Archief

graag wilde ik weten of er war respons komt op mijn blog en ontving ik hierover een paar mailtjes, de bedoeling van mijn blog is om mensen te konfronteren met de moeilijkheden,die mantelzorgers tegen komen en hun ervaringen uit te wisselen, en vijf keer na te denken voor er aan te beginnen

ik krijg maar geen volgorde in wat ik eigenlijk wil vertellen! er gebeuren zoveel dingen dat ik dat graag eerst wil vertellen. zoals ik vorige week al zei, mijn moeder zou voor een epidurale inspuiting naar het ziekenhuis gaan, maar kreeg uiteindelijk medicijnen. daar ze al een tranquilizer had en er nog eentje bijkreeg besloot ik op eigen houtje om die oude er uit te laten, ik was bang voor haar reactie, wel ,die is er dan ook gekomen! en hoe!dus ik begon zaterdag met de nieuwe medicatie, langzaamaan werd ze stiller, moeilijker te verstaan, ze zei dingen die nergens op sloegen, daarna kon ze niet meer staan, even daarna kon ze niet meer zelfstandig eten, maandag is ze in een onbewaakt ogenblik opgestaan om naar haar kamer te gaan en een zakdoek te halen terwijl ze er eentje had en is ze gevallen, mijn zus vond haar op de grond terwijl ik in de winkel was, gelukkig weten mijn zussen en broers de sleutel liggen; in paniek belde ze me op, ze kon haar niet tillen, dus ik  naar huis alle verkeersregels overtredend, en samen hebben we haar weer op haar zetel gelegd. daarna werd ze onrustig, at bijna niets en  's nachts wou ze maar uit haar bed of moest ze naar de wc, een moeilijke klus want ze werkte niet mee, dus heb ik de hele nacht gewaakt. de volgende dag, dinsdag, ging het nog slechter, ' s nachts heeft ze haar nachtpon in stukken gescheurd, haar onderbroek in reepjes, haar bed afgebroken en ik kon haar niet stoppen, ze schopte haar wc stoel naar mij dus een flinke blauwe plek op mijn knie, daarna heeft ze me enkele blauwe plekken op mijn armen gegeven toen ik haar hielp om naar de wc te gaan, ze wou geen pamper, die gooide ze naar mij, ze sloeg en toen begon ze te praten en te praten en te praten, er was niet veel van te verstaan, ze wou naar scherpenheuvel, en haar moeder moest mee, en waar wij allemaal bleven, dat we niet op tiijd klaar waren etc. beangstigend hoeveel kracht dat mensje nog had. rond elf uur viel ze plots stil, ik  had haar gewassen en op de zetel gelegd, en plots bewoog ze niet meer, ze lag met haar mond open en ze had een diepe adelmhaling,  dus 's morgens de dokter gebeld, om halfelf nog eens en de dokter zei dat ik haar plat moest leggen, de dokteres zou komen, uiteindelijk was ze daar om zes uur!!!!!!! ik was razend en heb de dokter uitgemaakt voor al wat lelijk was, ze had al een kast vol met pijnstillers en iedereen moest zijn graantje meepikken en als ik twee keer op een voormiddag belde dat het dan wel ernstig zou zijn , dat ze me daarvoor al te lang kenden, en dat ik mijn eigen dossier wel naar een andere dokter zou overbrengen want dat hij er mer zijn pet naar gooide de laatste tijd, enfin , een hele boel verwijten waar de dokteres niks aan kon doen, maar ik kreeg het helemaal te kwaad toen ze zei dat op de duur zoiets voor iedereen te veel was en dat ik ook eens aan mezelf moest denken, jezus, toen werd ik helemaal woest, ik zei dat als ze beter aan mijn moeder gedacht hadden dat ik dan helemaal niet aan mezelf hoefde te denken! het einde van het liedje was dat ze per ambulance naar het ziekenhuis werd gebracht naar spoed, en je kent dat wel, een boel onderzoeken en naar een kamer; om tien uur was ik thuis, mijn oudste broer was direkt naar het ziekenhuis gekomen , ze waren erg van streek, want overmorgen is het een jaar geleden dat hun zoon verongelukt is met de motor en dat brengt slechte herinneringen mee; ze hebben me naar huis gebracht want ik was meegegaan met de ambulance. nu zijn we drie dagen verder, van deze middag begrijpt mijn moeder dat ze in het ziekenhuis is, ik heb al een paar keer met de dokter gepraat, ze heeft een ernstig hartfalen en haar nieren werken niet goed, ze heeft ook tekenen van uitdroging. de laatste twee dagen heb ik de boel opgeruimd, gewassen etc. en nu ga ik elke dag vroeg naar het ziekenhuis om haar 's middags te helpen met eten, 's avonds doet dat één van mijn andere broers of zussen. hoelang ze moet blijven weten we niet, maar er is afgesproken dat ze naar huis komt als ze in levensgevaar mocht verkeren, haar wens was thuis te sterven en die wens wil ik respecteren. dus nu zit ik hier alleen en kan de slaap niet vatten, ben vanavond met broer en schoonzus iets gaan eten want zij hadden nog iets tegoed van mij. nu wachten we af, later vertel ik verder.

de inhoud is steeds hetzelde, mijn familie en mantelzorg.soms ben ik die mantelzorg wel eens beu,nooit kan ik mij eens ontspannen ,of voor een paar uurtjes weg, ze is zo krakkemikkig en met zoveel pijn dat ik wel eens hoop dat ze 's morgens niet meer wakker wordt, het is lelijk om te zeggen maar ze is het volledig met me eens.vorige nacht om 1.15 was ze door de gang aan het dwalen omdat ze iemand aan de voordeur had horen bellen wat natuurlijk niet waar was. en wat een rompslomp van papieren en keuringen  je dan moet ondergaan, je zou er de moed bij verliezen. graag zou ik wel eens  een reactie krijgen die het ook meegemaakt hebben,zodat ik er wat aan heb.ik heb gezorg dat ze een premie krijgt voor mantelzorg, een andere boor haar invliditeit, maar je moet het allemaal zelf uitzoeken,en het doet me zo'n pijn om haar te zien lijden, ze zei wel eens nijp me maar dood,ik ben hier alleen als een last voor een ander, dat maakt haar depresief,niks meer te kuinnen doen, niet leren, geen handwerk, niet zingn, niet dansen ,niet kegelen,niet fietsen,en geen tv kijken,ik vind het onwaardig  zo aan zijn einde komen!
, dus haar leven is beperkt tot de zetel , de tafel en het bed
dus tot de volgende keer maar weer!

hier ben ik weer, van maandag terug uit spanje waar ik de verjaardag van mijn zoon heb gevierd, maar dat heb ik weer geweten!ik was net aangekomen toen mijn zus belde, ik dacht oei! er is iets met mijn moeder, maar het was een vraagje over haar medicijnen, maar ' savonds opnieuw telefoon op weg naar een restaurant en toen was het de huisdokter, was me dat even schrikken!!ze moest de namen weten van de medicijnen die mijn moeder nam want mijn zus had haar opgebeld omdat ze zo'n pijn had in haar hielen. ik heb de dokter haast gesmeekt om haar naar de pijnkliniek te laten gaan, ze heeft al een hele apotheek pijnstillers op die niet helpen, dus ze zou het overleggen met haar vaste huisarts ( ze werken met twee in de praktijk) en ze zou me dan iets laten weten. gisteravond kwam ze binnen om te zeggen dat ik vandaag een afspraak had bij de anesthesist, dus vanmorgen de rolstoel in de auto, de verpleegster kwam haar eerst in bad doen, de familiehulp kwam want die kon ik gisteravond niet meer afbellen en hup, naar het ziekenhuis. ze werdt onderzocht en blijkt ze het ribtip syndroom te hebben , zoveel fotos gemaakt in het verleden en nu komen ze daar pas achter, het is een extra rib die naar binnen groeit en haar zenuwen raakt, daardoor heeft ze zoveel pijn altijd; nu moet ze vijf weken twee nieuwe medicijnen nemen, daarna een scan en daarna waarschijnlijk een epidurale inspuitng;
nu ben ik nog niet toegekomen aan wat ik de vorige keer beloofd heb maar dat zal voor de volgende keer zijn,tot ziens