Een wandeling

als ik in de week op mijn hobby kamer zit aan mijn p.c.tje  de regen kletterd tegen het raam verder is het buiten erg rustig dan raakt men wel eens in gedachten en denkt men wel eens aan hoe snel de tijd gaat. Dan dwaal je even af naar vroegere tijden, je eerste liefde,je eerste kus handje vashouden want meer was er niet bij. denk ik vol weemoed hoe mooi alles en moet ik denken aan de woorden van mijn overleden moeder "eerste liefde vergeet men nooit' dat deze woorden me een beetje vreemd in mijn oren klonken zullen wel veel mensen begijpen,maar ik ben er nu achter hoeveel betekenis ze hadden.
Nu is alles anders geworden!en men kan niet in het verleden blijven hangen toch stel ik me de vraag is het er nu beter op geworden staat de mens nog open voor melkaar gaan we onze eigen weg denken we te veel aan onzelf is het allemaal te veel geworden kunnen we dat allemaal aan de jachtige tijd steeds meer stress steeds meer zieke mensen dat allemaal zou ons eens aan het denken moeten zetten. het klink allemaal misschiens een beetje pessimistist maar wel iets om over na te denken
laat ons maar terugkeren naar het heden,en ons best doen om er iets van te maken ten slotte

Van het concert des levens krijgt niemand een concept.

we zijn 2005 als we een middagje gaan biljarten met de 50 plusers. voel me kiplekker in goede conditie en een getraind man.
een van mijn andere hobbys is het verlenen van eerst hulp waar ik al jaren in actief ben.
Ge staat klaar voor de mensen die in een noodsituatie komen te zitten en geloof me er is niets zo mooi als een mens helpen die daar aan toe is.
Dat ge die hulp ooit zelf eens kunt nodig hebben staat ge natuurlijk niet bij stil,en ge gaat gewoon er vanuit dat er zelf met je niets gebeurt.
Maar terug komend op ons middag biljarten waar ik naar schijnt gezegd moest hebben dat ik niet zo lekker was,wat ik natuurlijk niet meer weet begaf het mijn hart.
Ik kan dit navertellen omdat er in het buurthuis waar we aan het biljarten waren een persoon aanwezig was die net als ik kon reanimeren. het is dankzij deze jongeman dat ik dit kan navertellen,hij is onmiddelijk begonnen met reanimatie heeft dit doorgezet tot er deskundige hulp kwam opdagen
en  ben op die wijze levend wel meer dood dan levend in het ziekenhuis aangekomen waar ze
de nodige maatregelen hebben genomen.
Ik wil hiermee mijn dank uitspreken aan alle EHBO-ers die zich inzetten voor de medemens.
tot slot wil ik hieraan toevoegen,dat ze iemand verplichten een rijbewijs te hebben is een goede zaak
maar waarom niet een reanimatiediploma voor de kosten moet men het niet laten de opleiding is niet van lange duur en het s.o zal zeer danbaar zijn dat er iemand was die hiervoor in staat is dit te doen
Morgen gebeurt het u en dan hoop ik dat u zoveel geluk hebt als ik dat er iemand in de buurt is die EHBO kan verlenen.
Nomaals ten slotte: ik ben die jongeman achteraf natuurlijk gaan bedanken, ik heb zelden iemand gezien die zo trots was,en dat was dat bedankje wel waard