Maandag 26 februari 2007

lentemanifest

is het einde van de winter in zicht?

Enkele bedenkingen bij het nieuwe 'lentemanifest' (zie De Standaard van vandaag maandag) dat pleit voor meer Vlaamse - en Waalse - autonomie.

Ten eerste lezen we: 'De rentemeevallers van de afgelopen jaren zijn niet voldoende geïnvesteerd in versnelde afbouw van de overheidsschuld maar in een expansief budgettair beleid.' Tegelijk pleit de groep voor meer investeringen in de strijd tegen de armoede. Hoe denkt men beide tegelijk te realiseren: meer schuldvermindering en meer aandacht voor de non-profit? Wil men terug naar het inleveringsbeleid van de regeringen Dehaene?

Ten tweede onderstreept het manifest wellicht terecht dat het probleem met Brussel niet de buitengrenzen maar de binnengrenzen zijn, id est de versnippering van bevoegdheden binnen het Brusselse gewest. Concrete voorstellen om wat te doen aan, bijvoorbeeld het politioneel, verkeers- of onderwijsbeleid, staan niet in de tekst. Ziet men enige kans dat de Brusselse gemeenten hun autonomie prijsgeven?

Ten derde schrijft men: 'Vlaanderen en Wallonië groeien steeds verder van elkaar weg.' Men kan met deze vaststelling twee kanten op: het 'fait accompli' registreren en de scheiding der geesten verder aanmoedigen; maar men zou er ook tegenin kunnen gaan en pleiten voor meer culturele uitwisseling tussen de gewesten en meer mogelijkheden om over de taalgrens heen werk te zoeken. Ik ben allesbehalve een unionist, maar ik stel vast dat heel wat kansen onbenut blijven: hoeveel Vlamingen kennen, afgezien van Pierre Mertens, één nog levende Waalse auteur of dichter?

Dit manifest levert in globo beleidsvoorstellen of -intenties die nu eens vrij sociaal overkomen, dan weer liberaal. Heeft dit te maken met de heterogene samenstelling van de ondertekenaars: gaande van zeer rechtse denkers zoals Matthias Storme, tot eerder linkse zoals Ludo Abicht?

Geschreven door staf de wilde om 13:05 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Zondag 25 februari 2007

in een lade

wat niet gelezen wordt, is niet

geschreven: man en vrouw, wrede

en lieflijke dieren vlees geworden

in de vormen van het woord

neem dit landschap in je op

zijn nevel van witregel, het stroomt

van kantlijn naar kantlijn, welft

en wentelt in leesteken, lettergreep

hoor de verpozing, de trilling

in de stilstand waar de zin

aarzelt: zal hij zwijgen, spreken,

betekenis dragen als een bult

op zijn rug of los laten alles

wat betoogt en verwijst

lees, kleed deze woorden

in je verbeelding: naakt

kwamen ze ter wereld, bloot

gaan ze dood als geen mond

geen innerlijk praten

ze beademt, beaamt

dit is mijn woord dat jou

gegeven wordt: drink het,

eet het, schrijf het over,

schrijf het mee – het ontstaat

niet eerder dan jij het leest

Geschreven door staf de wilde om 13:58 Reageer op dit bericht

Zaterdag 24 februari 2007

veerpont

uit Van Toen en Thuis

veerpont

men moet weten waar de veerpont is,

de monding waar alle boten verdwijnen

in de schemer

men moet gezeten hebben

naast de veerman, geluisterd

naar zijn verhaal:

wie hij op moest halen en wanneer

hoe jong ze waren hoe getekend

door hun dagen

veel moet men niet vragen:

als de veerman zwijgt, praat de rivier

pruttelt het riet langs de rivier

wanneer het in zijn hoofd op komt

mag je even overnemen:

stop het muntje onder zijn tong

of leg het op zijn ogen – de roeispanen

pletsen op het water, maken de vogels

wakker die zich graag verborgen houden:

geluiden die door de nevel gaan

als nauwelijks hoorbare kreten

doe het bij nacht bij giertij

het spant je spieren en je voelt weer

dat je leeft al heb je amper adem -

drijf dan uit en luister, het is jouw

beurt nu en de meester spreekt

want een veerman is geleerd

weet meer dan boeken: hij kent verhalen,

regels die de dood hem onderwezen heeft

kom, ga zitten naast de veerman

beluister hoe alle geluiden

scheren over het water terwijl

de buik van de aarde ademt en beeft

Geschreven door staf de wilde om 16:04 Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 februari 2007

duivenmelkers

uit Van Toen en Thuis

duivenmelkers

wilt ge iets doen voor nonkel Sjarel,

vroeg die lieve tante Alice:

zijn duiven moeten op gelaten

en hij geraakt niet meer zo ver

‘zo ver’ ging tot aan de Rode Lieve Vrouw

waar het veld nog wijdopen lag, de kapel

diende alleen maar voor heiligschennis

door verboden koppeltjes ’s nachts

die huiverden: ooit stond daar een galg

hij was stroef, nonkel Sjarel,de hartlijder,

een huzaar te paard bij het leger, nu zat hij

in een tenen zetel,

waardig en bars, een gevangen tsaar

de keef moest onder twee snelbinders

want een duif verschiet zo gauw

ik nam die zenuwbeesten

in alletwee mijn handen -

heel even stond ik als een priester

bij de offerande, gooide ze op in het ijle,

volgde met mijn bijziende ogen

hoe sierlijk ze scheerden over de stomp

van onze Grote Napoleon

veel heb ik nooit begrepen

van de geheimtaal op de til –

met Nieuwjaar kwam neef Franske,

de kleermaker uit de Nieuwelaan,

hij vergat zijn bochel luidop peinzend

aan Barcelona en Bordeaux

vader deed mee aan het gepoch op eigen kweek

maar ik wist alleen met zekerheid

dat zijn duiven smaakten als de beste,

gestoofd met pruimen en ajuin

soms mocht ik mee naar het lokaal

ergens ver in de Kaaldries: vader zat

gebogen over tabellen: een rekenwonder,

geen ander kon zo tellen

ik ging onder in het gekoer, geroezemoes,

de dichte nevel van tabaksrook:

blond schuim druipt van elke mond

of die nu stoeft of ontgoocheld fezelt

ze schoven aan met hun constateur,

de blokjesdoos waaruit de papieren roulette

werd geplukt: hun geluk hing af van seconden -

hoewel, ik had het al zo vaak gezien

dat zij veruit het gelukkigst waren

met die warme vogels tegen hun buik

de vleugels open gespreid als een handvol kaarten

ze lazen hun toekomst in de veren,

vergaapten zich aan de paarse en koperen glans

op een blauwgrijze pluim

zoals dikkere heertjes met een zakhorloge

staren naar de gekruiste benen van een vrouw

een uitdagende om twee seconden van te dromen

goed wetend: makker, dat is geen spek voor uwen bek,

trakteer een trappist en doe niet flauw

Geschreven door staf de wilde om 19:17 Reageer op dit bericht

Vrijdag 23 februari 2007

rederijkersreferein voor J.T.

- na ‘Kwartet’, over voorbije glorie –

er is geen goeie ouwe tijd

wanneer men alleen nog óm kan zien

met dwaze trots of droeve spijt

een heup die kwakkelt bovendien

er was een goeie jonge tijd

toen we door de dagen raasden

de harten hoog, de aders wijd

daden waarmee we onszelf verbaasden

er is geen goeie ouwe tijd

zie de nubiele dochter bij de buren

hoe ze onze schorre groet vermijdt

een vinger opsteekt naar ons gluren

er was een goeie felle tijd

toen demonen tot ons kwamen

goden samen die slempten, praalden

met hun gore majesteit

dat was de goeie bonte tijd

toen we beurs ontwaakten

as verstrooiden op tapijt, woorden

schreven die de droom genaakten

maar geen goeie zo oude tijd

zo’n tandeloze, voorstanderloze:

de oppas heeft aan ons het schijt

in een buidel die ons doet blozen

Prince, bespaar mij dit afgrijzen:

zo’n spiegelbeeld dat kwijlt en kwijnt

maak dat onze wegen scheiden

dat één van ons op tijd verdwijnt

Geschreven door staf de wilde om 19:03 Reageer op dit bericht

Donderdag 22 februari 2007

moe en moedeloos

m & m

Moe en moedeloos word je ervan. In De Morgen van vandaag pakt Yves Desmet uit met een bloemlezing van de mails die bij Yves Leterme reeds zijn aangekomen. De bedoeling van deze bloemlezing is duidelijk: de stormram van DM wil het initiatief van Leterme ten allen prijze belachelijk of verdacht maken.
Nu is daar wel iets voor te zeggen, als je de reacties leest: 'Al zijn kazernes geen heropvoedingsscholen, onze jeugd zou er zeker een levensles aan overhouden en leren dat niet alles kan.' Deze schrijver is wellicht vaak bedreigd geweest met het cachot. Nog maar 60 jaar geleden heeft ons deel van de wereld ondervonden wat voor levensles er bij het leger te rapen valt: 'Befehl ist Befehl', prent dat maar goed in je jongenskop en je voert alles uit zonder je verder nog vragen te stellen.
Wat er aan meningen leeft onder onze bevolking is een wirwar van tegenstrijdige visies, vaak een schreeuw om meer wet en orde, en helemaal geen visie maar een oprisping. Moe en moedeloos word je ervan. Soms kun je zodanig veel begrijpen dat je niets meer begrijpt, dat je de greep verliest op je eigen overtuiging, op de aanstormende feiten. Onze bevolking is duidelijk in de war, voelt zich onzeker en bedreigd. Zou het ook anders kunnen met al wat er dagelijks op de lezers en kijkers afkomt? Wanneer gaan de producenten van nieuws en vermaak eindelijk beseffen dat ze bezig zijn de geesten ziek te maken? Ziek van angst en onmacht tegenover een vreemde, bedreigende wereld.
Terwijl je vandaag op de frontpagina van dezelfde krant net zo goed kunt lezen dat studenten van Leuven zich gaan inzetten voor de kinderen van kansarmen om hun prestaties op school te verbeteren. Zou de bevolking niet rustiger ademen en klaarder denken, mocht dit soort berichten wat vaker worden verspreid?

Geschreven door staf de wilde om 16:34 Reageer op dit bericht

Donderdag 22 februari 2007

uit Van Toen en Thuis

het leven het is niets, zegt ze – Leonard Nolens

dit was, ongeveerman, je droom:

de schone hoge vlucht

van een buitengewone vogel,

de soort die veren laat

die men in kasten wil bewaren

en dit is de vaart die je hebt volbracht:

zonderling van het straatje, dorpsgek

die een verloren avond even dorpsheld

werd verhalen vertellend

die opschoten tussen het koren

en de brandnetels van het dorp

geen paaltje draagt een bord

met je koperen naam erop, geen baken

in de rivier van het vergeten:

geen kind zal stralen

als een toren in de nacht

omdat het naar jou werd vernoemd

is dit een treurnis om een omfloerste

trom bij te roeren in een droeve stoet?

het trieste is een straatje dat een rijbaan

werd, plankieren met tafels, alle deuren

op een kier, de kaarters in de zoele avond

de komméren aan de gang, de kinderen

opgegaan in een spel dat een lange zomer

omspant zoals een koord, een haastige hand

een broek ophield -

je droom werd een verleden:

een plaasteren beeldje in een straatkapel

en heel het straatje zit geknield -

er rijdt geen fiets voorbij

nergens hoor je al

de motoren van het niets

Geschreven door staf de wilde om 13:14 Reageer op dit bericht

Woensdag 21 februari 2007

meer over vrt en co

meer over vrt en co

Onlangs verklaarde de chef informatie van vtm dat een nieuwsmedium zijn klanten moet bedienen, aanbieden wat de kijker of lezer wil zien of lezen.
Dit is onzin. Een nieuwsmedium is geen stuk koperdraad dat zonder beïnvloeding een signaal doorgeeft: elke krant, elke zender maakt een keuze; elk medium plaatst het ene bericht vooraan, het andere achteraan, aan het ene besteedt men 100 seconden, aan het andere 10 etc
Het afwijzen van de eigen verantwoordelijkheid is laf en leugenachtig: de pers wordt in onze democratie terecht de vierde macht genoemd, laat ze dan ook de consequenties van deze machtspositie dragen. Wanneer de vrt van de moord in Oostende een dagelijks feuilleton maakt, dan wordt de kijker meegesleurd in de overtuiging dat dit feit de belangrijkste gebeurtenis van de week is. Gisteren was er enige aandacht voor de armoede in België: stel je voor dat hiervan een feuilleton zou worden gemaakt, dat week na week hierop gehamerd zou worden, zouden onze politici zich dan niet verplicht voelen om deze schande bij hoogdringendheid aan te pakken?
De pers als waakhond van de democratie: Zola heeft er gebruik van gemaakt, vandaag worden heel wat persorganen geleid door poenscheppers en opportunisten: verkopen of kijkers lokken is hun opperste doelstelling, wat ze onder de bevolking aanrichten zal hen een zorg zijn.

Geschreven door staf de wilde om 12:13 Reageer op dit bericht

Woensdag 21 februari 2007

film op de vrt

Hannibal rising

In De Standaard van woensdag wordt de film 'Hannibal Rising' beoordeeld als: 'Pure platte exploitatie dus.'

En toch heeft de vrt-kijker kunnen vaststellen dat deze productie werd aangekondigd in het journaal.

Dit is een constante: telkens een mogelijke kaskraker op de markt komt, krijgt die extra-publiciteit in het vrt-journaal, ongeacht het niveau.

Men kan daar twee bedenkingen bij maken: iedere minuut zendtijd die aan wansmaak wordt besteed, gaat verloren voor het betere werk.

Ten tweede: dit gebeurt met het geld van ons allemaal, wij betalen de promotie van producten die als enige verdienste hebben dat er zwaar in is geïnvesteerd of dat ze over een populair onderwerp gaan.

Uiteindelijk draait het om steeds dezelfde vraag: wat is het mandaat van een openbare omroep, de commercie bevestigen of toch een maatschappelijke verantwoordelijkheid opnemen?

Want selecteren doet men hoe dan ook, alleen de criteria lijken me meer dan dubieus. En als je daarover vragen stelt, krijg je als antwoord: 'wij zijn geen opvoeders.'

Geschreven door staf de wilde om 10:01 Reageer op dit bericht

Dinsdag 20 februari 2007

uit de ark van Pessoa

de ark van Pessoa

1.
Ik ben ene plebejer van de eerzucht omdat ik probeer te verwezenlijken; ik durf het zwijgen niet aan, als iemand die bang is voor een donkere kamer.
2.
Als ik een grote liefde zou beleven, zou ik die nooit kunnen vertellen.
3.
Ik moet schrijven alsof ik strafwerk maak.
4.
Ik schrijf terwijl ik mezelf wieg, zoals een gekgeworden moeder haar dode kind.
5.
De gevoelens die het meeste pijn doen, de emoties die het ergste kwellen, zijn die die absurd zijn - het hunkeren naar onmogelijke dingen, het heimwee naar wat nooit is geweest (...)
6.
Al wat wij nastreven, streven we na vanwege een ambitie, maar we bereiken niet wat we ambiëren en dan zijn we arm, of we denken dat we het bereikt hebben en dan zijn we rijke dwazen.
7.
Het gemaakte werk is altijd de groteske schaduw van het gedroomde werk.
8.
Landschappen, zo schitterend als schilderij, zijn gewoonlijk onprettig als bed.

Geschreven door staf de wilde om 19:01 Reageer op dit bericht

Maandag 19 februari 2007

uit Van Toen en Thuis

molendorp

lees het boek

met de verdwenen namen:

de Fikken in de Peirdestraat,

een grondzeiler die olie maalde

en droge granen, de Snuifmolen

in de Noordstraat, hier haalde

een brouwerij haar mout

bekijk het woud van peperbussen

in een Breugels landschap, kwam

jouw stap, echt waar, daar dagelijks

voorbij?

bij het veer van Sombeke

tegen Laerebeke’s schoor

op de schans der heren van Garsse:

al die namen zingen in een zinkend koor

lees het boek en stijg als een klamper

op de wind, staar de vergeten wieken na,

het dorp dat wentelt

de paarden, de ezels met gebogen hoofd,

de boom van hun rosmolen schrijft

als een vinger in het zand

en hoog op een heuvel wervelt een beltmolen

gewichtloos als een klamper, drijft de spot

met hun kleverig zweet

de staakmolen ‘ten oosten van de Kele

van de Rate’ met hoge boten op de kalme

Durme: hoe leeg en vredig is dit land

‘groot 1 vaetsaet 30 roeden’

nederig zijn de namen: het Grouwelgat

van de laatste kruimel, denk er magere

handen bij die aren lezen op een vlakke akker

wanneer de boer een slapende damp is,

weggedeemsterd in de schemer

bij het veer van Sombeke

tegen Laerebeke’s schoor

op de schans der heren van Garsse:

al deze namen zingen in koor

leer uit het boek van verdwenen namen

het ruisen van ons molendorp, sjofel, levensecht,

hoor de ratel van ons verleden: de Grote Napoleon

was geen keizer maar een knecht

Geschreven door staf de wilde om 13:17 Reageer op dit bericht

Zondag 18 februari 2007

viola odorata

viola odorata

waarom spreek je met een

tegenstem: praat als het maartse

viooltje, paars en geurig en

nauwelijks boven het gras

het komt op anders kijken

aan, ter hoogte van een koolmees

een viola odorata, aders

van lila onder een huid van violet

leer het onderscheiden aan

de vele tonen in één teint

zoals vrouwen verschuiven

langs de boog van de dag

een viooltje lijkt een vulkaan

als je verwondering groot

genoeg is, het gaat om

een geschikt orgaan, een oog

gevoelig als een wonde

een open fontanel en door

je schedel vloeit een melkwit

licht, elke schaduw zo

helder als een openbaring

praat met een pro-stem

bevestig de aarde onder

je voet en wandel: jouw

wegen zijn oneindig

Geschreven door staf de wilde om 09:21 Reageer op dit bericht

Zaterdag 17 februari 2007

Pessoa

uit Het boek der rusteloosheid van Pessoa (uitg. AP, privé-domein)

1.
Ieder van ons is meerdere anderen, is velen, een uitgebreide reeks zichzelven.
2.
Uiteindelijk blijft van vandaag wat er van gisteren is gebleven en wat er van morgen zal blijven: de onverzadigbare en eeuwige begeerte altijd dezelfde en een ander te zijn.
3.
Ik ben het levende podium waarop verschillende acteurs lopen die verschillende stukken spelen.
4.
Heimwee! Dat heb ik naar wat niets voor me betekende, omdat ik bang ben voor het vluchten van de tijd en lijd aan de ziekte van het geheim van het leven. Wanneer ik gezichten die ik gewoon was te zien in mijn straten van alledag niet meer zie, word ik bedroefd, terwijl ze toch niets voor mij betekenden, behalve dat ze symbool stonden voor het hele leven.
5.
Al wat ik doe, al wat ik voel, al wat ik leef, zal niet méér zijn dan een voorbijganger minder in de alledaagsheid van de straten van een of andere stad.
6.
Ik verschans mij achter mijn bureau als in een bolwerk tegen het leven.
7.
Ik woon mezelf bij in de verschillende vermommingen waarin ik leef.
8.
Ik heb grote ambities en grootse dromen gehad - maar ook de bode of naaister heeft die gehad, want iedereen heeft dromen: wat ons doet verschillen is de kracht om ze te verwezenlijken of het lot waardoor zij zich via ons verwezenlijken.
9.
Wie van ons kan, wanneer hij zich omdraait op de weg zonder terugkeer, zeggen dat hij hem is gegaan zoals hij hem had moeten gaan?
10.
Slapen, ver weg zijn zonder het te weten, liggen, vergeten met het eigen lichaam; de vrijheid kennen onbewust te zijn, een schuilplaats hebben als een stil vergeten meer tussen bladerrrijke bomen, in de uitgestrekte eenzaamheid van de bossen.

Geschreven door staf de wilde om 18:08 Reageer op dit bericht

Zaterdag 17 februari 2007

lof der zotheid
Waar halen sommige journalisten toch hun waarheid? In De Standaard van zaterdag beweert Karel Michiels in zijn opstel over Bobbejaan Schoepen dat Roy Rogers door Schoepen werd ontdekt en in Vlaanderen totaal onbekend was: ‘niemand kende Roy Rogers in die tijd’ (de jaren 1950). Hallo, niemand? Wij zagen in de Hamse Jamba die zingende cowboy in zijn smetteloos witte pakje elke zondag, onder het waakzame oog van onze onderpastoor.

En daarna volgde de hoofdfilm met John Wayne, Laurel en Hardy, of een oorlogsfilm met gruwelijke moffen en krankzinnige jappen.
Vrijdagavond in Morgen Beter stelt Karl van den Broek (hoofdredacteur van Knack) dat de jongeren van 16-18 jaar ‘vandaag veel intelligenter zijn dan 20 jaar geleden’.

Heeft die man daar onderzoek naar gedaan of een wetenschappelijk onderzoek gelezen? Mijn klasgenoten in de Normaalschool van 1966-’67 waren minstens zo intelligent als mijn leerlingen van nu. Het verschil zit hem voornamelijk in de mondigheid: wij werden vooral verzocht onze mond te houden - vandaag worden leerlingen aangespoord om juist het tegendeel te doen: leer discussiëren, kom voor je mening uit. Maar zelfs in deze tijd kan je het meemaken dat de meest begaafde van de klas het meest gesloten karakter heeft en zich nauwelijks mengt in de klasgesprekken. Intelligentie betekent dat je twee keer nadenkt over je argumenten en in die zin is de hoofdredacteur van Knack niet bijster intelligent. Tenzij hij denkt aan zijn toekomstige klandizie.

Nog dommer echter is Quicky, de tot staatssecretaris omhoog geschoten windbuil uit Kortrijk: die man wil nu weer de verplichte rustdagen voor zelfstandigen afschaffen, tegen de wil in van de meerderheid in die sector. Bij alle debatten over actuele problemen wordt het belang onderstreept van het gezin – in welke vorm dan ook. Maar voor zelfstandigen en winkelbedienden geldt deze wijsheid niet, die hebben volgens een liberaal genie als Quickie geen behoefte aan een gezinsleven, hun kinderen kunnen hun ouders best permanent missen: de klant is koning en de klant wil op alle dagen en op elk uur van elke dag kunnen kopen en consumeren. Heeft zo’n apostel van de individuele vrijheid al ooit bedacht dat de vrijheid van de ene de onvrijheid van de andere inhoudt? Nog afgezien van deze vraag: hoe leeg moet een mens wel zijn dat hij/zij alleen met ‘shoppen’ z’n vrije tijd kan vullen?

Geschreven door staf de wilde om 11:06 Reageer op dit bericht

Vrijdag 16 februari 2007

keurig op de keuring
Soms keer je terug naar een vroeger niveau van functioneren: op de ‘autoschouwing’ vraagt de controleur om je knipperlichten aan te zetten en je schakelt je ruitenwissers aan; hij zegt: ‘duw op de rem’ en je drukt het gaspedaal in. Kortom, een man van bijna 59 gedraagt zich als een puber met plankenkoorts. Je fluistert: ‘het is hier een tochtgat,’ en de jongeman in zijn grijsblauwe stofjas straalt omdat er nog iemand is die opmerkt dat zijn gezondheid op de proef wordt gesteld. Een tip voor toekomstige zenuwpezen: sla een uiterlijk rustig amicaal toontje aan, dat je hartslag in het rood staat hoeven de tovenaars van de controleapparaten niet te weten.

Geschreven door staf de wilde om 16:49 Reageer op dit bericht

Vrijdag 16 februari 2007

‘Ook een soldatenhart is niet van steen’…
Zo klonk het refrein van een tophit in de jaren 50.

Toevallig kom je bij het begin van een oudercontact op je oude school terecht en meer collega’s dan je had verwacht, komen naar je toe en slaan een praatje. Je schat de grijze haren, de rimpels die erbij zijn gekomen, deelt wat woordspelingen uit en geniet van een glimlach. Daar sta je dan: eenzame lettervreter, strijder op het slagveld van het verzwegen woord. De grote John Donne krijgt nog maar eens gelijk: ‘no man is an island’, er is geen mens die alleen uit eigen kracht zichzelf staande houdt.

Geschreven door staf de wilde om 16:37 Reageer op dit bericht

Vrijdag 16 februari 2007

hypocriete lessen

hypocriete lessen (Mia Doornaert in De Standaard van vrijdag)

Wanneer mijn lievelingsdichter W.B. Yeats wordt geciteerd - zoals in de column 'Doorgeprikt staat netjes' van Mia Doornaert, dan ga ik eventjes rechter zitten.

Doornaert schrijft: 'Die eenzijdige 'passionate intensity, om met Yeats te spreken, is vaak ergerlijk.'

Het volledige citaat luidt: 'The best lack all convinction, while the worst are full of passionate intensity.'

Het laatste wat men Doornaert kan aanwrijven is een 'lack of convinction': raak niet aan haar geliefde USA of ze zwaait haar pen zoals een engel zijn vlammende zwaard.

Wat mij stoort is dat Doornaert voor de zoveelste keer terecht van leer trekt tegen een aantal regimes maar wanneer mensen die op de vlucht zijn voor die regimes hier worden uitgewezen of met uitwijzing bedreigd, dan hoor je Doornaert nooit. In Brussel hebben vluchtelingen uit het vermaledijde Iran van de ayatollahs hun mond letterlijk moeten dicht naaien om 'gehoord' te worden.

Waarom kan Poetin zich zoveel arrogantie veroorloven: onder meer omdat hij door de VS als een partner wordt gezien in 'the war on terror', het zal de VS een rotzorg zijn wat het Russische leger aanricht in Tsjetsjenië zolang Poetin maar 'terroristen' opspoort, om het even of die 'terroristen' nu opkomen voor legitieme rechten, protesteren tegen wandaden, of niet.

De beeldspraak van 'pest en cholera' kun je met des te meer overtuiging en eerlijkheid brengen, wanneer je zelf geen enkele partij aanhangt tenzij de naamloze partij van de slachtoffers.

Geschreven door staf de wilde om 09:49 Reageer op dit bericht

Donderdag 15 februari 2007

reacties op leterme in de standaard

reacties op Yves Leterme

Kan een politicus überhaupt nog iets goed doen? Wanneer de politieke klasse zich gedraagt alsof zij het superieure inzicht hebben om ons leven in onze plaats in handen te nemen, dan krijgen ze terechte verwijten naar het hoofd geslingerd gaande van regelneef tot verlicht despoot.

Omgekeerd, wanneer iemand met een verantwoordelijke functie aangeeft dat hij overweldigd wordt door de problemen - en wie van ons is dat niet? - en de bevolking raadpleegt, dan wordt hij verdacht van populisme.

Dit zou waar zijn mocht de politicus in kwestie zich gedragen als een windhaan, en afhankelijk van de peiling zijn beleid voortdurend wijzigen.

Patrick de Witte schrijft in De Standaard van donderdag: 'Cynisme is goed, het bewijst dat er werd nagedacht.'

Ik hou van alle scherpe vormen van humor en soms kun je om het cynisme niet heen, maar het cynisme als levenshouding produceert gepantserde mensen op wie alles afketst. Laat de Witte eens een tekst schrijven waarom we echt kunnen lachen, naar mijn smaak moet de eerste nog komen.

Geschreven door staf de wilde om 09:30 Reageer op dit bericht

Donderdag 15 februari 2007

vlinders

uit Een stuk of wat

vlinders

hij weet niet wat hij aan moet

met dit wezen

zij loopt zijn kamer in

haar lichaam een korf vlinders

ze licht het deksel op

volgt een verhaal van vleugels

en huid is maar om op te schrijven

huid is alleen een uitvlucht

voor trillen dat niet stil wil zijn

dit is geluk, zegt ze, het laat zich kennen

als raaskallen, drukte van insecten

met tevelen in één zwerm

zoals haar ogen hem bekruipen

hun kuifje schuiven tot hij huivert

hij weet niet meer

hoe hij het heeft

zoals zij hem heeft: lief

en wat hij van haar houdt

van haar overhoudt: licht

als soortelijk gewicht van woorden

Geschreven door staf de wilde om 00:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 14 februari 2007

nog onafscheid

uit Een stuk of wat

nog onafscheid

’s avonds ben je d’r, lig ik samen

met een zacht verleden

daar komen tranen van

en zaad soms

het is een steen die mij laat stromen

overdag vergeet ik veel

dan rol ik als een kei

en jij een helling

die ik gezwind ontwijk, wind gelijk

tegen het donker loop ik leeg

een kalkbel zonder ei

zonder eigen want geen ander

die mij eigen is – ergernis, heilige mis –

’s avonds lig je d’r, ben ik samen-

gevat als een verhaal in te weinig woorden

als een steen in te moe metaal

als breken dat jij onherstelbaar hebt begrepen

Geschreven door staf de wilde om 13:20 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van boek onder lava