar dat vind ik geen oplossing, ze heeft zoveel werk en bij mijn moeder kan je niet van de deur, dus denk ik dat het beter is dat ze nog in het ziekenhuis blijft maar ik weet niet wat de dokters zullen beslissen, dus ik ben ongerust.morgenvroeg komt mijn dochter me ophalen, ik ga een telefoon nemen zodat ik ook eens naar mijn zoon kan bellen of hij naar mij. ik heb het huis van mijn moeder opgeruimd, alles gewassen en op zijn plaats en nu blijf ik hier in mijn eigen huisje en daar zal ik ook naar terug moeten nadien, dus zullen jullie voor het eerst niet veel van me horen,maar ik dank iedereen die op welke manier dan ook blijken van medeleven hebben gegeven; tot later

deze morgen ben ik om zes uur vertrokken naar zaventem om mijn zooon en schoondochter weg te brengen, ik heb rechtsomkeer gemaakt en ben naar het ziekenhuis gereden met mijn zus, wij hebben haar geholpen met eten en bij de verpleging gevraagd wat er met haar gebeurd was en ze zeiden dat ze een scan gehad had van haar buik( buik???) ze is voor een hoofdwonde opgenomen en ze maken een scan van haar buik! deze namiddag moest ze naar neurologie voor een hersenscan, en nog een paar onderzoeken, ik vraag me af waarom ze die onderzoeken doen! enfin, ze heeft redelijk gegeten,en veel gedronken maar ze kan zelf niet bij haar drinken,en ze kreeg ijsje als dessert en dat at ze graag, ze kan moeilijk spreken maar verstaat me wel alhoewel ze niet meer weet wat er gebeurd is, ik hoop dat dit nog wat opklaart. één van mijn broers had al gezegd dat ze niet meer naar huis kwam, maar dan zal er wat anders moeten gebeuren als ik haar daar zou moeten laten,maar ik zal het maar bij de dag bekijken, ik krijg woensdag de dokter weer op bezoek en als die me naar het ziekenhuis stuurt dan valt er niks meer op te lossen, dan probeer ik om bij haar op de kamer te liggen en kan ik haar in het oog houden, dit is alles weer voor vandaag!

eindelijk denk je dan dat het ergste voorbij is en er gebeurt weer wat!gisterenavond deed ik met mijn moeder het gebruikelijke wandelingetje rond de tafel , daarna vroeg ze om haar poep in te smeren want ze deed pijn, dus ik de cremepot gepakt en terwijl ze aan de stoelleuning vasthield heb ik haar ingesmeerd, ik zei dat ze even moest vasthouden omdat ik eerst de pot terug op tafel moest zetten anders kon ik haar niet vasthouden, dus ik draai me om, zet de pot neer en draai terug en hoorde een harde knots, precies of er hout brak, was mijn moeder achterover gevallen met haar hoofd op de marmeren rand van de schouw. ze was buiten westen en het bloed stroomde uit haar hoofd, ik heb een kussen onder haar hoofd gelegd,toen zag ik dat ze haar mond dichtneep en er allemaal blaasjes uitkwamen, haar ogen waren ver open gesperd en ik dacht dat ze stierf, jongens, ik ben nog nooit zo in paniek geraakt, ik heb geroepen, gehuild en proberen te bellen maar door de consternatie heb ik een paar keer een verkeerd nummer gebeld, eindelijk kreeg ik mijn zus aan de lijn , en riep dat ze direkt moest komen en heb mijn gsm laten vallen, ik heb toen eerst mond op mond beademing toegepast en hartmassage, ik wist niet of dat nodig was maar deed het toch maar en na een vijftal keer was ze weer bij bewustzijn, ondertussen was mijn zus gearriveerd en belde de dokter, die had geen dienst,kreeg een ander nummer, kwam een dokter uit een ander dorp, die moest de ambulance verwittigen, daar is allemaal veel tijd door verloren, hij heeft haar onderzocht, en vond dat ik goed werk gedaan had, maar ik trilde op mijn benen en kom niet blijven staan;daarna is ook mijn oudste broer en zijn vrouw gekomen en samen zaten we te wachten op de ambulance. daarna kreeg ze een halskraag aan en in de ambulance hebben ze ook nog werk gehad voor ze vertrokken, mijn zus en schoonzus zijn meegereden, ik was niet bekwaam om auto te rijden, dus heb ik thuis de boel maar opgekuist, alles hing vol bloed, ikzelf ook, heb gewassen enz, gewacht op mijn zus die om halftwee deze nacht erdoor kwam. ze hebben een foto genomen van haar hoofd, de wonde genaaid, zes draadjes, en alle twee uur gingen ze kijken. deze morgen ben ik met mijn zoon en schoondochter gaan kijken, ze kan nauwelijks spreken, weet niet dat ze in het ziekenhuis is en dat ze gevallen is. morgen wordt er een ctscan van haar hoofd gemaakt,dus daar ga ik recht naartoe als ik van het vliegveld kom, jammer dat mijn zoons vakantie zo moet eindigen, maar die vindt dat ik te veel opoffer en dat ik andere maatregelen moet nemen, misschien brengt de volgende week vanzelf een oplossing, ik hou jullie op de hoogte!

ik ben er weer en dat op vrijdagmiddag! het was een flink gepuzzel om de hele dag vrij te hebben, maar het is gelukt! ik ben deze morgen vertrokken even na elven met mijn zoon en schoondochter, we hebben hier koffie gedronken, haar naar één van haar vroegere bazinnen gebracht en een pc winkel bezocht. nu doet mijn zoon een siesta en ik ga even in de tuin werken, dat is ook weer nodig. straks halen we mijn schoondochter op en gaan we ergens iets eten, ondertussen zit nu mijn zus bij mijn moeder en straks mijn dochter, zij zal ook het eten voor mijn moeder klaarmaken; hoe laat ik thuis zal zijn weet ik niet, maar ik ben blij dat ik kan rekenen op enkele invallers, zo kan ik de batterijen ook weer eens opladen. mijn moeder stelt het redelijk wel, de dokter adviseert een speciale stoel voor haar opdat ze wat meer op kan gaan zitten, ze is niet meer ziek maar ze krijgt altijd pijn in haar zij als ze op is, dus proberen we daar iets aan te doen, toen ik aan de dokter vroeg of dat nog wel de moeite was op deze leeftijd zei hij dat ze voor de rest gezond is en er nog veel plezier van kan hebben. weet je, al dat liggen op haar rug veroorzaakt steeds opnieuw een doorligplek en dan moet er steeds weer zalf op, dus nu maar afwachten. wat mezelf betreft, ik heb een week uitstel gekregen, volgende woensdag komt hij terug en als het dan niet goed is stuurt hij me naar het ziekenhuis, maar dat is van latere zorg, nu nog even genieten,dus tot later

dit is de tweede avond dat ik hier ben, maar ik heb nog veel te doen, dus het zal een kort stukje worden. mijn moeder blijft zo ongeveer het zelfde, als ik haar naar de tafel breng steekt ze haar handen in mijn broeksband maar ik voel dat ze geen evenwicht heeft, het ergste is dat zij zich niet laat leiden, ze wil altijd haar richting uit met als gevolg dat we al drie keer tegen de grond gegaan zijn, zonder veel erg want ik kon haar nog wel wat tegenhouden maar ik ging toch mee. eten doet ze alleen met het nodige gemors maar liever dat dan helemaal niks doen, ze heeft antibiotica gekregen, maar daar heeft ze vandaag last van, vier keer naar het toilet terwijl ze anders nooit kan. vandaag heb ik haar een uur alleen gelaten, ik moest naar de mediotheek, voor ik vertrok had ik haar een pamperbroek aangedaan, voor het geval, en ja hoor, ze had een vuile pamper, dus alles weer maar afgewassen, maar voor de rest was ze braaf in haar bed gebleven, ik kan toch niet voor elk wissewasje iemand roepen om op haar te passen? ze gaat nu redelijk vooruit en ik durf al eens naar de bakker of de bank, maar dat is allemaal dichtbij, de mediotheek is wat anders, maar enfin, zo erg was het ook weer niet. moegen wordt het vroeg dag want ik moet eerst hier gaan stemmen en daarna in mijn moeders dorp, zal weer aanschuiven zijn denk ik.mijn broer was vannacht bij mijn moeder, deze nacht een zus en morgenvroeg komt een andere zus haar de eerste zorgen toedienen en haar ontbijt brengen, hopelijk ben ik dan terug. dus voor deze avond wel te rusten en tot de volgende keer, wanneer dat zal zijn weet ik niet want mijn zoon komt over uit spanje en dan zal ik wel wat anders te doen hebben denk ik, dus tot later!

en toch waar! mijn moeder is weer aan het leren stappen, ze steekt haar handen in mijn broeksband en daar gaan we dan, we doen drie rondjes rond de tafel, maar ze heeft nog geen evenwicht.ze moet wel wat medicijnen nemen waar ik een beetje mee geexperimenteerd heb, maar nu blijkt het toch wat beter te gaan, ze zeurt niet meer zo erg, natuurlijk heeft ze nog pijn, vooral haar stuitje doet pijn maar de wonde is dicht, de verpleegster is daar erg blij mee want als je eenmaal een decubitus hebt geraak je daar zo maar niet vanaf. ze eet ook vaker maar wel wat minder als vroeger, maar ze is verlekkers op pudding en yougurt, en de hollandse gevulde koeken! ze begint uit te kijken naar haar 95 ste verjaardag op 4 october, deze namiddag zei ze dat ik maar iets in huis moest halen voor die dag, dus ik denk dat ze weer wat positiever denkt nu het allemaal wat beter gaat. het is dan ook verbazingwekkend wat ze allemaal doorstaan heeft en nu zo goed recupereerd , iedereen is verbaasd en ik nog het meeste denk ik. haar alleen laten is een andere zaak, deze avond is mijn zus bij haar, hopelijk kiepert ze niet weer uit mijn bed zoals de vorige keer, wat ze gedaan heeft snap ik niet maar ze is met matras en al op de grond getuimeld, nu moet ik wel zeggen dat ik twee matrassen op elkaar heb liggen, dat was voor in de tijd dat ik bij haar moest waken, en waar kan ik die matras dan beter laten dan op mijn bed? ze heeft er gelukkig niets aan over gehouden, volgende week komt een andere zus op vrijdag, dan kan ik ook weer naar mijn eigen kotje, bovendien zal mijn dochter en de kleinste dan ook hier slapen want ze zijn haar huis aan het schilderen en die geur is slecht voor een zwangere vrouw, dus kampeert ze hier. mijn huis heeft al meer gediend voor anderen dan voor mezelf, maar dat geeft niet, leeg staan is ook niet goed. daarna, in october komt mijn zoon en schoondochter voor een weekje over uit spanje, dus daar kijk ik ook naar uit, hopelijk kan ik dan ook iest regelen in verband met mijn moeder zodat ik ook wat tijd heb voor hen, ik kijk er al naar uit!!zo, dat was het weer voor vandaag!

als alles normaal doorgegaan was en mijn moeder niet zo ziek was geworden had ik nu kunnen genieten van een weekje spanje ! ik zou gisteren vertrekken maar ik heb geannuleerd ,ik kan er niet vandoor gaan terwijl zij daar zo ligt; vanavond kwam mijn jongste broer slapen maar dat ging ook niet van een leien dakje, ùijn moeder was vandaag al vier keer naar het groot toilet geweest en ze was bang dat ze weer moest als ik weg was, ze pannikeerde en zei dat ze liever had dat ik bij haar bleef, maar als ik één keer toegeef kom ik hier nooit meer en dit is tenslotte toch mijn thuis, ik heb haar dan maar een halve temesta gegeven en toen werd ze rustig , wat je dan rustig noemt,ik moest haar nog eens verleggen, de dekens fatsoeneren en uiteindelijk wou ze nog een potje pudding maar dat heb ik mijn broer laten geven, het was al laat genoeg, maar morgenvroeg moet ik om 8 uur terug zijn want mijn broer moet weg, dus zal het niet laat worden vandaag. nu de school weer begonnen is zit mijn kleinzoontje weer geplaagd met een verkoudheid en koorts, het arme schaap en zijn moeder is ook niet al te fit nu ze weer in verwachting is, hopelijk is het maar tijdelijk want ik kan haar weinig helpen nu mijn moeder zo ziek is, dat wordt nu al het 23ste achterkleinkind voor mijn moeder, ja we zijn met zeer velen.als het een meisje wordt en mijn moeder leeft nog, is er eindelijk een viergeslacht!dat was het zo wel weer, hopelijk ben ik er volgende week ook weer!

omdat mijn nichtje nog eens komt oppassen bij mijn moeder ben ik weer eens hier, ik was in de tuin bezig die onder het onkruid staat maar het is zo warm dat ik maar even een pauze genomen heb. het was ook al weer enige tijd geleden dat ik hier was.mijn moeder maakt vooruitgang, taai dat ze is, de huisdokter zegt dat hij dit nog nooit in zijn cariere heeft meegemaakt, ze was zo goed als overleden en toch krabbelt ze weer recht, ze is niet meer verward, tenminste, ze noemt me nog wel eens anna, maar voor de rest gaat het wel; haar petekind stond versteld van de vooruitgang die ze maakt, ook ispahan heeft zich terug getrokken op mijn verzoek, ze is niet meer in levensgevaar en ispahan is hard nodig bij ziekere mensen. nu komt er waarschijnlijk iedere week iemand een keertje slapen, het is nog niet helemaal geregeld, maar dan kan ik elke week een avond hier slapen. mijn moeder geeft wel veel werk, en soms is ze zeer lastig, ze wil dat ik het licht uit doe in de living om 8 uur, dus geen tv of lezen, zegt ze dat ik ook maar naar bed moet gaan, de dekens of de kussens liggen niet goed, dan moet ze op haar rechter- en dan op haar linkerzij, dan weer op haar rug, en dan ligt ze er pas i in en dan moet ze weer plassen, ze kan weer uit haar bed met hulp, sinds een paar dagen ben ik met haar aan het oefenen om te lopen, ze steekt haar handen in mijn broeksband en zo stapt ze de hele living rond, ik moet wel zien dat ze haar evenwicht bewaart, ik achteruit en zij vooruit. de mensen die haar hebben gezien toen ze zo ziek was en nu staan verbaast over haar vooruitgang, ik ook, de hele familie en de dokter! moest je zien wat zij op één dag eet! 's morgens twee of drie boterhammen, voor de middag babeurre of pudding, 's middags vier boterhammen, na de middag fruit of yougurt, 's avonds een tas soep, aardappelen, groenten en vlees zoveel als ik, en nog een nagerecht, en dan om een uur of acht nog een pudding of een ijsje! het is ongelooflijk maar waar, ik heb er zelfs fotos van, maar ze zijn te groot om hier te plaatsenen het rare is dat ze nu alleen kan eten, eerst moest ik haar voeren. op de dag zegt ze wanneer ze naar het toilet moet maar 's nachts heeft ze een pamper aan waar ze een gloeiende hekel aan heeft en die is dan 's morgens ook drijfnat,, dus elke dag haar bed verschonen, en wassen, maar dat vind ik niet zo erg, de kinesiste komt alle dagen en dan zou ze wel huilen van de pijn, ze moet haar knieen strekken en dat kan ze niet meer dus doet de kinesiste dat, nadien ligt ze afgepeigerd in bed.al bij al zijn het twee zware maanden geweest, gelukkig zijn er nu een paar familieleden die eens komen oppassen zodat ik ook eens weg kan, donderdag komt mijn schoonzus want ik moet naar de kapper, dat moet ook eens gebeuren. en nu weer naar de tuin, tot later

vandaag heb ik het risico genomen om weer eens naar hier te komen, ik laat mijn moeder achter in de handen van mijn jongste broer, blijkbaar is het gevaar eraf maar ze mag niet alleen gelaten worden, ze kent mij niet meer, ze noemt me moeder of maria of anna,terwijl ze de anderen wel kent. zelfs haar petekind herkent ze en haar zus en broer ook, het is raar, maar daar zit ik niet zo mee; het zijn een paar zeer enerverende weken geweest, na de morfine kwam de temesta, daarna de haldol, daarna de dolol,en nu weer een fles waar ik de naam niet meer van weet, maar die duidelijk een rare invloed heeft op mijn moeder, ze mocht 2 maal 25 ml en een keer 50 ml hebben, maar ze doet niks dan slapen of haar bed afbreken, ze heeft een speciaal kussen om tegen haar rug en tussen de knieen te leggen, en daar heeft ze eergisteren een uur mee gevochten voor ze het opgaf, ik had haar al vijf keer toegedekt en de zesde keer ben ik er bij gaan zitten en gekeken hoe ze zich moe maakte, toen ik haar vroeg of het zo nog al ging zei ze ja, dus liet ik haar doen, tot ze helemaal blootlag en eindelijk stil, daarna heb ik haar weer toegedekt en is ze in slaap gevallen. ik heb nu drie nachten ongestoord kunnen slapen, de rest van de nachten heb ik gekampeerd naast haar bed of er een paar keer uit gemoeten, met de babyfoon is het wel geruststellend,maar dan hoorde ik ook weer de klok slaan, dus die maar stilgezet.dan heeft ze me ook op een avond een lap tegen mijn oren verkocht, ik was zo verbaast dat ik haar vroeg waarom ze me geslagen had en ze zei dat ik maar beter moest luisteren! ik moest direkt aan mijn kinderjaren terugdenken, zo deed ze dat vroeger ook. ik stuurde een smsje naar mijn zus en die belde al direkt op om te vragen wat er aan de hand was en we hebben beiden zitten lachen aan de telefoon! de zenuwen zeker? nu heb ik aan ispahan gevraagd of ze voor mij niemand konden vinden om een paar uurtjes bij haar te blijven terwijl ik boodschappen doe en mijn vrienden nog eens kan zien, en vandaag is ze voor de eerste keer geweest, maar ze heeft niet veel moeten doen, ze heeft de hele tijd geslapen. en van ziekenzorg komt er elke dinsdag iemand een paar uurtjes, laat dat nu een nichtje van me zijn! dus krijg ik nu wat ruimte, ik wil ook niet te veel op mijn broers en zussen steunen, die hebben ook al zorgen genoeg, en zo is iedereen tevreden hoop ik. men vraagt me wel eens of ik het nog eens zou doen als ik alles op voorhand geweten had en ik durf niet volmondig ja te zeggen, maar ik heb mijn moeder een belofte gedaan en die wil ik volbrengen, en wat de dokter ook aandringt om haar naar een ziekenhuis te brengen,( zogenaamd om mij te ontlasten voor een paar dagen) ik wil dat niet omdat zij dat niet wil en daarmee is de kous af!wil hij misschien zijn verantwoordelijkheid ontlopen? nu ik deze regeling heb genomen hoop ik het te kunnen volbrengen zonder zorgen om mijn broers en zussen, en ik wil hen al bedanken wat ze voor mijn moeder en mij doen, maar ik vergeet zeker de mensen niet die mijn blog bezoeken en de moeite nemen om een reactie te sturen en mij zo moreel te steunen! hartelijk dank!

vandaag heb ik vrij, ik ben zowat uitgeput, deze morgen begon al met de verzorging van mijn moeder, ze had een vieze pamper aan en omdat het nog zo vroeg was heb ik het maar alleen gedaan. nu is mijn jongste zus bij haar en deze namiddag een broer, morgen na de middag komt mijn schoonzus, die is ook al een paar keer geweest, dat maakt het voor mij wat lichter.dit was ook de eerste nacht dat ze doorgeslapen heeft. een paar dagen geleden kwam haar petekind uit galmaarden op bezoek en ze kon geen woord uitspreken, en zie , twee dagen later kan ik haar weer verstaan. haar petekind was nog eens langsgekomen met haar man en toen kon ze het wel uitleggen.maar ondertussen is er heel wat gebeurd. ze bleek nl. allergisch voor morfine en die is nu verwijdert, daarna werd haar toestand wat beter, de temesta is ook afgebouwd, maar sinds gisteren weten we ook dat ze een uitgezette kransslagader heeft en dat maakt ons weer meer ongerust. de dokter zegt dat men dat kan opereren maar bij haar niet, ze is te zwak en te oud. gelukkig kent ze iedereen weer, maar ik vraag me af of dit niet naar de ergere gaat, en wat als ze weer huilt van de pijn? morfine gaat niet meer, dus..... afwachten weer, het is enerverend en je wordt er zo moe van, maar ja, het zal nog altijd haar tijd niet zijn zeker? tot de volgende keer hoor!

het lijkt erop dat mijn moeder is afgekickt van de morfine, ze is nu rustiger. gisteren heeft ze doodstil gelegen van 12 uur tot zeven uur, toen de verpleegster kwam heb ik gevraagd om haar gerust te laten, ze heeft enkel haar pamper nagekeken maar niks, dus vreesde de dokter dat haar nieren zouden uitvallen, maar deze morgen was ze goed nat. ik heb weer op de vloer gekampeerd, telkens als ik iets hoorde schrok ik wakker en ging dan weer bij haar kijken, maar de volledige stilte maakte me ook wakker, dus, om zeven uur koffie gezet en terug in bed, de poetsvrouw kwam om halfnegen en dan ben ik ook maar opgestaan.deze morgen had ze weer pijn, ik heb haar een halve temesta gegeven en een halve paracetamol, maar dat gaat niet vanzelf. ze kan niet meer slikken,ze kan ook niet meer praten, het is een soort gefluister dat ik ook niet versta, maar zij begrijpt me goed, vanmorgen waren er een paar familieleden op bezoek en ik vertelde haar dat, ik zei: moe, als je op reis gaat naar onze va, zeg dan nog eens goeie dag en lach eens, dat deed ze dus, het was echt ontroerend, maar het frustreert me dat ik haar niet kan verstaan. deze morgen vroeg belde mijn zoon ook al ongerust, de ene telefoon achter de andere, maar deze voormiddag heeft mijn zus me voor een groot deel vervangen en nu zit mijn broer bij haar. deze nacht komt er een andere broer waken, en morgenavond een andere zus met haar man, dus ik heb even vrij maar weet niet wat ik moet doen, ik loop er wat verloren bij, als ik weg ben wil ik weer zo snel mogelijk naar huis alhoewel ik weet dat mijn andere broers en zussen dat perfect kunnen, ik wil bij haar zijn;dus je zult mij hier niet lang zien. de dokter zei gisteren dat het leek of haar strijd gestreden was, ze vecht niet meer en ligt doodstil in bed, maar wat me benauwd is dat ze veel slijmen in haar mond heeft en steeds opnieuw opduiken, ik haal ze weg met een doekje maar er komen er steeds andere, zal straks eens aan de dokter vragen. ik hoop het vol te houden, maar sommigen zeggen dat ik verschrikkelijk uitzie, ik ben wel wat afgevallen, maar ik zal toch geen rust hebben tot alles voorbij is. mocht er vandaag nog iets voorvallen dan kom ik er vanavond op terug, zoniet dan tot de volgende keer

ik ben weer even hier dank zij mijn zus die op mijn moeder past. vannacht heb ik weer gekampeerd bij mijn moeders bed;maar wat daar allemaal aan vooraf gegaan is!!!!! de eigen huisdokter die weer terug is van verlof kwam maandagmorgen kijken,de helft van de morfine moest eraf want ze ziet spoken, praat wartaal en huilt in plaats daarvan 3 temesta per dag plus een tabletje morfine, twee halve per dag. natuurlijk veroorzaakte die morfine verstopping, mijn moeder huilde van de pijn in haar buik, toen de 50 mg morfine eraf waren heeft ze drie maal een stoelgang gehadin 12 uur en hoe!!!!!!!!'s morgens lag ze weer in haar eigen vuil, ik heb haar alleen uit bed gehaald en mijn zus gebeld, we hebben samen haar bed verschoond en haar gewassen. de morfine tabletjes heeft ze twee dagen genomen en de dokter veranderde weer, nu kreeg ze gisteren een paracetamol waarvan ze er al kilos binnen had, alleen dit waren smelttabletten, ze smelten inderdaad en lopen dan uit haar mond. gisterennacht is ze om halftwee beginnen huilen en dat heeft ze zestien uur volgehouden. gisterenavond heb ik de dokter weer gebeld en die zei dan ik de plakker van 25 ook moest verwijderen, dat heb ik gedaan, ik heb haar een temesta gegeven en een slaappilletje en eindelijk na een uur was ze rustiger en is ze in slaap gevallen tot deze morgen half zeven. nu is mijn jongste zus bij haar en die had ook al slecht nieuws bij, haar dochter die een opleiding volgt bij de politie is in haar oog geschoten, niemand weet door wie en de vraag is of ze nog zal zien, en of ze niet afgekeurd zal worden,dus ik wou dat ze terug naar huis ging maar ze wilde even bij mijn moeder zijn. morgenavond komt mijn broer slapen, dus kan ik weer eens hier slapen. al bij al vind ik het barbaars hoe ze met mijn moeder omgaan, ze wil niets liever dan sterven, maar ze bekijken het liever en proberen allerhande produkten uit, die een bom geld kosten.zoals haldol, moest ik gaan halen maar ik mag het haar niet geven!waar zijn ze dan mee bezig??????? het zal er nog op uitdraaien dat ik haar naar het ziekenhuis moet sturen, maar dat doe ik niet, ze wilde dat niet en nu ben ik haar stem!!!!!zo, voorlopig is dat alles, misschien tot morgen!

lang geleden dat ik hier was, maar ik kon mijn moeder niet alleen laten, nu krijg ik hulp van zussen en schoonzussen die even bij haar willen blijven terwijl ik de noodzakelijke dingen doe, maar de nachten zijn voor mij. ik heb nog geen enkele nacht kunnen doorslapen, steeds huilde ze van de pijn. en nu ben ik boos op de huisarts.vorige week maandag zijn we samen geweest om over pijnbestrijding te praten, we waren met acht, de negende kwam niet maar komt anders ook niet, allemaal waren we het eens over de behandeling die hij voor ogen had, maar één van mijn broers vroeg wat er zou gebeuren als de negende er niet mee akkoord zou gaan,we hebben hem gezegd dat hij niks te vertellen had als hij niet zou komen, maar hij bleef er over doordrammen, wij vroegen zijn mening, niet die van de afwezige, maar hij zei dat we er nadien toch wel mee te maken zouden krijgen. uiteindelijk gaf hij toe, maar mijn zus had een paar dagen van te voren gebeld met hem en hij zei dan als mijn moeder stierf hij een onderzoek zou laten instellen. toen besloot de dokter om de morfine tot 50 te verhogen, 's anderendaags ging hij op vakantie met de uitdrukkelijke opdracht aan zijn collega om deze week niets te veranderen aan de medicatie. hoe kan hij zoiets verantwoorden? wat als mijn moeder nog slechter wordt? toen de pleisters verhoogd waren kreeg mijn moeder maandag verschrikkelijke nachtmerries, ze huilde en smeekte om haar te bevrijden, de weg naar de hemel was zo lang en bergop, help me toch, moeder , kom me toch halen, enz, het was afschuwelijk.! onbegrijpelijk!de hele dag en nacht heeft ze zo gelegen, ik heb haar opnieuw opgebeld en eindelijk schreef ze temesta en haldol voor, na een poos was ze buiten westen en heeft enkele uren geslapen, maar daarna doken de nachtmerries weer op en ook de pijn, haar stuitje ligt helemaal open, dus moet ze vaak gedraaid worden, één zus komt 's morgens en 's avonds mee helpen, ze wil op de wc stoel en geen pampers, maar nu kan ze niet meer op haar benen staan en ik heb de kracht niet op haar alleen in en uit het bed te doen, dus heeft ze voortaan pampers aan, maar daar zit ze zelfs in haar slaap aan te trekken, het moet een grote vernedering voor haar zijn om zo behandeld te worden. gisteren is mijn dochter opgekomen voor mijn moeder, (zij is verpleegster in een bejaardenhuis) en ze zei tegen de dokter als zij haar verantwoordelijkheid niet neemt dan we dan ispahan inschakelen en dat is ook gebeurd, de dokter zou naar ons komen om een gesprek te hebben met de verantwoordelijke maar wie niet kwam was zij!, ik had ook de verantwoordelijke van de verpleging gebeld en die was er wel, nu hebben ze samen een pijnbehandeling uitgewerkt die redelijk goed werkt, haar nare dromen zijn weg, maar ze kent niemand meer en praten, eten of drinken doet ze ook nauwelijks. nu ben ik hier omdat mijn jongste zus me vervangt, ze vinden dat ik aan een beetje rust toe ben, en morgenavond doet mijn dochter de nacht, zij vertrekken op vakantie volgende maandag en wil op die manier afscheid nemen van mijn moeder. dus slaap ik hier donderdagnacht, maar of het zal lukken???????dat was het wel weer zo een beetje, tot de volgende keer

hier ben ik weer even terwijl mijn zus de wacht houdt bij mijn moeder. ze is verschrikkelijk afgevallen, vandaag moeten haar morfineplakkers verhoogd worden, dus zal ze weer in de war zijn,gisteren was de dokter er weer en ik heb er een flinke discussie mee gehad,en alweer over euthanasie. ze vroeg of ik geen wroeging zou krijgen als zij bv. haar een dodelijke injectie zou geven en ik antwoordde: neen, als jij hier zo een jaar moest liggen met zoveel pijn en je moet daar machteloos op toezien zou je wel anders denken. ik kan haar pijn niet wegnemen, die plakkers hebben nu drie weken gediend, nu moet ze al een hogere dosis hebben, maar nog niet genoeg om de pijn te doen weggaan,waarom nog????????????? ze wil zo graag dood zijn, ze heeft niets meer om voor te leven en ze zegt dat ze ons leven tot een hel maakt, wat moet je als dochter dan doen? gewoon kijken wanneer ze haar laatste adem uitblaast terwijl ze vergaat van de pijn,? dokters moeten ook hun grenzen kennen vind ik, een hond doet men dit nog niet aan!ik ben boos, boos , boos!!!!

mijn moeder is nog steeds ziek en met deze warmte wordt het er niet beter op. de dokter is gisteren weer geweest , hij zegt dat ze nog een reeks moet hebben van de kinesiste, ze kan niet goed hoesten en dan lijkt het wel of ze stikt. al haar medicijnen zijn afgeschaft buiten één, ze heeft nu morfineplakkers en dat gaat reelijk goed, maar ze wil me altijd in haar nabijheid, ze zei tegen de dokter dat ik bij haar moest slapen op de grond want ze is bang, maar dat heeft hij verboden, ze heeft alles wat ze nodig heeft en een pamper aan, maar om drie uur vannacht was het prijs, ze moest naar het toilet, dus de pamper af en daarna een broekje. maar vooraleer ik haar terug in bed had dat duurde een poosje. om zes uur van 't zelfde, ik heb haar niet geholpen ,ze had enkel het laken en de deken tegen de grond liggen. ze is ook vaak verward, dan ziet ze stro in de keuken en varkens buiten, dan vraagt ze weer wanneer ze naar huis mag, en waar ze toch in was beland. het is erg, maar beter dit dan pijn.of ze nog zal kunnen stappen weet ik niet, ze eet in bed en ik zit naast haar met mijn bord op schoot. nu moet ik wat rekeningen betalen en dan ga ik er weer vandoor, tot later

ik heb een vrije namiddag, ik dacht even hier te ontspannen maar de planning is anders verlopen, ik ga met mijn zus winkelen en een terrasje doen, dus tot later

heel even hier , alleen voor het hoognodige, er steeg een luchtballon op hier vlakbij met vrienden erin en dat wou ik niet missen.maar ik heb geen tijd om adem te halen, mijn moeder had een longontsteking in plaats van een bronchitis, ze heeft twee kuren antibiotica op, dat is redelijk goed gegaan, maar nu ze aan de morfine is heeft ze hallucinaties, ze wordt boos, dan huilt ze weer, dan scheldt ze me uit, dan bedankt ze me weer, het is raar, dan zegt ze weer dat ik meer weet dan ik wil vertellen, we zijn allemaal leugenaars etc..maar ja, het doet soms wel pijn maar ik weet waardoor het komt, maar toen de huis arts er van hoorde wilde hij de morfine terug afnemen, maar daar heb ik me tegen verzet, nu heeft ze geen pijn en ligt ze confortabel in een ziekenhuisbed dat op en neer kan om het werk van de verpleegsters te verlichten, die komen twee maal per dag, de dokter is deze week vier keer geweest, dus ik kan niks plannen of ergens naartoe want er kan altijd iemand komen, en dan denk ik nog niet aan het bezoek dat ze krijgt; ik heb 5 nachtten bij haar gekampeerd op de grond, maar nu durf ik het weer aan om naar mijn kamer te gaan.en nu ga ik weer, tot de volgende keer

vrijdagmorgen, ik ben even hier om wat dingetjes te doen, maar ik kan vanavond helaas niet hier zijn, mijn moeder is erg verzwakt en ik durf haar niet meer alleen laten, ik heb al drie nachten bij haar geslapen op de grond op een matras. nu is de hulp in huis en kon ik even weg. de dokter is al vier keer geweest, blijkt het weer een longontsteking die ze had, ze is zo zwak, kan niet meer op haar benen staan, we moeten haar met twee helpen, dus krijgt ze pampers aan, ik vind dat eigenlijk een beetje vernederend, ze is altijd zo zelfstandig geweest en nu is ze zo hulpeloos als een baby.nu krijgt ze eindelijk morfinepleisters en heeft ze geen pijn meer, maar ondertussen kan ik een winkeltje beginnen met al de pijnstillers die ze ooit heeft gebruikt en niet hielpen! ik ben boos op de dokter dat hij het zo ver heeft laten komen . nu komt de verpleegster twee maal per dag om haar te verzorgen, en de kinesist om te kloppen, daarna is ze zo afgepeigerd dat ze amper iets kan zeggen. eten doet ze nog weinig, een puddinkje, wat yougourt, en af en toe een boterhammetje, voor de rest slaapt ze, en soms is ze ook verward, maar daar zit ik niet zo mee, als ze maar geen pijn heeft. ik heb nog niemand van mijn broers of zussen gezien die het even wil overnemen, alleen belde mijn jongste zus dat ze maandagnamiddag me een paar uur komt aflossen. onbegrijpelijk dat ik haar kinderen zo weinig zie nu ze er zo aan toe is. voor mezelf heb ik weer antibiotica gekregen, nu s zijn het weer streptokokken waar ik tegen moet vechten, ik ben echt moe, moe ,moe, maar ik moet vooruit he, ik wil dit tot een goed einde brengen. ik leef per dag omdat je nooit weet wat de volgende dag zal brengen, dus kan ik ook niet zeggen wanneer ik terug kom, dank je aan allen die mij een reactie of e-mail stuurden,dat is voor mij een waren steun, dank!!!

eindelijk ben ik weer eens hier om een stukje te schrijven, maar ik heb een bangelijke week achter de rug. het eerste weekend waren de kleinkinderen bij mij en ze waren goed ziek, enkele dagen nadien kreeg ik en mijn moeder een zware bronchitis, de dokter kwam op maandag en had alleen voor mij medicijnen voorgeschreven, de dinsdag heb ik de hele dag in bed gelegen maar 's nachts moest ik er vier keer uit voor mijn moeder, ze hoestte en hoesste maar, dus om 8 uur 's morgens de dokter weer maar gebeld, en die pipo kwam pas 's avonds om 5 uur. hij schreef antibiotica voor en pijnstillers, maar nu was ik het beu, alle pijnstillers die er bestaan had ze al gehad en nu dan weer met codeine! ze kan daar niet tegen! daarbij heeft het invloed op de darmfunctie, daarin gaf hij me gelijk maar hij wist niet zo gauw wat dan voor te schrijven, dus vroeg ik hem of het nu stilaan geen tijd werd om haar morfine te geven en uiteindelijk heeft hij toegestemd. maar wat heeft ze afgezien! ondertussen hadden we een ander ziekenhuisbed gehaald met een verzorgingstafel want nu komen de verpleegsters twee maal per dag en de kinisiste elke dag om te kloppen, ze kan haar fluimen niet boven krijgen. de dokter heeft even voor haar leven gevreesd. natuurlijk was ik die avond in paniek, ze had ook koorts, mijn dochter heeft de eerste schokken opgevangen . ze heeft de familie gebeld.vanaf gisteren heeft ze geen koorts meer, maar af en toe is ze er naast, maar ze heeft god zij dank geen pijn meer. toen ze daar zo lag kwam er bezoek en die zeiden, het is toch wel erg he, een hond of kat maken ze af en dat mens laten ze verrekken van de pijn! ondertussen ben ik zelf nog niet genezen, heb weer een monster moeten binnendoen en maandag komt de dokter terug. ik weet nog niet of ik hier nog kan komen slapen, nu kan ze niet meer uit bed dus draagt ze pampers. ik bekijk het weer maar dag na dag, dus tot de volgende keer.

ik wil het nu eens over iets anders hebben dan mijn moeder maar toch iets dat er bij aansluit. wat houdt mantelzorg in? dat je voor iemand zorgt die dat zelf niet meer kan geloof ik! wat zijn de gevolgen als je voor mantelzorg beslist? wat de voordelen? ik zal mijn geval uitleggen, maar dat wil niet zeggen dat het voor iemand anders hetzelfde is, maar voordelen zie ik er niet in, alleen maar nadelen. wie er goed bij vaart is de staat!indien ik deze taak niet op mij had genomen zat mijn moeder al zeven jaar in een bejaardenhuis, en wat zou dat de gemeenschap gekost hebben ? en aan haar? zij zou haar huis hebben moeten verkopen, en misschien hadden de kinderen dan ook nog bij moeten leggen; dat is de staat bespaard gebleven. voordelen voor de mantelzorger??? ik ben een tijdje bij mijn moeder ingeschreven geweest nadat mijn man gestorven was, en toen kreeg ik van de gemeente 2000 frank, mooi meegenomen, maar nu ik een eigen adres heb kom ik daar niet meer voor in aanmerking, je moet, ofwel bij haar, of naast haar wonen, dus weg voordeel! de mantelzorgpremie? die wordt gestort op de rekening van mijn moeder. niks dus. nu heb ik pas mijn belastingsbrief laten invullen en blijkt dat je 2500€ zou mogen aftrekken als je in- of naastwonende bent, niet dus, maar ik doe nog altijd hetzelfde, nl. voor mijn moeder zorgen. dan de verhoudingen tussen broers en zussen: er zijn er altijd bij die denken dat je er beter van wordt, gelukkig heb ik overal bewijzen van, maar al bij al voel ik mij niet gelukkig in deze situatie, en ik kan het dan ook niemand van harte aanraden; maar ja, als mijn moeder in een verzorgingstehuis had gezeten was ze er waarschijnlijk al lang niet meer geweest.maar het ergste vind ik dat ik niet kan doen wat ik graag zou willen, nl. bijstuderen en van mijn apartement genieten, zelfs mijn vrienden schieten er af en toe bij in. dus mensen, verzint eer ge begint. dit wou ik ook eens kwijt, desondanks zal ik doen wat ik kan om mijn moeder zo goed mogelijk te verzorgen, dure wat het dure! tot later!

ja, ik ben er weer even , deze morgen ben ik terug naar de huisarts geweest en het rare is dat ik deze week weinig of geen pijn heb gehad, en dat na het schrappen van de ledertrexate,ik moest het een weekje proberen zonder en het resultaat is prima, maar wat was het dan voor ik met die pillen begon? blijkbaar meer pijn door artrose dan door artritis. de huisarts heeft me geadviseert om nog een weekje erbij te doen en ik moet vrijdag weer terug komen.vandaag ben ik weer even babysit geweest, de kleinste hoest weer verschrikkelijk, de school doet er blijkbaar geen goed aan, hij gaar weer pas een week en het is weer van dat, maar ja, het kind gaat zo graag, en die kinderziekten moeten ze toch doorlopen he.mijn moeder stelt het redelijk wel, alhoewel ze op een avond, na de verdwijning van die twee kinderen in Luik , plots moest huilen; ze zei, ik wou dat ik morgenvroeg niet meer wakker werd, in wat voor een wereld leven wij? . maar ja, mijn moeder is de laatste jaren afgesloten geweest van het wereldnieuws, ik vertelde haar wel het voornaamste maar ze kan het allemaal niet meer verwerken, dit is haar wereld niet meer!en hoe meer ik haar vertel, hoe meer ze piekert, ik hoorde gisteren dat mijn broer erg achteruit gaat en ze een bed voor hem in de woonkamer hebben geplaatst, maar ik durf het niet tegen mijn moeder te zeggen, dat is nog tijd genoeg als ik er niet meer onderuit kan. vanavond is mijn dochter met de kinderen blijven eten, en de grootste is met me mee gekomen, zo heeft mijn dochter ook wat rust want ze staat met de vroege, er zijn een paar collegas ziek en ze moet meer invallen, maar werken met zieken en bejaarden is geen lachertje dus spring ik even bij. morgenvroeg ga ik de kleinste halen tot na zijn dutje en dan kunnen ze weer naar huis.'t is me wat als je steeds plannen moet maken voor je kinderen! maar ja, morgen gaat de zon weer op en zien we weer wel hoe het gaat. moet ook nog eens naar spanje bellen, ik denk dat hun telefoon niet werkt, het is al een week geleden dat ik van mijn zoon gehoord heb,maar geduld is een mooie deugd he, tot de volgende keer

is er iemand die mij kan helpen? als ik mijn blog open krijg ik de mededeling gereed maar met fout in de pagina, bij de details staat regel 5697, teken 1, fout: object wordt verwacht, code 4, url: https://blog.seniorennet.be/satoshi/ wat moet ik daar mee aanvangen? hopelijk weet iemand raad, ook als ik mij aanmeld met mijn gebruikersnaam en paswoord op het forum krijg ik telkens als antwoord dat ik verkeerd paswoord of gebruiker heb opgegeven en dat is toch niet zo, dus nu kan ik niet anders dan via mijn blog om hulp vragen. weet iemand raad? dank je wel

zoals ik vertelde moest ik met mijn moeder voor een gehoortest naar het ziekenhuis, jongens wat was het warm! eerst de rolstoel in de auto, toen mijn moeder en daar gingen we dan, ze had een petje mee om voor haar ogen te houden, ze kan niet tegen zonlicht ,maar gelukkig reden we veel onder bomen. ginds aangekomen moest de rolstoel uit de auto, naar de inschrijvingen en toen naar de afdeling van de dokter, daar was het meer dan een half uur wachten, en dat beviel haar al niet, het duurde te lang,en stilletjes aan zag je haar weer zijwaarts in mekaar krimpen. na een goed half uur was ze aan de beurt, de test werd gedaan, de dokter heeft nog oorsmeer verwijderd en een hoorapparaat voorgeschreven, ik daar mee naar de winkel en ze zouden me bellen om een afspraak te maken want die komen ze thuis passen, nu maar afwachten. gisterenavond heb ik haar nog eens uitgebreid het nieuws van de laatste dagen vertelt en toen begon ze plots te huilen, ik was wel wat verbaasd en toen ik haar vroeg wat er was zei ze dat er niks anders meer was dan slecht nieuws, ze wilde er uitstappen, want waar ging het met de werels toch naartoe,en toen begon ze over zichzelf en haar pijnen ,toen ben ik wel wat boos geworden, ik ben 14 jaar vrijwilligster geweest en ik heb mensen gezien die onnoemelijk leden, vele kankerpatienten tot de laatste dag, bovendien gaf ik haar enkele voorbeelden van haar eigen broers en zusters en schoonfamilie en dan vind ik dat ze het er niet slecht heeft afgebracht, haar kinderen leven allemaal nog, hebben werk of op pensioen, haar kleinkinderen evenzo, behalve één , die is jong verongelukt met de moto nu twee jaar geleden en dat was wel een harde dobber, maar ze mag niet klagen vind ik, kijk naar mij, ik ben weduwe geworden op mijn 58 ste, heb twee kinderen waarvan er eentje ver weg zit, waar moet ik naartoe met mijn verdriet? niet naar mijn moeder, die heeft al genoeg, en mijn dochter ook, maar ik heb leren relativeren, je moet wel, het leven is geen kermis he, maar vanmorgen ging het haar weer beter, ze is zelfs niet op moeten staan voor het toilet, dus op hoop van zegen dan maar

wel wel, de uitslagen van mijn scanners zijn binnen, en nu zit ik opgezadeld met een probleem, blijkt dat ik vol artrose zit en nergens bewijzen van artritis behalve in het bloed wordt een ontsteking vastgesteld, maar waardoor komt deze ontsteking? een goeie vraag, de reumatoloog gaat er van uit dat het artritis is, de huisdokte twijfelt en heeft me nu andere medicijnen aangeraden als proef voor een week, vrijdag moet ik terug komen, hij zegt dat ik een week 's morgens één mobic moet nemen met een maagbeschermer en dat tot vrijdag, is er een verschil dan wil hij dat ik doorga, zoniet moet ik opnieuw aan de ledertrexate. Wat mankeer ik? artritis of artrose of allebei? niemand die het antwoord weet. op een paar plaatsen in mijn rug zijn de tussenwervelschijven versleten, in beide schouders aangetast alsook in een heup, de handen en de voeten en dat heeft een oncoloog vastgesteld. Wat is het nu??????????ik zie me hier niet zitten zoals mijn moeder hoor! woensdag moet ik met haar naar het ziekenhuis voor die gehoortest, ben benieuwd wat dat zal worden. en vanavond kreeg ik een telefoontje van mijn zus, die kwam van het ziekenhuis waar ze een echo moest laten maken van haar hals, ze heeft een groot gezwel in haar hals en keelstreek, maar na de echo moest ze een kleurenscan laten maken, een paar specialisten erbij die het niet eens konden worden, en de uitslag is een ontsteking waar een steen inzit, zo hebben ze haar dat uitgelegd, nu moet ze zich laten opereren, ze is bang dat het een kankergezwel is alhoewel de dokters haar gerustgesteld hebben.dat is het zowat voot deze week, god weet wat het volgende week weer is, tot dan!

help !!!!!!!!!!! ik kom weer op mijn blog en alle fotos zijn verdwenen, waar de foto stond staat alleen nog het woord :foto wie weet hoe dat komt???????, help!!!!!!!

eindelijk heb ik er mijn moeder van kunnen overtuigen dat ze een hoorapparaat moet aanschaffen, de hele week hebben we er discusies over gehad, vandaag is de huisarts geweest en die heeft een duwtje in de rug gegeven.het was zo erg dat ze zelfs zei dat er in haar huis dingen gezegd worden die zij niet mag weten, zelfs met haar kinderen praat ze amper maar dan moet ik naderhand wel het hele verhaal vertellen, dan verstaat ze me niet en moet ik opnieuw beginnen maar dan niet te snel anders begrijpt ze het weer niet, dus heb ik vandaag de knoop doorgehakt en naar de specialist gebeld voor een gehoortest, gelukkig moet ik niet naar zijn praktijk want daar is het moeilijk parkeren en ook nog eens bergop, dus ik moet naar het ziekenhuis en de rolstoel moet mee, dat op zich is al een avontuur want hij past maar amper in mijn koffer. gelukkig mag ze als eerste komen, want als ze lang moet zitten zakt ze van de pijn in mekaar,hopelijk duurt die test niet te lang. daarna komt er iemand van het audiocentrum om te kijken wat voor haar het beste is en laat ik dan maar hopen dat er nog iest is dat haar helpt, het moet toch vreselijk zijn om in stilte te leven? ik ben dus deze week naar het ziekenhuis geweest voor een ct-scan, maar het werden er vier! eentje van mijn hele lichaam, eentje van de lage rug, eentje van mijn handen en eentje van mijn voeten. 's morgens had ik een spuitje gekregen en moest na 3,5 uur terug komen, naar de wc, uitkleden, op de plank! terug aankleden, opnieuw naar de wc, opnieuw scannen, etc. anderhalf uur heb ik daar gelegen en natuurlijk was ik zo stijf als een plank!, benieuwd wat er uit de bus komt! de reumatoloog zegt dat mijn pijn niet in verhouding is tot de ontstekingen van de artritis, maar ik mag pas volgende week bellen, dus afwachten!vandaag ben ik vroeg, mede door mijn moeder, zij heeft besloten om vannacht in de living te slapen omdat het daar warmer is, 's morgens is ze stijf van de kou, maar dat werd dan wel een hele verhuis, haar wc stoel, de warmwaterkruik, de babeurre, haar zalfje voor de lippen een lamp die vannacht aanblijft anders ziet ze niks en natuurlijk haar wekker! zegt ze "zo houd ik het wel uit tot morgenvroeg" maar dat is dan ook heel vroeg want ik ben morgen babysitter van dienst, en ik hoop dat de kleine niet te ziek is want die heeft de windpokken! maar dat is voor mij meer ontspanning dan inspanning dus al bij al, niks om over te klagen.zo, dat is het dus weer voor vandaag, ah ja, zondag komen mijn vrienden nog eens logeren, ben blij en benieuwd wat ze te vertellen hebben, hun dochter is pas terug van een wereldreis, dus tot de volgende keer!

zondagmiddag , en ik ben hier weer om de was te drogen, deze voormiddag heb ik een tijdje in de tuin gewerkt en nu even hier.ik merk dat mijn blogje niet meer zoveel bekeken wordt, is het niet meer interessant of ben ik uitgepraat? enfin, voor mij is er nog genoeg te beleven al is het niet altijd prettig, deze morgen was het weer van dat, ik had al drie keer iets gezegd tegen mijn moeder maar ze verstond me niet,ze ligt altijd op de zij van het oor waar ze nog iets door hoort, dus is het normaal dat ze niks verstaat, ik was geirriteerd, mijn keel doet pijn van het roepen en als ik dat dan zeg dan krijg ik als antwoord; dat ze me maar gauw opruimen dan zijt ge van mijne last af!toen begon ik te hyperventileren en ben ik een eindje op mijn bed gaan zitten, toen het weer beter was ben ik terug gegaan naar de living en toen vroeg ze of ik weer kwaad was, ze huilde, ik legde haar uit dat het zo vermoeiend is en haar eerste reactie op iets wat ik zeg is een automatisch eh?, ze zegt dat ze daar niks aan kan doen, maar morgen ga ik naar de winkel en ga ik kijken of ze voor haar een geschikt hooraparaat hebben, ze zegt wel dat het de moeite niet meer is en dat het teveel kost maar ze kan zelfs niet meer met haar kinderen praten, en als die dan geweest zijn moet ik naast haar komen zitten en alles nog eens vertellen, dan zegt ze soms dat er dingen gezegd worden die zij niet mag weten wat niet waar is, ik ben het str..beu. straks komt er niemand meer, ze kunnen toch niet met haar praten! en nu moet ik weer terug, de soep is al klaar, maar nu moet ik eerst de was nog opruimen, dus tot de volgende keer!