Naar de inhoud

Het Stenen Tijdperk

akke.beakke.be

Berichten van 28 maart 2016 tot 3 april 2016

Opera in de cinema

Gisteren naar Kinepolis Brussel geweest om Opera in de Cinema te zien. Ondanks de roerige tijden zat de zaal zo goed als vol.
Live vanuit de Metropolitan in New York konden in Brussel 2 zalen meegenieten van Madama Butterfly van Puccini.
Regisseur Anthony Minghella koos voor een vrij traditionele produktie met als bijzonder element dat de rol van het kind werd ingevuld door een pop, bediend door 3 poppenspelers. Deze keuze verwijst naar de aloude Japanse methode van poppenspelen, bunraku genaamd.
Christine Opolais nam de zware hoofdrol op verdienstelijke wijze voor haar rekening. Roberto Alagna vervulde de rol van de ontrouwe Pinkerton en Dwayne Croft speelde een overtuigende Consul.
Maar voor mij was het Maria Zifchak die de kroon spande met haar overtuigende vertolking van Suzuki.



1897881-e9f37fd2f2441341014f860a64f2661d.jpg

1897881-fbd6ef40fa8c8e657632969a02c14db0.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door VeraSteenput om 00:00 Reageer op dit bericht

babydekentje

Op de foto's ziet u een babydekentje dat ik samen met mama zaliger heb gemaakt : ik haakte de granny squares en mama deed de assemblage.

Ik heb er een jonge mama blij mee gemaakt maar de foto's geven mij nog altijd een lentegevoel.  Als u goed kijkt dan ziet u onder één van mijn orgels een gelijkaardige doek, eveneens een product van mezelf en mijn moeder.



1896498-9e898b9d5453cb99e228baa1a83f71c9.jpg

1896498-8aeeb175924f8fcc379bca12c81e4e2e.jpg

1896498-11b080a060b0a617be3ce973b88d3702.jpg

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door VeraSteenput om 08:51 Reageer op dit bericht

Rubens

Hebt u wat geld te beleggen?

Op2 mei krijgt u de kans om een penseeltekening van Rubens te kopen.

De veiling vindt plaats bij veilinghuis Bernaerts. De tekening is authentiek verklaard door verschillende experts.

Richtprijs : tussen 300.000 en 500.000 euro.

Aangezien dit nieuws in alle media uitgebreid aan bod is gekomen, heb ik een vermoeden dat de werkelijke verkoopprijs nog een flink stuk hoger zou kunnen liggen...

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door VeraSteenput om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht

Emile Verhaeren

Gisteren in het journaal :

Sint-Amands-aan-de-Schelde herdenkt dit jaar Emile Verhaeren (1855 - 1916), dichter, romancier, kunstcriticus.

Zijn boeiende biografie kan u lezen op de website van "Schrijversgewijs".  Als u klikt op onderstaande link, komt u er automatisch op terecht.

http://schrijversgewijs.be/schrijvers/verhaeren-emile-2/

Hieronder een gedicht uit de bundel "Les Flamandes" waarin hij de wellustige taferelen op de schilderijen van de oude meesters beschrijft.
Samen met de pastoor van Sint-Amands probeerden zijn ouders de volledige oplage van deze bundel op te kopen en te vernietigen.
Gelukkig voor ons, lezers, zijn ze daar niet in geslaagd.

Les vieux maîtres
Dans les bouges fumeux où pendent des jambons,
Des boudins bruns, des chandelles et des vessies,
Des grappes de poulets, des grappes de dindons,
D'énormes chapelets de volailles farcies,
Tachant de rose et blanc les coins du plafond noir,
En cercle, autour des mets entassés sur la table,
Qui saignent, la fourchette au flanc dans un tranchoir,
Tous ceux qu'auprès des brocs la goinfrerie attable,
Craesbeke, Brakenburgh, Teniers, Dusart, Brauwer,
Avec Steen, le plus gros, le plus ivrogne, au centre,
Sont réunis, menton gluant, gilet ouvert,
De rires plein la bouche et de lard plein le ventre.
Leurs commères, corps lourds où se bombent les chairs
Dans la nette blancheur des linges du corsage,
Leur versent à jets longs de superbes vins clairs,
Qu'un rai d'or du soleil égratigne au passage,
Avant d'incendier les panses des chaudrons.
Elles, ces folles, sont reines dans les godailles,
Que leurs amants, goulus d'amours et de jurons,
Mènent comme au beau temps des vieilles truandailles,
Tempes en eau, regards en feu, langue dehors,
Avec de grands hoquets, scandant les chansons grasses,
Des poings brandis au clair, des luttes corps à corps
Et des coups assénés à broyer leurs carcasses,
Tandis qu'elles, le sang toujours à fleur de peau,
La bouche ouverte aux chants, le gosier aux rasades,
Après des sauts de danse à fendre le carreau,
Des chocs de corps, des heurts de chair et des bourrades,
Des lèchements subis dans un étreignement,
Toutes moites d'ardeurs, tombent dépoitraillées.
Une odeur de mangeaille au lard, violemment,
Sort des mets découverts ; de larges écuellées
De jus fumant et gras, où trempent des rôtis,
Passant et repassant sous le nez des convives,
Excitent, d'heure en heure, à neuf, leurs appétits.
Dans la cuisine, on fait en hâte les lessives
De plats vidés et noirs qu'on rapporte chargés,
Des saucières d'étain collent du pied aux nappes,
Les dressoirs sont remplis et les celliers gorgés.
Tout autour de l'estrade, où rougeoient ces agapes,
Pendent à des crochets paniers, passoires, grils,
Casseroles, bougeoirs, briquets, cruches, gamelles ;
Dans un coin, deux magots exhibent leurs nombrils,
Et trônent, verre en main, sur deux tonnes jumelles ;
Et partout, à chaque angle ou relief, ici, là,
Au pommeau d'une porte, aux charnières d'armoire,
Au pilon des mortiers, aux hanaps de gala,
Sur le mur, à travers les trous de l'écumoire,
Partout, à droite, à gauche, au hasard des reflets,
Scintillent des clartés, des gouttes de lumière,
Dont l'énorme foyer - où des coqs, des poulets,
Rôtissent tout entiers sur l'ardente litière -
Asperge, avec le feu qui chauffe le festin,
Le décor monstrueux de ces grasses kermesses.
Nuits, jours, de l'aube au soir et du soir au matin,
Eux, les maîtres, ils les donnent aux ivrognesses.
La farce épaisse et large en rires, c'est la leur :
Elle se trousse là, grosse, cynique, obscène,
Regards flambants, corsage ouvert, la gorge en fleur,
La gaieté secouant les plis de sa bedaine.
Ce sont des bruits d'orgie et de rut qu'on entend
Grouiller, monter, siffler, de sourdine en crécelle,
Un vacarme de pots heurtés et se fendant,
Un entrechoquement de fers et de vaisselle,
Les uns, Brauwer et Steen, se coiffent de paniers,
Brakenburg cymbalise avec deux grands couvercles,
D'autres râclent les grils avec les tisonniers,
Affolés et hurlants, tous soûls, dansant en cercles,
Autour des ivres-morts, qui roulent, pieds en l'air.
Les plus vieux sont encor les plus goulus à boire,
Les plus lents à tomber, les plus goinfres de chair,
Ils grattent la marmite et sucent la bouilloire,
Jamais repus, jamais gavés, toujours vidant,
Leur nez luit de lécher le fond des casseroles.
D'autres encor font rendre un refrain discordant
Au crincrin, où l'archet s'épuise en cabrioles.
On vomit dans les coins ; des enfants gros et sains
Demandent à téter avant qu'on les endorme,
Et leurs mères, debout, suant entre les seins,
Bourrent leur bouche en rond de leur téton énorme.
Tout gloutonne à crever, hommes, femmes, petits ;
Un chien s'empiffre à droite, un chat mastique à gauche ;
C'est un déchaînement d'instincts et d'appétits,
De fureurs d'estomac, de ventre et de débauche,
Explosion de vie, où ces maîtres gourmands,
Trop vrais pour s'affadir dans les afféteries,
Campaient gaillardement leurs chevalets flamands
Et faisaient des chefs-d'oeuvre entre deux soûleries.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door VeraSteenput om 09:31 Reageer op dit bericht

Willie Verhegghe - voorjaarskoersen - Antoine Demoitié

Vorige week kocht ik in Gent de dichtbundel "door de muur" met wielergedichten van Willie Verhegghe.  (ISBN 978-94-9137-617-7)
Willie is ook stadsdichter van Ninove.
Het is een boek van 137 bladzijden gevuld met poëtische pareltjes, goed om op het nachtkastje te leggen in deze periode van voorjaarsklassiekers.

Ter nagedachtenis van Antoine Demoitié die gisteren verongelukte tijdens Gent-Wevelgem en als eerbetoon aan Willie Verhegghe een passend gedicht van hem :

RENNERS STERVEN NIET

- in memoriam Remi Van Vreckom -

Renners sterven niet,
ze verdwijnen alleen maar uit het zicht
eens zij de laatste finish hebben overschreden
en de snelheid van het leven
hen met stijve spieren achterlaat.

Want koersen blijven ze,
ook al vallen hart en wielen stil,
zij gaan in duizend hoofden door
met duwen en nooit doodgaan,
hun zweet geeft blijvend glans
aan het asfalt.

Weet dat
wanneer de aarde hen dan toch
met tegenzin bedekt,
hun naam voor altijd
als een echo tussen bergen
zal weerklinken.

© Willie Verhegghe
eerder gepubliceerd in Tourmalet (Poëziecentrum, Gent, 2001)

1895263-710fb7d541c292ed33e0e772b94da834.jpg1895263-c0a2bd1c26b051979fda746406745650.jpg

Antoine Demoitié. © belga.                          © Hendrik De Schrijver, 2004 (foto Willie Verhegghe)





Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door VeraSteenput om 08:50 Reageer op dit bericht

Meer van Het Stenen Tijdperk

↑ Terug naar de berichten