Archief

Nu pas, na enkele dagen ziekenhuis (was weer in coma) en weet totaal niet wat er allemaal gebeurd is net voor de dienst 100 me naar het ziekenhuis bracht. Weet evenmin iets van m'n opname op de Spoed noch dat Karen en Lieven bij me waren (ons Karen geallarmeerd door mijn grote zus waarmee ik telefoneerde; volgens haar én mijn kinderen deed en vertelde ik de raarste dingen voor 'k in coma belandde...). Nu pas kan ik weer een zeer verkorte versie van de voorbije maand kwijt op mijn blog. 'The Good Lord' hierboven (ALS hij bestaat) moet me toch een beetje graag zien; dit is al de derde maal sinds eind 2001 dat ik 'gered' ben door mijn kinderen, mijn zus, de huisarts én de dokters plus verplegend personeel van Gasthuisberg en 't ziekenhuis van Diest. Het lijkt volkomen ongeloofwaardig maar 't is de pure waarheid. Ben sinds die opname in Diest 'gebombardeerd' met medicijnen en moet op controle om de twee weken. Heb na lang aandringen én vragen van één dokter (Dr. Wyndaele uit Diest) vernomen wat er misliep én wat er kan gedaan worden voor de genezing: 1) ik heb verschillende maagzweren (niet erg, kan met pillen opgelost worden); 2) véél erger is het feit dat ik een zware ontsteking heb aan de dunne darm... en dat moet zo snel mogelijk genezen omdat 'k sinds eind 2001 geen dikke darm meer heb. Dus... als m'n dunne darm uitvalt of afsterft kunnen de dokters me niet (meer) helpen. Een zéér zware dobber om te weten maar ik wou het absoluut weten; het heeft totaal geen zin aan struisvogelpolitiek te doen oftewel je kop in het zand te steken... Dat levert niets op en komt de genezing zeker niet ten goede... Zo gezond mogelijk (proberen) te leven (zei de dokter), poetsen kan ik gewoon niet (meer), dat doet zo'n pijn ! Alleen slowly, slowly... boodschappen doen en eten klaarmaken. Ben nu van verschillende mensen afhankelijk en dat valt me zwaar... En omdat ik alleen woon hebben m'n kinderen en zussen een beurtrol opgesteld waardoor 'k iedere morgen door één van hen wordt opgebeld; ze hebben allemaal mijn huissleutels en als ik niet antwoord komen ze direkt naar me toe. Hoe kan ik hen in 's hemelsnaam bedanken voor al die goede zorgen ??? Voor ons mema wordt ook gezorgd; het kleine besje had zo'n schrik... dat is voor haar gezondheid absoluut NIET goed. Ook mijn buren zitten in het complot... Iedere dag is er wel iemand die komt vragen of alles in orde is en tot nu toe kan 'k gelukkig zeggen dat alles OK is. Lieve buren... dat is een rariteit in deze 'ik-gerichte' maatschappij. En nu zoveel mogelijk genieten van alles wat me héél dierbaar is; zoveel materialistische zaken zijn totaal nietszeggend en bepalen zeker niet ons gelukkig-zijn op aarde... !!! Ben zo blij weer terug te zijn !!!

Moeilijke dagen achter de rug. Donderdag 12 okt. Naar Hasselt en er uren gespeeld met m'n kleinkinderen: lezen, voorlezen, kinderliedjes gezongen, tekenen, verven ... en rond 18 uur de vier 'vuile' lieverdjes in het grote bad. Zij en ik genoten van ieder moment én weer een huilpartij als 'k weer naar huis moet. Al de ganse dag veel pijn in mijn onderbuik; rond 20 uur niet meer uit te houden; ik bel de huisarts die heel vlug hier is. Met de 100 naar het ziekenhuis in Diest waar weer allerlei testst worden gedaan (en krijg gelukkig een baxter met o.a. een zware pijnstiller). Karen belt en vraagt wat er nu scheelt ? Weet het zelf niet. Lieven komt van Leuven en mag één uur bij me blijven. Ik dommel stilaan in... Vrijdag (ben niet zozeer meer in de war) verschillende onderzoeken (hoofd en hersenen, hart, maag, stukje dikke darm, dunne darm,...). Als de behandelende dokter bij me komt vraag ik hem 'wat er precies scheelt'. Daarop kan hij nog geen antwoord geven, alleen wat vage informatie over dikke/dunne darm. Ziekenbezoek, ben er blij om maar eveneens tevreden als ze weer naar huis gaan... Zo'n drukte... MAAR goed nieuws: ik mag weer naar huis ! Moet dinsdag teruggaan voor een darmonderzoek (pijnlijk zonder verdoving) en de huisarts wordt ingelicht over wat er 'fout' is bij mij. Dinsdag 17/10: weet niks meer dan vorige week; moet GEDULD hebben... Wanneer zullen de artsen eindelijk weten wat er mis is én een correcte behandeling kunnen voorschrijven ? Het lange wachten is het moeilijkste; als ik maar wist wat er fout loopt en waarmee ik kan geholpen worden...

Net een (heel) lange telefoon gehad van Karen. Dat ben ik niet 'gewoon'; ze belt zelden (als ik hen niet opbel zou 'k niets van hen én mijn kleinkinderen weten; dat vind ik héél jammer...). Lieven belt minstens tweemaal per week én komt ook ieder weekend op bezoek (vrij-of zat.avond of zondag). Karen en haar kroost komen helemaal NIET ! Als ik niet zelf het initiatief neem en m'n karretje pak zie ik hen alleen met 6 december, Kerstmis (als ze niet in Tsjechië zijn), Pasen en de verjaardagen van m'n vier 'schattebollen'. En nu dus wél een telefoon met veel informatie én vragen over m'n gezondheid; zeg haar dat 'k veel pijn blijf houden in mijn onderbuik én dat 'k ongerust ben plus dat ik op zaterdag 14 oktober weer op onderzoek moet bij ene dokter Wyndaele in Diest (specialist maag-en darmziekten). Maar wat kan deze dokter voor mij doen; ben net in Gasthuisberg al 'binnenstebuiten' gekeerd... Ga toch maar naar die dokter; m'n huisarts heeft een afspraak geregeld, dus kan 'k moeilijk thuisblijven. Karen heeft daar ook haar bedenkingen bij; als je niet kan geholpen worden in Gasthuisberg kan het nergens... Ze belde eigenlijk vooral vanwege mijn kleinkinderen: die kapoenen zitten bij haar te 'zeuren' wanneer oma eindelijk komt. Dat moet Karen geen tweemaal zeggen... Ik ga er morgen naartoe en ga ze alle vier eerst ophalen aan hun school; dan met ons vijven naar de 'Carrefour' met voor ieder wat geld om een KLEIN pakje te kopen en nadien in het cafetaria een drankje plus pannenkoek? Wafel? Ijskreem? Stuk taart?, ... Dat vinden ze nog steeds héél fijn en ik... ik amuseer me elke minuut... Karen vroeg of het mogelijk is tijdens de verhuisperiode te babysitten bij m'n vier kleinkinderen; HEEL GRAAG !!!

! Hoera ! Hoera ! Ben heel tevreden want mijn grote zus én m'n huisarts zijn allebei verkozen tot gemeenteraadslid (wel voor verschillende partijen, maar alla !). Zes jaar geleden haalde mijn zus het nét niet en dat vond ze helemaal niet prettig... Ze heeft de voorbije 6 jaar hard gewerkt (buiten de coalitie om) en krijgt nu loon naar werken. Mijn huisarts kwam voor de 1-ste keer op en behaalt nu al een zetel; hij is zeer bekwaam als dokter én hij is heel sociaal; dat is volgens mij de reden van zijn succes vandaag. Al met al een heel aanvaardbare verkiezingsuitslag in m'n dorp; we kunnen dus tevreden zijn...

Ik vond nét een mooie Ierse uitdrukking in 'An Irisch Women's Book of Days' en moet het in mijn blogje schrijven: - Woman were the providers, it was always the women. - The fathers were there but they seemed invisible. - The women were the mainstay, they were everything. - They were mother, father, counsellor, doctor ... everything. An awful lot of saints. (Una Shaw)

Zo simpel, zo passend bij dit jaargetijde, zo eenvoudig maar mooi geschreven is de volgende 'Tanka' ( <==> een Japanees gedichtje met 31 lettergrepen, verdeeld over vijf regels ( 5/7/5/7/7 ); Saigyo-Hoshi ). - Zou de veldkrekel - door het dieper kleuren van - de herfst en de kou - 's nachts aldoor verzwakken? -Zijn gesjirp klinkt steeds verder weg. ! Ons Lief en Fons op bezoek; ze zijn nét terug uit Frankrijk en ons Lief wilde weten hoe het nu met ons moeder gaat. Tja, ... Heb hen het één en ander uitgelegd en ook gezegd dat 'k blij ben dat ze weer thuis zijn en daardoor alle moeilijkheden met ons mema niet meer alleen op ons Agnes en ik neerkomen... Indien er geen verkiezingen waren geweest zouden ze véél langer gebleven zijn; ons Lief zegt dat ze eind oktober terugreizen en vraagt me (voor de zoveelste keer) om dan mee te gaan. Als het onderzoek bij die maag-en darmspecialist meevalt ga ik héél graag mee. Een héél prettig vooruitzicht... Karen en Wout zullen wel hulp genoeg krijgen bij de verhuizing, dus ben ik vrij en kan mee. Verheug me nu al op die ontspannende dagen in het oh zo mooie 'la douce France'.

Mijn huisarts was op 28 september al op huisbezoek. Omdat 'k zoveel pijn blijf hebben in m'n onderbuik heb ik hem vanmorgen wéér es gebeld. Hij komt deze namiddag en zal proberen me te helpen. Hij schreef vroeger al medicatie voor voor zware pijn maar als 'k die pillen neem wordt ik 'draaierig' in 't hoofd en heel misselijk. Dus heb de keuze tussen geen pijn met 'Contramal Retard 200 mg' én de bijwerkingen of pijn... Moet m'n dokter vragen of er écht geen andere pijnstiller is die veel beter te 'verdragen' is... Hij zal wel raad weten... Heb al enkele dagen het gevoel dat we nu helemaal in de herfst zitten; 't is wel niet koud maar de bladerloze bomen én de prachtig gekleurde bladeren op de grond doen me beseffen dat het écht herfst is. Ik hou van de herfst én wat daarop volgt; de mooie tijd van het jaar met koude, ijs-en sneeuw komt eraan. Warm ingeduffeld de natuur in én als je daarna thuiskomt weer de aangename warmte en gezelligheid van de verwarming, een tas hete soep, koffie of chocolademelk, de brandende kaarsen,... Hoop dat de dokter vlug komt.

Vandaag een zware dag; weet niet meer wat te doen (GOED TE DOEN) met m'n moeder. Geen enkel van haar kinderen is bereikbaar behalve ik; vandaar dat alle 'last' op mijn schouders neerkomt. En... weet absoluut niet meer wat ik nog meer én beter kan doen om het voor haar gemakkelijker te maken... Na al die perikelen poëzie gelezen waardoor 'k eindelijk tot rust kom. 'NEEM' van Marc Tritsmans: - Neem een man, neem een vrouw. - Neem mij, neem jou. En laat - ons binnen een jaar of dertig - nog eens op deze zelfde plek - komen staan en nog eens kijken - naar diezelfde bosrand en nog - eens zoeken naar elkaars even - koude hand en denken: ja.

Gezellige zondag gehad met mijn zoon Lieven. Bij de bakker wat lekkers gehaald en op naar zijn huis. Het gras gemaaid (de zon komt toch nog eens piepen) en in de garage wat herstellingen gedaan. Ik zet een kan koffie en met goede muziek met een flinke beat koffiekoeken gegeten met een tas sterke koffie (voor Lieven kan de koffie niet sterk genoeg zijn). Een praatje gemaakt met één van Lieven's nabije buren; die buurman is zeer vriendelijk en legt Lieven allerlei practische zaken uit als nieuwe inwoner van Meerhout. Het stucwerk in de garage moet langzaam drogen én voor de rest is er vandaag niets meer te doen. Dus weer naar huis met een goed gevoel; Lieven heeft een mooi en aangenaam huis gekocht en ik voel dat ie er erg tevreden mee is... Morgen heeft hij een sollicitatiegesprek in Lier; 'k wens hem het beste toe en zal voor hem 'duimen'. Hij heeft nochtans een heel goede job maar wil nog altijd verbeteren. Hij weet van aanpakken, die lieve zoon van me, een échte vechter al sinds zijn geboorte. Hoop dat hij in Meerhout 'GELUKKIG' wordt want dat is (samen met een goede gezondheid) het allerbelangrijkste in het leven...

Drie 'simpele' spreuken die toch veel wijsheid bevatten: 1) 'Waarheid is niet bang voor vragen'. 2) 'Laat je liefde zijn als motregen: kleine druppeltjes die een rivier doen overstromen'. ( een Afrikaans gezegde ). 3) 'ALS JE NIETS LIEFS KUNT ZEGGEN IS STILTE BETER'. ( dit Arabisch spreekwoord prijkt boven de deur van de Ambassadeurszaal in het Alhambra in Granada )