DAGOPVANG BANSA JAWA (BIJLMERDREEF 60)

 

Datum  Maandag 7 Maart  2011

 

Aanwezig waren ongeveer 50 personen.

 

De ochtend werd bezocht door een delegatie van het Stadsdeel, onder

leiding van de wethouder ruimtelijkeordening  en ouderenbeleid, Mevr.  M. DALGLIESH.

 

De  aanwezige ouderen  genoten zichtbaar van de informatie, die hun aangeboden werd door  Dr. Rinse Merkus, zij waren niet erg spraakzaam, in tegenstelling tot de jongere bestuursleden van Bangsa Jawa, die driftig aantekeningen maakten ,om later in hun eigen taal door te geven.

Het onderwerp sprak de aanwezigen erg aan n.l. Vergeetachtigheid en Dementie,

en hert verschil daarvan.

De ochtend werd afgesloten met een hapje en een drankje,  en  aan  alle reacties  te horen  is het een zeer geslaagde ochtend geweest.

 

De volgende koffieochtend vindt plaats in het wooncentrum voor  Hindoestaanse ouderen Anand Joti

aan  de Meijehof no. 7A, Holendrecht in Amsterdam. Datum 7 April 2011.

Amsterdam, 7 maart 2011

VERSLAG  BUS/BOOTREIS

OP ZATERDAG 11 SEPTEMBER IS DOOR  STICHTING NETWERK VERGEETMENIET,”ONDER  LEIDING VAN MEVR.R.KAMPERVEEN EEN GEZELLIGE BUS/BOOT REIS GEORGANISEERD NAAR HARDERWIJK

.HET VERTREK WAS  PEPLAND VOOR 10 UUR, MAAR GELET OP HET FEIT,DAT ENKELEN ZICH IN DE TIJD  VERGIST HADDEN VERTROKKEN  WE OM 10.30 UUR VANUIT DE DRECHT  RICHTING DE VELUWE.

DE BUSREIS VERLIEP VLOT MET EEN RONDRIT DOOR ZEEWOLDE.VAN DE CHAUFFEUR KREGEN WIJ EEN RONDRIT DOOR DIT DEEL VAN DE VELUWE MET DE NODIGE UITLEG.EEN HEEL MOOI GEBIED.VERVOLGENS REDEN WE NAAR HARDERWIJK,WAAR DE BOOT REEDS GEREED STOND VOOR VERTREK. WIJ WERDEN  WELKOM GEHETEN DOOR EEN BEMANNINGSLID EN HET PROGRAM WERD ONS VOORGEHOUDEN.

 AANGEZIEN ER EEN JARIGE IN DE GROEP WAS WERDEN WIJ GETRACTEERD OP TAART EN DE KOFFIE WAS VAN DE ZAAK. HET GEBAK IS DUS LATER GESERVEERD.NA DE KOFFIE WERD  ONS  EEN  LUNCH AANGEBODEN MET SOEP VOORAF EN EEN FLINKE BAL GEHAKT,DEZE IS GOED IN DE SMAAK  GEVALLEN.

DE BOOTREIS WAS GEZELLIG EN DEZE DUURDE 3 UUR,NADAT IEDEREEN AAN WAL WAS EN WEER PLAATSGENOMEN HAD IN DE BUS,KREGEN WE EEN RONDRIT  OVER DE BOULEVAAR,ER HEERSTE HIER EEN ENORME DRUKTE  WANT HET WEER WERKTE  FANTASTISH MEE,OOK WIJ HEBBEN VAN HET MOOIE WEER GENOTEN.

DE TERUGREIS GING WEER OVER DE VELUWE,MAAR NU DOOR EEN GEBIED WAAR WIJ KONDEN GENIETEN VAN EEN UITGESTREKTE VLAKTE MET PAARSGEKLEURDE HEIDEPLANTEN.DAT WAS  EEN GENOT VOOR ,T OOG .ALLES STOND IN BLOEI.

LANGS DE ZELFDE ROUTE WERD ONS DOOR DE CHAUFFEUR  GEWEZEN OP NOG MEER BEZIENSWAARDIGHEDEN  ZOALS  HET KASTEEL VAN STAVEREN, PALEIS T.LOO, DE VELUWSE GOLFBAAN ; DE BIJENTEELT  WAARVAN NOG 3 IMKERS OVER ZIJN.DE OVERIGEN ZIJN HOBBYISTEN;EEN NATUUR BEGRAAFPLAATS EN NATIONAAL PARK.DIT PARK BESTAAT 75 JAAR EN IS DOOR DE FAM. KRULLER-MULLER OPGERICHT.

TOT SLOT ZIJN WE VANUIT  DE BUS GETUIGE   GEWEEST VAN EEN ZEER DRUK BEZOCHT KLM GOLFTOURNOOI. OM ZES UUR KWAM ER EEN EIND AAN DEZE  LEERRIJKE  EN GEZELLIGE  ONTAPANNEN DAG.

MEVROUW KAMPERVEEN  HEEFT ZICH WEER OP KUNDIGE  EN LIEFDEVOLLE  WIJZE  INGEZET VOOR DE OUDEREN.

HET GA HAAR GOED,HARLELIJK DANK NAMENS IEDEREEN.PROFICIAT!

MEVR,l.-HENNEP

Weekblad De Echo , woensdag 21 juli 2010

een gemeenschappelijk verleden

 

Het grote belang dat aan de oorlog wordt gehecht verklaart echter ook dat degenen die afkomstig zijn uit de voormalige koloniën  niet de enige zijn die aandacht en erkenning vragen voor hun betrokkenheid bij de Nederlandse oorlogsgeschiedenis.

Ook anderen ijveren voor publieke aandacht, zoals  bijvoorbeeld de Marokkaanse gemeenschap die zich in het Zeeuwse Kapelle geregeld  schaart rond de graven van omgekomen Marokkaanse militairen. Ook hier betreft het een vorm van koloniale geschiedenis, al gaat het daarbij om soldaten die in 1940 in dienst waren van Frankrijk.

Dit voorbeeld maakt duidelijk dat het aantal groepen in Nederland dat aandacht vraagt voor het eigen oorlogsverleden niet beperkt blijft tot de bevolkingsgroepen die wij kennen uit de Nederlandse en Nederlandskoloniale geschiedenis.

De vraag om aandacht en erkenning van de oorlogsgeschiedenis wordt ook gesteld door migrantengroepen waarmee Nederland geen koloniaal verleden deelt en die hier pas ruim na de Tweede Wereldoorlog in noemenswaardige getallen arriveerden. Met de zeer diverse multiculturele samenleving  die we tegenwoordig hebben in gedachten, betekent dit dat de in Nederland  aanwezige variëteit aan oorlogsherinneringen groter is dan ooit tevoren.

De rijkdom aan verhalen reikt verder dan de Nederlandse bezettingsherinneringen aan Hongerwinter, verzet en  Joden vervolging, maar voor wie de ervaringen van ‘buiten’ beschouwt als gelijkwaardige bouwstenen voor een wereldwijd historisch verhaal over de oorlog kunnen ze evenzeer fungeren als pijlers voor een gemeenschappelijke geschiedenis.

Dat maakt het - vaak nog betrekkelijk handzame – beeld van de oorlog onmiskenbaar complexer. Maar toch kan juist een dergelijke benadering ons helpen om beter te begrijpen dat de Tweede Wereldoorlog daadwerkelijk een mondiaal fenomeen is.

Een fenomeen bovendien dat in elk land, in elk gebiedsdeel een eigen gezicht kreeg. Hoe dat er in Nederland uitzag is genoegzaam bekend. Hoe dat in Suriname of op de Antillen gestalte kreeg, dringt geleidelijk aan beter door. Maar hoe de oorlogsgeschiedenis van pakweg Marokko of Turkije er uitzag, is velen nog  onbekend. Marokkaanse soldaten die werkzaam waren voor de Fransen dienden  vanaf september 1939 een land  in staat van oorlog en droegen in het voorjaar van 1940 bij aan de verdediging van West-Europa. Marokko zelf was vervolgens in handen van het met de Duitsers collaborerende Franse Pétain-bewind tot de geallieerde invasie in november 1942. Terwijl Marokkaanse militairen vervolgens hielpen bij de bevrijding van Italië, bleven de ingezetenen van Marokko nog lange tijd geconfronteerd met een moeizame economische situatie.

In Turkije bleef een militaire bezetting door de strijdende machten uit, maar vereiste het veel diplomatiek geschipper om de neutraliteit in stand te houden. Een grootschalige mobilisatie bracht een zeer aanzienlijke legermacht op de been en van bovenaf werd getracht eensgezindheid op te leggen aan de bevolking. Dit alles moest het overleven van de nog relatief jonge staat garanderen.

Pas onder toenemende Westerse druk werd uiteindelijk in februari 1945 de oorlog verklaart aan Duitsland en Japan. De Turkse en Marokkaanse oorlogservaringen zijn slechts twee van de vele nationale oorlogsverhalen die wereldwijd te beluisteren zijn. Ik noem ze hier onder meer om te verduidelijken hoezeer ook niet-bezette gebieden betrokken waren bij de oorlogsontwikkelingen. Ik noem ze bovendien om te onderstrepen dat de oorlog een wereldwijd historisch fenomeen was, een episode uit de wereldgeschiedenis die beschouwd kan worden als een gemeenschappelijk verleden. Dat lijkt misschien een eenvoudige feitelijke constatering, maar het veronderstelt meer dan dat. Wie wereldwijde geschiedenis wil bestempelen tot gemeenschappelijk verleden - wat overigens iets anders is dan een eenvormig verleden – moet bereid zijn de zo vertrouwde nationale blik op de geschiedenis van tijd tot tijd even los te laten.

Dat betekent uiteraard niet dat we het verleden waarmee we ons sterk identificeren - zoals bijvoorbeeld de Nederlandse geschiedenis of de Antilliaanse geschiedenis – moeten negeren of vergeten, integendeel. Juist internationale vergelijkingen kunnen ons beeld verrijken, kunnen nieuwe vragen doen rijzen en maken ons bewuster van typische eigenzinnigheden, en relativeren wellicht andere vermeende karakteristieken. Gezien de sterk toegenomen etnische en culturele variëteit van de bevolking ligt het voor de hand dat steeds meer evolkingsgroepen publiekelijk om ruimte zullen vragen voor hun eigen herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog. De wijze waarop, en derhalve de mate van nadrukkelijkheid waarmee dat gebeurt zal vermoedelijk uiteenlopen. Bovendien zullen dergelijke herinneringen in toenemende mate om aandacht moeten concurreren. Het is moeilijk om de uitkomst van dat proces te voorspellen. De nog niet zo lang geleden ingevoerde Canon van de Nederlandse geschiedenis vormt echter een veelzeggend voorbeeld.

Hoewel de canon op politieke steun kon rekenen omdat het juist het specifiek Nederlandse benadrukte, laat de uitwerking van de canonvensters ook ruimte aan de internationale context van de geschiedenis en aan een fenomeen als de multiculturele samenleving.

De canon mag dan wellicht worden beschouwd als een autochtoon bastion van de Nederlandse herinnering, maar in de genuanceerde werkelijkheid is de collectieve herinnering toch ruimhartiger. Geleidelijk aan biedt de Nederlandse samenleving meer ruimte aan andere perspectieven, aan historische perspectieven van Nieuwe Nederlanders. Op die manier herschrijven nieuwe generaties, zich baserend op voortschrijdend inzicht, de geschiedenis voor een zich vernieuwend publiek, een fenomeen dat eigenlijk al eeuwenoud is.

Dat is een goede zaak die ons bovendien zal helpen om een beter beeld te krijgen van de verregaande impact die dit wereldwijde conflict in tal van opzichten heeft gehad op zeer diverse twintigste-eeuwse samenlevingen. Dat vraagt echter wel om wederzijdse interesse van alle betrokkenen.

We vieren vandaag dat in dit deel van de wereld de vrijheid 65 jaar geleden werd hersteld. Die vrijheid danken we aan de inzet van velen, ook aan de inzet van George Maduro, wiens militaire inspanningen en verzetsactiviteiten tot dankbaarheid stemmen.

Het Nederland waar hij voor vocht is sinds 1945 aanzienlijk veranderd. In een samenleving die zich steeds bewuster is geworden van de internationale en multiculturele banden is zijn levensverhaal eigenlijk steeds kenmerkender geworden voor onze blik op het verleden. Die blik laat het nationale kader niet geheel los, maar kijkt daarnaast ook naar internationale verbanden. Een dergelijke blik verrijkt onze kennis en ons begrip van de wereldgeschiedenis.

De bereidheid om kennis te nemen van dat gemeenschappelijk verleden toont ons onder meer boeiende en inspirerende levensverhalen. Maar evenzeer omvat de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog verhalen die ons droevig en bitter stemmen.

We moeten er daarom, ook zoveel jaar na dato, voor blijven waken dat we niet alleen aandacht hebben voor de verhalen die ons welgevallig zijn. Kennis van het verleden draait meer om begrip voor historische keuzes van individuen en groepen dan om een vorm van identificatie vanuit een zekere, soms nogal selectieve trots op een bepaald verleden. Want het idee van een  gemeenschappelijk verleden veronderstelt ook de mogelijkheid voor alle betrokkenen om daar open en oprecht vragen over te kunnen stellen, zowel waarderende vragen als kritische vragen.

Alleen op die wijze kunnen de uiteenlopende oorlogsherinneringen in al hun complexiteit levendig en betekenisvol blijven.

En over de gedachte dat de herinnering aan de Tweede Wereldoorlog nu snel met pensioen gaat, hoeven we ons dan vooralsnog niet al te veel zorgen te maken.

 

 

Dr. Kees Ribbens is historicus. Hij werkt als onderzoeker bij het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie (NIOD) in

Amsterdam. Ribbens was onder meer verantwoordelijk voor het boek ‘Oorlog op vijf continenten.Nieuwe Nederlanders & de geschiedenissen van de Tweede Wereldoorlog’.

 

 

 

Antilliaans Dagblad Donderdag 6 mei 2010

Gastspreker dr.Rinse Merkus , voorzitter Alzheimer Nederland
                                                afd. Amsterdam

LENTEBIJEENKOMST  VOOR OUDEREN

 

        IN AMSTERDAM ZUIDOOST

 

OUDEREN  TELLEN OOK  MEE

 

 

De stichting NVMN  organiseert met ondersteuning van de stichting Nusantara (Amsterdam), een Lentebijeenkomst op dinsdag 6 april a.s.

 

Locatie : Recreatiezaal van wooncentrum De Drecht, Niftrikhof 1 in Amsterdam Zuidoost

 

Aan deze lentebijeenkomst nemen ouderen uit bekende wooncentra in Amsterdam Zuid Oost deel, zoals Wi Kontren, Anand Joti, De Drecht, Garstkamp. Maar ook ouderen  uit de buurt  zullen aanwezig zijn.

 

Het doel van deze bijeenkomst is een ontmoeting van diverse ouderen, en (woon)groepen tot stand te brengen, zodat men over het ouder worden met elkaar  van gedachten kan wisselen en  van elkaar kan leren om nog beter te integreren en deel te nemen in de Nederlandse samenleving.

 

Wij vinden het van belang  op gepaste wijze  aandacht te geven aan ouderen en stil te staan bij de multiculturele  buurt en het  stadsdeel.

In verband hiermee nodigen wij U uit om  deel te nemen  aan deze  ontmoetingsbijeenkomst.

 

Wij hopen een van de leden van het Stadsdeel bestuur bereid te vinden,  haar beleid inzake ouderen , met een inleiding nader toe te lichten.

 

Het programma voor deze ontmoetingsbijeenkomst ziet er als volgt uit:

 

               16.30  uur:                       Inloop

               17.00  uur:                       Welkomstwoord

               17.10  uur:                       Toespraak 

               17.30  uur:                       Muzikale Omlijsting

               17.45  uur:                       Gezamenlijk  Diner

               18.45  uur:                       Informeel samenzijn tot 20.00 uur

 

 

Voor informatie en opgave voor deelname: 

Mevrouw M.R.Kamperveen,  namens ; Stichting Netwerkvergeetmijniet

Niftrikhof 206,  1106 SE Amsterdam

Tel: 020-6970020 / 06-27465354 e-mail: marlenekamperveen@hotmail.com

Mevr.E.LACKIN, Niftrikhof 404

Tel: 020-3659564 / 0644200341

Lezing 17 September over Ouderenzorg

 

 

Datum: Donderdag 17 September 2009

 

De Stichting Nusantara, heeft haar traditionele soos,  

gehouden in het wooncentrum de Drecht.

 De stichting Netwerk  Vergeetmijniet, als samenwerkingspartner  draagt zorg voor een lezing over OUDEREN ZORG.

De spreker is :Dr.Elly Bokma , verbonden aan het Accademisch Medisch Centrum Amsterdam (AMC).

Dr.Bokma wist haar gehoor erg te boeien met deze lezing, gezien de vele vragen uit de zaal.C ongeveer 75 ouderen)

Duidelijk is gebleken, dat er veel vraag is naar duidelijkheid over de zorg voor Ouderen en alles, wat  daarmee samenhangt.

 

In overleg met mevr.dr Bokma zullen er meer van deze lezingen verzorgd worden in andere wooncentra.z.a De Venser, Garstkamp enz.

Datum en tijd volgen.