zee van stilte

leer de stiltes onderscheiden

zoals in een verhaal van Asimov

het verschil in groenen wordt gezien

door vreemdere wezens ergens ver

er is het zwijgen alsof de tijd

naar adem hapt en gedruis

van hoge bomen dat wild moet

zijn hoewel de rust heerst in

de lichte schemer aan hun voet

regen die de hardste steen uitholt

komt nadat de wind zich had

verscholen – er is de mond,

de huid die weigert, de hand

die neerligt in een hand

er is het oor dat luistert alsof

het huis zich opent als een schip

geladen aan de kade van vergeten

en volg de ogen maar, hoe zij

een lichaam kneden uit het ijle

de klei van lege dozen

er is het raam, de nevel in en om

het hoofd van glas en schud

het maar, het zal niet breken

geen scherf trekt strepen

doorheen doom en deemstering

schrijf je naam dan op de schedel

zoals een vinger tekent in het zand

stiller heb je nooit gesproken, zo

welsprekend was ik geen moment