Purple rain

Wil je graag een boek lezen maar weet je niet goed wat?

Het Nederlandse tv-programma "De wereld draait door" helpt je kiezen!

Klik maar op de link.

Requiem voor de hoorn des overvloeds

De aarde huilt
     donkerpaarse tranen

voor een magische zwarte mier
     op de eenzame top van genialiteit

een onsterfelijke kameleon
     on the most un-happy day

een zwetend werkpaard
     glanzende geilheid

een koningskind
     de kat naar de kroon stekend qua levens

een laatste aprilse gril
     morgen wordt het koud

God is klein - een kleine prins

Prince Rogers Nelson  7 juni 1958 - 21 april 2016

foto's : Prince als goede gitarist en in actie tijdens eenconcert

De kunstpaus...je hield ervan of je haatte hem.
Dit nieuwtje vond ik toch wel interessant toen ik het hoorde.
Ik kan er jammer genoeg niet naartoe, maar u misschien wel?

Artikel geschreven door Ellen Haentjens, overgenomen van de website Bruzz.  Foto's : Google

Met zijn flamboyante, charmante persoonlijkheid genoot Jan Hoet zowel binnen als buiten de kunstwereld faam. Als curator kwam hij in contact met honderden kunstenaars, waarmee hij vaak bevriend raakte. Tijdens Art Brussels is een deel van de cadeaus, brieven en herinneringen die hij van hen kreeg, voor het eerst te zien.

Jan Hoet (1936-2014) was ongetwijfeld de belangrijkste pleitbezorger voor hedendaagse kunst in ons land. Zo organiseerde hij in 1986 het baanbrekende project Chambres d’Amis, waarbij kunstenaars bij mensen thuis een werk installeerden, en zorgde hij ervoor dat het Gentse S.M.A.K. werd opgericht. Met veel van de kunstenaars die hij ontmoette, bouwde hij hechte vriendschapsrelaties op. “Het bijzondere aan deze collectie is inderdaad dat mijn vader elke kunstenaar persoonlijk goed kende. Al is het tegelijk niet echt een collectie, aangezien hij de meeste werken cadeau kreeg. Ze zijn dus eerder toevallig samengekomen. Zelf zag hij het meer als een werkinstrument. Meestal lagen de werken dan ook gewoon op de achterbank van zijn auto, en nam hij ze overal mee naartoe,” vertelt Jan Hoet Junior die met zijn ideeënbureau Iets en de organisatie van residenties in het Italiaanse Puglia ook actief is in de kunstwereld.

Tijdens Art Brussels, dat zijn tenten voor het eerst op Thurn & Taxis opslaat, zullen zo’n 500 schilderijen, brieven, foto’s en objecten uit de collectie te zien zijn. “Toen we alles uit het S.M.A.K., het museum van Herford en ons ouderlijk huis samenbrachten, zijn we eigenlijk zelf geschrokken van de omvang van de collectie. Tot dan hadden we er geen goed beeld over, het was een beetje zijn geheim”, stelt Hoet. “Daarom is nog niet alles gearchiveerd. In zijn zogenaamde ‘wunderkammer’ – een kast bij ons thuis waarin hij zijn snuisterijen en herinneringen verzamelde – zit nog heel wat materiaal. Wat daaruit vooral blijkt, is het plezier dat hij haalde uit de relatie met die kunstenaars. En dat is precies waar ook het verzamelen van kunst om zou moeten draaien.”

Geen klassieke tentoonstelling
Dat Hoet over een zeer breed en internationaal netwerk beschikte, blijkt uit een blik op de lijst met kunstenaars in de collectie. “Zelf hou ik van de mooie kleine tekeningen op een stukje afvallig papier van David Hammons. Ook omdat ik weet dat mijn vader enorm naar hem opkeek, en dat ze goede vrienden waren. Een ander zeer belangrijk werk is natuurlijk Body (1990) van Luc Tuymans. Mijn vader was een van de eersten om werk van hem tentoon te stellen. Al waren het eigenlijk mijn zus en ik die zijn werk in een Antwerpse galerij zagen, en er helemaal ondersteboven van waren. Toen we dat aan onze vader vertelden, heeft hij Tuymans in zijn atelier bezocht. Want hij had zelf ook via andere kanalen horen waaien hoe talentrijk de toenmalige buitenwipper was.”

Intussen maakt Body deel uit van de collectie van het S.M.A.K. “Mijn vader was allesbehalve materialistisch ingesteld. Volgens hem hoort een meesterwerk thuis in een museum, en niet bij iemand thuis. Daarom heeft hij verschillende werken uit de collectie weggeschonken.”

Voor de expo op Art Brussels vroeg curator Katarina Gregos aan kunstenaar Richard Venlet om een scenografie te bedenken. “Venlet bedacht een ronde afgesloten ruimte, waardoor de bezoekers letterlijk eventjes in een andere wereld terechtkomen. In deze cocon worden de vijfhonderd werken gepresenteerd. Het is dus geen klassieke tentoonstelling. Maar het is ook geen klassieke collectie. En het was geen klassieke persoon,” lacht Hoet

‘Cabinet d’Amis: the accidental collection of Jan Hoet’ is te zien tijdens Art Brussels, van 22 tot 24 april, Thurn & Taxis.

Vier prijzen voor volwassenen : drie prijzen gingen naar mannen; een vrouw schoot de hoofdvogel af.

Het winnende gedicht :

Ik haal mijn moeder uit de was.
Ze lijkt gekrompen maar ik zeg er niets van,
we zien elkaar al zo weinig.

Met haar tong kort ze mijn meerderjarigheid in.
Haar woorden strijken applicaties
op de sleetplekken van mijn broek.

Dat ik voorzichtiger moet zijn
nu ik niet meer buiten speel
en dat het huis, ja, vooral dat het huis.

Ze heeft soep mee (het potje moet ze terug)
en spijs voor het spaarvarken van mijn kind.
Ook dat mag meer gespekt.

Ze gaat niet zitten, ruimt een lege tafel af.
Er kleeft een verleden aan het laken.
Haar handen zijn als washandjes

en ik hou mijn armen omhoog
alsof ik schuld beken
aan krimpende moeders.

                          (Jana Arns, Sint-Niklaas)

Ook "Witgoed" (tweede prijs) van Herwig Verleyen uit Brugge en "Tweespraak" (vierde prijs) van Eddy Vaernewyck uit Sint-Martens Latem konden mij erg bekoren!

Morgen meer...

Dit was het winnende gedicht in de categorie "jeugd" van de gedichtenwedstrijd  van CC Boontje 2016 :

vast in mijn cel
groeit een dagboek
ik plagieer de woorden van wanden
op mijn pagina's
ik sluit ze op
tussen de regels
ik hou ze in
een lettergreep
in mijn bladen gegraveerd
en vastgeketend

(Esther Bouton, Westouter)

Zelf vond ik de vierde prijs ook heel mooi :

Weggegomd

een gedicht met
een paar snelle stijlfiguren,
is natuurlijk niet
gemaakt in lange uren,
maar zolang
de inspiratie blijft duren,
kan ik er
met verzinsels op los vuren

het meest originele,
allerpuurste idee
snel weggegomd voor
een beter gewaande nummer twee
want wat precies
moet de auteur ermee,
het impulsieve, gebrekkige eerste
le premier

terwijl u de ironie
zeker niet is ontgaan
ontsnapt mij
een berouwvolle traan
want de woorden die hier
hadden kunnen staan
daar kan niemand
ooit nog aan

(Jos Van Der Linden, Waasmunster)

Inspirerende jonge mensen !

Morgen : de volwassenen

Net terug van de prijsuitreiking van de 22ste poëziewedstrijd van de Culturele Centrale Boontje in het stadhuis van Sint-Niklaas.

Hier alvast wat sfeerbeelden van de winnaars en de jongedames Zenica Van der Linden en Judith Van Brackel die met hun begeleiders Dirk Pluim en Koenraad Van Der Gucht zorgden voor de muzikale omlijsting.

Vanaf morgen iets meer over de poëzie.

Nieuwkomers in België...

Hond
met jas
heb ik gezien
in dit gekke land
cultuurschok

Een samengaan van visuele kunst , muziek en poëzie : een mooi initiatief van het Stedelijk Museum Zwijgershoek in Sint-Niklaas en bovendien gratis.

Activiteiten SteM
Opdonder4-evenement: museumcafé met performance bij Archipelgebeuren
Podium & literatuur, Theater & Dans
Poëzie als onderdeel van Archipel, onder leiding van Nelly Maes. Een organisatie van de vriendenvereniging Opdonder4.

Waar
Stedelijke musea Sint-Niklaas - afdeling SteM Zwijgershoek, Zwijgershoek 14, 9100 Sint-Niklaas
Wanneer
do 28/04/16 van 20:00 tot 22:30

Dichter(s) bij SteM

Met Daan Antheunis, Ludo Colman, Christina Guirlande, Willem Persoon, Frank Pollet en Leen Van Den Abeele.

Prijs
€ 0
Contact
e-mail: stedelijke.musea@sint-niklaas.be
tel.: 037783450
website: http://www.musea.sint-niklaas.be
Voorzieningen
Voorziening voor rolstoelgebruikers, Assistentie
Uitgebreide infotekst

De Opdonder4-formule: elke vierde donderdag van de maand voor iedereen, zonder afspraak, bijeenkomst in het museum SteM. Er is telkens een kort, uniek, origineel evenement met een link naar het museum. Daarna is er tijd voor een babbel en het heffen van een glas. Eventueel kunt u nog een bezoekje aan de vaste collectie van SteM brengen. Niet in december, juni, juli en augustus.

Bron: UiTinVlaanderen.be

Bijlegger

Dwars door het boek

wandel ik

van pagina naar pagina

en word

blad voor blad -

wijzer

(oktober 2015)

Vandaag is het Slow Art Day !  Onderzoek heeft uitgewezen dat mensen gemiddeld 17 seconden naar een kunstwerk kijken.  Daar wil slow art day iets aan doen.  Het is de bedoeling dat je vandaag eens naar 1 kunstwerk kijkt maar dan veel langer; met aandacht voor de details, filosoferend over wat je ziet, denkend aan de kunstenaar die het werk heeft gecreëerd.

Zelf heb ik dit onlangs gedaan met een klein schilderijtje dat in het Rijksmuseum van Amsterdam hangt.  Ik heb er namelijk een gedicht bij geschreven.  Dan ben je wel verplicht om goed te kijken.  Meer vertel ik hier nog niet over want ik heb dit gedicht ingezonden voor een poëziewedstrijd.  In het najaar worden de winnaars bekend gemaakt.

Voor de lezers van mijn blog koos ik de 2 volgende werken :

Slavers throwing overboard the Dead and Dying - Typhon coming on ("The Slave Ship") van William Turner, 1840; Oil on canvas, 90.8 x 122.6 cm; Museum of Fine Arts, Boston

en

Moses / The Nucleus of Creation  van  Frida Kahlo, 
1945  Medium Oil on masonite,  Private Collection
Dimensions 24 x 30 cm     61 x 75.6 cm

Gisterenavond hadden we onze maandelijkse bijeenkomst van het dichters- en schrijverscollectief "Zinspiratie" waar ik deel van mag uitmaken.
Er werd gewerkt rond het thema "sprookjes" en er waren zeer gevarieerde bijdragen te horen.  Ik vind het zeer boeiend om te merken hoe elk lid het opgegeven onderwerp telkens via een geheel eigen invalshoek benadert. 

Als gedicht van de maand werd er geluisterd naar en geassocieerd rond "Het vak" van Remco Campert.  (bron : http://www.poezie-leestafel.info )

Het Vak

Langzaam groeit in mij
de ander die in niets op mij lijkt
en toch alles in zich heeft
van mij die hem baren moet

dan rijst het doek dat me scheidt
van mijn tijd die nu gekomen is
de zaal opent zich veelvuldig
gespiegeld vlees en bloed

even is het alles stilte
wachtend op het eerste woord
dat het schouwtoneel de wereld
tot leven beven doet

côté jardin: de geliefde werpt haar mantel af
côté cour: de moordenaar komt aangezet

Remco Campert:
in Nieuwe herinneringen.
(De Bezige Bij, 2007).

Dichters : breekbare lieden, observators van het leven en de tijd maar hopelijk toch geen trendsetters.  Op minder dan 10 maanden tijd maakten 3 Nederlandse dichters - allen vijftigers - een eind aan hun leven.  Een overzicht.
Bron : Wikipedia

1. Robert Gabor Charles (Rogi) Wieg

(Delft, 21 augustus 1962 – Amsterdam, 15 juli 2015)

was een Nederlands schrijver, dichter, beeldend kunstenaar en muzikant.
Zijn ouders vluchtten in 1956 uit Hongarije. Zij vestigden zich een jaar later in Nederland.
Wieg kreeg tijdens zijn jeugd een klassieke muzikale opleiding, maar koos op zestienjarige leeftijd voor de bluesmuziek en het Nederlandse chanson. Hij werkte onder meer voor Liesbeth List. Wieg was redacteur van de literaire bladen Tirade en Maatstaf. Hij was tussen 1986 en 1999 als poëziecriticus verbonden aan Het Parool. In 1999 begon Wieg met schilderen en tekenen. Als beeldend kunstenaar was hij autodidact. Samen met Mari Alföldy vertaalde Wieg poëzie uit het Hongaars.
Zijn leven werd getekend door ernstige depressies. Hij werd regelmatig opgenomen in psychiatrische ziekenhuizen, onderging elektroshocktherapie en deed driemaal een poging tot zelfmoord.
Wieg trouwde op 29 december 2014 met beeldend kunstenares Abys Kovács, die de gedichtenbundel Khazarenbloed illustreerde.
Wieg overleed op 15 juli 2015 op 52-jarige leeftijd. Hij had gekozen voor euthanasie wegens ondraaglijk psychisch en lichamelijk lijden.

I WANT TO TALK ABOUT YOU
God, geef mij nog een laatste
gedicht. In Uw metaforen beveel
ik mijn lichaam en geest.
Laat mijn dood een bloemlezing
zijn van iemand en iets. God,
maak van mijn pijn een bloementrompet
en maak van mij een vuurzee van water.
Zo zal ik niet sterven, maar ga ik
alleen een beetje dood. In mijn
ruggenmerg strooit U confetti
en daaruit zullen vleugels groeien.
Zo zal ik gezelschap voor U zijn
en U vliegensvlug voorlezen uit
oude boeken. Mijn God, ik zal
U niet verlaten.
[Amsterdam, 16 mei 2015]

2. Johannes Jacobus Willebrordus (Joost) Zwagerman
(Alkmaar, 18 november 1963 – Haarlem, 8 september 2015)
was een Nederlands schrijver, dichter, essayist en columnist.
Zwagerman was het kind van ouders die in het onderwijs werkzaam waren. Als dertienjarige was hij al met teksten bezig en maakte hij een handgeschreven en geïllustreerd tijdschriftje, de Zwagergids. Dit stelde hij samen uit teksten en foto's die hij uit de VARAgids haalde en vervolgens naar zijn eigen ideeën bewerkte.
Zwagerman ging naar de Rijksscholengemeenschap Noord-Kennemerland in Alkmaar. Na afronding daarvan ging hij naar de Pedagogische Academie. Hij studeerde ook nog Nederlandse taal- en letterkunde, maar stopte daar voortijdig mee. In zijn studententijd schreef hij al diverse artikelen. Na zijn studie volgde hij een cursus creatief schrijven bij Oek de Jong.
Joost Zwagerman trouwde met een jeugdvriendin met wie hij drie kinderen kreeg. Hij woonde vanaf 1984 in Amsterdam en vanaf december 2012 in Haarlem.
Zwagerman leed aan een auto-immuunziekte, de ziekte van Bechterew, en aan depressies.
Opmerkelijk: in 2005 publiceerde Zwagerman Door eigen hand, een boek over zelfdoding. De schrijver was gefascineerd door het thema omdat zowel zijn vader als zijn beste vriend een zelfdodingspoging overleefden. In zijn thuisland zette hij zich ook in voor de preventie van zelfdoding.
Op 8 september 2015 maakte zijn uitgeverij De Arbeiderspers bekend dat Zwagerman op 51-jarige leeftijd in zijn woonplaats Haarlem een eind aan zijn leven had gemaakt.

Dood

God die eenzaam is.
Zichzelf verafschuwt.
In een impuls zelfmoord pleegt.
Omdat hij zijn aanstaande
schepping vreest.

God, in één keer dood door eigen hand.
Dat moet de oerknal zijn geweest.

3. Wim Brands
(Brummen, 29 maart 1959 – Amsterdam, 4 april 2016)
was een Nederlands dichter, journalist en presentator. Brands was werkzaam voor de Nederlandse omroep VPRO vanaf 1987. Hij was een van de bedenkers en presentatoren van het radioprogramma De Avonden. Hij was het bekendst als presentator van het televisieprogramma Boeken. Een programma in vergelijkbare vorm op Radio 1 was Brands met boeken, eveneens onder zijn leiding.
Brands maakte zijn debuut als dichter in 1978 op 19-jarige leeftijd in het Hollands Maandblad van K.L. Poll. Zijn werk verscheen in literaire tijdschriften en hij publiceerde de dichtbundels Inslag (1985), Koningen, de gehavende (1990), Zwemmen in de nacht (1995), In de metro (1997), De schoenen van de buurman (1999), Ruimtevaart (2005), Neem me mee, zei de hond (2010) en 's Middags zwem ik in de Noordzee (2014). Op 26 januari 2012 verscheen bij Compaan Uitgevers zijn bloemlezing De vijftig beste gedichten van Wim Brands.
Brands werkte als journalist voor het Leidsch Dagblad en Vrij Nederland. Vanaf september 2012 verzorgde hij, na Marcel Möring en Pieter Steinz, voor Donner in Rotterdam het boekenprogramma Brands in Donner.
Op 4 april 2016 maakte Brands op 57-jarige leeftijd een einde aan zijn leven. Hij leed sinds kort aan een depressie.

In de eerste nacht nadat ik had
gehoord dat hij ziek was
schrok ik wakker.

Het waaide buiten. Het waait, zei
jij, die nog geen oog dicht had
gedaan, en je glimlachte.

Ik begreep het pas later.

Wat er ook is, het zal de natuur
een zorg zijn.

Het waait, het waaide – buiten klonk
de troost van de onverschilligheid.
uit: ''s Middags zwem ik in de Noordzee', 2014.

Wim Brands (1959-2016)

Vandaag ben ik begonnen met het schrijven van een misdaadverhaal.
De bedoeling is om met dit verhaal deel te nemen aan een wedstrijd.
Er is geen geldprijs aan verbonden; enkel publicatie in een boek als het verhaal goed wordt bevonden.

Deadline : 22 mei...

Wens mij geluk!

Gisteren naar Kinepolis Brussel geweest om Opera in de Cinema te zien. Ondanks de roerige tijden zat de zaal zo goed als vol.
Live vanuit de Metropolitan in New York konden in Brussel 2 zalen meegenieten van Madama Butterfly van Puccini.
Regisseur Anthony Minghella koos voor een vrij traditionele produktie met als bijzonder element dat de rol van het kind werd ingevuld door een pop, bediend door 3 poppenspelers. Deze keuze verwijst naar de aloude Japanse methode van poppenspelen, bunraku genaamd.
Christine Opolais nam de zware hoofdrol op verdienstelijke wijze voor haar rekening. Roberto Alagna vervulde de rol van de ontrouwe Pinkerton en Dwayne Croft speelde een overtuigende Consul.
Maar voor mij was het Maria Zifchak die de kroon spande met haar overtuigende vertolking van Suzuki.

Op de foto's ziet u een babydekentje dat ik samen met mama zaliger heb gemaakt : ik haakte de granny squares en mama deed de assemblage.

Ik heb er een jonge mama blij mee gemaakt maar de foto's geven mij nog altijd een lentegevoel.  Als u goed kijkt dan ziet u onder één van mijn orgels een gelijkaardige doek, eveneens een product van mezelf en mijn moeder.