Archief

Anno 1841 kwamen de zusters Ursulinen uit Tildonk naar Onze Lieve Vrouw Waver en begonnen daar met het ‘Pensionnat de demoiselles’ dat op korte termijn zelfs een internationale uitstraling kreeg. Met het gebouwencomplex werd het silhouet van de landelijke gemeente grondig gewijzigd.

Het pronkstuk van het gebouwencomplex is ongetwijfeld de wintertuin gebouwd in 1900. Het was een waardige ontvangstruimte voor de vooraanstaande bezoekers van honderden inwonende meisjes. Bij een bezoek aan de wintertuin wordt men verrast door het feeërieke licht- en kleurenspel van de indrukwekkende koepel. 

Met welbespraakte gidsen wandelden we ook door de Ursulazaal, de pianogalerij, de Alpenzaal, de kloosterkerk. de feestrefter, de Empiregang…Alle zalen en gangen zijn rijk gedecoreerd met glas in lood, muurschilderingen, meubilair in de meest uiteenlopende stijlen, kortom teveel om op te noemen.

Het is een indrukwekkend geheel dat men zeker moet gezien hebben, anders kan je niet geloven dat er nog iets dergelijks bestaat.

Frans Kerremans

Het Schoonselhof kent een rijke geschiedenis. Het was in 1319 eigendom van Jan van Wilrike, gezegd van Sconsele. Het kasteel Schoonselhof was in de 16de eeuw een ‘huis van plaisante’, een buitenverblijf dus van vermogende Antwerpse kooplieden. In 1871 wordt J.Moretus de laatste kasteelheer. In 1911 verwierf de stad Antwerpen het domein en bestemde het tot begraafplaats. Keizer Jozef II had al in 1784 beslist dat begravingen niet meer mochten plaatsvinden in kerken en op kerkhoven in de stad.(de huidige Groenplaats was vroeger het Groenkerkhof). Begravingen dienden te gebeuren buiten de stadskern. Op 29 augustus 1914 werd de begraafplaats Schoonselhof in gebruik genomen met de begraving van een Duits soldaat. Een wandeling door het Schoonselhof is de moeite waard door zijn mooie dreven, de fauna en flora. Men ontmoet er de graven van gewone stervelingen maar ook van beroemdheden, die op ereparken werden begraven: burgemeesters, auteurs, schilders, senatoren, enz. Dank zij onze beslagen gids konden we heel wat opsteken over de symbolen waarmee de grafzerken zijn getooid en over hun ‘bewoners’. Kortom het was een leerrijke ontmoeting met de funeraire wereld. Het breughelbuffet dat op ons wachtte in Extra-Time was een geslaagde afsluiter