Archief

Mijn schoonvader ging in 1929 werken in Oostende,als glazenier daar moesten ze in een kerk grote ramen in gekleurde ruiten met figuren in volledig vernieuwen;en zoals jonge mannen altijd al zijn keken ze naar de meisjes die naar het strand gingen;één meisje met haar 3 vriendinnen viel hem op;dat ene meisje was wel leuk en een afspraakje was gauw gemaakt;dat werd dus mijn schoonmoeder;toen rond nieuwjaar zond hij zijn eerste kaartje naar zijn meisje,dat kaartje heb ik nog altijd hoewel ze nu beiden gestorven zijn;ik zal het even hier zetten;zo zie je dat liefde van alle tijden is hoewel een mensenleven in een flits voorbij is.

Nooit gedacht maar toch ons feest kunnen bijwonen,alles is heel goed verlopen;mooie bloemstukken en kaartjes gekregen en het was zo'n mooi weer dat we regelmatig in de tuin konden zitten of wandelen wat wel nodig was met onze 9 kleinkinders waarvan de oudste met vriendje,ook mijn eerste achterkleinkind deed niets dan lachen zodat iedereen er gek van was.3 van mijn 4 broers zaten met op getrokken broek in de vijver dikkopjes te vangen,en aan het tuinhuisje staat mijn oudste kleindochter met onze schat Melina.
Toen ik daarna voor 2 weken naar de kliniek moest heeft mijn man zogoed voor al onze bloemen gezorgd dat ze ook nu nog heel mooi staan.Het zal nog niet iedere dag zijn maar ik hoop toch regelmatig naar de blogs te kijken;veel lieve groetjes van teresa.

zal even verstek moeten geven voor een opname in de kliniek,hoop dat het niet te lang duurt want mijn man heeft liever dat ik thuis herstel,maar de dokter wil alles liever onder controle en we hebben niet alles zoals we wensen,veel groetjes aan mijn blogvrienden en tot binnenkort;groetjes van teresa.

Hoewel ik het zo druk had met de 4 kinders was het een heel verdrietige tijd na het sterven van mijn moeder wat eigenlijk nooit helemaal overgaat na al die jaren.Ook mijn vader die amper 52 jaar was vond geen uitweg met zijn verdriet gelukkig voor hem moest je nog tot 65 werken zo was zijn verdriet niet alles in zijn leven,hij moest zijn tijd verdelen met ons en zijn collega's.mijn kleinste kon amper lopen  dus ik kon volop met haar bezig zijn.

Na de geboorte van mijn dochter was mama zo dikwijls niet te best,hoewel ze zoveel mogelijk als papa werken was bij mij wilde zijn;maar ze kreeg het almaar moeilijker om te komen.Het waren zulke moeilijke maanden om haar te zien lijden hoewel ze nooit klaagde en dat waren de jaren dat er heel veel werd geprobeerd met bestraling die dan ook veel te zwaar was,zodat ze toch haar zware strijd tegen leukemie verloor;het was zo'n moedige vrouw altijd begaan met een ander en het was zo verdrietig om haar zo vroeg te verliezen ze was er nog zo nodig.En dan heb je de begrafenis.

Na die toestanden van de laatste maanden probeer ik mij weer een beetje in te leven,waar ik gebleven was met mijn leven.Anderhalf jaar na mijn 3 de zoon beviel ik eindelijk van een dochter hoewel 4 kinderen in 6 jaar het was niet te gemakkelijk;bij de doop van mijn baby voelde mijn mama zich niet te best en dat zou de volgende maanden alleen maar erger worden;nu een foto van de doop van Annick.

Een mooi paasfeest en 20 gr. dus genieten maar ,maak er maar een mooie dag van;aan al mijn blogvrienden;groetjes van teresa.