Een man is gek van voetballen, en vraagt zich af of ze in de hemel ook voetballen. Hij gaat naar de pastoor en legt hem zijn vraag voor. De pastoor kijkt op van deze vraag, en kan de man zo 1-2-3 geen antwoord geven. "Maar," zegt ie, "vanavond bel ik toch met de hemel, dan vraag ik het De Grote Baas zelf wel even. Kom morgen maar terug."
Dus de volgende dag komt de man weer bij de pastoor, en de pastoor zegt: "Ik heb goed nieuws en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat ze inderdaad voetballen in de hemel. Het slechte nieuws is dat je voor volgende week staat opgesteld."

OP DE 45° BIJEENKOMST VAN DE OUD RENNERS VAN W.-VL WERDEN VOLGENDE MENSEN HERDACHT:
MEVR. JULES HUVAERE- AGNES DESCHEPPER
WILLY VERMOTE
WILLY GEERTS
DANIËL VAN RYCKEGHEM
MEVR. JULES DEPOORTER- ANNA BERTHELOOT
MARCEL DIERKENS
WIJ VERGETEN HEN NIET.

VANDAAG KWAMEN DE OUD RENNERS VAN W.VL VOOR DE 45° KEER BIJEEN IN LEDEGEM
ZO EEN 100 MENSEN WAREN AANWEZIG. NA DE TRADITIONELE GROEPSFOTO, EEN TOESPRAAK DOOR DE HEER SCHEPEN VAN SPORT EN EEN KORTE HERDENKING VAN DE OVERLEDENEN, WERD GEZELLIG GETAFELD EN VEEL HERINNERINGEN WERDEN OPGEHAALD... EEN DEUGDDOENDE ONTMOETING!

SINDS 4 OKTOBER HEB IK MIJN LEVENSWIJZE VERANDERD... ER WORDT OPNIEUW BUITEN GEFIETST!
ELKE DAG BIJ GUNSTIG WEER BEN IK VAN 13 TOT 14.30u OP DE FIETS: EEN HEILIG UUR NOEM IK DAT!
FIETSEN, BEZINNEN, NADENKEN, OOK WAT AFZIEN BIJ TEGENWIND: HET DOET DEUGD... DAARNA EEN DOUCHE... EN JE BENT WEER FRIS MAN.
HET IS GEEN VERLOREN TIJD. VOORMIDDAG VAN 8 TOT 12: MIS EN PAROCHIAAL WERK. VAN 15u TOT 23u: HUISBEZOEK EN VERGADERINGEN...

Een sporter loopt een IJslandse bank binnen en vraagt: ' Kan men hier geld beleggen?' ' Hoeveel?' ' 50.000 euro', fluistert de man. ' U hoeft niet te fluisteren,' zegt de bankbediende, 'armoede is hier geen schande.'

ONDER EEN DEUGDDOENDE OKTOBERZON HAD DE EERSTE PAARDENZEGENING PLAATS ZONDAG 12 OKTOBER IN SINT-JAN-TER-BIEZEN
HIERONDER EEN PAAR FOTO'S

Paus tegen doping en dure transfers

Geplaatst door Theo Borgermans op zaterdag 11 oktober 2008 om 14:25u (Bron: Concentra)

ROME (RKnieuws.net) - Paus Benedictus XVI heeft de Duitser Norbert Müller in de pauselijke lekenraad van het Vaticaan benoemd voor de bevoegdheid ’sport’. Müller zal met een document komen tegen doping en hoge transferbedragen in de sport.

De voormalige hoogspringer Müller (61) is sportwetenschapper aan de universiteit van Mainz en heeft zich toegelegd op de Olympische Spelen, Fair Play en lichamelijke opvoeding. In november maakt hij zijn debuut in het orgaan dat tweemaal per jaar bijeenkomt in Rome.

NA EEN DEUGDDOENDE FIETSTOCHT DEZE MIDDAG (37 KILOMETER IN HET NAJAARSZONNETJE) BEN IK BEZIG MET DE VOORBEREIDING VAN HET WEEKEND: BEGRAFENIS - 4 WEEKEND-MISSEN - PAARDENZEGENING EN EEN DOOPSELVIERING.
DE KACHEL BRANDT LEKKER EN BRENGT GEZELLIGHEID.

VERTROUWEN WORDT VERDIEND MET VELE DADEN
EN KAN MET EEN DAAD VERLOREN GAAN...

En toen… plotseling.. onopvallend, niet te luid en niet te zacht klonk accordeonmuziek in dat straatje. Een ventje van een jaar of zeventig kwam aangereden met een afgedankte koersfiets. Vooraan op zijn fiets stond een bandopnemer en achteraan op het staantje van zijn fiets een luidsprekertje met in een plastiekzak nog wat gerief. Dat ventje met zijn grijs haar, zwarte regenjas en nog velospelden in zijn broekspijpen trok aandacht vooral door zijn accordeonmuziek. Hij reed daar voorzichtig door het straatje en iedereen begon monkelend te lachen. Goede mensen, is dat niet het geluk? Dat ventje met zijn arme fiets en zijn accordeonmuziek. Ik heb er een foto van genomen… Toen dacht ik eigenlijk aan het evangelie, aan de blijde boodschap? Heeft Jezus Christus dat ook niet gedaan? Blijdschap en vreugde gebracht in een donkere wereld? Is dat ook niet onze taak in de wereld van vandaag: een beetje vreugde brengen, een beetje vrede, een beetje geluk uitstralen. Dat oud ventje van Leffrinckouke met zijn gammele koersfiets en zijn zachte accordeonmuziek heeft me meer geboeid dan de renners en al wat hoort bij een grote wielerkoers. Hij toonde iets van een goddelijke wereld waar het goed moet zijn om in te leven.

Ik heb gisteren vrijdag het geluk gezien. Geluk is iets eigenaardigs. Ik heb het gezien in Leffrinckoucke, een voorstad van Duinkerken. Daar was de start van een rit van de Franco belge met aankomst in Poperinge. Het weer was grijs, druilerig, kil. Tussen de vale appartementsgebouwen in een straatje stonden de auto’s, volgwagens, de bussen van de renners te wachten op de start. Prachtige campers beschilderd met reclames, rennersfietsen van vele euro’s stonden te wachten achter de helden. Nieuwsgierige supporters drentelden in de straat. Een half uur voor de start nam de zenuwachtigheid toe. De heren renners kwamen te voorschijn in dat grijze straatje. Het was er niet echt gezellig. De heren renners deden hun stiel, ze moesten 4 uur fietsen naar Poperinge. Er was weinig sfeer, weinig ambiance, het einde van het seizoen nadert. Toch waren er fotojagers en aanbidders van de renners. Ploegleiders stonden een sandwich te eten en wat te praten. Ook zij moesten hun job doen: de 157 kilometer naar Poperinge afleggen.