Archief

INTRATUIN

Ik ben het een beetje beu en moe tegelijk, die regendagen. Het lijkt of wind en regen een ongeschreven samenwerkingscontract getekend hebben. Ergens op de digitale weg kwam ik deze tekst tegen en vond hem eigenlijk wel heel toepasselijk. Als het leven je een regenachtige dag geeft, speel dan in de plassen. Durven jullie dat? Spelen in plassen?

Ik moet er eerlijk gezegd eens over nadenken. Ik wil het niet meteen aanhalen als mijn muze net wakker is, een kopje koffie drinkt – op haar eigen gracieuze wijze - en de “rosse” lustig spinnend de ochtend verwelkomt. Terwijl ze wat kiwi's van hun jasje ontdoet vraagt ze mij hoe het afgelopen is met de ontmoeting – eerder deze week - met een vriend van mij, een keurige kakker (ja, supporter van Mechelen dus) overigens die me wilde spreken onder vier oren.

Na zijn telefoontje had ik voorgesteld om dat in de koffiecorner van Intratuin in Zwijndrecht te doen. Hij voelde meer voor een ontbijtje in het keurige Le Tissu Hotel. Na kort aandringen won ik.

Het gesprek begon traag er raar. Hij wilde weten wat ik leuk vond aan dat scootmobielhoekje van de Intratuin? Ik vroeg hem op mijn beurt wat er gezellig was aan het Le Tissu Hotel? We namen wat kleine en grotere wereldproblemen door. Al gauw ging het over de klimaatspijbelaars.”Van onze belastingcenten”, mopperde hij en voegde er in één volzin nog aan toe dat die kids allemaal vliegend met vakantie gaan en dagelijks bij de plaatselijke Mc Donalds zitten. Nee, dan waren wij vroeger beter af met onze broodtrommeltjes. Harde korstjes, daarvan kregen er véél... juist ja :). Ik zei het waarschijnlijk net iets te luid want aan de draaiende kopjes van alle andere koffieklanten kon ik merken dat zij mijn ongezouten uitspraak té luid – en dus té duidelijk – hadden meegekregen. Ze claxonneerden als het ware instemmend. Ook mijn vriend – de kakker annex maneblusser - was het roerend met me eens. Heerlijk. Nu ja, we hebben de leeftijd voor dit soort saamhorige meningen. Zoals? Als ze willen protesteren doen ze dat, maar beter maar in hun eigen tijd. Ik deed het overigens in 1981 met die kruisraketten ook. Vorige week las ik trouwens dat de meeste leerlingen op donderdag vrij zijn in verband met het chronische lerarentekort, maar dat hield ik hier wel stil. Laat de honden maar gezellig slapen.

Samen moesten we ook nog even smakelijk lachen om Stef Wauters, die steeds zo lief zijn best doet om intellectueel over te komen. Stef is ongetwijfeld lief, maar als nieuwsanker hou ik méér van een meer accurate uitstraling. Schattige Stef mag er wezen. Nadat we het nog even hadden over de malaise bij Real Madrid merkte mijn vriend mij op dat niet alleen de Noord -en Zuidpool met zekere spoed smelten, maar dat ook de gletsjers in Hindoekoesj en de Himalaya in rap tempo verdwijnen. Maar liefst 1,9 miljard mensen zijn afhankelijk van dat water en komen daarna – zo goed als zeker - met bootjes onze kant op. Ze spoelen waarschijnlijk aan in Oostende dat inmiddels verlost is van een Coucke-complex.

Ik vroeg mijn oude maar beschaafde vriend waarom hij mij eigenlijk wilde spreken. Simpele vraag : Of ik hem wilde vertellen over ware liefde. Ik zei hem: “ die vertelt je alles zelf, als je ze ontmoet.” Hij leek beduusd door mijn antwoord, ik zei dat ik weg moest. Bij de uitgang van het tuincentrum zag ik Gwendoline Rutten met een zakje kunstmes in haar karretje. En toen? Toen toeterde een scootmobiel en deed ik verbaasd én beleefd een stapje opzij.

Aan de keukentafel ben ik alleen achtergebleven. Mijn muze hoor ik boven volop bezig, de “rosse” is alwéér in Cats dreamland en ik? Ik denk nog even na over Intratuin.

BALLET, VLINDERS EN EEN BUNDEL.
De nieuwe morgen dropt zich tegen het vale licht aan de horizon. Het regent blaasjes, het water gutst tegen de muren van de oude dorpskerk. 
Wolken formaties-méér dan 50 tinten grijs- als een groot verdriet hangen schreiend over de velden. Het is nog vroeg. Aan de bosrand, een oude man op een houten bank -de hond aandoenlijk mooi in zijn doorregende bruine vacht-, luistert als trouwe vriend zittend naast zijn baas in een taal zonder woorden. Een -nog niet lang wakker- fietsende dame probeert tevergeefs een knoop in de adem van de wind te leggen. Een zwanenkoppel siert de parkvijver met een ballet. Hun kunst oogt een matige bijval, zo vroeg in de ochtend. 
Ik denk dat Noah er met zijn ark langs moet varen om hen te redden. 
Het regent verdriet. Dakpannen rillen betraand langsheen een kapel. Hier worden smeekbedes verhoord, hangen restanten van wensen onzichtbaar in kaarsgeur en zoeken mensen antwoorden.
Ballet, vlinders en een bundel.
Net wakker. De pent trilt nog in haar hand als ze in het kleine schriftje noteert. Hoe geniet ik van het ogenblik wanneer je zachte ademhaling me meevoert naar een werkelijkheid, die dromen overbodig maakt en ik soelaas vind in ware liefde. Door het slaapkamerraam ziet ze hoe de lichte regenval en ochtendstilte een bed vormen voor de in barensnood verkerende lente. 
De laatste maartse gril houdt zijn laatste voorstelling, nog even persen en alles is herboren in fris groen. Tussen de warmte van de lakens, ware liefde die haar ogen en hart gegrifd heeft met onuitwisbare rode inkt. 
Al zijn woorden raken haar, ze leest zijn zinnen en diep in lijf en leden weet ze dat hij haar immens sterk aanvoelt. 
Ze sluiert haar gezicht met een glimlach terwijl de trage morgen plagend haar zichzelf laat hervinden met de zang van een merel. Herinneringen bellen aan in haar gedachten terwijl ze met een veerkrachtige stap de nieuwe dag begint. 
Liefde omgordt haar lenden, terwijl ze de vlinders vangt die haar buik vullen. Samen varen ze op hetzelfde kompas, zeezicht deinend op de golven. 
Het half geopende raam toneelt een klad vogels in dansvlucht terwijl een ekster het nog ongeploegde akkerland groet. Het bos in mozaïek van kleuren zal straks haar ware liefdesgeur snuiven. In de spiegel van gemoed zweeft haar werkelijkheid geworden droom voorbij. 
Ballet, vlinders en een bundel.
Ik nip aan mijn tweede tas koffie. In een soort boekbundel gedachte, de vlag die de lading dekt op een schip -wimpel erbij- verenigt met het schrijven.
Mijn ochtendlijk lentegevoel verweeft zich met zwevende gedachten aan tastbare momenten. Ware liefde verlicht het hart en verzwaart het met het dragen. 
Op het klankbord - zonder ruis op de lijn - klinkt het perfecte liefdesduet. 
Het is een soort tedere mimiek bij trillingen op tedere golfbewegingen die de muze laten spreken bij de frisse morgendauw vol regendruppels. De puzzel van het leven ligt er opgelost bij, ingekaderd met een dunne gouden liefdesrand.
Door het raam zie ik -wat verder weg- in het park de schoonheid van een ontwakende boom. Gesloten ogen weerspiegelen haar glimlach. 
Een nieuw etmaal ontwaakt en als de dag de deuren zal sluiten zal ik kijken naar de invallende duisternis en de muren van de stad die langzaam sluiten. 
Puur en onvoorwaardelijk smelt ware liefde bij het kopje koffie. De tikkende wandklok met enige jaloezie voor het ritme van het hart hangt er stil bij. De “rosse” is wakker en ziet hoe een glimlach mijn gezicht verlicht wanneer ik -weggevloeid in een mijmer- de echo hoor van haar stem.
Op de schrijftafel sla ik het boek van verborgen eenzaamheid open, herlees haar kwetsbare tederheid vermengd met plaaggeest zinnen. Ware liefde, gebonden bundel met gevoelens van twee harten.

MAARTSE GRIL, HET MOOISTE WOORD EN DE SCHOONHEID VAN.

Lenaerts is wakker. Net als ik wandelend gedreven door een te strakke wind, de duw in de rug, de kleren klevend op onze huid -gerimpeld onstabiel- gedraaid op armen en benen. Paraplu's in omgekeerde aanslag die ons ronddraait, tegen deze compositie van natuurkrachten halen we het niet.

Aan zee zwiepen vissersboten tegen de rubberen bescherming op de kaaimuur. De masten balanceren als een wilde dans. De golfslag staat op storm in de vaargeul. Familie Seagull doorkruist de lucht, ze krijsen grijnzend in het kluwen van hun vlucht. Aan de kaai is het dagelijks leven uit zijn scharnieren gelicht. De vaart naar zee is quasi niets en de verschillende viskraampjes blijven dicht bij dit helse weer.Het is de hoogste tijd om aan de zon te denken. In nip aan mijn vierde tas koffie en dompel me onder in het taalbad van eigen vermogen 
Ik wil geen "creep" zijn en mompel bij mezelf : na regen komt zonneschijn.

Maartse gril, het mooiste woord en de schoonheid van.

De schrale akkers ademen de maartse dagen uit. Langs de glooiende velden zwijgt stil een bomenrij. Dode dorre takken tussen het mos, restanten van een koud en nat seizoen. De eendenvijver luistert stil, opgeschrikt door een pauw die de ochtend hees inschalt terwijl een regiment mieren het juiste gelid zoekt. 
In het bos schuimt een vos -poten nat- behoedzaam door achtergebleven vogelpoep, langs het pad fladderen duiven om de lichtpalen heen benieuwd naar een achtergebleven doekje voor het bloeden op de grond. Rondom de dorpskerk zwaluwt een eerste “black and white”. Langs de gevels van een huizenrij hangt nog de sluier van de nacht, in slaapkamers probeert de nestwarmte een gevecht te winnen van een digitale wekdienst. 
Slaapoogjes nog zwevend in gevoelens groeten een nieuwe morgen. 
Ze had dwars door de nacht heen gereisd in gedachten, zijn zachte hand gevoeld en teder gewoeld over hun ware liefde. In een soort idyllische reis zag ze hun samen zilverdraden tot een waar liefdestapijt weven, tekenden ze een kader om de rand van alle keuzes en glimlachten ze heel even zichzelf de branding van de zee in. 
Haar vingers vol herinneringen bladeren door een boek.
Hoe ware liefde weemoed plengt in een traan, een liedje losmaakt en duidelijkheid enkel het punt zet bij de rust. De lijn der gedachten musiceert en zoekt de juiste noten. 
Bij de koffie krast ze op goed geluk de cijfertjes van een kansspel weg. 
Door het keukenraam ziet ze hoe twee bejaarde merels nog fluks over het tuinhek trippelen. Het regent, ze dragen nog de sporen van de seizoenen op hun veren maar vooral de tekening van de ware liefde voor elkaar. 
Als straks het eerste groen het zwart zal uitgommen en de lente geurend aanbreekt zullen ze een nieuw nestje bouwen. Op weg merkt ze dat het dorp deels al wakker is. De schoonheid van de omgeving raakt haar. Hier en in haar hart voelt en weet ze dat ware liefde mooi is maar verbijt ze wat haar hart – onuitgesproken- al lang weet.

Maartse gril, het mooiste woord en de schoonheid van.

In de schrijfkamer klinkt vanuit de verte nog bruine muziek door het portaal van een druk beklante herberg. De nostalgie van schaars geworden krakende 45-toeren plaatjes galmt de stad in. 
Aan de rand van de schrijftafel maakt de “rosse” zich op voor de eerste rare sprongen in een nieuwe dag. 
De tot de rand gevulde tas koffie, de pen met liefdesinscriptie en het doosje sigaren wachten geduldig, als statische toeschouwers op de eerste zinnen. Het ochtendvruchtje baart zich een verse dag in. 
Een vrucht over ware liefde die over seizoenen heen uitkijkt naar de nakende lente, over nestjes bouwen met rust en tedere zoentjes. 
Of lente-bloei-nestje-van-ware-liefde als woord kan stelt hij niet in vraag. Voor hem is het gewoon het mooiste woord.

Maartse gril, het mooiste woord en de schoonheid van.

In het kraambed, onder het nachtdeken dat de nestwarmte beschermt als een siamese tweeling, de rust naast de innerlijke vrede. 
De laatste regendruppels strelen de ontwakende populieren, een rij wilgen verknocht aan zichzelf waaien zichzelf een nieuwe dag in terwijl een klad duiven een scheervlucht oefenen a-la-façon
de Dourdan. 
In een soort eindeloze processie klieven vliegers van divers pluimage door grijze wolken, groeten de windmolen die een liefdeslied maalt en loeit vee op een boerderij het erf wakker. Het gekraai van de overjaarse haan maakt de zweem van gevangen vrijheid wakker. Het pad waarop ze dwaalde deze nacht laat zijn laatste zweetparels achter. Zachtjes opent ze het raam van haar gedachten. In een klein schriftje worden zinnen wakker. 
Het vluchtige handschrift over hoe harten elkaar vonden, lichamen de intensiteit van de verstrengeling vertederden en woorden niet hoefden, omdat ogen alles zeiden. Haar zwevend verlangen van ware liefde had zich geankerd, de evenwichtsoefening op een uitgerafelde koord was gelukt en de dagen dat de spiegel het verdriet in haar ogen kon lezen zijn voorbij. Plots heeft de stilte duizend klanken. 
Op de tafel staat naast een hoopje bijeen geveegde kruimels een fruitschaal vol druiven nog vol met zuur. De halflege tas koffie, nog wat kiwi en een boek in wacht-leesmodus, alles lijkt zo puur. De morgen is opgestaan. 
Op het plateau van schrijversdromen strooit een pen de eerste liefdeswoordjes. 
Over beminnen als een regendruppel die teder een wang raakt, een sneeuwvlok die haren nat maakt en rimpelende zachte handen die gloeien op een torso van waar geluk. Alleszeggend stil vlijen pennentrekken zich binnen het kader van ware liefde. 
De vliegers hebben rust gevonden, de molen heeft het liefdeslied gemaald en het vee koestert het warme stro. De haan schalt tevreden op mildere toon terwijl een klein schriftje gesloten zijn inhoud bewaart. 

WIND, REGEN AND A STORY

Hoe mooi is een nieuwe dag als Lenaerts wandelt in een huis van weinig adem, waar de jaren zijn vergleden -soms als kromme dagen- en de stilte als mist hangt in een jonge kinderziel. Wij waren de bomen zonder water, het gras was vergeeld en de lente zat bij de buren. Wij kregen de herfst als gezel en toch hebben we groen veroverd.

Terwijl deze drie mooie zinnen zich neervlijen op het papier, ik naar buiten kijk door het raam bedenk ik dat het tussen de wind en mij nooit meer goed komt. Na gisteren weet ik het zeker, hij deugt niet , aan geen kanten. Hij is gewoon weg grof en brutaal, ongemanierd in zijn onstuimige lentekracht. Hij raast en daast als een kip zonder kop, blaast de pannen van daken, ook het riet scheurt hij weg.Hij ontwortelt bomen en veroorzaakt storm over land en zee.
Hij rukt de takken weg, plooit de bomen tot slaven die moeten buigen in volle kromming.
Blaast de fietsers in het gezicht en zet ze op happen naar adem.Hij blaast de voetganger van het pad, stuift het stof en het zand in onze ogen. Hij huilt in schouwen zijn ellendig klaaglied, zijn hoge tonen van barbarij en snode verspilde krachten. Hij blaast het vuur aan, jaagt de brand op stang als volmaakt vernieler.
Een ongelooflijk aantal daden die de criminele grens van onze levenswijze overtreffen. Wij kunnen hem niet temmen, aan banden leggen, hij rukt zich los uit elke keten. Neen, het wordt nooit iets met de nukken van de wind en zijn grillen.

Wind, regen and a story.

Het had geregend. In de vroegte van het nieuwe gloren lopen takken uit, de boom opent zijn vensters voor de nakende lente.De lawaaierige wind had vannacht haar dromen wakker gemaakt. Haar nachtschaduw had zich afgetekend tegen de muren terwijl ze liefdesvonkjes liet dwarrelen in de rusteloze nacht. Het had iets magisch, de leegte die kleurde als een robijn en de nestwarmte die tederheid omhelsde. 
Terwijl de hunkering kwam aangeslopen zag ze de ondertussen vaal geworden getekende hartjes in het zand, achtergebleven naast de vuurtoren in het schitterlicht van verliefde ogen. Ze reist door haar gedachten. 
Een eerste prille en schuchtere zonnestraal aan de horizon vertelt haar een teder verhaal, over verbondenheid met een onzichtbaar lint van ware liefde zwevend tussen de wolken. De rusthalte van een nieuwe morgen waar ware liefde wacht zonder woorden, gebonden door gevoelens in de zindering van verstrengelde lichamen. Wanneer ze zich even uitrekt gloeit de warmte van de echt-en puurheid van ware liefde nog na. Tedere sporen in haar ziel kruisen met haar aangeraakte hart. 
Rechtopzittend tuurt ze door het raam naar de geboorte van een verse dag, de rust van een nieuw etmaal doet goed. Gevleugelde vliegers scheren langs, in de verte het geraas van de eerste wagens vermengd met het klokkengeluid van de wakker geworden klepels. Stil luistervinkt ze naar alle geluiden. 
Wind, regen and a story.

In een wereldstad -somewhere langsheen de oevers van de Schelde- verdampt de inkt op een vel papier.Hij schrijft een verhaal over morgens. 
A story over lieflijke dromen, een bladzijde over ware liefde gevangen in tenderness en more than feelings. Opgesloten gedachten vloeien zinnen die de droom vertalen. 
Aan de bushalte, aan de overkant zie ik hoe een oudere dame geduldig wacht alsof hier de ware liefde een halte heeft. Haar ogen nog gevuld met de vermoeidheid van een eerder verleden zoeken aankomsttijden terwijl ze haar grijze haren beschermt tegen de wind. 
Doordat de “rosse” plots interesse betoont voor het klavier mis ik of ze de bus neemt. 
Bij een zoveelste tas koffie strijken mijn vingers met tussenpozen neer op de letters. De gevangen gedachten hebben een rivier geschapen, de zucht van de morgen heeft zichzelf verorberd in de deelzaamheid van ware liefde. Een nieuwe dag, een zucht en een verdoken geplengde traan. 
Ik schrijf met zachte hand een nieuwe pagina in a story of true love!

Ik mis het even. Ik heb het nu even niet. En ik ben ook bang dat het ook even niet gaat komen. Inspiratie met een hoofdletter i. Ik weet het, ik heb jullie beloofd om iedere zaterdag een vlammend, inspirerend of scherp stukje Seven aan te leveren. Maar ik heb het gewoon even niet. Sorry. En dat gebrek aan inspiratie ligt volgens mij aan de maand maart. Ik heb namelijk helemaal niets met deze maand en vind het eigenlijk een net-niet-maand. De winter ligt achter ons en de lente is nog lang niet in zicht. Het is iets er tussenin, noem het linter of wente of weet ik veel. Voor mij is maart zo’n typische ik-weet-niet-welke-jas-ik-aan-moet-maand. En hoe maart z’n staart ook roert, ik merk er niets van. Maart doet mij nou eenmaal helemaal niets. Nooit gedaan ook. Ik denk ook dat ik lijd aan de Maart Blues. Eenendertig dagen vol melancholie afwachten tot het voorbij is en in de tussentijd hopen dat het snel april wordt. Eigenlijk ben ik één dag blij in de maand maart, maar dat is persoonlijk. Maart is ook de maand waarin Internationale Vrouwendag valt. Volgens de weerberichten ging het toen regenen, en de weergoden kwamen hun belofte na. Akkoord, nadien werd het zonnig en regende het alleen nog pralines, boeketjes bloemen en ontbijtjes op bed. Het was - zoals ieder jaar- een dag waarop kranten, radio en televisie gevuld werd met én door vrouwen. Eigenlijk, als ik er over nadenk, denk ik dat vrouwen een grondige hekel hebben aan zichzelf steeds maar te moeten herhalen, zonder gehoor te vinden. Nu het wielercircus uit zijn winterslaap ontwaakt is, Vlaamse kasseien weer kennis maken met glimmende rennersbenen vraag ik me af of jullie wel weten hoe moe je als vrouw wel kan zijn van het zich lenen om bezwete renners te zoenen als een soort “bloemenhoeren”. Vergeef me dat laatste woord, maar in kleinerende bewoordingen worden aangesproken en te worden weggelachen als het gaat over intimidatie en misbruik, neen dat pikt niemand. Straks als de lente -en nog wat verder weg- de zomer er aankomt zullen véél vrouwen het hebben over hoe moe ze worden van het feit dat spaghettibandjes niet zouden kunnen, dat een bikini een verkeerd signaal geeft en korte zomerjurken mannen hun hoofd op hol brengen maar ook dat naakt de noemer "artistiek" krijgt als een prominent regisseur er zijn naam onder plaatst maar vooral moe zijn van het feit dat mannen ware liefde zien in een potje vrijen als hun dat past. Rechten en plichten. 

Neen, ik deed het eerder in een ander medium maar ook vandaag wil ik nog eens een wel gemeend merci zeggen aan alle harde werksters onder de vrouwen. Aan zij die zich iedere dag inzetten in hun vakgebied, zij die na de drukke dagtaak nog een gevecht aangaan met kookpotten en nadien empatisch de avond en nacht verorberen in stilte. Bij deze, mijn respect harde werkers! Met een merci en mijn respect moeten jullie een jaar verder, en dat gaat lukken. Het is zaterdagochtend. Er is koffie, mijn muze en “de rosse” zijn wakker. Deze laatste negeert mijn vragen die ik mij bij mezelf stel. Waarom ga ik zitten voor een boek van 500 bladzijden, terwijl ik ook een samenvatting van één A4-tje kan lezen? Waarom fietst iemand dagenlang van Gent naar Parijs terwijl je er met de trein in een middagdutje bent? Waarom beklimt iemand met veel moeite die hoge berg met dat prachtige uitzicht, terwijl er ook een kabelbaan naartoe gaat die hem er in 10 minuten brengt? Het lijken absurde vragen hé. Ik zie het anders, of zou de maand maart hierin een rol spelen? De reis naar de eindbestemming is blijkbaar niet minder belangrijk dan daadwerkelijk op de eindbestemming aankomen. In de meeste gevallen is die reis ook nódig. Om arts te worden moet je (gelukkig maar…) minstens 6 jaar lang met je neus in de boeken en eindeloze uurtjes meekijken bij de specialisten. Als je een huis bouwt ben je maandenlang bezig, heb je verschillende vakmannen nodig, laat het één op het ander wachten en heb je veel geduld nodig voor alle onverwachte tegenslagen.De weg ergens naartoe is dus in veel gevallen belangrijker dan (of op z’n minst even belangrijk als) de eindbestemming. Tijdens het schrijven hou ik me deze gedachte vaak voor. Ware liefde is niet gekoppeld aan een dag, maand of leeftijd. Neen, de weg er naartoe bewandelen we echt niet alleen maar fluitend. Ook al ben ik een man, ik wil het vergelijken met een zwangerschap (waar ik géénszins ervaring mee heb). Momenten van euforie en momenten waarbij je adrenaline- en endorfineniveau (in goede zin) piekt. Maar ook de momenten van onzekerheid, ongemak, stress en pijn. En daarna, na het hardste werken, opnieuw dat moment van euforie. Mijn muze en ik kijken er telkens naar uit, naar dat gevoel van euforie. Maar deze reis, de hobbelige weg er naartoe: wij hebben samen ingezien hoe belangrijk en waardevol hij is. Onmisbaar en nodig. Een geschenk. Net als wij de tedere lieve betrokkenen. We zijn er dankbaar voor. Daar kan de maand maart, een Internationale Vrouwendag of zelfs Maart Blues géén speld tussen krijgen.

Ochtendvruchtje...

OCHTEND, OLYMPISCHE DISCIPLINE EN CUPIDO.

Ochtend. Ik nip aan een eerste tas koffie en denk aan dagen van teer geluk. In mijn gedachten doorheen het nog broze licht denk ik hoe jij de dageraad vult met door liefde gevulde ogen. Jij, die lacht en leest en me steeds wéér zegt wie ik echt ben. Wegdromend samen, luisterd naar het hooglied van late zeegeluiden en vlinderend tussen bloemen in toekomstige lentekleuren. Half zes, ochtend, Bert Deben is wakker. In zijn proza wandel ik en lees hoe leeg en broos het is allemaal. Woorden in dichtvorm.Ik noem jou teder mijn gemis, gruis dat ik wil samenrapen. Mijn vingers tasten in het duister en dwalen eenzaam door het bed. Ze tekenen de leegte nauwgezet terwijl ik naar ontberen luister. Na al die jaren nog steeds weg, een zwaluw vluchtend voor de kou en ik, hoe nuchter ook, een dromer als ik me ’s nachts weer naast jou leg. Ik fluister nog: "ik hou van jou, als je terugkomt wordt het zomer."

Ochtend, Olympische discipline en Cupido.

Ochtend en ik kruip in mijn pen. Plots bedenk ik hoe de titel van een ochtendvruchtje er steeds als laatste is. In het kraambed van de letterbak laat ik jou met je -ene hand nog onder de lakens- en met de andere aan je gezicht een kriebelend plukje eigenwijs haar uit je gezicht halen. In de intimiteit van het moment vloeien gedachten in elkaar. 
Jouw ogen weerkaatsen herinneringen van ware liefde. Ik laat je de geur van dicht bij elkaar zijn opvangen en schrijf in je hart de intensiteit van waar liefdesgeluk.
Het pure van jouw kwetsbaarheid adoreer ik, jij weet dat ik alleen je echt begrijp, respecteer en steun. 
De wijze en houding waarop vingers elkaar raken en verbinden spreken figuurlijke boekdelen. De wisselwerking van een goed uitgebalanceerde relatie schrijft zichzelf neer in alleszeggende ogen.
Energiewisselingen stromen met bestendigheid op een bedje van vertrouwen, toegankelijkheid voor elkaar en vol overgave. Passiespel van twee harten zonder publiek. 
Gestreel van en vol puurheid, all and on the way op het juiste spoor raken tedere zielen elkaar. Ware liefde koestert en waardeert. Een liefde die is en voor eeuwig blijft. In de stilte van geopende harten genieten gesloten ogen. 
Schommelend zoekend heeft de tijd de balans van ware liefde in eenheid haar schaal gevuld. 
De nestwarmte blijft loom achter in een kamer vol verhalen, de dichtgetrokken deur verzegelt geheimen terwijl twee verweven harten de voorbode van mooie nieuwe dagen met zich meedragen bij het buiten wandelen. 

Een ware liefdesgedachte, kortweg W.L., géén Olympische discipline!

Ochtend, Olympische discipline en Cupido.

Net wakker. De bij zichzelf gefluisterde woorden blaast ze weg door het half geopende vensterraam. 
De oude eik, schraal getekend door de winter smoort ze voor de opstekende wind. Terwijl een tedere lente omhelzing zich langzaam over het ontwakende landschap uitstrekt wiegt the old oak haar woorden. In de verte sluiert de dauw, dorpen ontwaken langzaam terwijl ze gekoesterd in de nestwarmte een boek dichtklapt en haar gedachten probeert te ordenen. De zon breekt haar vlies en bij een straaltje winterzon dwaalt ze door de wandelgangen in het grote bos. 
Ze ziet hun lopen terwijl kleine en iets grotere vogeltjes mens vriendelijk een goeie morgen kwetteren, ze de geuren van verdord groen snuiven en hun verstrengelde handen ware liefdes warmte delen. 
Met ontwakende slaapoogjes voor de spiegel voelt ze hoe vragen en antwoorden afwisselend hinken door haar hoofd.
In de wasmand ligt nog het puin van wijnvlekken op een blouse, op haar huid parelende zweetdruppels van een nieuwe morgen en in haar hart wentelen emoties. 
Het stromende water vormt een waterval aan tedere herinneringen aan hem. 
Aan de keukentafel, bij het uitgeknepen theebuiltje vechten antwoorden een laatste robbertje uit met de vragen. Een nieuwe morgen, na een week die in sneltreinvaart voorbij was gedenderd.

Ochtend, Olympische discipline en Cupido.
Aan de rand van het vel papier wachten de letters terwijl hij zonder echt te lezen bladert in een dichtbundel. 
Een oud kaartspel geschud door de wind glimlacht chagrijnig. Bij de koffie ligt een koekje onbeslist, de poes onbewust van een nieuwe dag geeuwt op lieflijke manier naar de schrijvers pen. Zijn half gesloten ogen vangen het silhouet van ware liefde. 
Cursief en met zachte hand bevrucht een eerste zin een pagina. Ware liefde heeft altijd de juiste antwoorden.
Hij nummert cijfers, ordent gedachten en schrijft over dagelijks smachten met gemis. Het vraagteken krijgt een veeg uit de pan van de gedeelde antwoorden, de komma kent zijn plaats en weet dat het uitroepteken de heerser is in de letterbak. Alles valt op zijn plaats. 
Ware liefde tekent zich doorheen geen idee. Ware liefde tekent zich door details heen. Ware liefde tekent zich iedere dag met volle lijnen, sterker en dwars door pijn heen. Het is de kracht en de magie van Cupido.

INTERNATIONALE VROUWENDAG 2019
Het is vandaag weer Internationale Vrouwendag. 
Volgens de weerberichten gaat het regenen. Niet alleen de natuurelementen spelen vandaag mee, het zal weer pralines, boeketjes bloemen en ontbijtjes op bed regenen. 
Vandaag worden kranten, televisie en de radio gevuld met vrouwen. 
Ik denk dat vrouwen een hekel hebben aan zichzelf steeds te moeten herhalen, zonder gehoor te vinden. Weten jullie hoe moe je kan zijn van zich lenen om bezwete renners te zoenen als *bloemenhoeren*, in kleinerende bewoordingen te worden aangesproken en te worden weggelachen als ze het hebben over intimidatie en misbruik. 
Moe zijn van het feit dat spaghettibandjes niet zouden kunnen, dat een bikini een verkeerd signaal geeft en korte zomerjurken mannen hun hoofd op hol brengen maar ook dat naakt de noemer "artistiek" krijgt als een prominent regisseur er zijn naam onder plaatst maar vooral moe zijn van het feit dat mannen ware liefde zien in een potje vrijen als hun dat past. Rechten en plichten. 
Neen, vandaag wil ik een wel gemeend merci zeggen aan alle harde werkstertjes onder de vrouwen. Aan zij die zich iedere dag inzetten in hun vakgebied, zij die na de drukke dagtaak nog een gevecht aangaan met kookpotten en nadien empatisch de avond en nacht verorberen in stilte. 
Bij deze, mijn respect harde werkstertjes! 
Met een merci en mijn respect moeten jullie het vandaag doen, en dat gaat lukken.

PASTA AMORE MET LIEFDES DUET GEDACHTE
De dagen van regen werden deze ochtend op gang gefloten door het vroege ochtendgezang van een onzichtbaar klein gevederd orkestje. 
De “rosse” had onrustig geslapen, net als ik. 
Bij een eerste tas koffie dwalen mijn gedachten af hoe straks haar slaapoogjes met kleine twinkelende deeltjes zullen versmelten met het prille morgenlicht. Ik zie ze als kleine mooie juweeltjes met de inscriptie van ware liefde. Mijn vlucht woorden strijken zachtjes neer op het vel papier terwijl aromatische geur van de vers gezette koffie de kamer vult. 
In gekoesterde seconden van ochtendstilte voel ik de kleur van haar liefde. Het rad van de wereld draait door terwijl zij in mijn gedachten aanwezig is in vrije beeldvorming. 
Het lijkt alsof de glorende ochtendstond zich vult met regen maar ook met doorspekte tederheid als een vers gebakken liefdesbrood met nog-meer-van-dat ingrediënten. 
Omlijste foto in handen, de pen geniet van een rustmoment op het half gevulde klad. De twee eenheid wentelt zich even in ware liefde, koesterende krachten van huisje wel te vree. 
De muze dwarrelt rond in kringetjes, dansend om verdwenen eenzaamheid en gevonden waar liefdesgeluk. Voorbij het raam vliegt een eenzame windvlaag naar nergens. Alles weeft de ware liefde nog inniger aan elkaar. 
In een ochtendvrucht zullen ze vanavond samen luisteren naar merels en het gelach van een groene specht bij een glas wijn. Tomaten pellen, lippen die kussen en saus proeven met vingertoppen. Pasta Amore, table for two. 
Liefdeslust ingekleurd door invallende duisternis gevangen in versmolten harten. 
Ergens, een beetje onbehouwen veegt iemand de broodkruimels van de ochtend uit haar mondhoeken. De valreep van de nieuwe dag slaakt een nieuw verhaal. Mijmerend aan de ontbijttafel denkt ze aan gegeven tedere kleinoden, tenderness vol ware liefde. 
Schillen van overrijp fruit, halflege tas koffie met wolkje melk bij gedachten aan een geplukt hart. Transistorradio halfzacht op het ritme van houden van, pyjamabroek vol beertjes met een waar liefdesgevoel. Het moment van onzekerheid ligt er uitgeteld en verslagen bij. 
De ware liefde viert en torst de zegepraal. Ze snuift al een beetje lentegeuren. 
In het prille ochtendlicht ziet ze hoe hij ware liefde een gezicht heeft gegeven. 
Zij werd het nieuwe begrip in zijn leven.
Nemen in eigenheid,niet primair het lijf. Troefkaart karakter, verpakking onbelangrijk in een geheel van respect en tederheid. Bloot gelegde liefdeskaarten lijken parels in de zee. 
Het oosten vult zich met de opkomende zon – nu nog vechtend- tegen een regenvlaag. In zweefvlucht doorklieft een zingende klad meeuwen de innigheid van haar denken. Bij de wegwijzer *juiste pad* dat gevoel omgezet in een eerste zoen. 
Aan haar vinger glinstert een ring met de ongeschreven tekst van hoezeer hij haar bemint. 
Wolkjes drijven zacht en fluisteren wat ware liefde allemaal vermag. 
Ochtendritueel met volgelopen hart aan mooie gedachten terwijl in de beslotenheid van een keuken een denkbeeldig duo een waar liefdesduet speelt.

TELRAAM GEDACHTE
De ware liefde deed hun anders aankijken tegen de plussen en de minnen van het leven. Hij keek over het bord soep heen hoe ze zijn bril met een roze doekje netjes maakte. 
Kleine dingen die haar groot maken in wat ze betekent voor hem. De blos op haar wangen weerkaatst in het raam dat zachtjes geraakt wordt door een prille zonnestraal. 
Een weerklank waarin twee mensen elkaar door op dezelfde lijn te zitten begrijpen, hierdoor elkaar ruimte en vrijheid geven en geduld tonen door een luisterend oor aan te bieden.
Het intense liefdesgevoel met versmolten energie bronnen in een zoveelste zweefvlucht. Hun rijkdom uitgedrukt in twee harten met respect, begrip en ware liefde voor elkaar in vele kadertjes van mooie emoties. 
Het dienblad met de lege tassen soep decoratief element in een alledaags tafereel. 
Glimlachend naar elkaar, over het platte land van Jacques Brel van Snaai tot het grensoverschrijdende Roosendaal. Over bananen, batterijen en wollen sokjes.
In hun dromen wandelen ze langs met groen omgeven bospaden, wetende dat hun“eigen gras” voedzaam is door het goed te onderhouden, aandacht te schenken, elkaar sympathie, liefde en warmte te geven, daar en wanneer de behoefte er is.
Op tijd water geven, zegt hij. Ze sproeit een gulle lach om zich heen. 
Het momentum lacht mee met een tedere zoen, wuivende hand en liefdesgevoel. 
In huisje wel te vree rusten gekleurde knikkers op het telraam. Een rood bolletje weet dat het een etmaal verder mijlpaal zal betekenen.
De schoonheid van ware liefde zit vandaag verstopt in een kinderattribuut.