Archief

Gaza
De meeste tv-kijkers zullen bij de beelden uit Gaza hebben gedacht: 'zie die gekken weer bezig.'
Wie dieper op de feiten wil ingaan zal misschien begrip opbrengen voor de beeldspraak van de Palestijnse minister van Buitenlandse Zaken: 'plaats twee broers in een kooi en honger ze uit; je zal zien dat ze beginnen te vechten.'
Een economische en financiële boycot kan een eerzaam strijdmiddel zijn als men daarmee de juiste vijand treft.
In de strijd tegen de Apartheid trof de toenmalige internationale boycot vooral de Zuid-Afrikaanse mijnbouw en de grote fruitplantages.
De boycot van de Palestijnse autoriteit treft zoals perfect te voorspellen was niet de fanatici maar de gemeenschapsdiensten en de gewone mannen, vrouwen en kinderen. Het is niet overdreven te stellen dat de bevolking wordt geterroriseerd.
Het heeft mij altijd geërgerd  dat de termen 'terreur' en 'terrorisme' eenzijdig worden gehanteerd zowel door politici als door commentatoren.
Of het nu gaat om de misdaden van het Russische leger in Tsjetsjenië of die van Israël jegens de Palestijnen, het woord 'staatsterreur'  hebben  we vrijwel nooit gehoord of gelezen.
Van Israël is nog geen enkele keer een schadeloosstelling gevraagd na hun vernielingen en moordpartijen in Libanon - in tegendeel wij ruimen de schade op in hun plaats - ; het Palestijnse volk daarentegen moet boeten en bloeden omdat het voor de verkeerde partij heeft gekozen.
Als Europeaan kan ik deze willekeur alleen met schaamte registreren: tegenover het lijden van het Palestijnse volk staan we niet alleen onverschillig, we maken ons eraan medeplichtig.

 

in memoriam Roger Eyland

- hulde aan een oud-collega -
 

Roger, ik zie je knokige

vinger weer en weet niet meer

welke duivel die wou bezweren

 

jij was er nog een

van het zeldzame hout

dat boeg wil  zijn

en golven splijten

 

daar werd je zwaarmoedig

van, soms, pezig als een boog

en als een boog zo breekbaar

 

jongens van zeventien hoorden

de lijzige vogel van je stem

giechelden als meisjes, zaten

plechtig als oude bomen

te wiegen op Pete Seeger:

 

where have all the flowers gone

 

of je legde het neuzelen op

van de laatste joodse profeet:

the times they are a-changing

 

dit was je credo, Roger,

er moest een andere wereld

bestaan en tot dan konden we

schateren om die benige vinger

langs je uitgestreken gezicht:

mister Bean, mijnheer Boon

 

pezig als een boog

schoot je jouw pijlen af

naar het woord van Kahlil Gibran:

jongens die als mannen zouden

bloeien in een beter seizoen

de correcties

 

later hoor je het ware

valt de leugen als een

verdorde rat uit je

verhaal

 

je sprak van twee

studentjes en ze

vertrokken met drie

 

je zag ze in de zwarte doos

van een wagen onder

het wijde water na het

breken van de dijk

 

en ze stonden boven

op het dak in de

februarinacht en twee

zonken als trage

schaduwen in een bres

 

hoe zal je dromen

na zoveel jaren

dat je stikkend

wakker schrok

 

je handen bonkten

geen hak of steen brak het glas

het schuimen, bruisen steeg:

een kraag van ijs en toch

geen roep kwam uit je keel

 

voortaan moet je

op een platform staan

zwaaien met buishoed

en zilveren satijnen sjaal

 

hopen dat zwarte fluwelen

doeken openschuiven, hopen

op het zoeklicht van de maan

 

een oudere man brengt

een verbetering aan

in een verhaal van vijftig jaar:

waar ben je nog zeker van als je

moet  twijfelen aan je dromen?

God's own country
In Georgia, een zuidelijke staat van 'the Land of the Free' is een zwarte zeventienjarige jongen tot 10 jaar gevangenis veroordeeld wegens orale seks met een vijftienjarig meisje - met instemming van het meisje wel te verstaan. Mocht het om penetratie zijn gegaan dan was de strafmaat 5 jaar, begrijpe wie kan.
Tegelijk mag je de muis van je computer niet verkeerd raken of je scherm wordt gebombardeerd door de goorste Amerikaanse porno.
Wat is het verband? Precies dit gore: Amerikanen zijn er tot in het diepst van hun ziel van overtuigd dat seks viezigheid is en daarom produceren ze ook viezigheid. Want er is maar één ding waar de Amerikaanse ziel tot in zijn meest verborgen dromen niet vies van is en dat is geld, hoe meer hoe liever en om het even op welke manier. Mocht de tiener een rijke blanke vader hebben, dan zag het vonnis er allicht anders uit.
In elk geval, als ik ooit een gratis reis naar God's own country win, doe ik ze cadeau aan de duivel.


Aanvulling: toevallig zit ik hier 1984 van Orwell te herlezen en zo kom ik erachter waar ik een idee heb gehaald waar ik jaren mee rondliep in de overtuiging dat ik het weer eens zelf had gevonden. In Oceanië, de futuristische dictatuur die in dit boek wordt beschreven, opereert een Kuisheidsbrigade van meisjes en jonge vrouwen, een beetje te vergelijken met de zedenpolitie in Iran en de New Virgins in de USA. Orwell laat Julia, het liefje van het hoofdpersonage, zeggen: die nadruk op de kuisheid dient om de hysterie aan te wakkeren die los komt bij patriottische optochten en oorlogen. De seksuele energie wordt omgezet in gewelddadige razernij. (vrij samengevat)
Deze stelling klopt niet helemaal: vaak vallen beide samen, denk aan Bosnië en Kosovo waar de verkrachting werd gebruikt als oorlogswapen. Al moeten we altijd hieraan toevoegen dat de verkrachting meer een daad van agressie dan een daad van wellust is: indien er (mannelijk) genot mee gepaard gaat, dan zit dat genot vooral in de vernedering of onderwerping . Daarom heeft Orwell in essentie gelijk: wie bevrediging - in de volste betekenis van dat woord - vindt in de erotiek, die moet de voldoening niet gaan zoeken in het militarisme.

militaire groothandelaars

Het vorige item is maar 'much ado about nothing' vergeleken bij een bericht dat zowel in De Morgen als in De Standaard staat: de militaire uitgaven zijn tussen 1997 en 2006 gestegen met 37% naar 900 miljard euro. Het Zweedse Sipri, dat deze cijfers al decennialang bijhoudt, merkt op dat in 2006 op wereldschaal 87 miljard euro aan ontwikkelingssamenwerking werd besteed: nauwelijks een tiende.

Wie heeft hier baat bij? Wordt de wereld er veiliger op, komen dringende problemen dichter bij een oplossing?

In 1948 schreef een minder bekende Duitse filosoof Heinemann: 'we leven in een catastrofale tijd, elk moment kan een catastrofe losbarsten.'

Hij doelde op de verspreiding van atoomwapens. Vandaag kunnen we alleen maar vaststellen dat er naast de atoomwapens allerlei tuig is bijgekomen dat niet minder onrustwekkend is, vooral als je let op wie het in zijn bezit heeft of kan krijgen.

Alleen al de VS nemen met bijna 529 miljard dollar 46 % van de verkoop voor hun rekening zogezegd in 'the war on terror' en de afnemers bevinden zich vooral in het Midden-Oosten  en de Golfstaten: is dit een geruststellende gedachte?

Voeg daarbij dat begin 2007 het aantal kernkoppen in de grote landen geschat wordt op 26 000 - van de zogenaamde schurkenstaten en kleinere landen weet men het niet precies.

Het bericht bevestigt eerdere informatie: samen met de drugshandel staat de handel in vernietigingstuigen aan de top van de economische bedrijvigheid.

En vermits deze handel voor de investeerders moet floreren is de wereldvrede nog niet voor morgen: de zwaarste prijs wordt betaald door de naamloze slachtoffers en de indirecte door ons allemaal: in de gestalte van vluchtelingen, in de dreigende vergelding door zogenaamde extremisten etc

Ik gebruik de term 'zogenaamde extremisten' omdat weinig mij zo extreem lijkt als deze gigantische geldverspilling.