Archief

Wat zijn jouw hobby's?
Wat zeg je, geen te hebben?

Dat is toch niet mogelijk? Waarmee vul jij je tijd dan wel?

Ja, een vragenkluwen dat één geheel vormt!
Jij weet in de winter niet wat gedaan en voor mij is het omgekeerd. 
Wat doe ik vandaag eerst als mijn gezondheid mee wilt?  
Maar die zit een beetje op een verkeerd spoor.

Verlangen naar de zomer is niet de oplossing, enkel rusten en rustig blijven, zijn dat.
Wat over blijft moet gedoseerd worden en dan lukt het wel een beetje.

http://keep-on-runner-luc.skynetblogs.be/tag/rusten

Mijn verbeelding gaat op hol.
Toen ik vroeger les gaf in Afrika kreeg ik als bijnaam, 'l'homme seul'.
Dit is niet verandert maar ik voel dat enkel als ik een beetje de zieke toer op ga.
Altijd bezig zijn was en is mijn kenmerk, ook in de winter.
Ik vertel nog wat verder.

Het is opnieuw mottig weer en mijn vrouw is naar een vergadering voor een gezinsdag.
Deze middag zullen we eten gelijk de Heren.

Vroeger schreef ik veel brieven die dan moesten worden gepost.
Nu zijn dat mails die zo maar in het luchtledige stuurt en toch komen ze aan zonder dat ze bij jou van de computer zijn verdwenen.
Je kunt het dus geen verzenden noemen maar door kopiëren. Zelfs foto's gaan dezelfde weg op.
Wij vinden dat heel normaal en staan er zlden of nooit bij stil.
Noem het maar de wonderen van de techniek.

Geloven in inspiratie is iets
Hard je best doen als die niet komt is iets anders.
Met weinig moeite als van zelf de woorden laten vloeien of moeizaam een stuk samen zwoegen.
Zal jij het verschil merken?

De Muze op bezoek hebben, daar verlangt elke schrijver naar.
Toch moet je altijd moeite en inzet opbrengen, muze of niet.

Ze was pril, mooi en fris maar zeker geen pop.
Toch is ze mijn muze niet maar mijn vrouw.
Ik had het bij voorkeur anders verlangt.
Bij een muze ken je geen gebreken. Komen die toch bloot, dan is ze muze af.
Op kunstvlak klikt het niet en ze wil niet poseren.
'Daar heb ik geen tijd voor' zegt ze steeds maar.
Ze is mijn goudklompje, mijn engelbewaarder en mijn minister fan finaciën.
Ze is de ideale vrouw maar als muze heeft ze geen troeven.
Ze staat veel te veel op orde en een kunstenaar regelmatig terecht wijzen kan geen muzeband scheppen.

Toen ontmoette ik mijn muze in de bibliotheek.
Fris mooi en gevat maar ze groeide van mij weg.
De muze is een vrouw zonder fouten.
Of tenminste heb je niet de gelegenheid om die te leren kennen.
Mannen en vrouwen zonder fouten?  Ken jij er?
Van mijn schat heb ik wel een muze foto

maar van mijn ex muze heb ik niets.
Zij zweeft op het lot, dat haar onverwacht laat komen en ook weer gaan.
Een muze neemt beslag van een persoon die gewoonlijk van niets weet maar het weten mag.
Ik zag mijn muze om de drie weken, tenzij ze niet van dienst was.
De bibliotheek verhuisde naar een nieuw gebouw en de uitleenautomaten namen over.
Gelukkig kon ik maar laat een beetje overweg met die uitleen gevallen.
Zo moest ze me telkens komen helpen.
Die ver gedreven onhandigheid met die automaten is nooit gespeeld maar aangeboren.

Ik werd ziek en schilderde een hele tijd niet meer.
Ik kapte geen beelden meer en boetseren viel ook uit de boot.
Nu probeer ik nog elk jaar een groot paneel te creëren maar de rest lukt niet meer.
In het begin tekende ik nog wel maar de inspiratie verdween met de mooie muze.
Als ik in de zomer aan de vijver zit komt ze in de gedaante van een waterjuffer.
Ze zweeft dan boven het water of laat zich drinkend neer tot rakelings boven een nat blad van de waterlelie.
Zo denk ik nog wel eens aan Natasja.

Het is meer dan een jaar geleden dat ik nog naar de bibliotheek ben geweest.
Er liggen hier thuis teveel ongelezen boeken.
Ondertussen gaat tekenen moeizaam en soms pijnlijk.
Handen worden mee oud en raken versleten of reumatisch.
Dan zijn mijn vingers stijf en krakend.

Heb ik veel gewerkt in mijn leven?
Ja, ik denk het wel, al kan je dat moeilijk inschatten.
Alles is ook zo relatief en in perioden.
Nu ben ik in de winter veel ziek. Ziek zijn heeft weinig invloed op de muze.

Het is nu alsof ik een onbekende muze op bezoek heb.
Een woorden- muze met een aangename stem praat als het ware alles rechtstreeks in mijn oor.
Ik durf haar niet te noemen of benoemen.
'Als je dit leest o ongenoemde woorden- muze mag je er gerust naar vragen.'
Onze gesprekken liggen soms heel ver uit mekaar, meestal gehuld in toevalligheid.
Ik zal het niet forceren want dan breekt de ban.
Een muze, dat is de vrijheid zelve.
Als jij het zou willen forceren dan blijft ze weg. Dan ben je muze af.

In oktober en november sloegen ze langs alle kanten rond onze oren met weerspreuken die een harde winter voorspellen.
http://www.weerheerhugowaard.nl/weerspreuken-oktober
Als er niet veel of bijna niets ijstoestanden  meer achter komen dan kunnen we niet spreken van een harde winter hé.

Nu bestaat er hier een spreuk die zegt: 'Blaast Blasius (H. Blasius 3 februari ) op zijn tijd, dan zijn we vlug de winter kwijt'.
Voor woensdag 3 februari is er geen sprake meer van hevige wind.

Wat ik moet doen met een Blasius die voor zijn tijd blaast, weet ik niet.
Vroeger werden de weerspreuken geïnterpreteerd naar de datum.
De spreuk gold enkel voor de dag zelf.
Als wij ook enkel 3 februari nemen dan kunnen we nog ijzel vorst en sneeuw verwachten tot een vol eind in maart.

Als dat onheil ons niet overkomt dat kunnen we daaruit besluiten dat we de spreuk ruimer moeten uitleggen.
Zo kunnen we zeggen 'Waait het sterk eind januari, begin februari, dan is de winter enkel een gril', dus de moeite niet waard.

Besluit: Weerspreuken gelden voor een andere tijd.

Tegenwoordig hebben wij weercomputers, geïnterpreteerd door weermannen en weervrouwen.
Het weer voor de dag daarop is voor meer dan 95% juist voorspeld.
Vanaf de tweede dag kunnen ze er reeds heel ver naast zijn.

Vergeet niet dat ik een tuinman ben die vooral buiten echt leeft.

http://drimble.nl/cultuur/de-woude/510937.html

Soms voel ik mij ook een kluizenaar maar dan tussen  de PC en TV.
Ik weet ook niet of dit de juiste Blasius is maar ik vond die prent zo mooi.
De andere Heiligen die luisteren naar de naam Blasius zijn afgebeeld op die afgelikte prentjes waar jouw ogen beginnen van te trillen.
Tik gewoon H. Blasius in op Google afbeeldingen.

Het eigenaardige, vandaag op 3 februari, het feest van de H. Blasius is;
we krijgen tussen twee relatief warmere dagen, een winterprikje.
Het is gevoelig frisser.
De wind kan enkel heftig zijn als er donder vlagen komen.
De mogelijkheid bestaat dat er dus donder en bliksem bij gemoeid is..
Voor morgen trekt de wind opnieuw aan.
Als blasius grillig is zoals vandaag tussen twee echt winderige dagen, wil dat iets zeggen?
Volgens mij kan het nog alle kanten uit en onzekerheid is troef.

Wie vandaag luistert naar het weerbericht voor morgen die heeft vaste grond onder de voeten.

Ons leeftijdsverschil is18 jaar. Ja achttien jaar is ze jonger dan mij.
Kan je dit indenken dat een meisje van 24 een man van 42 een aanzoek doet.
Na een relatief lange aarzeling en degelijke vrouwelijke argumentering heb ik ja gezegd voor een goed huwelijk.

Ik ben 78 jaar en nog maar eens ziek.
Laat me schuddend lachen als men schertsend zegt: Krakende wagens lopen het langst.
Wie loopt er nu graag naast een krakende en piepende wagen?
Soms wordt zo'n wagen overvloedig gesmeerd en laat dan overal vetplekken achter.

Jij mijn lief, Je bent heel dikwijls het huis uit en ik kan niet meer mee.
Je was er bij toen het verdict van de dokter luidde: Binnen blijven en heel veel rusten maar ook bewegen en drinken.
Hoe rijm je dat allemaal samen?
Reeds drie weken op de sukkel en dan is de fut er helemaal uit hoor.

Ik laveer tussen leeszetel, computer en tv.en wil het uitbreiden naar mijn atelier.
Dat laatste lukt nog niet en toch verveel ik me niet. 
Om de haverklap val ik toch in  slaap waar ik zit;'tukkebollen' is de naam van het voorval.
Zo vliegt de dag toch nog rap voorbij.
De gelijkheid tussen dag en nacht is groot want mijn nachten zijn donker.
Ik bedien me van een zaklamp, zodat de grote lichten niet hoeven.

De tijd die ik op de PC doorbreng vergaat grotendeels in schrijven op mijn blog maar ook in vele kleine stukjes herinnering.
Die probeer ik zo goed en zo kwaad als het gaat tot leesbare proza te zwoegen.
Ik denk niet dat ik die vele stukjes ooit samen breng.
Herlezen en soms herwerken zijn voor mij leuke bezigheden.
Telkens een half uur is ruim voldoende. Zo val ik wel eens lezend in slaap.
Dit gebeurt nooit aan de PC maar wel bij het TV kijken.

Voor de jaarvergadering van Velt op vrijdag  en deze  van de kunstkring, nu zondag heb ik me voor beiden afgemeld.
Ik blijf lid bij beiden, zo lang ik enigzins kan.

Onze modem heeft het laten schieten zodat we drie dagen niet meer op het internet konden.
Dus in drie geen nieuws, geen mails, niets.
Ik kon nog op mijn documenten en op mijn afbeeldingen.
De technieker is geweest en heeft de modem vervangen.
Ligt de panne bij ons dan kost dat €85, anders is het gratis en het was gratis omdat wij de modem huren.

Het is een kleiner bakje dan voorheen en er brandt maar 1 lichtje meer in plaats van 5 of 6.

Ik heb vooral last van vermoeidheid.
De Pc zou ik missen niet zozeer om het internet maar voor om de email.
Nu ontvang ik dagelijks toch wel een vijftal mails die meetellen.
Niet meer kunnen schrijven naar een paar zeer goede vrienden kan je oplossen door brieven te posten.
De brievenbus, die elke dag om 2u30 gelicht wordt hangt hier op nog geen 100m.

Om half elf ben ik buiten geweest om de kippen te voederen.
Ik was blij terug binnen te zijn.
Mijn benen wilden niet mee en een pijnlijke rug verplichte mij even te gaan liggen.

Rond half drie was ik een tiental minuutjes buiten om foto's te nemen.


helleborus   macro


crocussen  zoom


rotte appelen in het gras  zoom


mini paasbbloemen


schelpjes in de aarde  zoom

Onze stoute jager heeft een vogeltje gepakt in de open serre.

Enkel mijn rug werkte wat tegen.
Het is hoog tijd dat ik ga wandelen en het rustig opbouw.

Onbegrijpelijk maar ik heb nogmaals meer dan duidelijk bewezen geen voeling te hebben met elektronica en al wat PC betreft.
In de tijd, jaren geleden schafte ik mij een goedkope externe harde schijf aan om familiefoto's op te bewaren.
Even later bood supermarkt Aldi ook een goedkope harde schijf aan en ik kocht die om alle foto's die ik in mijn tuin en de natuur en op reis genomen had op te bewaren.
Alles ging vlot tot de Hub waar de USB kabel was op aangesloten het begaf.
We schaften ons een nieuwe Hub aan maar de harde schijven gaven geen teken van leven meer.
Mijn enige reactie was:'Dat komt ervan als je steeds maar goedkope rommel koopt'
Ik schikte mij in het verlies van honderden foto's.

Een van deze dagen was ik in één van mijn schoven op het bureau aan het zoeken naar bepaalde papieren toen ik heel achteraan, onder in het schof op de harde schijven stootte.
Heimwee naar die oude foto's overspoelde mijn gemoed als een plotse ziekte die moeilijk loslaat.
Gisteren, 13 februari, hadden we bezoek van onze oudste met man en kroost.
Hij is doctor in de ingenieurs wetenschappen.
Ik kreeg de plotse ingeving, hem te vragen eens de zaak te bekijken.

Het werd het ei van Columbus. Mijn schoonzoon stelde ook vast dat het niet marcheerde.
Hij trok de korte USB kabel uit de hub en plaatste hem in een USB poort van de PC.
De kabel was te kort om de schijf op het bureau of zelf op de plank juist boven de PC te plaatsen en hij moest ze noodgedwongen op de PC zelf plaatsen.
Het was te simpel om dood te doen want de foto's kwamen na twee jaar opnieuw zichtbaar op het scherm.

Je zou kunnen denken dat ik aan Alzheimer begin te lijden maar dan zou ik niet meer in staat zijn om mijn verhaal hier neer te schrijven.
Voor mij leek het op een mirakel maar dan een onnozel mirakel als dat al moest bestaan.
Het bijzonderste is dat de foto's terug zijn.
Ik geniet ervan, dubbel en dik. Is dat niet subliem?
Lach mij maar uit, het kan mij niet schelen! De foto's zijn terug.
Ondertussen heb ik een langere USB kabel opgediept zodat de schijven van op het bureau kunnen aangesloten worden.

Samen met Mathijsje, de jonste van onze Leen heb we genoten van een mooie reeks foto's die ik enkele jaren terug nam in Plopsaland de Panne.


Hier Mathijs in gesprek met zijn toenmalig idool.
Zo zijn er nog tientallen sublieme foto's die ik die dag nam.
Ik moet blijkbaar in forme zijn geweest want er zijn ook een tiental korte filmpjes van die dag terug in beeld te krijgen.

Zonnig weer en alleen thuis en gaan wandelen alhoewel ik weinig lust had.
Ik moet na mijn ziek zijn toch eens opnieuw op krachten komen zonder te overdrijven.
Een wandeling van ongeveer 1km is gelukt als was het tanden bijten op het laatst.
Gelukkig nam ik mijn kruk mee als goede ondersteuning.
Het werd een subliem polderwandelingetje.


In de velden doodlopende molendreef

Een polderweide achter een rietkraag.


Een ondermaats lievevrouwe beeldje achter tralies tussen het riet.


Een mooi polderdomein.

Het was fris, deed deugd, na meer dan een maand enkel buiten te zijn geweest om in de auto te stappen en gevoerd worden.
Dokter of radioloog raadplegen waren de redenen van mijn uitstapjes.

De dotterbloem duidt lente aan.

o vlindertje, vlindertje klein
o vlindertje, vlindertje fijn
kon ik maar heel even
in jouw kleurige wereld zijn.

met een zucht.

Er komt leven in de natuur. Er komt vooral stilaan kleur in de tuin..
Ik moet mezelf verplichten om op stap te gaan.
Eens in open veld is er nog weinig nieuw leven te bespeuren in de open natuur.
Hier zijn wind en natte natuurelementen de baas.
Als je hier wandelt, zet je einde februari je kraag recht.
Hier kan de koude Noorden wind, dwars door je heen blazen, dan toch figuurlijk gesproken.

Een stukje weg dat beter de naam dreef zou dragen.


Een geklasseerde poldervlakte die de naam 'De Schobiak' kreeg.

Een roestend museumstuk (hooischudder) op een stukje weide achter een wildedoornhaag.

Woensdag heb ik een half uur in de serre gewerkt. Mijn broer Gerard had salade meegebracht. Hij heeft ze zelf geplant.
Het klaar leggen van de grond vergt aandacht want tegen dat ik het heb uitgelegd ben ik ermee klaar.
Dat was buiten mijn gebrek aan conditie gerekend. Plots speelde mijn rug op en dat was het teken om op te houden. De dag erop deed ik het noodgedwongen zeer kalm aan.
Je moet je pijngrens verleggen, akkoord, maar je mag niet overdrijven.
Vandaag zal een korte wandeling voldoende zijn.
Op de terugweg heb ik drie keer moeten neer zitten.
Eén keer zat ik eventjesop een lage vensterbank, één keer op een laag muurtje en de laatste keer op een rustbank.
Ik heb voelbaar mijn pijngrens verlegd.