Wetenswaardigheden over de streek waarin wij wonen! Klik op de afbeeldingen!
Lokaliseer met Google Maps een aantal interessante bikespots in de Brabantse Wal!
De Gloriëtte in het kasteelpark Moretusbos tegenover het kasteel Ravenhof, te Putte-Stabroek, op de grens van België en Nederland. Uitvalsbasis voor menig lokaal ritje met de bike!
Het kasteel Ravenhof van de graven Moretus te Putte-Stabroek, midden in het Moretusbos dat zich uitstrekt op Belgisch en Nederlands grondgebied. Klik op de foto en lees enkele wetenswaardigheden over het kasteel en omgeving!
Klik op de foto om een filmpje te zien over het kasteel Ravenhof en de omgeving!
De Huzarenberg in het Moretusbos! Klik op de foto om meer te lezen over het Moretusbos! Met mooie diamontage!
Molen Johanna te Huijbergen, aan de voet van de Brabantse Wal. Hieronder schuilt een link naar de website van Athena, waarop vermelding van bezienswaardigheden in de omgeving van Woensdrecht.
Ambachtshuis Woensdrecht. Hieronder schuilt een link naar de website van Gerard Schuurbiers waarop de Brabantse Walroute (fietsroute) besproken wordt. Mooie foto's inclusief!
De Brabantse Wal is uniek in het Nederlandse landschap, een steile overgang van de hoge zandgronden naar het laagliggende zeekleigebied. Vroeger lag hier de grens van land en zee. De steile rand in het landschap is gevormd door de werking van de rivier de Schelde die langs de wal stroomde. Klik op de foto om meer te weten te komen over deze streek.
De Ruige Heide en andere natuurgebieden ten noorden van Antwerpen en in de omgeving van Stabroek. Klik om meer te lezen!
Op het grondgebied van Putte (Woensdrecht) bevinden zich een aantal Joodse kerkhoven. Klik op de foto en lees een leuke anekdote uit de tijd dat er nog boter gesmokkeld werd vanuit Nederland!
Herberg De Leeuw Van Vlaanderen te Zandvliet, nabij het natuurgebied Stoppelbergen. Klik op de foto en lees over het 130-jarig bestaan van deze herberg (2008).
Stichting De Luchtballon te Calfven, waar kinderen en jongeren met een handicap even op adem komen! Vakantiecentrum voor kinderen met astma. Organiseert jaarlijks een toertocht in december.
Wandelnetwerk Kempense Heide vanaf het Ravenhof in Stabroek! Klik op de foto voor een link naar de site Antwerpse Kempen!
Kasteel Nottebohm in betere tijden. Dit kasteel, gelegen op de grens van Brecht en Brasschaat, is thans volledig overwoekerd en vervallen. Vele lokale TT's passeren deze plek met Adams-family-house-allures!
Mountainbiking begon in de late jaren '60 en vroege jaren '70 van de 20e eeuw. In die tijd was er geen mountainbike. De eerste mountainbikes waren gebaseerd op de frames van Schwinn. De rijders gebruikten luchtbanden voor op het strand en voorzagen de fiets van versnellingen en een motorcross stuur. Ze daalden heel snel van de mountain fireroads. De sport is ontstaan in Californië (zie externe links).
Het was pas in de late jaren 70 en de vroege jaren 80 dat fietsproducenten startten met de productie van mountainbikes met gebruik van lichtgewichtmaterialen. Gary Fisher wordt gezien als de eerste producent van de mountainbike in 1979. De modellen waren eigenlijk gewone wegfietsen met een bredere frame en vork om bredere banden toe te laten. De sturen waren ook anders, ze waren recht en niet lichtjes gebogen zoals sturen op racefietsen. Ook waren sommige onderdelen rechtstreeks overgenomen van de BMX fiets. De eerste massaal geproduceerde mountainbike werd geproduceerd door Specialized en had 18 versnellingen.
Tot voor kort, hadden de mountainbikes een wegfietsstijl en afmetingen. Omdat het mountainbiken opkwam en er dus agressievere rijstijlen kwamen, kwamen er nieuwe modellen die sterker en beter waren en betere afmetingen hadden om agressiever te kunnen rijden zoals: over obstakels rijden en houten bruggen en ramps. Nu zijn de mountainbikers gekend om hun meer BMX stijl namelijk op en over alles springen. Nieuwere modellen hebben of 24 of 27 versnellingen, 3 bladen voor en 8 of 9 tandwielen achter.
De nieuwste mountainbikes hebben meestal de volle uitrusting. Vroeger hadden de mountainbikes een stijf (=ongeveerd) frame en geen voorvering. In het midden van de jaren '90 kregen mountainbikes voorveringen. Dit ontlastte de armen van de fietser. De eerste veringen waren 38-50mm lang (3/2 tot 2inch). De vroege veringen waren zwaar en bewogen op en neer terwijl de fietser trapte. Dit nam veel energie weg, vooral tijdens steile hellingen. Om dit te verhelpen werd vering ontworpen waarbij de hoeveelheid vering kan worden geregeld. Veel rijders schakelen de achtervering uit als ze hard fietsen of een steile helling beklimmen. De meeste veringen hebben 100mm (4 inches) veerlengte. De meer agressievere fietsen voor downhill en freeride hebben 200-230mm (8-9inch) veerlengte. Veel rijders prefereren toch een hardtail (= alleen voorvering) frame.
Toertocht (15-25-45 km) van het Kempens Wielerverbond Turnhout te Westmalle op zondag 16-09-2012.
Omdat een collega lid is van de mountainbikende afdeling van het Kempens Wielerverbond en omdat ik vorig jaar de toer van zijn club links had laten liggen om deel te kunnen nemen aan de marathon van de Eijsbikers (Lommel) vanuit Overpelt (100 km), dit jaar dan toch eens dichter bij huis gebleven en naar Westmalle getrokken. Er was een kidstoer voorzien en omdat het overkoepelende Kempens Wielerverbond Turnhout ophoudt te bestaan, kreeg elk kind dat deelnam aan de kidstoer een gloednieuwe wieleroutfit uit de stock van het verbond cadeau. Ik kan me inbeelden dat de kinderen blij zullen geweest zijn met deze verrassing. Na de vrijdagnacht in Horebeke en gisteren in Mol al de hele dag met de bike op pad te zijn geweest, duurde het wakker worden langer dan gehoopt en was ik pas even voor tienen ter plaatse. Mijn collega stond samen met enkele clubmakkers een koffiekoek te verorberen zodat enkele paren ogen jaloers in mijn richting keken toen ik van zijn pittig vrouwke prompt een kus kreeg! Me ingeschreven aan het oude voordelige tarief van drie euro als lid van één van de bonden en om 10.00 u van start gegaan.
De eerste 2,5 km voerde het uitgezette traject ons doorheen enkele straten in het centrum en een nieuwere wijk van Westmalle om het dorp uit te komen, waarbij ook een verharde en onverharde servitude achter huizen en tussen tuinen benut werden. Daarbij kregen we eventjes de Scherpenbergmolen te zien. De huizen maakten plaats voor meer bos, wat we ter hoogte van enkele uit de kluiten gewassen villas van rijke mensen in doken over asfaltbaantjes en een bospad in de richting van Huize Walden. Op 4,5 km ging het een grote dreef in waarvan ik wist dat ze in de richting van de Trappistenabdij liep. Die kreeg ik sneller dan verwacht te zien en net ervoor doken we rechtsaf een mooie singletrack onder de bomen in met de abdij aan onze linkerhand. De Trappist moet goed opbrengen, want de paters laten er een kolossale stal bouwen. Waarschijnlijk om koeien te houden en kaas te fabriceren. Van 5 tot 6 km kregen we de typische zandwegen omheen de abdij voor de wielen en konden we vlak naast de abdijmuren rijden op een track die de bikers er in de loop der jaren naast de zandweg hebben gevormd. Daarop volgden tot bijna 7 km twee statige dreven met machtige bomen, weliswaar over asfalt, en asfaltbaantjes in het bos tot voorbij enkele mooi gelegen domeinen met grote huizen. In juni ben ik hier nog voorbijgekomen tijdens een dauwwandeling op een onchristelijk vroeg uur en begin september in het donker tijdens de nightride vanuit Kristus Koning in Sint-Job-in-t-Goor. Vanaf hier kregen we een aantal mooie tracks en paadjes in de indrukwekkende bossen voor de wielen. Ondanks mijn late start kreeg ik geregeld nog andere deelnemers te zien. In één van de smalle paden kreeg ik als tegenligger een jogger met grijze baard. Ik durf er voor wedden dat het een pater van de abdij was!
Tot 10,5 km reden we over mooie bospaden en door bredere dreven tot aan de Abdijlaan en tot over de grens met Brecht. Via een kort stukje over het fietspad bereikte ik de eerste splitsing waar de 42 km en de 25 km apart gingen op 11 km na het vertrek om 10.40 u. Van een koppel jonge meisjes in idem dito fietspak, scheidden hier de wegen toen ze elk een andere kant uit reden. Tot 13,5 km reed ik in het zog van een andere biker door de zanderige lange Kleine Vraagstraat waar zich op sommige plaatsen aan de rechterkant achter een strook bomen aparte singeltracks hebben gevormd. Om daarna regelrecht een nog dichter bos in te duiken. Daar werden we links en rechts over een wirwar van bospaadjes gestuurd en werden onze stuurmanskunsten op de proef gesteld bij de passage van een meer open plek met mul zand ter hoogte van een half uitgedroogde bosvijver. Een mooie en rustige zonovergoten plek op deze warme septemberdag. Op 14,5 km verried een straatnaambordje langsheen een zandpad me dat ik aan de Caterskapeldreef in Schilde gearriveerd was. Ik vermoed dat de nachttocht vanuit Sint-Job me ook doorheen deze omgeving gevoerd had. Bij nacht ziet alles er anders uit en heb je meer de indruk van door dichte bossen te rijden. Dat zal wel kloppen want even verder brachten brede dreven me tot aan het zogenaamde Klein Zwitserland tot enkele zandhopen vlak achter de gebouwen van de school Kristus Koning. Hier had mijn kameraad bij het uitpijlen aan de linkerkant wel een mooie singeltrack, evenwijdig lopend met de assenweg, onbenut gelaten! Toen ik deze spotte ben ik op mijn stappen teruggekeerd om deze alsnog te berijden. En ik trof er drie bikende tegenliggers op mijn weg! Zij amuseerden zich op eigen houtje in de bossen. Tijdens de nachtrit van Sint-Job reden we langs hier weer naar af. Ik had 16 km op mn tellertje om 11.00 u.
Enkele brede bosdreven onder imposante bomen brachten me weer weg van Kristus Koning om te arriveren op een assenweg waar het aan een zitbank rechtsaf naast een maïsveld ging. Daar werd ik door één van een stel passerende bikemakkers aangesproken met de vraag of ik een inbussleutel bij had. Het zadel van zn fiets stond los! En zo kon ik weer iemand verder helpen met mn multitool. Het heeft al meer gediend om anderen dan wel mezelf uit de nood te helpen! De twee stoven al snel weer weg maar na afloop kreeg ik hen nog aan de aankomst te zien. Het paadje naast het maïsveld ging over in een leuk minder evident te berijden bospad, op en af over wortels. Ik diende er even aan de kant te gaan voor een tegenliggende koets met paarden die ik al eerder in het bos had zien rijden. Zo amuseert ieder zich op een zonnige zondag met zijn voertuig naar keuze! Ik bereikte twee opeenvolgende dreven van grind, waaronder de Korhoendreef in Brecht, die halverwege weer uit de bossen tevoorschijn komt om daar over te gaan in een zandweg. Door het mooie weer lag alles er droog bij. In de verte kreeg ik in dit open landschap boven de bomen aan de horizon zelfs de gloednieuwe windmolens te zien die ter hoogte van Brecht-Overbroek langsheen de E19 zijn gebouwd. Rechtsaf een zandweg in. Omstreeks 21 km voerden brede veldwegen door ongerepte velden me doorheen een weinig bebouwd open gebied weer tot aan de Abdijlaan. Ik kreeg er de toren van het Trappistinnenklooster van Brecht aan mijn linkerhand te zien. Bekend geworden door de aangrijpende dubbelaflevering uit In Godsnaam van Annemie Struyf op de televisie. En waaruit bleek dat de zusters zeker niet zo wereldvreemd zijn als wij zouden kunnen denken.
De Abdijlaan weer over, even naar links en dan linksaf een lange veldweg in om na een bocht van bijna 360 graden de nog nakomende bikers te zien rijden tussen de rijen lage bomen langsheen het pad. Dan ging het over de Oude Liersebaan, een landelijke assenweg, recht op recht naar de bossen van Drieboomkensberg. Daar bereikte ik na 27 km de bevoorrading op de gebruikelijke open plek, op het kruispunt van boswegen, ter hoogte van een kruisbeeld en een achter de rododendrons verstopte bidplaats met Mariabeeldje. 11.45 u, dus tijd voor een hapje. Veel keuze was er niet meer. Ik heb er enkele partjes sinaasappel en een volgens het opschrift op de kartonnen doos twee artisanale wafels opgegeten. Alles doorgespoeld met twee bekertjes sportdrank. Er kwamen nog enkele rijders toe, de laatste deelnemers van deze toertocht.
Na de stop volgden uiteraard de leuke smalle technischer tracks van het door de bikers uit de lokale toertochten bekende stukje van Drieboomkensberg. Voor ons werd hier ruim anderhalve kilometer uit de hoge hoed getoverd. Volgens mijn collega liggen achter de plaats van de bevoorrading ook vele mooie paden op en af, gebruikt als trainingsparcours door enkele professionele mountainbikers uit de Kempen, maar krijgen de toertochten geen vergunning om daar te rijden. Een individuele rijder zal er wel zijn gangen kunnen gaan. In ieder geval kregen we hier toch een aantal leuke paden en tracks over de plaatselijke zandpuisten voorgeschoteld. Alles lag er goed droog bij, want bij nat weer is het hier minder gemakkelijk rijden wanneer de putten en greppels vol water staan. Vanaf 28,5 km reden we het zogenaamde Molenbos van Drieboomkensberg weer uit en volgde een veldweg tot ik op het middaguur linksaf de Geuzenstraat, een assenweg in Malle, in reed. Assenwegen en veldwegen leidden me doorheen een meer open omgeving waarbij ik links van me de wieken van de nieuwe windmolens in de verte boven de bomen uit zag steken. Het parcours even verlaten om over een goed van oud bakstenengruis voorziene pad in de richting van een aantal oude fabrieksschoorstenen te rijden, vermoedelijk van een (voormalige?) steenbakkerij. Het paadje liep langzaam klimmend naar boven tot aan een asfaltbaantje. Terug naar het parcours. Een landelijk asfaltbaantje voerde me voorbij oude hoeven met naam tot aan het kruispunt met de grotere baan die Sint-Lenaarts met Westmalle verbindt. De baan gekruist en tegenover een assenweg tussen de weiden in. Ik vreesde ergens een splitsing te hebben gemist omdat ik nog slechts 34,5 km gereden had, terwijl de kerktoren van Westmalle in het zicht kwam. Maar dat bleek na afloop niet zo te zijn! Er volgde nog een lusje rond het dorp.
De assenweg voerde me effectief weer naar het centrum van de gemeente, maar we werden een servitudeweg tussen een draadafsluiting en een diepe gracht in gestuurd. Om verder het kerkhof in de Oude Molenstraat te passeren (36 km en 12.30 u). De baan gekruist waarin meer naar de dorpskern toe de grote school Mariagaarde gesitueerd is. Aan de andere kant van de baan liggen in een rijkelijk van bomen voorziene omgeving een paar zeer grote statige hoeven waarvan we de grootste passeerden om een stuk bos te bereiken. Daar rechtsaf een ruwe brede bosweg in die er altijd natter bij ligt dan elders om aan het einde ervan een splitsing tussen de routes van 25 km en 42 km te treffen op 37 km na de start. De plek was me bekend uit eerdere edities, ik heb zelfs ooit een keer mee geholpen om dit stuk af te pijlen. Na een asfaltbaantje ging het weer een bos in over een onverharde weg die Guut heet, gevolgd door een weidepaadje met hobbels en overgaand in een veldweg met smalle sporen tussen gras en waarvan de bodem redelijk vol stak met oude stenen. Er reed daar ook een echtpaar oudere mensen met hun gewone stadsfietsen tijdens hun zondagse uitje. Aan een asfaltbaantje met haakse bocht ging het linksaf op bijna 40 km na het vertrek. Er volgde een stukje asfalt, het hoekje om naast enkele hoeven om een hobbelig graspaadje te bereiken. Waarna een veldweg met kiezelsteentjes me weer tot de bewoonde wereld en de sporthal in de Berckhovenstraat bracht met ruim 44 km fietsplezier op het tellertje.
Er zaten buiten nog bikers te genieten van hun après, waaronder vermoedelijk een aantal oudere leiders van de jeugdbeweging die zelfs een oud salon uit hun naastliggende lokalen hadden buitengehaald om in te zitten. Ook een grote groep wielertoeristen had hier de bron van lichte en donkere Westmalle ontdekt en was neergestreken op het zonnige terras. Mijn fiets in bewaring gegeven en de inwendige mens versterkt met twee mokken lekkere witloofsoep en vier pistolets, dit alles goed voor een middagmaal. Met als dessert een kuip donkere Westmalle. Binnen tot de ontdekking gekomen dat mijn naam vermeld was bij de winnaars van een tombolaprijs, met trekking in twee beurten, zodat de vroege vogels niet hoefden te wachten om hun eventuele winst mee naar huis te nemen. Ik heb gekozen voor een sporttas die ik direct in gebruik heb genomen om mee te nemen naar mijn volgende bestemmingen.
In Westmalle heeft men niet de mogelijkheden om een toer aan te bieden die de bikers grote ogen doet opzetten van verbazing, het zijn de Ardennen niet, maar wie tevreden is met minder kan altijd meer genieten van wat hij krijgt. Een zonnige nazomerdag, een plezante degelijk afgepijlde rit door bossen en velden, een lekker biertje na afloop en een broodje om te knabbelen. Begin september waren we aangenaam verrast door het hoge off-road-gehalte van de nachttocht vanuit Sint-Job, terwijl de tocht vanuit Westmalle dezelfde regio aandoet. Een bewijs dat een nachttocht toch een heel andere ervaring is dan een tocht bij daglicht. Het hele parcours werd uitgepijld en weer opgeruimd door slechts drie bikers, waaronder mijn collega, dus hij zal content zijn van in de beoordelingen te lezen dat de afpijling als zeer goed werd bevonden. Tevreden weer naar huis. Onderweg reden er veel mensen per fiets omwille van het mooie weer, de terrassen zaten overal goed vol. Omdat de verplaatsing korter was dan gebruikelijk was ik veel vroeger thuis. Omwille van het mooie weer ben ik nadien nog een lokaal toertje gaan rijden in de bossen op de Nederlandse grens, nog eens goed voor 47 km. Kwestie van de zondag zo lang mogelijk te laten duren en plezier te hebben van de zorgeloze dagen die me in mijn leven gegund zijn!
Toertocht (23-30-42 km) van de Off-road-bikers te Mol op zaterdag 15-09-2012.
De nacht was kort toen ik op vrijdagavond pas om 03.30 u in bed lag na het verre Sint-Maria-Horebeke opgezocht te hebben voor de plaatselijke nightride in de Vlaamse Ardennen. Om 09.00 u toch weer op, mijn lampen opgeruimd, twee boterhammen soldaat gemaakt en weer op pad richting Mol. De fiets was niet eens van de drager geweest! Er was mooi weer beloofd, ik heb ook de vorige tochten van de Off-road-bikers gereden en ik kom altijd met plezier weer naar hier. Twee vriendelijke mannen stonden op wacht om u naar de speelplaats van het Sint-Paulusinstituut als parking te verwijzen. Omwille van de ruim uitgerokken starturen, van 8.30 u tot 14.30 u, vind je daar altijd plaats. Me ingeschreven en om 12.30 u was ik pleitte.
We vertrokken via een zijingang van de school en doken direct het asfalt fietspad op dat door het bosgebied Heidehuizen loopt. Om al snel rechtsaf de vele singletracks in deze dennenbossen op te zoeken. Plezante droge paadjes met bultjes en wortels om te berijden. We volgden er een stukje van de rode vaste Landduinenroute die de gemeenten Mol, Balen en Meerhout beroert. We passeerden de ingang van Mol Tennis, die eigenlijk op Balen gelegen is, om er 2 km na de start in het bos de splitsing te treffen tussen de routes van 25-35 km en 42 km. Gekozen voor de langste route. Leuke tracks over bultjes door de bossen en langsheen een zanderige vlakte, leidden de bikers tot voorbij de gemeentelijke stelplaats van Mol die achter de terreinen van Mol Tennis gelegen is. Na 5 km staken we ter hoogte van Casino Magic Dice de Borgerhoutsedijk over en troffen we paadjes die ons voerden over de rand van bos en velden. Om dan echt volop de bossen in te duiken in de buurt van de grote baan die Geel met Mol en Lommel verbindt, althans te horen aan het geluid van passerende autos. Ik ben even tot aan die baan gereden, maar ze lag er iets hoger en betonnen vangrails verhinderden het zicht. Ik herkende de plek waar het haaks linksaf ging. Tot 8,5 km volgden leuke paden en tracks over de pukkels in de lokale bossen. De toer kon toch rekenen op belangstelling, want op dit korte stuk staken me 12 anderen voorbij, solo of in groep.
Op 9 km kruisten we weer de Borgerhoutsedijk, ter hoogte van de destijds in brand gestoken vervallen kleine hoeve op de hoek met de spijtig genoeg intussen verharde Bremdoornstraat. De Off-road-bikers weten hun paadjes goed liggen, want ook de track die halverwege de straat rechts te vinden is, werd meegepikt. Er is een tocht vanuit Mol die dat paadje gewoon figuurlijk links en letterlijk rechts laat liggen! Het wegeltje loopt er op de rand van het bos en een maïsveld en maakt naar het einde toe een scherpe bocht. Na een korte strook verhard ging het een breed zanderig pad op om na 11 km weer de plek van de splitsing te passeren. Ik had er geen benul van dat dit alles zo dicht bij elkaar gelegen is. Het was toen 13.00 u, ik had tijd genoeg, het weer was mooi en ik heb die lus nog eens een tweede keer gereden, goed voor 8 km extra voor dezelfde prijs! Wanneer ik weer op de plaats van de splitsing toekwam had ik 19 km op het tellertje staan. Veldwegen naast weiden en maïsvelden voerden me daarna tot in Balen-Rosselaar en naast de ruïne van wat eens een kapel moet geweest zijn (21 km). Een groepje snelle jongens stak me daar gezwind voorbij. Tot 24 km kregen de banden van mn bike verharde weg te verwerken, waaronder een stuk beton en het asfalt jaagpad naast het kanaal om dan via de brug van de grote baan het kanaal te kruisen. De mij onbekende biker die samen het kanaal overstak verwachtte s avonds een uitgebreid verslag op het forum te kunnen lezen, maar heeft dus iets langer moeten wachten! Eens goed en wel het kanaal over, troffen we de straat Vossenvelden in Balen en doken we weer een off-road-paadje in naast Café t Hoekske waar een schilder de gevels mooi wit aan het verven was. Een likje verf kan wonderen doen!
Er volgden tracks doorheen stukjes bos die gelegen zijn in de nabijheid van een villawijk met mooie huizen, waarvan we sommige straten dienden te kruisen. Met op 26 km een prachtig stukje bos met plezante tracks over heuveltjes op en af, vanaf het Wildnest tot aan de plek waar midden in het bos een terrein afgebakend is met betonplaten. Toen ik er even halt hield werd ik opgeschrikt door het zware geritsel van dorre bladeren. Drie donkerbruine kalveren liepen in de zone tussen de betonplaten en kwamen speels afgelopen. Omstreeks 28 km volgde een bospaadje dat langsheen enkele mooie vijvers liep en een waterloop vol groene waterplanten kruiste. Een mooi plekje nu de zon er scheen. Er lag zelfs een met pompoenen bezaaid veld waarvan één van de planten zich een weg naar boven in een boom gezocht had, zodat er een pompoen als een reuzenappel in die boom hing. Mijn vermoeden werd bevestigd. We kwamen uit het bos tevoorschijn aan het voetbalveld dat achter het in onbruik geraakte casino van Mol-Gompel gelegen is. Ik rijd dan altijd eens tot aan dat gebouw met de bizarre torentjes in de Owenslei (29 km). Het is wraakroepend dat het staat te verkommeren en ten prooi is gevallen aan nutteloos vandalisme. Het zou zelfs onduidelijk zijn wiens eigendom het is. Terug het parcours op en in het gezelschap van enkele jonge rijders de drukke baan op die naar Mol-Gompel leidt.
Dan ging het de grote baan over om even verder aan de andere kant een straat in te duiken en weer een groot eigenaardig gebouw te passeren. Het ziet er ook verlaten uit, maar alles is intact en onderhouden. De Kievitsheide in op de grens tussen Mol en Balen, deze keer niet via het smalle paadje, maar verder door tot naast een plek waar werken bezig waren. Daar is een heel terrein vrijgemaakt voor Joost mag weten wat. Er volgde een smal wegeltje doorheen laag struikgewas rechts van een spoorweg. Om daarna opnieuw de bossen in te duiken voor ettelijke kilometers singletrackplezier. Ik deelde er de leuke paadjes samen met enkele andere bikers. Dit plezier bleef duren tot 33 km toen we een asfaltbaantje bereikten. Even over een drukkere baan om in Balen aan de verkeerslichten over te steken en een weinig verderop linksaf weer de bossen te bereiken. Na een kort stukje doorheen deze bossen bereikte ik de bevoorrading die op de klassieke plaats voor een gebouwtje aan de rand ervan was opgesteld. De stop kwam op 34 km na de start (minus 8 km om correct te zijn) en ik arriveerde er omstreeks 14.45 u.
Het tentje aan de rustplaats bood voor ieder wat wils: partjes appelsien, bananen, wafels met en zonder chocolade en zelfs snoepgoed zoals brokjes Snickers en Mars, sportdrank en water. Twee bikers gespot die me bekend voorkwamen, maar ik moest even nadenken van waar ik hen kende! Van het pinksterweekeinde door een gemeenschappelijke bikevriend georganiseerd in Daverdisse (provincie Luxemburg) en waar we op zondag de toertocht van Libin zijn gaan rijden. Waar van een toertocht nog een dorpsfeest gemaakt wordt, of aan het dorpsfeest een toertocht gekoppeld wordt. Na afloop konden we er everzwijn van het spit eten. We doopten de tocht dan ook om naar de rush naar le sanglier! Dus Willy en Jan even gaan begroeten!
Na de stop doken we onmiddellijk weer de bossen in en volgden tracks en een kiezelweg tot aan een spoorwegovergang. Net ervoor doken we naar links weer tussen de bomen en voerde een mooi pad ons langsheen een grote vijver in de bossen. Met aan onze linkerkant een vervallen bungalow die uitkijkt over deze vijver. De paadjes brachten ons weer tot bij de spoorweg aan een grote baan. Na de doortocht van een Balense villawijk ging het weer de bossen in om na 38 km een splitsing te treffen tussen de routes van 25 km en van 35-42 km. Plezante tracks voerden me er op en af over zandpuisten met enkele uit de kluiten gewassen wortels. Ik kwam na 40 km uit de bossen tevoorschijn bezijden de curryworstenfabriek Mora. De waterzuiveringstank op het bedrijfsterrein verspreidt een geur die niet direct aanzet tot het consumeren van een mmm-product! We werden in de richting van het kanaal gestuurd om er het langs de oever gelegen houtbedrijf (?) Vanderhoydonck te passeren. Reeds vanuit de weg naar het kanaal toe bemerkte ik in de verte veel bikers die bij nader toezien aan de andere zijde van het kanaal bleken te rijden. Straks zou ik daar ook uit de bossen duiken en er voorbij rijden! Even langsheen het kanaal en opnieuw de bossen in om een volgende kilometer tracks voor de wielen te krijgen. Eens daar voorbij ging het langsheen de grote baan Mol-Lommel mee de brug over het kanaal over om aan de andere kant rechtsaf het volgende paadje in de bossen te bereiken en er weerom leuke tracks te treffen.
In dat bos werd ik staande gehouden door een biker wiens fiets ondersteboven gekeerd stond. Of ik geen pompje bij had! Altijd! Hij had zijn lekke band vervangen, maar zonder lucht ben je daar niks mee! Hoe hard de mens ook pompte, er kwam geen lucht in de binnenband. Ook eens geprobeerd! Noppes! Dat was niet normaal, vermits ik al meerdere keren van pechvogels te horen had gekregen dat ik een goed pompje had! Het kon niet missen! Deze kerel zijn reserveband eens aan een inspectie onderworpen om vast te stellen dat er ook een ferme fit in zat! Opdat de mens zijn tocht niet te voet zou dienen verder te zetten heb ik dan maar één van mn twee meegevoerde binnenbanden gegeven. Ik had er pas vier nieuwe gekocht en heb er op korte tijd al twee pechvogels mee kunnen helpen. Ik zou er geen boterham minder voor hebben hoeven te eten, maar hij heeft me er toch enkele euros die hij op zak had voor gegeven. We zijn er om mekaar, om mekaar, om te helpen, niewaar! Aldus de tekst uit een liedje uit de tijd dat de Vlamingen nog veel naar de Nederlandse televisie keken! Korte tijd later stak de man me weer voorbij en verdween uit mn leven.
Na nog een prachtig stukje bos vol tracks op en af tussen de bomen kwam ik ook uit op de plek waar ik daarstraks de bikers aan de overkant van het kanaal uit de bossen zag komen gereden. Het tellertje klokte toen 47 km af. Via het asfalt fietspad passeerden we het terrein van transportfirma Gheys, met tankwagens en vrachtwagens in alle maten en soorten, en wat je ook vanaf de grote baan Mol-Lommel kan zien liggen. In plaats van het fietspad te volgen ging het rechtdoor een smalle mooie track doorheen het bos in, met een haakse bocht naar links om weer het fietspad te bereiken tot aan het jaagpad langsheen het kanaal. Daar rechtsaf enkele kilometers naast het kanaal om dan aan een maïsveld rechtsaf een smal pad in te slaan dat overgaat in een mooie track over enkele stevige bulten. Alsof het zo gepland was bereikte ik de Molderloopstraat in Balen op het ogenblik dat ik er aan dacht dat we die plek nog niet te zien hadden gekregen! Het ging voorbij het huis met het perpetuüm mobile op de vensterbank waar vooraan in de tuin enkele pompoenen volgens een plakkaatje gratis ter beschikking lagen gesteld. Ze waren wat groot voor in het achterzakje! Daarstraks hingen ze in de bomen, nu lagen ze op de grond! 51,75 km.
Een plakkaat kondigde de laatste vijf kilometer aan, maar na afloop waren dat er minder. In ieder geval ging het in de Molderloopstraat de spoorweg over in de bocht en doken we aan de andere kant via een dropke het bos weer in. De laatste mooie tracks van deze tocht voerden me doorheen de bossen tot in een woonstraat en voorbij de nieuwe ondergrondse fietsrotonde na bijna 55 km weerom naar de school. Ik had met volle teugen genoten van deze mooie tocht op een zonnige zaterdag en waarvoor ik elk jaar graag weer naar hier kom. De bikewash werd opgeruimd, maar die was overbodig. De douches opgezocht. Intussen weet ik dat de derde van links het meest overvloedig water geeft! Nog een icetea gedronken terwijl de Off-road-bikers met de opruim van tafels en stoelen gestart waren. En laat toekomen kan ook zijn voordelen hebben, want ik kreeg van één van de mannen een kop soep met brood aangeboden. Anders werd ze weggegoten. Mijn betaling werd geweigerd, ook al steun ik met plezier de clubkas van mensen die me een leuke dag weten te bezorgen. Een rit met veel mooie tracks, door bos en groen, degelijk afgepijld en met een rimpelloze organisatie. Van Mol keer je zelden ontevreden weer!
Bij het naar huis vertrekken bemerkte ik op de speelplaats een metalen dinosaurus, allicht een vroeger werkstuk van de leerlingen metaal van deze technische school. Een snoodaard had er niet beter op gevonden dan in de bek van het dier een wafel te steken! Samen met de school zijn ook de schelmenstreken weer begonnen! Huiswaarts gereden via Postel om in Mol mijn geliefkoosde frituur Paseo nog eens te bezoeken. Op een slecht moment! Ik heb er een half uur moeten aanschuiven en mijn portie smaakte me in tegenstelling tot gewoonlijk niet zo. Te kwistig geweest met mayonaise! Het kan ook zijn dat de geur van mmm nog in mijn neusgaten hing! Een brood meegenomen vanuit de automaat. Morgen eet ik geen groenten, maar boterhammen uit Balen-Wezel! Via de Baileybrug, het bosrijke Postel en de rustige E34 weer naar huis getuft.
Nightride (25-35 km) van de Horebikers en Het Verzet te Sint-Maria-Horebeke op vrijdag 14-09-2012.
Het vroeg toch wat moed om me na de werkweek met haast en spoed naar huis te reppen, in de vlucht een koppel boterhammen achter de kiezen te stoppen en me klaar te maken om richting Sint-Maria-Horebeke te trekken. Eerst 40 km huiswaarts om er nadien nog een dikke 100 bovenop te doen. Om het weekend in te zetten met een nachtrit bij de Horebikers en Het Verzet. Kort na het passeren van Gent stuurde de GPS me van de snelweg en reed ik richting Oudenaarde. Ik herinnerde me van de Lozerbosveldtoertocht vanuit Kruishoutem op 1 september dat we daar eventjes de baan Gent-Oudenaarde hadden geraakt. Zou dat deze baan zijn? Ik zag wegwijzers naar plaatsen die ik toen gezien had en op een bepaald ogenblik reed ik effectief voorbij de plek waar we eventjes op deze baan gereden hadden ter hoogte van de Bekemolen op de grens met Mullem (Oudenaarde). In Horebeke een plekje gevonden op de vrij rustige hoofdbaan even voorbij de kerk. Toen ik me daar in het halfdonker stond klaar te maken en mn lampen te monteren werd ik gadegeslagen door een oudere vrouw die in kamerjas in haar deuropening stond. Het menske was misschien blij dat er eens wat beweging voor haar deur was terwijl op andere dagen de autos voorbijrijden zonder te beseffen dat zij daar misschien al het grootste deel van haar leven woont met uitzicht op een maïsveld en enkele huizen in de verte. Ze wuifde in ieder geval uitbundig toen ik haar begroette op weg naar de start. Voor de tent was nog heel wat beweging. Er stond onder anderen een grote delegatie Herders te wachten op de laatste clubgenoten om te vertrekken. Me ingeschreven en om 20.30 u dook ik het halfduister in. Ik had deze tocht al eens gereden in 2010, maar buiten het feit dat er toch enkele aanzienlijke hoogteverschillen waren en de flessen met theelichtjes op meerdere plekken, kon ik me er nog bitter weinig van herinneren.
We werden het centrum uitgeleid via een uiterst smalle servitude met enkele haakse bochten achter huizen en tussen tuinen. Daar kreeg ik al direct een aantal bikers achter me aan, waaronder de hele kudde Herders. Een dame in fluojasje hielp ons ter hoogte van de kerk de baan over. Dan ging het over een pad door de weiden om te arriveren op een asfaltbaantje, gevolgd door een keienpad. Op 4 km na de start trof ik een mooi weidepad waar het langzaam afdalen was. Om nadien een lekker snelle afdaling over een asfaltbaantje met enkele bochtjes te treffen en af te slaan in een afdaling over een volgend smal pad door de weiden. Na 6 km reed ik voorbij de kerk van Schorisse-Maarkedal. En dat verklaart meteen de grote delegatie Herders wiens jaarlijkse Herdermarathon als uitvalsbasis Maarkedal heeft. Na de oversteek van het dorpsplein volgde al direct een anderhalve kilometer lange zware klim over een weidepaadje en asfalt. Om dan een snelle afdaling te treffen over asfalt in een soort van holle weg in een mooie omgeving met bomen op de zijflanken. Intussen was het 21.00 u geworden. Twee jonge kerels die hun bike en wielen versierd hadden met gekleurde lichtjes reden me voorbij. Vanuit de velden bemerkte ik in de verte blauwe zwaailichten! Toch geen biker aangereden? Neen, er stond daar een politieman om de bikers veilig een grotere baan over te helpen, ook al was het er niet meer al te druk van verkeer.
Wat we dan voor de wielen kregen betrof een afwisseling van asfaltbaantjes en tracks door de weiden op en af. We kwamen op één van die weidepaadjes voorbij een plek waar op twee plaatsen in een afdaling een aantal gevaarlijke obstakels, lees paaltjes, goed gemarkeerd waren met linten en reflectoren om ongelukken te vermijden. Die reflectoren waren telkens goed te zien met mn helmlamp. Kort nadat we er voorbij waren, troffen we na 11 km de splitsing tussen de routes van 25 km en van 35 km. Gekozen voor de langste afstand om al direct geconfronteerd te worden met een dikke kilometer lange zware klim over asfalt. Weidepaadjes en asfaltbaantjes voerden me langsheen oude hoeven en kapelletjes in en schilderachtige omgeving. De vergezichten beperkten zich tot het zien van de lichtjes van de dorpen die er in het glooiende landschap gelegen zijn. We reden door een straat die Doorn heet en dienden af te slaan in een paadje tussen de weiden. Even verderop werd elke biker door een bord verplicht van af te stappen op een plek waar de volgende weide een heel stuk lager lag en een steil soort, door erosie aangetast, trapje diende afgedaald te worden. Er reden twee bikers voorbij waarvan één op de plaats van de bidonhouder een blauw licht meevoerde. Misschien een lamp in een blauwe drinkbus gestoken? Het was toen 21.40 u en ik had er 15 km op zitten. Op 17 km bemerkte ik pijltjes van een vaste route en diende ik, rijdend op een veldweg, een straat te kruisen die luisterde naar een Franstalige naam. Blijkbaar hadden we de taalgrens gekruist en reden we even in Ellezelles. Tuinkaarsen markeerden er de hoeken van het kruispunt. We reden opnieuw het grondgebied van Schorisse op en van dan af kregen we meer off-road en paden voor de wielen geworpen. Brede paden, smalle paadjes, op en af, alles passeerde de revue. Hier en daar reden we ook doorheen een stukje bos of langs paden die door bomen omzoomd waren, zoals een off-road-pad dat Boekzitting heette en gelegen was in Ronse. Om 22.00 u na 20 km.
We arriveerden weer even in de bewoonde wereld en reden over het grote plein voor de kerk van Louise-Marie, een gehucht op de grens van Ronse en Maarkedal. Een groot bord aan de kerk trok de aandacht op wandelingen door het plaatselijke Muziekbos. Dat bos heb ik wel eens zien vermelden in berichten van bikers op de fora. Als er al niet elders ook Muziekbossen zouden zijn! De kerk stond in de steigers voor herstellingen. Vanaf Louise-Marie werden we over een smal pad langsheen weiden gevoerd. Het liep er vlak naast een diepe greppel met rechts prikkeldraad en links hier en daar dikke bomen. Bij momenten staken er ook heel wat stenen in de grond. Voorzichtigheid was hier dus geboden om niet in de greppel verzeild te geraken en een onaangename kennismaking met de prikkeldraad te vermijden! Op 23 km was ik deze plek voorbij om een kilometer verder de bevoorrading te treffen. De nachtridders moeten hongerig geweest zijn, want buiten partjes appelsien was daar niets meer te rapen. Geen erg, voor een rit van 35 km hoef je halverwege niet op krachten te komen. En het belangrijkste was nog aanwezig! Hier konden we twee bonnetjes uit het meegekregen boekje verzilveren voor twee bekers Ename. De vorige keer had ik me laten vangen. Omdat ik alcohol niet direct een goed idee vind voor tijdens de rit, had ik de bonnetjes gespaard voor na afloop. Maar daar kon je ze niet kwijt! Het was dus hier of nooit! Ondanks het intussen toch gevorderde uur, zo omstreeks 22.30 u, was er nog beweging aan de stop en een behoorlijke productie van menselijke decibels, evenredig stijgend met de hoeveelheid uitgedronken vocht. Na de Ename in mijn maag te hebben voelen afdalen en de bijwerkingen op een quasi nuchtere maag lichtelijk naar het hoofd te hebben voelen stijgen, afscheid genomen van de mensen ter plekke en weer op pad.
Voor deze nachtrit was dan toch niet iedereen reeds bij licht vertrokken, want toen ik weer op de fiets zat, kwamen er nog steeds rijders toe richting hun beker Ename. Het was leuk dat ik gedurende de hele rit altijd andere bikers te zien kreeg. Na de stop ging het een tijdje over een lastige gehavende singletrack door het gras met de nodige putten en bulten, kwestie van de beker bier in de man nog eens goed te schudden. Om daarna goed afgepeigerd te worden op een stevige off-road klim! Na die forse klim bereikten we een betonbaantje door de velden. Dat diende een hele tijd gevolgd te worden. Het kleine blauwe lichtje dat ik al een hele tijd aan de horizon had opgemorken bleek een zwaailicht te zijn van een politiewagen. We kregen het rechts ver van ons te zien, aan de andere kant van de velden. Misschien de plek van daarstraks, alhoewel alle bikers daar nu toch al gepasseerd moesten zijn. We reden nog steeds op het grondgebied van Maarkedal. Om 23.00 u overschreed ik de 27 km. Een kilometer verder konden we genieten van een leuke afdaling over de weg, overgaand in off-road over een pad vol stenen en enkele uit de kluiten gewassen wortels. Beneden kwamen we uit op het schilderachtige dorpsplein van Etikhove. De bastonen van muziek kwamen uit het plaatselijke café annex danszaal. Dansen zat er voor de bikers niet in, want zij werden nog eens op de proef gesteld en van 30 tot 31 km via de kasseitjes over de Eikenberg gejaagd! Toen een kameraad me vandaag vroeg waar ik was gaan rijden en ik hem over Horebeke en Maarkedal vertelde, vroeg hij me direct of we de Eikenberg voor de wielen hadden gekregen, net zoals in de Ronde van Vlaanderen. Hij kan het weten, want hij is ooit semi-prof wielrenner geweest. Het is hij die me indertijd bij het nekvel naar de fietsenwinkel heeft gesleurd om mij een mountainbike te doen kopen! En zie, zes jaar later houd ik het rijden nog altijd vol, zelfs meer dan ooit tevoren, maak ik zelfs bij nacht de paden onveilig en maakte ik kennis met zoveel streken in Vlaanderen waar ik anders nooit zou gekomen zijn!
Eens de Eikenberg overwonnen, volgden weidepaadjes op en af met op 34 km een amusante afdaling over een leuk pad vol stenen, greppels en voren. Om dan naar rechts afslaand aangemaand te worden tot het overschakelen op een klein verzet om een steil en smal kasseiwegeltje op te rijden. Vanaf halverwege was het voor den deze toch even te voet. Als inboorling van een vlakke streek ben ik al dat naar boven kruipen niet gewend. De beloning na de klim was navenant, want in een schuurtje kon je één van uw meegekregen bonnetjes inruilen tegen een glaasje jenever! Het tellertje toonde 35 km om 23.30 u. De inhoud van het glaasje moest de boost geven om na enkele veldpaden de laatste stevige klim aan te vatten. Ik bereikte opnieuw de tent even voor middernacht. Te horen aan het geluid binnen en te zien aan het grote aantal bikes in de bewaakte parking, waren velen nog niet zinnens om al naar huis te vertrekken. Even naar de auto om mijn lampen op te bergen en mijn rugzakje achter te laten. Het was donker bij het vrouwke met de kamerjas. Zij lag al lang te pitten. Achter mijn wagen stonden er nog anderen geparkeerd die later waren vertrokken.
Terug naar de tent om daar een groepje verstokte nachtrijders samen te zien, meer bepaald Offshore, Patje2 en Bulls69 en zijn bikemaat. De twee laatsten vertrokken korte tijd nadien, want hadden nog een lange autorit voor de boeg. Nog een babbel met Offshore en Patje2 bij een glas Ename. Ik was content van nog een voorraad broodjes te zien liggen om het voorlaatste bonnetje nog te kunnen gebruiken voor een hete hond. Want iets eetbaar is altijd welgekomen na de inspanning. De twee nachtraven die ik enkele jaren geleden na nachtritten leerde kennen zijn even over halfeen huiswaarts vertrokken. Het is altijd plezant wanneer ze mijn pad kruisen tijdens het afschuimen van de nachtelijke Vlaamse paadjes. Ik had geen zin om al op te stappen en bovendien had Patje me een drankbon in de handen gestopt waarmee ik nog een kuip Ename kon bestellen en in alle rust opdrinken. En terwijl al denken aan wat morgen en overmorgen in het verschiet lag. Een toertocht in Mol en in Westmalle. De Herders bleven ook lekker zitten en plaatsten hun fietsen in de tent toen de bewaakte parking er zoals aangekondigd om 01.00 u mee stopte. En voor het laatste bonnetje kreeg ik nog de beloofde attentie bij aankomst. Een doosje met een binnenband die altijd van pas kan komen, en een staaltje broekzalf. Voor luttele vijf euro kreeg elke deelnemer die avond Horebeke by night, een parcours uitgezet met reflecterende pijltjes, flessen met theelichtjes en tuinkaarsen, twee glazen Ename van t vat, een jeneverke, een hotdog en een binnenbandje als cadeau. Het kon tellen als opener van het weekend!
Om halftwee heb ik mn fiets op de drager geplaatst, heb ik nog eens omgekeken naar de deur waar daarstraks de vrouw in kamerjas stond, om drie uur was ik thuis en om halfvier te bed! Een mens moet al eens moeite doen om ergens te komen! Het leven kan zwaar zijn!
Toertocht (28-40-52-72-92 km) Afrit 16 (Gasthuisberg) van de brandweer Leuven te Heverlee op zondag 09-09-2012.
Deze zondag was er een toertocht in het bosrijke Ravels-Weelde die ik graag zou hebben gereden, maar omdat ik indertijd bikers leerde kennen die werkzaam zijn bij de brandweer van Leuven, met standplaats aan afrit 16 op Gasthuisberg, ben ik naar Heverlee getrokken. Ook omdat daar een route van 90 km werd aangeboden. Maar collegas hadden mij de avond ervoor bij de lurven! Daar waar ik werk is een grote feestzaal die soms aan derden verhuurd wordt. Zo ook op zaterdag voor een huwelijk. Indien gewenst komen mensen van het huis van vertrouwen er tappen achter de toog. Het was een feest in beperkte kring, zon 80 personen, dus het zou niet al te lang duren, werd me beloofd! Ik had beter moeten weten! Of er nu 800 dan wel 80 genodigden zijn, er zijn er toch altijd die tot een stuk in de nacht blijven hangen! Het was dus halfvier toen ik naar huis kon en kwart over vier toen ik te bed ging. Om dan om zeven uur weer op te staan! Dan 92 km rijden met een houten kop zag ik niet zitten, dus wijselijk geopteerd voor de route van 52 km. Wakker worden verliep weer tergend langzaam zodat ik laat aan de start was. Me ingeschreven voor de toer van 72 km voor het geval het me toch af zou gaan! De grote parking naast de brandweerkazerne op Gasthuisberg stond stampvol, dus werden we verwezen naar enkele omliggende straten, waar je normaal gezien niet in mag, maar voor deze gelegenheid werd een uitzondering gemaakt. Er staan daar geen huizen, dus niemand had er last van! Me ingeschreven bij de brandweermannen en om 09.50 u was ik op weg. Ondanks het late uur waren er nog redelijk wat bikers die vertrokken, terwijl anderen al met de brandweerslangen aan het spelen waren om hun fiets proper te spuiten.
De start was in de richting van de brug aan de oprit van de snelweg waar we een paadje in doken dat er evenwijdig mee liep en waar ik daarnet van op de afrit bij het toekomen al bikers naar beneden had zien rijden. De ondergrond lag er kurkdroog bij, zodat je zonder problemen naar beneden kon rijden. Zelfs het steile dropke kon me deze keer niet verontrusten. Ik heb het daar al anders geweten en ben er bij slecht weer ooit tot aan de enkels in de modder gezakt! Na 100 meter toertocht zat toen alles en iedereen al onder de smurrie! Na enkele straten door Heverlee doken we na 4 km het bos in, waarna een breed kiezelpad ons door een natuurgebied leidde. Het breed pad ging over in een smal spoor dat ons naast een draadafsluiting voorbij een snelwegparking leidde. Even verder herkende ik een gehavende track vol putten, bulten, en wortels die deel uitmaakt van de vaste route. Nu was het rijden er geen probleem, bij slecht weer kan het er glad zijn. Een lange donkere lage tunnel bracht ons tot aan de andere kant van de snelweg waar het rechtsaf ging over het Dijlepad, een wandelpad dat eerst naast struikgewas en daarna door de velden loopt, omzeggens evenwijdig met de Dijle. Het maakt deel uit van één van de trajecten van de vaste Meerdaalwoudroute. Daar waar het pad de Dijle raakte stonden weer mensen die zinnens waren van met kajaks te gaan varen. Waar de vaste route de smalle kasseiweg richting Korbeek-Dijle op gaat, ging het voor ons rechtdoor over een smal paadje tussen laag struikgewas aan de rand van een bos en een afsluiting van een weide. Ik zag er een paar bikers staan, waaronder iemand die me bekend voorkwam en pas aan de tweede stop zou mn eurocent vallen!
Van 9 tot 10 km werden de registers pas echt opengetrokken met een zware klim over een holle weg, beginnend met kasseitjes en overgaand in zand. Gevolgd door een lekker snelle afdaling over een veldweg waar het stof door de bikers werd opgejaagd. Beneden troepten enkele jonge gasten samen en stond een biker midden het pad om de afdalers tot kalmte aan te manen. Aan de kant zat het slachtoffer van een valpartij. In het voorbijrijden hoorde ik de jonge vrouw zeggen dat ze niet wist wat er verkeerd was gelopen. Het meiske zat terdege onder het stof! Het moet dus een serieuze buiteling geweest zijn. Omdat er al andere bikers bij waren had het geen zin om de hoop te vergroten en er te blijven staan. Hopelijk liep het goed af en blijft het bij de nare herinnering aan een verpeste toertocht. Er volgde weer een stevige klim, goed voor één kilometer, om na 11,5 km de plek te treffen waar de 72-92 km apart gingen. Even getwijfeld over wat ik zou doen. Met de gedachte dat het beter was van na een nacht met te weinig rust te genieten van een kortere rit, dan het onderste uit de kan te willen en af te zien, toch maar voor alle zekerheid gekozen voor de 52 km. Kort na de splitsing kwam er een biker op zijn stappen terug die vroeg naar de gevallen vrouw, of ze nog ter plekke was en of het nog veraf was. Ja, ze was er nog en t was hooguit 2 km. Stoffige veldwegen brachten me dan tot aan de eerste bevoorrading op 14,5 km. Deze stond op een kruispunt van onverharde wegen, aan de voet van een holle weg. Bananen, appelsienen, koeken, peperkoek en wafels om te eten, sportdrank en water om te drinken. Het was intussen al 10.45 u, maar toch was er nog veel beweging aan de stop. Aan de kleur van de polsbandjes te zien waren er ook nog bikers van de lange afstanden die de extra lus van daarnet achter de rug hadden. Waarvan ene met forse poten die ik ook wel onder mijn romp zou willen zien staan teneinde wat sneller vooruit te geraken! Een stevig bazeke!
Na de stop ging het de zacht klimmende mooie donkere holle weg in. Op de brede weg had zich een spoor als een track ontwikkeld. De holle weg gaf uit op een veldpad en op 15,5 km was er een splitsing waar de 92 km apart ging van de rest. Voor de kortere routes ging het even over een hoogvlakte waarbij we links voor ons in de verte de radar van Bertem konden zien liggen. Er steeg ook een vliegtuig op. Er volgde een asfaltbaantje en dan ging het naar rechts een zanderige veldweg in die ter hoogte van een bocht naar links overging in een smal graspad. Ik herinnerde me de plek van tijdens de editie 2010. Toen reed ik de toer in het gezelschap van Nidecker en hij heeft daar twee jongens geholpen die problemen hadden met de schijfremmen van één van hun bikes. Toen was het enorm slecht weer en hebben we van miserie de 38 km gereden in plaats van de vooropgestelde 50! De omgeving baadde nu in de zon en zag er zo heel wat knapper uit. Het graspad voerde naar een holle weg met drie sporen in het gras, waarvan het middelste en smalste iets hoger lag dan de rest. We arriveerden in de bewoonde wereld op de grens met Korbeek-Dijle. Na 19 km kregen we een zachte klim over een semi holle weg voor de wielen. Ik reed er even in het gezelschap van een jonge kerel die met twee meisjes op pad was.
Na de klim reden we over een graspaadje naast een open plek en eventjes tot rakelings naast de snelweg waar we in een grote opening tussen de struiken de wagens zagen passeren. Het pad kwam uit in de Paardenstraat in Bertem. Daar ging het de brug van de snelweg onder om daarna vergast te worden op een zeer stevige klim. Het tellertje toonde er een kleine 21 km en de klok 11.15 u. Tijdens de daaropvolgende afdaling over kasseitjes vlogen twee mannen me voorbij. Tot 22 km reden we doorheen enkele Bertemse straten om een volgende holle weg te bereiken na een klimmetje doorheen de velden (23 km). Daarna was het eerst klimmen en dan dalen over een smal pad om de drukke Tervurensteenweg te kruisen. We doken een smal paadje in over een supersnelle afdaling waar ik eventjes een kort treintje snelle rakkers achter me kreeg (24 km). Even verder zal menig biker een zucht geslaakt hebben, want er doemde een zeer steile helling op over een pad met losse stenen! Als klap op de vuurpijl stond er een bord dat de fotograaf van Mtb-You aankondigde! Alles gegeven om er voor te zorgen van niet wandelend op die foto te staan! En het is me gelukt ook! Het waren de big chiefs themselves die er stonden! Kort nadat ik hen in Kasterlee te zien kreeg, kruisten hier weer onze wegen. Even aan de kant voor een korte babbel. Mijn neus krulde toen ik merkte hoe jongere kerels halverwege voet aan de grond dienden te zetten! En hij krulde nog meer toen één van hen vroeg hoeveel kilometer hij hier had afgelegd en content was dat er nog slechts twee te gaan waren! Hij volgde de toer van 28 km! Newbees die mij binnen afzienbare tijd op grotere afstanden zullen voorbijvliegen! Ook al heb ik dan geen sportief figuur, mijn conditie blijkt dan toch niet zo slecht te zijn. Terwijl ik even met de fotografen stond te praten stopte er plots een biker die een teken van herkenning gaf! Het was de man uit Erpe-Mere die ik tijdens de Oeterdalmarathon in augustus een paar keren op mijn pad en bij de aankomst had getroffen! Een fervent biker van de lange afstanden, want hij nam de 92 km voor zijn rekening! Sympathiek dat hij gestopt is. Ik heb ook nog even met hem gepraat na aankomst. Omstreeks 11.45 u afscheid genomen van de crew van Mtb-You en weer op pad.
Mooie holle wegen op en af voerden de bikers tot in het Bertembos, kort na een splitsing waar de 28 km apart ging op 26 km na de start. De schaduw van de bomen was welgekomen toen we over de mooie dreven reden. Dan volgde de voor mij ondoenbare korte klim over een goed van wortels voorziene spoor waar enkel de van stevige kuiten voorziene of technisch begaafde rijders raad mee weten. Even verder troffen we het Chimaera-huisje. Ik heb dat huisje zo gedoopt nadat ik er Chimeara ontmoette op 18 juli 2010 tijdens de toertocht vanuit Wijgmaal. Hij berijdt een bike van het merk Turner en ontwierp zelf een bijhorend fietspak dat door enkele Turner-rijders gedragen wordt en zelfs tot bij de geestelijke vader van Turner Bikes in the States belandde! En Chimaera haalde met zijn bike de Turner website! We horen niet veel meer van hem. Allicht dringen andere prioriteiten zich op dit ogenblik op! Een biker stak me voorbij net voor we na het huisje via de mooie goed berijdbare singletrack in het bos de dieperik in doken. Er volgde een plezante afdaling over een holle kasseiweg en op 29 km een zware klim over nog meer kasseitjes. Om daarna weer naar beneden te kunnen vliegen over een track aan de rand van het bos, goed voorzien van voren en wortels. Nu lag alles er lekker vast. Bij nat weer moet je hier beter uitkijken! Ik heb hier onlangs nog gereden op 27 juli tijdens de toertocht vanuit Wijgmaal, maar dan in de andere richting! En dan wordt dit pad een zware klim. Maar de kasseiweg nadien dan wel een makkie naar beneden! Beneden na de afdaling trof ik weer een splitsing op 38 km. Voor de afstanden 52-72-92 ging het rechtdoor naar boven over een korte kasseistrook, de andere afstanden sloegen rechtsaf een prachtige holle weg in. Daarin heb ik ooit eens gereden in slechte weersomstandigheden! Alsof men er door een riviertje reed!
Een bordje kondigde de tweede bevoorrading aan. En bovengekomen herkende ik de plek! De tentjes stonden links in de verte op de betonnen oprit van een moderne hoeve. Wijgmaal stond daar ook! Die boer krijgt jaarlijks ettelijke toertochten op zijn erf! Na 30 km bereikte ik omstreeks 12.15 u de tweede stop aan de voet van de Oude Bertembosstraat in Bertem. De biker die ik daarstraks aan de Dijle had gezien en ook toen ik bij de fotograaf stond, kwam toe! Is hij het of is hij het niet! Hij was het! Eigenaardig, het zou de eerste keer zijn dat ik hem zonder zijn maat zie! Maar zijn maat was er! Deze stond zich al te goed te doen aan fruit en koeken! Een onafscheidelijk duo dat ik voor het eerst te zien kreeg op de Herdermarathon (in 2010) en sindsdien zo af en toe mijn pad kruist! Laatst nog gezien in Tangissart (een schitterende tocht in april in Waals-Brabant). De Oeterdalmarathonrijder uit Erpe-Mere was ook nog aan de stop. Ik ben duidelijk niet de enige die zijn zondagen vult met het afschuimen van de toertochten. In tegenstelling tot tijdens de toer vanuit Wijgmaal moesten we de kwistig van kasseien voorziene Oude Bertembosstraat nu beklimmen! In Gazet van Antwerpen heeft iemand deze straat in het kader van Parijs-Roubaix ooit genomineerd als kasseistrook in Antwerpen. Zal niet geweten hebben dat Bertem in Vlaams-Brabant ligt! Eens boven, de grote baan over en de veldweg tegenover in, richting Bertembos. Op 33 km passeerden we Bertem Radar van nabij aan onze linkerhand en waarschuwde een bordje ons dat we het eigen parcours kruisten. Er kwam me inderdaad een biker tegemoet gereden. Er volgde een stukje bos waarna een zandweg in een meer open vlakte ons onder een brandende nazomerzon voorbij de grens met Meerbeek (Kortenberg) voerde.
Weer een baan over naar een smalle stijgende kasseitrack toe. Tussen hoge met gras begroeide bermen. Met twee mannen in mijn zog. Ik herkende dit paadje. Het geeft boven uit aan een kruispunt van zanderige buurtwegen ter hoogte van een zitbank op een open hoogvlakte. Andere tochten in deze streek passeren hier ook, één ervan zelfs met een bevoorrading ter plekke. De 72-92 km-rijders werden naar rechts gestuurd. Dat betekende dat zij een aantal brede veldwegen voorgeschoteld kregen in de richting van Everberg, te beginnen met een snelle plezante afdaling. Voor de 52 km, dus voor mij, ging het gewoon rechtdoor om honderd meter verder bikers te zien die van de andere kant kwamen. De twee grootste afstanden maakten hier dus een grote lus, net zoals de tocht vanuit Wijgmaal.
Samen met de binken van de marathon linksaf over een lekker dalend zalig graspaadje tot aan de snelweg. Even naast de snelweg waarna het voor de 92 km linksaf ging. Ik kreeg er drie rijders te zien waarmee ik omzeggens samen gestart was en die de 92 km in sloegen. Doordat ik later gestart was en een kleinere route had gekozen kreeg ik geregeld nog het gezelschap van de lange afstandsrijders. En zonder overdreven drukte. Het was intussen al bijna 13.00 u en gewoonlijk rijd ik dan nog alleen rond, terwijl ik nu toch ook eens andere rijders op het parcours te zien kreeg! Voor mij ging het rechtdoor om even verder linksaf te gaan voor een stukje langsheen een drukke baan. Verderop rechtsaf, waarna een asfaltbaantje en een lange klim over een holle kasseiweg, gevolgd door nog een tweede kasseiklim, maar dan doorheen de velden, me na 40 km weer tot vlak voorbij Bertem Radar voerden. Over het traject van een vaste rode route. Daarna passeerde ik speelbos Vossenhol aan de rand van Bertembos om zo weer de plek te bereiken weer het parcours zichzelf kruiste. Dan ging het linksaf een mooi glooiend bospad in alwaar het trio van daarnet me weer inhaalde. De eerste rijder begroette me met mn schuilnaam, maar ik zou niet weten wie het was! Het bospad leidde naar een lange smalle holle kasseiweg, overspannen door boomtakken en waar je lekker naar beneden kon bollen. Ik diende me smal te maken voor een aankomende wagen. Ik vraag me af wat daar moet gebeuren als twee tegenliggers elkaar halverwege ontmoeten. Kruisen is er onmogelijk.
Omstreeks 43 km reed ik al klimmend in het bos in een woeste holle weg vol takken en stronken en over een track rond enkele waterpoelen. Daarna kwam er een mooie afdaling over een track die naar het einde toe passeerde langsheen een kleine kloof waarin beneden een holle weg lag. Een prachtig plekje om te zien. 43,5 km. Een pad vol keien bracht me dan weer even tot in de bewoonde wereld om een kleine track in te gaan na het terrein van een manege te zijn gepasseerd. Daar troepten veel mensen samen onder een tentje, daar was duidelijk één of ander te doen. Er volgde een smalle grastrack rechts van een baan de diepte in om beneden uit te komen aan een bruggetje onder die baan. De toer van Wijgmaal kwam van de andere kant en bood daar een extra optie van 1 km met de waarschuwing dat het daar dabben was na een natte periode! Als ik het bij het rechte eind heb is dat op het grondgebied van Herent. Ik heb meermaals geweten dat de plek onder dat bruggetje volledig overstroomd was en ik er tot aan mijn knieën in het water stond! Rubber-12 heeft daar ooit met zijn gsm een fotootje van mij gemaakt wanneer ik daar liep te dabben! Het kleine afdrukje staat thuis nog ergens op de kast! De ondergrond is nu egaal gemaakt met beton en dat lijkt pas recent te zijn gedaan. Ik had gemerkt dat er in de verte een biker naderde en toen ik na het passeren van het bruggetje even halt hield zag ik aan de andere kant een grote stofwolk passeren! Tiens, hij volgt dan toch niet het parcours! Knarsen van grind en remmen! In al zijn hevigheid het bruggetje voorbij gestoven! Tijdens het passeren vroeg hij me of het nog ver zou zijn. Volgens mijn tellertje nog een kilometer of zes, volgens het zijne nog veertien. Het zou uiteindelijk het gemiddelde van de twee blijken te zijn! Aan dat bruggetje had ik 46,5 km gereden. En de hevige jongen verdween al weer snel uit mijn zicht.
Na een veldweg bereikte ik nog eens de bewoonde wereld waar ik op een Y-kruispunt met kapelletje begroet werd door een eenzame wandelaar met ontbloot bovenlijf. Jakkes, die kerel zijn rug zag bruin! Een neger had er niks tegen! Een holle weg werd gevolgd door een zanderig graspad om na 49 km een bos te bereiken na een gevaarlijk dropke naar een holle weg toe. Niks voor mij, deze plek met een verhoogd risico op nekbreuk! Ik werd moe en mijn tempo vertraagde aanzienlijk! Ik was blij dat ik voor geen grotere afstand had gekozen. Er volgde een mooie holle weg op het Mollekensbergwandelpad, gevolgd door een kort klimmetje en doorheen een stukje bos. We konden dus niet ver van De Bereklauw zijn, de woonplaats van Gosse, de plaatselijke Catweazle wiens peperkoeken huisje in één van de holle wegen van Herent staat. We arriveerden in een woonwijk en kregen een afdaling over kasseien voorgeschoteld. Een bordje waarschuwde er voor gladheid. Maar dat zal bedoeld geweest zijn voor het geval van nat weer! Eén biker kwam me al dokkerend over de kasseien voorbij gestoven. Om na 50 km een volgende holle weg en bos te treffen. 14.00 u. Volgen een stukje straat, een kasseiklim, een bosklim en een afdaling.
Jeetje, dit was het bos en de afdaling met het indertijd op het forum fel becommentarieerde dropke! De rubber zat er ooit in de aanslag om mijn potentiële val voor het nageslacht op foto te vereeuwigen, maar ik betrouwde het niet en stapte af! Wel, nu ben ik er gewoon af gereden! En zonder dat mijn smoelwerk kennis maakte met de beenharde ondergrond. Het stelde eigenlijk niks voor! Onmiddellijk een bocht en weer naar boven! Dat lukte me na 50 km en slechts drie uren slaap niet meer! Twee jonge gastjes, hooguit veertien jaar, waren ook aan het einde van hun Latijn. Toch ferm dat ze aan zon tocht meedoen! Ik denk dat er zelfs een paar jonge gastjes de 92 km gereden hebben! Een paar keren te zien gekregen! Andere bikers kwamen toe en we zagen hoe ze er ter plekke over een aantal lussen reden. Met telkens dat dropke over een korte steile wand. Ik ben nog één keer naar boven gekropen en naar beneden gereden om dan weer een kort steil stuk op te moeten waar ik zelfs te voet nauwelijks op geraakte! En heb me dan, uitgeteld dat ik was, een chickenway naar boven gezocht, net zoals de twee jongens en gevolgd door een andere oudere biker waarmee ik samen ben gearriveerd. Er volgde een klimmetje over een kwistig van wortels voorziene pad naast een in onbruik geraakte garagebox in het bos. We kwamen even het bos uit aan de houten trap op het Mollekensbergwandelpad (te zien in het filmpje onder deze link). Beneden aan de trap rechtsaf een volgende holle weg in om uit te komen op een afdaling over een keienweg naar beneden. Een wandelend echtpaar met hond er voor de tweede keer gepasseerd. De keienweg is de Galgenbergstraat die beneden eindigt aan de voet van de snelweg ter hoogte van een bruggetje er onder. Ook voor de toer vanuit Wijgmaal was op deze plek een grote lus voorzien die in de Galgenbergstraat eindigde met een splitsing ter hoogte van het bruggetje.
Wanneer ik een track op reed voor een volgend klimmetje krijg ik de oudere biker van aan de Mollekensberg in mijn zog en samen bereiken we een bordje dat de laatste twee kilometer aankondigt. Intussen reden we weer naast de snelweg, verstopt achter het struikgewas, en voorbij een woonstraat waarvan het laatste huis tegen de snelweg pas een lik witte verf heeft gekregen. Ik ben hier al meermaals gepasseerd (onder anderen Wijgmaal) en heb pas nu gemerkt dat het pad waarop we reden luistert naar de naam Sellekensstraat. Het bordje zat verstopt achter de bladeren. Korte tijd later was ik na 56 km weer bij de brandweermannen. Daar zaten de laatste deelnemers nog in de zon te genieten van een drankje. Mn fiets was niet vuil, maar aangezien een bikewash nergens zo goed kan zijn als bij de brandweer, heb ik die mannen hun krachtige waterstraal eens goed op mijn vehikel gericht. En er volgden nog bikers die met water kwamen spelen en de lans richtten tot op de naastliggende parkeerplaats of op hun vrouwelijke fietspartner!
Ik had dan nog het geluk van op de après een aanzienlijke delegatie Bierbikers te treffen, waaronder Pierrot Le Fou. En bij goed gezelschap smaakt een drankje eens zo lekker! Het duo onafscheidelijken was ook reeds netjes gewassen present en de Oeterdalmarathonrijder uit Erpe-Mere kwam iets na mij nog toe. Eén van de brandweermannen kwam de onverkochte pistolets uitdelen. Het heeft soms zijn voordelen van laat toe te komen! Bij de mannen van Opoeteren heeft me dat al twee keren een spie Limburgse vlaai opgeleverd! Eens getest of de brandweermannen die met de opruim waren begonnen alert waren! Toen ik mijn fiets ging halen uit de reeds half ontmantelde bewaakte parking, stond er direct ene naast mij om te zien of ik geen bike aan het verdonkeremanen (wat een mooi woord) was! Top! Het moet al 17.00 u geweest zijn toen ik Gasthuisberg verliet op deze zonovergoten nazomerdag. Veel poetswerk had ik thuis niet meer en ik lag s avonds snel te ronken in mn bed. Ik was vandaag, maandag, wel goed moe! En zeggen dat het weekend dient om uit te rusten! Kort samengevat: blij dat ik gekomen ben voor deze mooie tocht, prima organisatie, duidelijke afpijling, alles prima geregeld en plezant dat enkele bekenden vandaag mijn pad kruisten! Een tien op tien voor Afrit 16!
Nightride (28-38 km) van BuSO Kristus Koning te
Sint-Job-in-t-Goor op vrijdag 07-09-2012.
Na de dagtaak op het werk snel nog een paar boterhammen achter de kiezen gestoken en dan huiswaarts om mn bike en spullen op te halen. Het zekere voor het onzekere genomen en de snelweg op een vrijdagavond vermeden. Even getwijfeld om van thuis uit met de bike naar Sint-Job-in-t-Goor te rijden, maar dan zou ik er al vrij laat zijn toegekomen, dus toch maar beter met de auto. Deze avondtocht van de School voor Buitengewoon Secundair Onderwijs Kristus Koning is eigenlijk de klassieke opener van het herfstseizoen waarbij alle tochten in de eigen streek weer op de kalender komen! Er was een omlegging in Sint-Job, dus was het even zoeken naar de correcte ingang om het grote schooldomein binnen te rijden. Ik zag rubber-12 op het fietspad rijden, op weg naar de start. Hij was wel thuis met de fiets vertrokken. Buiten zaten en stonden al veel bikers die de toer al achter de rug hadden en genoten van een frisse pint en een hamburger. Veel echte nachtrijders zullen er niet geweest zijn, want ik trok blijkbaar toch enige aandacht toen ik met mijn lampenwinkel op helm en stuur aan de bikeparking arriveerde. Aan de inschrijving Weetabix gespot die de toer kwam rijden met een maat. Jinba Ittai had de toer al gereden, maar stond te wachten op Patje2 om nog eens een tweede keer te starten. Zelfs Beuk was present en hem heb ik al heel lang niet meer gezien! Hij had de toer al gereden. En blijkbaar waren er ook een aantal andere bekenden reeds iets vroeger gestart.
Samen met rubber-12 vertrokken om via de paden op het schooldomein de er achter liggende bossen in te duiken. De zelf aangelegde hoogtemeter onder de vorm van een hoopje zand op het pad lag er nog steeds en op die plek had een fotograaf postgevat. De bossen achter Kristus Koning stonden al direct garant voor een aantal leuke tracks en bospaden, waaronder de doortocht van een diepe put. Alles lag nu goed droog, een heel verschil met de rit van vorig jaar die toen overdag was op zondag. Toen lag alles er doornat bij omwille van nachtelijke regen en slecht weer bij aanvang van de rit. Maar ondanks dat was de meute bekende bikende streekgenoten toen ook present! Vorig jaar lag deze put erbij als een slijkpoel. Het was goed rijden op de vele paadjes doorheen de bossen, af en toe wat draaien en keren en opletten voor enkele wortels, kleine oude stronkjes en een over het pad gevallen boomstam die niet mocht worden geruimd. Na 5 km merkte ik aan de straatnaambordjes dat we het grondgebied van Schilde hadden betreden. De straten op die plek waren trouwens niet meer dan assenwegen.
Ik ken de streek niet zo heel goed, zeker niet datgene wat buiten de gewone wegen is gelegen, zodat het niet evident was te weten waar ik me ergens bevond. We passeerden wel een strook bos waar ik vroeger al wel eens met een kameraad reed vanuit Hoogstraten naar Sint-Job om dan ergens aan Kristus Koning uit de bossen tevoorschijn te komen. Niets dan bossen werden ons deel. Er volgde een veldweg in een iets opener omgeving en ik vermoed dat we op de plek waar dit pad een haakse bocht naar links maakt, de landelijke verbindingsweg voorbijreden die Sint-Lenaarts met Schilde verbindt. Toen we een tussen de bomen verscholen paviljoen van een tehuis voorbijreden, vermoedde ik dat we op het grondgebied van Westmalle reden. We hadden er toen zon 10 km op zitten. Enkele mooi gelegen eenzame huizen die even verderop stonden herinnerde ik me van een dauwwandeling begin juni toen ik op het onzalige tijdstip van vijf uur in de ochtend uit mijn nest moest om met een groepje naar ginder te rijden. Om vanaf de abdij te vertrekken voor een wandeltocht door de bossen en daarna het ochtendgebed van de paters Trappisten bij te wonen. Even later reden we effectief voorbij de kloostermuren over een breed zanderig pad met rechts vlak naast de muur een track met iets vastere ondergrond. En met zicht op de toch wel opvallende kerktoren, een herkenningspunt in deze streek. In de verte de drukke Turnhoutsebaan, de grote baan die Antwerpen met Turnhout verbindt. Een bruggetje over dat in dezelfde stijl als de toren is gebouwd. Ook die bruggetjes zijn een herkenningsteken voor de nabijheid van de abdij.
Weer de bossen in waar het nu toch al behoorlijk donker werd en de lampen goed van pas kwamen. Zo stilaan naderden we omstreeks km 15 de lokale speeltuin in de bossen waar op een beperkte oppervlakte onnoemelijk veel singletracks liggen met bulten en putten. Het is er wat laveren tussen soms dicht op elkaar staande bomen. Het viel me op dat ook de bodembegroeiing ferm hoog stond, zodat je het pad soms niet zag liggen. Tijdens de wintermaanden zie je de paadjes beter liggen. Alles lag er droog, goed en snel berijdbaar bij. Alhoewel men in het donker toch beter maar wat oplet aan de bulten met wortels. Bij nat weer kan deze plek herschapen worden in een modderpoel en is het er soms minder leuk rijden. En deze speeltuin voor bikers heet Drieboomkensberg. Rubber-12 miste ergens een pijltje rechtdoor, keerde op zijn stappen terug en reed dan toch nog verkeerd in plaats van mij te volgen. Ik wist waar we gemist hadden en dat was nog enkele meters verder.
Ik reed er dus even alleen over de smalle tracks door het bos en zag af en toe tussen de bomen het schijnsel van de lampen van andere bikers. Omstreeks 17 km zag ik links tussen de bomen lichtjes branden, de kaarsen aan het kapelletje dat tussen het groen verstopt ligt aan een grote zandpuist met wortels, om even verder de bevoorrading te treffen. Deze stond op het kruispunt van boswegen aan een kruisbeeld. De klassieke plek waar toertochten in deze streek hun pauze opstellen. Ik arriveerde er omstreeks 21.00 u. Er stond nog een biker en ook rubber-12 kwam er toe. Medewerkers, ik veronderstel leraars van de school, zorgden er voor lekkers en drinken. Ook Stresskip was ter plekke, één van de drijvende krachten achter de toertochten van Kristus Koning. Ik heb ze zonder uitzondering allemaal van sinds de eerste uitgave gereden! Dit zou de vijfde geweest zijn, maar ik weet niet of de dagrit van vorig jaar daarin meegeteld is. Aan de donkere stop was keuze genoeg: bananen, ananas, peperkoek en cake. Water en sportdrank om te drinken. Korte tijd later kwamen Patje2 en Jinba Ittai ook toe. Verder nog een tweetal dat de mensen van aan de stop bleken te kennen en vermoedelijk als laatste een groep van vijf die allen goed voorzien waren van schijnwerpers! In het donker was de afpijling minder goed zichtbaar omdat geen gebruik gemaakt werd van fluorescerende strips. Stresskip had wel een rol fluorescerend lint bij dat we ter plekke getest hebben. Misschien kunnen de schoolkinderen eens aan het knutselen gezet worden om strips op de pijlen te kleven! De ambiance aan de stop was in ieder geval verzekerd!
Na een banaan en een stuk cake zijn we dan met vier, rubber-12, Jinba Ittai, Patje2 en ik, weer van start gegaan. Verder door het bos om dan uit te komen op kiezelwegen op een meer open terrein. We reden een kapelletje voorbij. Ook daar was ooit de stop van een toertocht, intussen al ettelijke jaren geleden in het begin van mijn mountainbikend leven. Het was donker en de hemel links bleef nog een weinig roodgekleurd door de ondergegane zon. Vanaf het kiezelpad ging het een zanderige veldweg in. Ik volgde op enkele tientallen meters achter de drie anderen toen het vijftal van aan de stop naderde en sommigen daarvan me aan hoge snelheid voorbij reden. Daardoor hapte ik als laatste wel al het stof dat de anderen deden opwaaien. Een tandje bij gestoken om het trio weer te kunnen vervoegen. We arriveerden in de buurt van de grens tussen Brecht en Schilde aan het café Trapke Op, alwaar we het kanaal weer overstaken via de smalle ophaalbrug. Dan ging het in de richting van het kruispunt van de Westmallebaan en de Abdijlaan waar een klein kapelletje staat. Even verderop staat het Trappistinnenklooster, bekend geworden van op de televisie. Na de brug ging het links weer de bossen in over een bij aanvang hobbelig paadje. Het tellertje toonde toen zon 20 km. Het was er plezant rijden, we kregen niets dan bospaden en tracks voor de wielen. Soms verloor ik wat terrein, dan weer kon ik de anderen bijhalen. Op een plek waar we het terrein van een gebouw met poort van binnenuit naderden, mistte Patje2 een pijltje, waardoor wij ook even verkeerd reden. Rubber-12 was als kopman wel de juiste richting uitgegaan en van daar af hebben we hem niet meer teruggezien. Patje2 viel goed op in het donker omwille van de fluorescerende rietjes die hij over de spaken van zn wielen had getrokken! Dat zouden wij ook wel willen hebben!
Niks dan bossen met als enige herkenningspunt een wegwijze naar De Merel, ik vermoed een sport- of tennisterrein waarvan ik weet dat het gelegen is in het langgerekte bos dat zich uitstrekt in de ruimte tussen het kanaal van Schoten naar Dessel en de baan die Sint-Lenaarts (Brecht) met Sint-Job en Schoten verbindt. Op een bepaald moment liep het pad over een plek met enkele putten en ferme bulten en verderop ook door een zone die er door vermoedelijke eerdere boswerken wat gehavend bij lag. Met enige moeite kon ik toch in het wiel van Jinba blijven rijden.
Op een iets lastiger paadje dat door het bos draaide en keerde raakte ik dan toch wat achterop. In een smalle track doorheen dicht struikgewas verloor ik Jinba uit het oog. Ik verloor ook wat tijd omdat ik de pijlen niet altijd zo goed kon zien hangen en me soms afvroeg of ik nergens gemist had. En als mn haas weg is, begin ik altijd trager te rijden. Op een bepaald moment arriveerden we op het jaagpad naast het kanaal Schoten-Dessel en ging het via het smalle sluisbruggetje naar de andere oever. Daar lag een pijltje op de grond. Moest ik naast het kanaal verder of rechts van de dijk af rijden? Naast het kanaal verder gereden. Ik bemerkte iemand die twee keren met een licht knipperde en toen ik dichterbij kwam zag ik fietsen glinsteren in het licht van mijn lampen. Jinba die stond te wachten? Neen dus, het waren de fietsen van een groepje jongens die met zn allen boven op een betonnen bunker naast de vaart stonden! Een weinig verder trof ik weer pijlen. Er volgde een smal paadje waar het wat uitkijken was voor een betonnen duiker (Stresskip had ons gewaarschuwd) en verderop een paar betonnen palen die langs de kant op de grond lagen. Bovendien reden we er dicht naast een prikkeldraad. Na een oversteek raakte ik even het spoor bijster in een wirwar van tracks. Ik zag geen pijl en wist niet goed meer langs welk pad ik gekomen was. Daar stond ik dan midden een donker bos vol kreupelhout! Al snel toch een pijl gespot en weer op weg over een smal pad aan de rand van de bossen met rechts in de verte sporen van een bewoonde wereld. Er volgde nog een plezant zanderig paadje op en af in de bossen dat uitgaf op een brede zandweg naast het domein van Kristus Koning aan een paar zandhopen. Het terrein van de school weer op en even verder was ik na 38 km weer aan de sporthal.
De man aan de fietsparking was in verwondering voor de megaverlichting waarover de nachtelijke bikers beschikten en vroeg me of dat zo goed te doen was in het donker. Ja, dat is geen probleem, als je over degelijk licht beschikt. Een gewone fietslamp voldoet meestal niet. Ik heb twee lampen op mn stuur om het pad te verlichten en een helmlamp om licht te hebben in de kijkrichting. Jinba had in de sporthal bekend gezelschap gevonden (dat moet Dickie geweest zijn), Patje2 was als gerenommeerd nachtrijder in gesprek met Stresskip en rubber-12 duwde me een strookje bonnetjes in de handen voor een donkere Trappist en ging even bij Weetabix en zn maat zitten. Het vijftal dat ik aan de stop had zien toekomen was ook present. En aan een lange tafel zaten MTBiker from Berendrecht, Patrick, Dennis en Jan in het gezelschap van een delegatie 3D-Cad-Works waarvan ik enkel Frans en Ward bij naam ken. Rubber-12, SilverFokske en ik hebben Ward na deze nightride in 2009 leren kennen en sindsdien kruisten onze wegen geregeld op toertochten. Na een zwaar arbeidsongeval begin dit jaar nam Ward vandaag voor het eerst weer deel aan een georganiseerde toertocht en hebben we hem weer in ons midden! Hij maakte al plannen voor de toer volgende zondag in Minderhout! De nachttocht van Sint-Job-in-t-Goor zal dus ook een symbolische betekenis blijven behouden zodat ik al naar de volgende editie uitkijk. Content dat ik de moeite gedaan had om te komen rijden. Genoten van de rit. Het was plezant om iedereen nog eens even te zien zodat we toch tot omstreeks middernacht als mee van de laatsten zijn blijven hangen.
Een mooie toer om de werkweek te besluiten en het weekend te beginnen. Met een degelijke en vriendelijke organisatie. Over een bosrijk parcours met vele plezante paadjes. Volgens Patje2 had de organisatie wel gelogen! Er was geen 90 maar 95 procent bos! Fluorescerende pijltjes zouden voor de late vertrekkers die de tocht voor een groot stuk in het donker afleggen wel duidelijker zijn. Maar daar wordt naar de toekomst toe aan gewerkt! Er zouden iets meer dan 400 bikers deelgenomen hebben. Bikewash en douches voorhanden maar niet gebruikt. Gezellige après met Westmalle en lekkers verkrijgbaar om te knabbelen. Deze keer hamburgers en rijsttaart. Kristus-Koning in Sint-Job wordt al een klassieker op de kalender van menig biker!
10de Marathon van de Demervallei (23-30-34-44-62-84-104 km) van de United Bikers te Diest op zondag 02-09-2012.
Vorig jaar organiseerden de United Bikers geen toertocht, maar dit jaar waren zij er weer. De start was weliswaar niet meer op de vertrouwde weide aan de voetbalvelden, doch vanaf het sportcentrum Karteria. Wat mij van vroeger bijgebleven was waren de grote belangstelling voor de tocht en marathon en die keer in 2009 dat je na de tocht je polsbandje kon inruilen voor een beker spaghetti. Er liep daar toen een kleine vinnige hond rond met een rode kop omdat hij alle lege potjes die binnen zijn bereik kwamen schoonlikte en zo onder de spaghettisaus kwam te zitten omdat hij zijn kop telkens in de achtergelaten potjes probeerde te wurmen! Ik was vroeg opgestaan en op tijd vertrokken, maar had wat pech omwille van de afsluiting van de E313 waardoor iedereen de snelweg in Herentals diende te verlaten. Gelukkig was het nog niet al te druk op deze zondagochtend.
Parkeren kon vlak bij de start en in de cafetaria werd het al duidelijk dat er nog steeds even veel belangstelling was voor deze tiende uitgave van de Marathon van de Demervallei. Omdat er aan de inschrijving voor de marathon (84 en 104 km) geen bikers stonden, was mijn inschrijving zo gepiept. Voor uw 8 euro inschrijving kon je rekenen op drie bevoorradingen en kreeg je er nog een presentje bovenop, te kiezen uit een stel bandenlichters of een reparatiesetje voor lekke banden. De bewaakte fietsparking was onder een grote hangar en de mannen die daar stonden hadden de handen vol. Om 9.00 u kon ik op pad. De eerste anderhalve kilometer voerde ons over een industrieterrein en een aantal straten voorbij het station tot aan de oude vestingmuren van de stad. Daar werden we onder de oude tunnels en over de bruggen gestuurd om de paadjes tussen de muren en de vesten voor de wielen te krijgen. Daar zaten een paar korte klimmetjes en steile afdalingen over wortels in die zo kort na de start nog niet aan mij besteed waren. Reeds na 3,75 km splitsten de 84 en 104 km zich af van de rest ter hoogte van een brug (over de Demer?). Dat had als voordeel dat het daar meteen een stuk rustiger werd, maar als nadeel dat ik het gemeenschappelijke parcours met de kleinere routes pas veel later bereikte en het daar voor mij een eenzame tocht werd.
We werden een lange kiezelweg op gestuurd en die kwam me bekend voor van tijdens de toertocht van MTB Kelberg op 10 juni. Ik had het bij het rechte eind, want aan het einde van het kiezelpad bereikten we twee kilometer verder het natuurgebied Webbekoms Broek en het bekende kasseiwegeltje aan de sluis op 6 km. Bij een eerdere editie of andere tocht werd daar ooit Redbull uitgedeeld. Vier andere bikers waren met mij de richting van de langste afstanden uitgegaan. Via enkele straten en paadjes bereikten we na 8,5 km een weidepaadje dat rakelings voorbij een gigantische bouwwerf liep. Over een grote oppervlakte stonden grote kranen aan verschillende gelijkaardige gebouwen in opbouw. Nieuwe appartementen of een woonwijk? In de verte kregen we de grote windmolens te zien die op de grens van Bekkevoort en Halen langs de snelweg staan. Terwijl ik even halt hield kwamen er nog zes marathonrijders voorbij, de meesten alleen op pad. Meteen mijn jasje uitgedaan, want na een frisse ochtend werd het tijdens het rijden toch behoorlijk warm. Na 8 km diende de eerste echt stevige klim zich aan, gevolgd door een leuke afdaling in een holle weg om uit te komen aan een elektriciteitstoren, ik gok aan de Papenbroekstraat in Webbekom. De plek kwam me bekend voor uit eerdere tochten. Drie andere bikers reden voorbij.
Een assenweg leidde me voorbij het kapelletje van Onze-Lieve-Vrouw van het Grotteke, een beeldje onder een uitstekende rots in deze holle weg. Even verder ging het naar rechts een smal paadje in. Het tellertje verhoogde met 8 bikers. Achtereenvolgens voerde een assenweg, een holle weg, een smal paadje en een kasseistrook in de richting van de windmolens aan onze linkerkant. In dit mooie landschap bereden we zo een stukje van het Mierenbergwandelpad. Het tellertje klokte 13 km af, de klok 9.50 u en het aantal bikers verhoogde nog eens met twee. Een dikke kilometer later volgde een zware klim in een holle weg en reden we op de hoogvlakte met de windmolens. Meteen werd het duidelijk dat ik een mengeling van de toertochten van MTB Kelberg (Diest) en MTB@Bekkevoort van 5 augustus aan het rijden was. Een kiezelpad voerde me doorheen de boomgaarden recht naar de snelweg waar nog twee andere deelnemers passeerden. De snelweg over via een brug voor landbouwverkeer om de beboste Struikstraat in te rijden en te klimmen tot aan de voet van één van de windmolens die ferm hoog zijn wanneer gezien in kikkerperspectief. Tot 19 km voerden assenwegen me over de hoogvlakte tussen de appel- en perengaarden, tot zelfs een akker met druivelaars toe. De doortocht van de fruitboomgaarden werd afgesloten met een plezante afdaling in een mooie holle weg tot in de Hagelandstraat op de grens met Loksbergen (Halen) en meteen de grens tussen de provincies Vlaams-Brabant en Limburg. Ook de mannen uit Bekkevoort stuurden hun toertocht over deze weg. In Loksbergen liggen namelijk een aantal prachtige holle wegen, uitgesneden in de Kluisberg, Molenberg en Mettenberg. Ter hoogte van een kapelletje in de Hagelandstraat staken twee mannen voorbij. Ik vermoedde dat het dadelijk linksaf zou gaan en dat bleek te kloppen. We werden er de woeste holle weg met rotspartijen en luchtwortels in gestuurd, wat garant stond voor een meer dan stevige klim. Spijtig genoeg lag het trio autobanden nog steeds in de kant. Nestbevuilers! De beklimming werd beloond met een lekker lange snelle afdaling doorheen een volgende holle weg om samen met drie andere marathonrijders een straat te bereiken. Er volgde een holle kiezelweg op en af. Tijdens de toer vanuit Bekkevoort kwam ik hier Bruce Wayne tegen en ik vroeg me af hoe groot de kans was dat hij hier nu ook zou passeren. Geen Bruce deze keer, alhoewel ik achteraf las dat hij ook was komen rijden!
De brug onder de snelweg door, een plek die ik nu zo stilaan begin te kennen. Bekkevoort had hier een splitsing. Nabij de plek waar Kevin en Shana werden vermoord met op de achtergrond een in het groen verstopte helihaven aan de rand van het industrieterrein van Webbekom en in de buurt van de afrit Halen. Twee andere bikers reden er achteloos voorbij. Even verder diende zich de eerste bevoorrading aan onder een tentje na 24 km op een assenweg aan een boerderij in Webbekom. Vermits de inschrijving voor de marathon om halftien stopte, waren de bikers die er toekwamen de laatste passanten. Er was daar keuze genoeg uit bananen, appelsienen, wafels, koeken en frangipane, water en zoete sportdrank. Een United Biker (Beny) kwam lunchpakketten brengen voor de medewerkers en wist te vertellen dat een deelnemer na een val met een gebroken sleutelbeen was afgevoerd. Na de stop werd de volle maag op de proef gesteld met een stevige klim over een smalle track van overwoekerd beton naast een aan het zicht onttrokken industriezone. Een mooie afdaling in een holle weg voerde me terug tot aan het Webbekoms Broek ter hoogte van een visvijver. Een betonpad over de dijk bracht de deelnemers langsheen het mooi groene natuurgebied wat niet ver van de snelweg blijkt te liggen. Op een kort stukje langsheen een grote baan even halt gehouden aan een bord naast een kapelletje dat herinnert aan Gusta, een vrouw die een aanval van de Duitsers op de zogenaamde Villa op de Sint-Jansberg in Zelem overleefde (1944). Haar vader, verzetsstrijder, overleefde de aanval niet. Gusta keerde weer vanuit een concentratiekamp. Ze overleed op 11 maart 2007. Gusta stond er op een foto met de kinderen van de plaatselijke lagere school die een project maakten over haar beproevingen tijdens de oorlog. Het verhaal van Gusta kan je samen met andere wetenswaardigheden over de omgeving van de Sint-Jansberg hier lezen! 27 km en één snelle biker.
Vanaf hier werd de toer voor mij dubbel interessant omdat ik onbetreden paden op ging in een voor mij totaal onbekende streek, ingeleid met een assenweg door de velden die me naar een mooi stuk woest dennenbos leidde. Asfaltbaantjes voorbij mooi gelegen villas van meer gefortuneerde mensen op de flanken van een zachte helling leidden tot smalle lange tracks door de velden, door bomen omzoomd. Een bord leerde me dat ik door de Vallei van de Zwarte Beek reed. Na 31 km omstreeks 11.00 u in het gezelschap van 5 bikers. Ik deelde er het bospad met groepjes paardenkoetsen voor wie daar ook een parcours was uitgezet. Geduld geoefend en voorzichtig ingehaald om geen paarden aan het schrikken te brengen. In A zeggen ze dat t stad van iedereen is (de rest is parking) en hetzelfde geldt voor de bossen! Kort erna trof ik een splitsing waar de 25 km apart ging. Dus was ik weer op het gemeenschappelijke parcours. Na een veldweg volgde op 33,5 km de plek waar aan een volgende splitsing de 104 km de andere routes verliet. Ik stond aan de rand van een woonwijk van Zelem. Wijselijk geopteerd voor de toer van 84 km en dus naar links. Tot 37 km kon ik mn hart ophalen op de plezante wegeltjes op en af door elkaar opeenvolgende stukken bos, afgewisseld met korte stukjes veldweg. Ook hier deelde ik het pad met paardenkoetsen en twee voorbijstekende bikers. Op sommige plekken lag de ondergrond er behoorlijk zanderig bij. Na dit bosrijke intermezzo kwam ik uit in de Galgenbergstraat en volgden een paar asfaltbaantjes waar nog enkele koetsen reden. Een zandpad voerde mij dan tot de grens met Meldert (Lummen) midden de velden en op bijna 39 km van de start. 11.45 u. Van daar reden we op een gele vaste route doorheen een bosrijk gebied, volgens een klein plakkaatje boven één van de pijltjes een verbindingsweg met routes in Diest. Na 41 km bereikte ik omstreeks de middag de tweede bevoorrading. Met eenzelfde uitgebreid aanbod en de aanwezigheid van wcs en plaszuil met de uitdrukkelijke schriftelijke vraag van niet tegen de afsluiting te wateren! Toen ik me daar tegoed stond te doen aan fruit en koeken arriveerde daar een oude bekende. Het was lang geleden dat ik Sik nog in levenden lijve gezien had. Hij volgde de langste route en wist me te vertellen dat hij een 30 km in het gezelschap van rubber-12 gereden had tot waar de 104 km apart ging.
Na een babbeltje samen op weg, maar lang heb ik hem niet kunnen volgen. Aan de eerste fikse kuitenbijter moest ik al snel terrein prijsgeven. Vanaf 45 km kregen we een twee tot drie kilometer lange track doorheen een groot bos voor de wielen tot aan het zogenaamde Steenkot in Lummen, een voormalige ijzerzandsteengroeve. Ik denk dat de kerk van Zichem met zulke stenen gebouwd is, vandaar haar roestige uitzicht. Gedurende anderhalve kilometer volgden de voor mij lastige klimmetjes en afdalingen over de stevige pukkels van dit Steenkot terwijl de acht bikers die me er passeerden schijnbaar zonder moeite overal boven raakten. Er volgden mooie tracks en de passage over het terrein van de grote boomkwekerij, ik vermoed op de grens met Schaffen. Er loopt een vaste route over de dreven in dit domein en het was niet de eerste keer dat ik er reed. De mannen van MTB Kelberg-Diest stuurden hun toer van 10 juni ook over het Steenkot en de boomkwekerij. Tot 47,5 km volgden leuke singletracks in een dennenbos om uit te komen aan het voetbalveld van de Heuvelboys. Tot 49 km reden we door delen van de boomkwekerij, afgewisseld met brede paden naast maïsvelden om dan de bossen in te duiken over een stukje van het Kelbergen-wandelpad over een charmant smal hol wegeltje tussen het groen. Een zweefvliegtuig boven de boomkruinen wees op de nabijheid van het vliegveld van Schaffen. Een knap gelegen veldweg tussen groen en bomen bracht me daarna tot aan een druk kruispunt van wegen op de grens met Engsbergen-Tessenderlo. De Kelbergers stuurden ons ook langs daar en ik was er toen met de auto op weg naar de start gepasseerd. 52 km. Anderhalve kilometer asfaltbaantjes leidden naar een volgend bos waarlangs we de mooie loofbossen van het Natuurdomein Dassenaarde bereikten om de onverharde Asdonkstraat in te slaan. Hier in de buurt staat het zogenaamde Bolhuis, de oudste boerderij van Molenstede. Laatst was er op tv een interview van iemand die naast een wegwijzer naar Het Bolhuis stond, maar ik weet niet meer in welke context. Een verharde weg leidde naast mooie bossen met diep ingesneden grachten en waterpoelen, beschermd door Natuurpunt. Een zanderig klimmetje over wortels leidde me voorbij een kapelletje op een heuveltop om na 56 km een splitsing te treffen tussen de 23-30 km en de andere routes. Tijdens dit traject toch nog drie bikers gespot.
Er volgden enkele voor mij onmogelijke klimmetjes in het bos, dus even te voet, om daarna tot 59 km te kunnen genieten van mooie bospaden en tracks in de buurt van de Eikelenberg in Molenstede-Diest. Het parcours diende er wel gedeeld te worden met groepjes wandelaars wiens route hier op sommige stukken samenviel met de toertocht. Na een volgende splitsing dook ik de mooie bossen in ter hoogte van Restaurant Katsenberg. Ook hier nog wandelaars op de leuke paden door de loofbossen en tracks waarvan we tot ruim 63 km konden genieten. We reden zelfs voorbij de parkeerweide voor de wandelaars. 13.35 u. Ter hoogte van Camping De Vijvers in Averbode staken me nog twee late bikers voorbij. Ook hier veel beweging van mensen op zondagse uitstap. Omstreeks 64 km reed ik op tracks tussen de bomen omheen een grote zandvlakte op een plek die Vossenhol heet. De bikers binnen de draadafsluiting, de wandelaars van de tocht er buiten. Ook hier was een parkeerplek voor dagjesmensen. Ik bemerkte mensen aan een klein gebouw tussen de bomen op een heuveltop. Het bleek een kapel te zijn. Verderop nog een kapelletje. Mijn eurocent begon te vallen. Zo veel heiligdommen dicht bij elkaar kon alleen betekenen dat we op het terrein van de abdij van Averbode reden! En dan kreeg ik de indrukwekkende toren te zien. Aan de voet van de abdij, naast de toegang tot het parkeerterrein, trof ik de derde bevoorrading op 65 km. Daar stonden dezelfde helpers van aan de eerste stop. De twee bikers die me daarnet hadden ingehaald waren er nog. Ik meende dat ik ze al eerder gezien had, dus waarschijnlijk reden ze de 104 km. De jongste van de twee deed zich tegoed aan de chocomousse. Want zelfs dat was er op de stops te eten! En ze keken al uit naar de beloofde braadworst bij aankomst. Er kwam nog een derde rijder toe en dat was de laatste deelnemer die ik te zien kreeg. 14.00 u.
Er volgden mooie paden door de Averboodse bossen met op 67 km een voor mij onmogelijke klim waar de derde biker van daarnet gezwind naar boven reed. Voor mij was dat na 67 km niet denkbaar. En zo zou ik weer als laatste arriveren. Zoals te verwachten volgde al snel een steile afdaling over een poederdroge track doorheen het dennenbos welke uitkwam in een straat. Dit alles over een rode vaste route om op 68 km het grondgebied van Scherpenheuvel-Zichem te bereiken. Zichemse straten leidden naar een veldweg en singletrack door de bossen. Hier nog eens de wandelroute, maar nu als tegenligger, doch ik kreeg er maar één late wandelaar te zien. Omstreeks 70 km brachten bospaden me voorbij buitenhuisjes in alle maten en soorten. Tot 73 km reden we over de Oude Mechelsebaan in Scherpenheuvel-Zichem met geregeld enkele lussen in de bossen erlangs. Met enkele klimmetjes over een paar uit de kluiten gewassen pukkels. Nog meer buitenhuisjes en een stukje over het Testelt-wandelpad. Tot 75 km reden we dan inderdaad een stukje door de meer bewoonde wereld van Testelt (Scherpenheuvel-Zichem). Afgesloten met een zware asfaltklim, overgaand in een kasseiwegel naar een bos toe, gevolgd door een afdaling over een riskant want gehavend paadje op de spoorwegberm naar een overweg toe. Daar had ik nog al gereden, want het bord voor de vaste route uit het MTB Netwerk De Merode had ik al eens gezien. Aan de Wijngaardstraat (assenweg) in Scherpenheuvel. Even opgezocht in mijn geschiedenis (handig die zoekfunctie)! De 3-Action-Classic van Wolfsdonk Oep Wiele (Langdorp) passeerde hier op 20 mei. De toertocht waarna sommigen hun auto niet meer terugvonden op de vele parkeerweides! Maar mij hadden ze niet bij de lurf! Ik kijk altijd naar de straatnaam!
In Testelt ging het een brugje (over de Demer?) over en door een bos met buitenverblijven (77 km) om via een aantal woonstraten uit te komen op de grote baan door het centrum van Zichem nabij de kerk (79 km). Er volgde een stevige klim over een kiezelpad vol stenen onder de bomen, gevolgd door een hobbelig graspaadje om uit te komen op een verhard fietspad dat door een bos liep. Dat leidde naar een rare brug over de Demer ter hoogte van een grote watertoren (geen watertoren, maar de Maagdentoren in Zichem) in restauratie. Gedurende ettelijke kilometers reden we op een assenweg naast de oever van de Demer. Ik begon ongerust te worden omdat ik al een hele tijd geen pijlen meer gezien had. Toch nergens een zijwegeltje gemist? Oef, daar stond dan toch een pijltje eenzaam op een stokje te wezen! Het jaagpad naderde een spoorlijn en links stonden villas tegen een bosrijke helling geplakt! Verdikke, door die villawijk hadden de Kelbergers ons ook gestuurd! Meer bepaald het Grasbos in Molenstede. Een door wielertoeristen fel bezochte plek om er de helling op en af te rijden! Profrenner Serguei Ivanov woont daar, vandaar de belangstelling. Ik had volgens mn tellertje 85 km in de benen, dus het kon niet ver meer zijn! Ik begon ook moe te worden, dus er mocht zo stilaan een einde aan komen!
De spoorwegovergang over en een kleine jongen begroet die me van op zijn fiets gadesloeg toen ik me even aan de kant had gezet. Daarna een klimmetje om via een brug nogmaals het spoor te kruisen. Rechtsaf een weinig gebruikt asfaltbaantje op dat aan de voet van de heuvel van Grasbos ligt tussen de bomen op de helling en het spoor. Dat pad gaat over in een smalle track tussen weelderig struikgewas. Ik meen dat er zelfs een vaste route loopt (dat blijkt niet zo te zijn). Ik kwam toe in een holle weg en er volgde nog een stevige klim in het bos die me het restje energie dat ik nog had kostte. Deze plek heet niet voor niks Het Hellegat! Maar de omgeving was er prachtig. Uiteindelijk kwam ik weer uit het bos tevoorschijn op een kruispunt van de straat Grasbos met een grotere asfaltbaan. Verdikke, daar hingen geen pijlen meer! Ik herinnerde me vaag dat de toer van MTB Kelberg hier rechtsaf ging. En dat bleek een goede gok. Aan het einde van de straat meende ik vlak boven de grond een pijltje te ontwaren. Dag Jan! Het was een hoopje reeds opgeruimde pijltjes op stokjes! Tegenover een assenweg gespot en als mountainbiker gegokt op onverhard. Dat bleek een juiste keuze. Even verder stond een United Biker als reddende engel op een kruispunt van smalle baantjes die me kon vertellen hoe het verder moest. Rechtsaf en verder zou ik weer pijltjes treffen. Na een straat ging het over een brug de Demer over en kreeg ik het rondpunt aan de straat van het sportcentrum te zien. Na 88 km was ik weer bij af als laatste.
Veel beweging was er niet meer aan het sportcentrum. Er zaten nog twee bikers samen en de man die me als laatste op de helling in Averbode had ingehaald zat met een ferme kuip lichtbruine uit te rusten in de zon. Verder nog een groep helpers die teruggekeerd waren van de bevoorradingen. Binnen wat fris te drinken gehaald. Het polsbandje kon je inruilen voor een broodje met barbecueworst. Er waren nog enkele worsten over, weliswaar reeds koud, maar het broodje heeft me daarom niet minder gesmaakt. Iets eetbaars is altijd welgekomen na zon tocht. Nog even gerust in een lekker warm zonnetje. De verloren materiaalbus die ik onderweg gevonden, opgeraapt en meegevoerd had, afgegeven aan een United Biker mocht de eigenaar er naar informeren. Op de terugweg zoals naar gewoonte even halt gehouden in Scherpenheuvel. Een kaars voor een goed werkjaar. Over Zichem, Geel-Zammel, een stukje Tessenderlo en Westerlo tot in Geel gereden en van daar de snelweg huiswaarts.
Een mooie afwisselende tocht met stukjes die ik zo stilaan begin te herkennen na de toertochten in Waanrode, Bekkevoort, Langdorp en Diest-Kelberg. En andere gebieden waarmee ik voor het eerst kennismaakte met de bike, zoals de Vallei van de Zwarte Beek en de omgeving van Averbode. Organisatie, afpijling, ruime bevoorradingen, bewaakte bikeparking, bikewash (niet gebruikt) en braadworst na afloop allemaal dik in orde! Moe en tevreden weer terug naar huis. Spijtig genoeg viel met deze tocht voor mij ook het doek over de vakantieperiode. Maandag helaas weer op post met als enige troost de herinneringen aan de zomertochten
Lozerbosveldtoertocht (35-40-55 km) van WTC Lozer te Kruishoutem-Lozer op
zaterdag 01-09-2012 (en zondag 02-09-2012).
Vorig jaar was ik er jammer genoeg niet geraakt omdat ik op weg naar huis om mn fiets op te halen in een file terechtkwam en het te laat was om het afsluiten van de inschrijvingen nog te halen! Dus keek ik er al twee jaar naar uit om weer eens naar Kruishoutem-Lozer te komen. En net zoals bij de voorgaande edities was er één zekerheid: mooi weer! Mijn parkeerplekje in de wijk met de witte huizen was deze keer reeds door iemand ingenomen, maar verderop was nog plaats genoeg. Me ingeschreven in het café De Leeuw van Vlaanderen en om 12.15 u kon ik vertrekken! De eerste 2,5 km ging het het dorp uit via enkele straten, servitudes en weidepaadjes. Daarna kregen we al een voorsmaakje van de afsluiter met 600 meter tracks en paadjes door het kasteelpark van de baron. Draaien en keren rond de bomen over paadjes met een bodembedekking van droge bladgrond. Een bordje meldde: 600 m lichtlopend bos, op het einde wacht nog zon kilometer. Inhaalcoëfficiënt: 2 bikers. Via een betonbaantje ging het dan over een assenweg doorheen een privédomein met paardenstallen en weiden. Een keienweg en een asfaltbaantje brachten ons doorheen de schilderachtige omgeving van Zingem met oude huisjes en nieuwe villas. Na 5 km bereikten we het einde van de Gansstraat, met een gans aan de paal van het straatnaambord, aan café-restaurant dOuwe Smisse.
Een leuke track leidde ons naast een reeks knotwilgen tot voorbij een beerputtenfabriek. Een betonfabriek dus. Inhaalcoëfficiënt: 2 bikers. Op 8 km passeerde ik de wiekenloze Huisekoutermolen in Huise (Zingem) waar enkele mannen die bezig waren met onderhoudswerken hun pauze namen. Ik zou niet graag op de ladder gestaan hebben zoals ze daar stond opgesteld in het niets! We reden er door de velden met prachtige vergezichten over deze streek. Even verder keerden we in de Wannegemstraat terug in de richting van waar we kwamen en konden we de molen nog eens zien staan. Een bord in een voortuin riep op om naar een feest te komen waarvan de opbrengst bedoeld was om de molen in stand te kunnen houden. De mensen die daar wonen hebben een prachtig uitzicht over de streek. Even verder bereikten we het mooie centrum rond de kerk van Huise en reden voorbij een gloednieuw rustoord achter een (voormalig) klooster. Een deel van de kloostermuur was voor de bouw ervan neergehaald. Ik herinner me de vroegere bouwwerken. Toen kwamen we er toe van de andere kant, wat me deed vermoeden dat de richting van de toer voor een deel omgekeerd was in vergelijking met vroeger.
De betontegels van het Wilgenpad brachten me naast knotwilgen naar een plek met enkele huizen aan de rand van een bewoonde kern van Zingem. Een kasseiwegeltje, een kerkwegel met betonnen tegels en een betonnen fietspad voerden me daarna tot aan een gloednieuwe fietstunnel onder de baan van Oudenaarde naar Gent. Net voor de tunnel ging het voor ons rechtsaf en even naast die baan tot aan de Bekemolen op de grens met Mullem (Oudenaarde). Om 13.00 u stonden hier ook exact 13 km op mn tellertje. Een kerkwegel tussen de bomen en langsheen een groene vallei met paardenweiden leidde dan naar het centrum van Mullem. Daar zijn de pittoreske oude gerestaureerde huizen in dezelfde kleuren geschilderd. Een plek als op een postkaart uit verre oorden. Een paadje voerde voorbij een stokoude hoeve die ik me nog van een eerdere editie kon herinneren. Ik ben eens tot op de binnenplaats gereden. Alles was er verlaten en onbewoond. Het zou ook niet meer voldoen aan de gewoontes van deze tijd. Het vervallen gebouw stond langsheen het Prinsenhof, een straat in Zingem. Terwijl ik er even halt hield staken 6 bikers me voorbij. 15,5 km.
Vanaf de graspaadjes die we rond Huise bereden konden we in de verte de kerk zien staan. 17 km en 1 medebiker op mn pad. Na 19 km passeerden we de kerk in het rustige Lede over Lededorp in Wannegem-Lede. Kerkwegels en graspaden voerden me dan over Zingem en Mullem. Er waren toch nog latere vertrekkers, want ik deelde het parcours met 8 andere rijders. Na een brede veldweg was het een heel eind dokkeren over een oude kasseiweg die Doorn genoemd was. Daarna sloegen we links een kerkwegel in. De herinnering van twee jaren geleden zat nog precies in mn geheugen, want ik meende dat ik dra de eerste bevoorrading zou treffen en dat bleek te kloppen. Ze kwam op 27 km na de start. Zoals de vorige jaren was de bevoorrading eerder een buffet met bananen en appelsienen, rozijnen, koeken en cake in allerlei soorten, tot potjes yoghurt toe! Er was sportdrank en fris gekoeld water om te drinken. Er was nog redelijk wat beweging aan de stop en er kwamen nog groepen toe. Dezelfde man als de vorige jaren nam er de afscheurstrookjes van uw inschrijfkaart in ontvangst. Er stond een redelijke delegatie van bikers die zich de Zewieties noemen. Ik heb ooit de verklaring van deze bizarre naam op hun site gelezen. Rustig de tijd genomen aan de stop en om 14.25 u weer op weg.
Een stevig klimmende kerkwegel tussen bomen en dicht struikgewas, onmiddellijk na de stop, bracht enkele hoogtemeters in deze tocht. Twee tragere klimmers veroorzaakten er een kleine file. Het paadje kwam uit op een asfaltbaan naast een kapelletje. Dit jaar in april reed ik een toertocht vanuit Zulte en die passeerde hier ook. Verder klimmend op een smal paadje doorheen het gras kwamen we op de Huisepontweg om linksaf naast een privaat kasteeldomein de Schietsjampettermolen van Kruishoutem te bereiken. Deze plek is bekend uit de Ronde van Vlaanderen die hier passeert. Aan de molen troffen we op 29 km de splitsing tussen enerzijds de 35 km naar rechts en de 40-50 km naar links. Een biker en een bikend koppel kozen mee voor de langste routes en doken mee een smalle servitude ter breedte van een stuur tussen hagen in. Na een lastiger hobbelig graspaadje ging het even langsheen een grote baan om een fikse klim doorheen het gras te moeten aanvatten. Inhaalcoëfficiënt: 5 bikers. Op 33,5 km kwam dan in Wannegem de splitsing tussen de routes van 40 en van 50 km.
Paden door de velden leidden me tot aan een sinds jaar en dag verlaten hoeve. Bij mn eerste deelname stond een half ingevallen loods nog vol oud landbouwgetuig dat het jaar nadien allemaal opgeruimd was. Ook hier eens tot op de binnenkoer gereden. Het woonhuis ziet er nog vrij behoorlijk uit. Indien ik gefortuneerd was, ik kocht het zaakje op en maakte er een buitenverblijf van. Rust, stilte en mooie vergezichten gegarandeerd. En elk jaar een toertocht die passeerde! Even verder kwamen we uit op een plek waar de Karmstraat in Wortegem-Petegem overgaat in de Ooikestraat in Nokere (Kruishoutem). Genoteerd voor het geval me een onverwacht fortuin in de schoot geworpen zou worden! Een groepje van vier en een aanzienlijk ploegje van zeven komen er voorbij wanneer ik even halt houd. Een stukje net aangelegde asfalt brengen me doorheen de Mottestraat en de Turkstraat. Men had er één straat van kunnen maken: de Turk krijgt Mottestraat. De rustige straten leiden naar een prachtig stukje privaat bos dat op een helling gelegen is met even verder een villa. Ik dook de Koninginnestraat in voor een leuke afdaling die overgaat in een keienpad. Een mooie veldweg bracht me dan verder naar beneden in de richting van een mooi huis met in blauw en geel geschilderde luiken in een groen aangelegd domein.
Rechtsaf kreeg ik bikers tegen die me daarstraks hadden ingehaald. De reden was al snel duidelijk. Even verder kwam na 39 km de tweede bevoorrading op een stukje door hagen omzoomde weide. Een hoopje redelijk verse keutels toonde aan dat de bewoner, een schaap of een geit, zijn weide tijdelijk werd ontzegd! Dames en heren stonden er met hetzelfde aanbod als aan de eerste stop en ook hier had men wat last van de wespen die in de blakende zon op het zoete lekkers afkwamen. Ook de wielertoeristen hadden hier een pauzeplaats. Vandaar dat wij even op onze stappen dienden terug te keren om weer langsheen het huis met de mooi geschilderde luiken te rijden. 15.00 u. De Vijverdamstraat leidde me langsheen een kasteel dat door vijvers werd omringd. Een man stond er fotos te maken van deze mooie plek. Voor mij volgde een bosklim langsheen enkele domeinen met statige huizen en lekker onder de bomen. Boven kwam ik uit op een grotere baan aan een voetbalveld en een huis. Daar hing net zoals twee jaar geleden het dekbed nog in vol ornaat uit de venster op de eerste verdieping. Ofwel woont daar een stinkerd, ofwel iemand die laat uit zn nest komt!
De straat voerde me tot in het prachtige Nokere. Het parcours even verlaten en de kasseiweg richting centrum af gebold om deze nadien weer te beklimmen. 41,75 km. Bij mn eerste deelname enkele jaren geleden stond de tweede stop er achter de kerk. Naast een huis, ik dacht het cultureel centrum, een smal paadje in dat overgaat in een veldpaadje en kerkwegel. Om straten te bereiken die luisteren naar bizarre namen zoals Lindeknokstraat en Nokeregat. Daar reden we voorbij zeker drie oude hoeven die in verbouwing waren. 44 km. Daarna ging het even door een woonwijk en over een fel afdalend graspaadje. Vanaf een betonbaantje konden we op 47 km genieten van prachtige vergezichten. Een kilometer verder volgde de kruising van een grote baan ter hoogte van een kasteeltje met park om deze even te moeten volgen en tegenover een volgende kasteelpoort een graspad in te rijden. Via deze baan was ik daarstraks naar Kruishoutem gereden en had ik toen al bikers opgemorken. Ook de tocht vanuit Zulte kwam hier voorbij.
Op 51 km bereikte ik weer de plek waar ik kort na de start uit het kasteelpark was gekomen en ons de bijkomende kilometer bos beloofd was. Goed dat ik er stond, want een biker volgde eerst de asfaltbaan om op zijn stappen terug te keren en dan de pijl te willen volgen die diende voor het begin van de toer, in plaats van het graspaadje links van het lint in te slaan. Eens het graspaadje achter de rug doken we het kasteelbos in over de paden en tracks tussen de bomen. Hier lagen nog een paar verloren gelopen modderstroken zodat het wat laveren was om de proper gebleven fiets ook proper te houden! We reden zelfs tot vlak voorbij het kasteel over de oprijlaan uit grind. Dan toch een baron die mountainbikers goed gezind is en zijn domein openstelt voor de bikers uit Lozer in plaats van iedereen die in de buurt van zijn stulpje komt te weren. Na 53 km verlieten we het domein via een veldweg om via een stukje asfalt rechtsaf het Lozerbos in te rijden. Daar liepen ook joggers en wandelaars rond. Jammer genoeg werden twee bredere paden recht op recht bereden, terwijl links en rechts kleinere paadjes op en neer elke biker deden watertanden. Want in het Lozerbos zitten hier en daar wel wat hoogteverschillen. Net zoals na de start stonden er op de drukkere punten enkele seingevers om ons over te helpen tot in het bos tegenover de Leeuw Van Vlaanderen. Daar liepen links en rechts van de centrale dreef nog een paar plezante singletracks met enkele bulten en putten om tenslotte via een wortelpaadje naast een afsluiting de finish te bereiken na zon 55 km. Bikewash overbodig wegens fiets niet vuil.
Er is nog een reden waarom ik zo graag naar hier kom. De après is op een zonnig grasveld achter De Leeuw van Vlaanderen in de figuurlijke schaduw van de kerktoren. Een Rodenbach van het vat voor 1 euro en aan de inschrijvingskaart een strookje voor een broodje braadworst. Aangeboden door twee vriendelijke dames. Voor 2,50 euro heb ik nog een tweede braadworst verorberd en doorgespoeld met nog een Rodenbach. Me onder de tent in de schaduw gezet met zicht op de bonte bende rijders die van de zon genoot. En aan de afvoer van lege glazen te zien zat niemand droog! Zelfs de kinderen waren mee ingeschakeld tijdens het laatste weekend van de grote vakantie. Die weide in de zon met eten en drinken is een plek waar men hoopt dat de tijd stil zou blijven staan. Maar het slaan van de kerkklok toonde dat dit maar ijdele hoop was. Ik had koud water in de douchewagen, maar ik vermoed dat de gasfles al afgekoppeld was. Stond daar vroeger trouwens geen vaste barak met douches? Met mooie fotos binnenin? Zo kon ik in ieder geval proper de lange terugweg naar huis aanvatten.
Deze toer is er eentje met redelijk wat asfalt, maar het gebruik van de vele kerkwegels geeft er een speciaal accent aan en men rijdt door een prachtige streek. Ik kom elk jaar graag weer terug naar hier en al die keren was het prachtig weer.
22 kinderen uit een school in Lommel en een school in Heverlee, 2 buschauffeurs en 4 begeleiders sterven nadat een bus tegen een tunnelwand botst in Zwitserland...
Categorieën
tot de 6de Bike Nightride De Papegaai
Welkom
StrammerMax's newsflashke
Volgende toertochten
Mijn keuze:
(blauw maakt meeste kans)
zondag 03/03/2013:
Kalmthout Van Trier-Bosduin-classic (30-45 km)
zondag 10/03/2013:
Sint-Gillis-Dendermonde (35-55 km)
vrijdag 15/03/2013:
Hoogerheide (NL) nightride (19.00-21.00 u) (37 km)
zondag 17/03/2013:
Roosendaal (NL) City-mtb-tocht Kaaimannen (29-38 km)
zaterdag 23/03/2013:
Esbeek (NL) nightride (19.00-21.00 u) 10de Lichtjestocht (35 km)
zondag 31/03/2013:
Olen (15-30-50 km) of Olmen (26-32-45 km)
maandag 01/04/2013:
Zele (30-40-60 km)
zaterdag 06/04/2013:
Zulte (45-60 km)
zondag 07/04/2013:
Vessem (NL) (25-35-50 km) of Valkenswaard (NL) (25-45 km) of Sinaai (28-40-50 km)
vrijdag 12/04/2013:
Borchtlombeek-Roosdaal nightride (18.30-20.30 u) (25 km)
zaterdag 13/04/2013:
Rillaar nightride (15.00-21.00 u) (26-36-43-62 km)
zondag 14/04/2013:
Rillaar (27-42-57-78 km) of Poederlee (25-45-55 km) of Meise (32 km) of Waasmunster (35-45-55 km)
zaterdag 20/04/2013:
Gentbrugge (20-25-35-50 km)
zondag 21/04/2013:
Tangissart (Court-Saint-Etienne) (14-31-51-70 km) of Lasne (10-20-40 km) of Lot (35-55 km) of Haacht (30-40-50 km) of Dessel (25-40 km) of Nieuwkerken-Waas (32-54 km) of Sint-Truiden (28-45 km)
zondag 28/04/2013:
Opwijk (15-30-50-80-100 km) of Aarschot (15-25-35-40-65 km) of Borgloon (10-20-30-40 km)
dinsdag 30/04/2013:
Overmere nightride (18.00-20.30 u) (30-50 km)
woensdag 01/05/2013:
Deurne-Diest (26-36-48-65 km)
vrijdag 03/05/2013:
Sint-Niklaas nightride (17.00-21.00 u) (35-56 km)
zaterdag 04/05/2013:
Maria-Aalter (25-45-55 km)
zondag 05/05/2013:
Leernes (20-35-50 km) of Hulshout (28-48-68 km) of Tilburg (NL) (25-40-55 km)
zondag 09/05/2013:
Mont-Saint-Guibert (25-30-50-65 km) of Wechelderzande (15-27-43-53 km) of Londerzeel (18-32-42-52 km)
zaterdag 11/05/2013:
Stekene (18-35-50-55-60 km)
zondag 12/05/2013:
Overijse (25-35-50-60-65 km) of Herselt (20-30-40 km) of Vlimmeren (40-25 km)
zaterdag 18/05/2013:
Chassepierre (TT van Izel met GPS)
zondag 19/05/2013:
Robelmont (10-25-33-47-60 km)
maandag 20/05/2013:
Harinsart (22-37-42-53 km)
zondag 02/06/2013:
Mont-Saint-Guibert VTT des Hayeffes (15-21-23-36-57 km) of Langdorp (25-40 km) of Oostmalle (29-45 km) of Lommel (25-40 km)
zondag 09/06/2013:
Schaffen-Diest (26-30-41-60 km)
zondag 16/06/2013:
Chaumont-Gistoux (10-30-45 km) of Mol (25-40 km) of Buizingen (30-45-55 km) of Waanrode (24-34-44-64-84 km) of Zemst-Laar (29-37-51-63 km) of Zele (30-48 km)
vrijdag 21/06/2013:
Kalken nightride 17.00 - 21.00 u (30-40-50 km)
zondag 23/06/2013:
Baisy-Thy (12-25-35-45-60 km) of Grobbendonk (20-40-60 km) of Lummen (15-25-45-60 km) of Libin (25-50-100 km) of Kalken (25-40-60 km) of Zele (40-55 km)
zaterdag 29/06/2013:
Maria-Aalter (30-50 km)
zondag 30/06/2013:
Sint-Job-in-'t-Goor (15-25-45 km) of Halle (35-50-85 km) of Redu (20-32-45-55 km)
zondag 07/07/2013:
Oud-Heverlee Meerdael-classic (30-45-62-75-100 km) of Booischot (20-40-60 km) of Lommel-Kattenbos (12-20-30-40-60 km)
zaterdag 13/07/2013:
Pepingen (30-45 km)
zondag 14/07/2013:
Bekkevoort Hagelandse Pijl (20-42-55-70 km) of Hamont-Lo (22-38-45 km)
vrijdag 19/07/2013:
Herfelingen avond- en nightride Waanzinnig Weekend (30-50 km) start: 18.00-22.00 u
zaterdag 20/07/2013:
Zwalm (15-25-40-60 km)
zondag 21/07/2013:
Wijgmaal (25-45-65 km) of Mol (15-24-43-62 km) of Waasmunster (30-40-50 km)
zaterdag 27/07/2013:
Sint-Jan-in-Eremo (30-50-60 km)
zondag 28/07/2013:
Droeshout-Opwijk Boerenbike (30-40-50-60 km) Lichtaart (12-24-48-60 km) of Roosdaal (25-50 km)
vrijdag 02/08/2013:
Maarheeze (NL) Bij de Mijl vertrek: 13.30-16.00 u (24-48 km)
zaterdag 03/08/2013:
Oosterzele Rochustochten (25-35-50 km) of Wiekevorst (25-40 km)
zondag 04/08/2013:
Bekkevoort (15-25-40-50-65 km) of Lille (20-40-60-80 km) of Hamme (32-45 km) of Sinaai (28-40-50 km)
vrijdag 09/08/2013:
Vlezenbeek nightride: 18.00 - 22.00 u (35 km)
zaterdag 10/08/2013:
Knesselare (15-30-55-70 km) of Eeklo (25-40-55 km)
zondag 11/08/2013:
Vlezenbeek (35-50-80 km) of Diest (25-45 km) of Grobbendonk (30-45 km) of Bergen-Op-Zoom (NL) (25-45 km)
donderdag 15/08/2013:
Awenne (28-38-55-72 km) of Herk-De-Stad (25-35-45 km) of Haasrode (18-32-45-55-65 km)
vrijdag 16/08/2013:
Arville nightride: 18.30 - 22.00 u (15-25 km)
zaterdag 17/08/2013:
Aarschot Forest Marathon (Bekaflaan) (25-45-65-85 km)
zondag 18/08/2013:
Erneuville (15-25-35-45-60-75 km) of Aarschot Forest Marathon (Bekaflaan) (25-45-65 km) of Halle-Zoersel (15-25-45-60 km) of Beringen (25-45 km) of Lennik (25-45-55 km)
zaterdag 24/08/2013:
Herzele (15-30-50 km)
zondag 25/08/2013:
Opoeteren Oeterdalmarathon (20-40-75-100-115 km) of Kasterlee (18-25-40-70-100 km) of Anderlues Transsambrienne (20-35-50-65-85 km) of Tielt-Winge Hagelandse Heuvels (25-45-65-95 km) of Villers-La-Ville (15-25-40-60 km) Er is vandaag ook Houffalize Houffamarathon (50-70-100-120 km)
vrijdag 30/08/2013:
Stabroek (15-30-45 km) afgelast!!!
zaterdag 31/08/2013:
Kruishoutem-Lozer Lozerbosveldtoertocht (35-40-55 km)
zondag 01/09/2013:
Diest Marathon van de Demervallei (23-40-62-84-103 km) of Olloy-Sur-Viroin (25-35-45-55-65-85-100 km) of Sint-Gillis-Waas Waasland Bike Marathon (30-60-90-120 km) of Gierle-Lille (25-45 km) of Kruishoutem-Lozer Lozerbosveldtoertocht (35-40-55 km)