Archief

Dag 65:

Ging niet te vroeg starten gezien het maar 25 km ver was. Maar zoals iedere morgen is er vanaf 6 u zoveel kabaal dat je wel verplicht bent om ook op te staan en te vertrekken. De rugzak vullen, iets eten en een koffie, de tanden poetsen en weg wezen. In het halfduister dwars door de stad richting Campanaraya. 

Weer de zelfde pelgrims van iedere dag begroet. De meesten doen de zelfde afstand en hebben de zelfde snelheid als ik en ik kom ze iedere dag onderweg weer tegen . Met de pijn aan het onderbeen gaat het veel beter en heb weer moed. Ik forceer niet en laat me inhalen van anderen die ik meermaals heb gedubbeld.

In Cacabelos ben ik al 15 km ver en heb reuze honger. Ik eet en drink op een terras van een bar. Spek met eieren met brood en koffie. Moet nog 10 km naar Villafranca de Bierzo en de snelheid gaat omhoog. Ik vind het ritme terug van de voorbije dagen en pak de anderen een voor een terug.

Ik installeer me in de elbergue comminale en ga op zoek naar eten in het stadje.

Mooie oude gebouwen en smalle straadjes. Alle winkels zijn dicht. Het is de naamdag van van de koning en iedereen geeft vrij. Op de markt zijn talrijke restaurants. Ik eet paella en praat wat met een Nederlandse man. Hij doet de tocht samen met zijn dochter.

Dag 64:

Niet zo ver meer naar het bekende ijzeren kruis. Mijn steentje had ik klaar in mijn broekzak. De traditie wil dat je aan het ijzeren kruis een steen of kei legt die je hebt meegebracht van thuis. Dit simboliseerd de zorgen. je legt de steen op de hoop aan de voet van het kruis en je zorgen zijn verdwenen. Ik heb eigenlijk geen zorgen, maar doe zoals iedereen en pas me aan.. We zitten op bijna 1500 meter hoogte en moeten nu gedurende 25 km dalen. Staat zo in de gids. Ja mijn voeten. Er zijn veel bulten en bergjes die niet in het boekje staan, en je moet erover. Dat ventje die dat boekje heeft geschreven is nooit van achter zijn bureau gekomen. De luiaard.

Meestal wandelen op smalle geitepaden, vol los liggende stenen en keien. Lastig voor de knieen en enkels. Maar hetgaat en ben in goede konditie.

In Acebo eet ik wat en rust een half uur. Terug verder en weer erg scherp naar beneden. Op de straat is het nog erger en moeten voortdurend afremmen en zigzaggen of anders lopen we te vlug en kunnen struikelen of nog erger, vallen en iets breken. Gedaan met de camino. Dat voortdurend afremmen vreet aan je spieren en pezen.

Een kilometer of 5 voor Ponferada voelde ik de bui al hangen. Pijn in de beenspieren en en pezen boven de rechter voet. Toch naar de albergue gesukkeld en mijn bedje geklaimd. De pees was wat gezwollen maar niet rood en voelde niet warm aan. Een goed teken. Behandeld met zalf en geen meter meer wandelen is de remedie.

De keuken van de elbergue was maximaal bezet. In de file staan om een pan en pot te mogen gebruiken. Pasta gekookt en schijfjes chorizoworst gebakken en samengevoegd in een lekker bordje.

Eeen glas wijn maaktehet af.

Nog eens de spieren goed ingesmeerd en naar bed.

Dag 63:

Vroeg op stap voor een zware klimdag. Geen ontbijt in de Albergue maar100 meter verder was er al een bar open. Koffie en 2 chocoladekoeken. De meeste bars zijn al open van af 6 u 30. Er is poen te verdienen. Zo een 400 pelgrims passeren iedere dag.

Dwars door de slapende stad en opzoek naar het juiste pad. Niet moelijk rechts of links van de grote weg naar Foncebaden. Veel fietsers op de weg en meer en meer Spanjaarden die gestart zijn in Léon.

Het pad is steil en soms vol rotsblokken en gladde keien?

Onderweg ontmoet ik de nederlands sprekende canadees weer. We drinken samen koffie en ik bestel een broodje.

Na 26 km klimmen voel je het wel en ben, je blij dat je ter bestemming bent.

Een douche,de waste en een biertje ,zijn traditie. Iets gaan zoeken om te eten. Ja een Reuze T bone steak voor 15 € en echt leer.

Een beetje verzusterd met Anna uit Nederland en in slaap gevallen in het zonnetje. Hier 25 graden.

Samen een menu pregrino gaan eten en naar bed.

Dag 62:

Fantastisch. Een nacht zonder snurkers. Ik vroeg de namen van mijn kamergenoten en zei dat ik iedere nacht bij hen wilde slapen. Algemeen gelach.

Had vooraf betaald voor het ontbijt van 7 uur en stonden te wachten aan een gesloten deur. Ik was juist van plan om te vertrekken, toen de kok kwam opdagen. 20 minuten te laat. Ook dat is Spanje.

Na een wat spbere maaltijd vlug op weg naar Astorga zo een  26 km verder. Gedaan met het platte land. Meer en meer heuvels en het landschap is ook groener aan het worden. In de verte kan ik al de bergen zien, die ik morgen zal moeten verteren. Ik ga van 800 meter naar 1200 meter klimmen in zo een 25 km.

De piste loopt wel parralel met de grote en drukke weg maar is goed te bewandelen. Veel struiken en bomen en dus schaduw. Wat bewolkt en niet zo warm vandaag. Onderweg vergeet ik niet te stoppen voor een café Américano en iets om te knabbelen.

Weinig andere stappers en velen hebben al verwondingen gaande van blaren, knie en spierpijnen. Er zijn er al meer en meer die hun rugzak laten vervoeren door een busje. Voor een kleine vergoeding zetten die je zak af bij de albergue naar keuze. Er zijn er ook al die om de andere dag de bus nemen en een deel van het trajekt met het openbaar vervoer doen.

Ik voel me goed en steek iedereen voorbij.

In Astorga twijfel ik of ik zou blijven of nog eens 4 km verder wandelen. Ik kies voor de eerste optie. 

Een mooie grote stad. Me vlug gewassen en op zoek naar een winkel die nog open is. Het is zondag en de meeste winkels zijn toe. Een warenhuis blijkt open te zijn tot 15 uur. Alle bars en restaurants zijn open. Iets gaan eten rond 14 u30. Te veel eigenlijk en wat gaan rusten op mijn bed.

In de herberg een zeer slechte wifi en ben gaan zoeken naar een betere. In een bar kon ik verder aan de blog werken.

S avonds wilde ik vlees met pasta klaar maken in de keuken van de herberg. Een Italiaan was bezig met rijst koken maar had geen vlees voor erbij. We hebben gedeeld en samen ons vlees en rijst gegeten.

Dag 61:

Wakker om 7u30 en heb eigenlijk geen haast. Ontbijt in een café recht over de herberg. Ik ontmoet er een Francaise die ik al dikwijls heb gesproken. Ze is blij. Haar zoon was een paar dagen na haar gestart in Nantes(Fr) en heeft haar ingehaald en gaat verder stappen met mama. Het is haar vierde keer.

Léon is een grote stad en het duurt een tijdje eer ik buiten het centrum ben, en door de aglomeratie stap. Even verder moet ik kiezen: een langere maar rustige dag door de natuur, of kort en vlug langs een drukke weg. Ik kies de eerste. Ik beklaag het me niet. Veel struiken en bomen en een goed maar licht heuvelachtig pad. Weinig volk en geen dorpen. Geen Probleem ik heb brood en beleg en 2 liter water bij me.

In Villar De Mazarife zie ik een bekende weer. Een Engelse. We eten samen in een bar. Ze stapt even vlug en ver als ik want ik zie ze regelmatig. Ik laat haar achter en stoom verder naar St Martin Del Camino. Onderweg zie ik een jonge Amerikaanse in tranen. Zeer traag en mankend stappen. Tendinitis aan een pees in de voet. Zeer pijnlijk. Naar een dokter geweest en 3 dagen gerust maar ik weet uit ervaring dat dit minstens een week moet rusten en dan nog altijd een zwakke plek  blijft. Ze stapt samen met haar broer en wil absoluut in Compostela aankomen. Gaat nooit lukken denk ik. Een peesonsteking is fataal voor een wandelaar.

In de herberg krijg ik een bed en bestel alvast mijn avondeten en ontbijt. Vanavond Paella.

Morgen verlaat ik de vlakte en klim ik naar Astorga.

Dag 60:

Slapen in ijzeren bedden. Amaai. Iedere keer dat men zich omdraait piepen die bedden . Veel wakker geworden. Wilde wat vroeg vertrekken en in 1 keer naar Léon stappen. 37 km verder.

Indien niet te warm kan dit zonder problemen. De benen voelen goed aan, geen melkzuur of krampen en de voeten doen het prima. Alleen wat getintel aan de tenen. Is normaal na 2000 km stappen. Had ik vroeger ook aan de vingers toen ik lange afstanden fietste. Na een weekje rust is dit verdwenen? No problem.

Tegen mijn pricipes in toch maar gestart in het donker. Om 6u45 en zeer lange eentonige stukken vlak land. Ik loop in het midden van de weg op de witte streep en heb mijn lampje niet nodig. Er is geen verkeer en als er een auto komt zie en hoor je hem van ver en kan je opzij gaan staan. De dageraad met al zijn rode kleuren is prachtig. Het is wat frisjes maar ik stap door, en heb geen koud. Het eerste dorp pas na 12 km en gestopt voor een koffie, en een paar chocolade broodjes.

Alle pelgrims die ik tegenkom en of voorbij steek zijn nieuw. Soms zie ik een bekende die ik al meerdere keren heb gepasseerd. De anderen zitten 1 dag of meer achter me.

Ik kom aan in een voorstad van Léon en heb honger. Een biertje en een paella om te starten en dan een schijf varkenshesp a la plancha met frieten. Een citroenmousse om af te sluiten. Een Expresso en op zoek naar de Albuerge vlak bij de kathedraal.

Wat een een pracht van een kerk maar ik ga niet binnen. De file is te lang en wil geen uur aanschuiven.

Ik slenter nog wat rond en ga de herberg in en koop een slaapplaats voor 5 €. Proper en met 4 mannen op de kamer. Canadees, Litauwen, Duitser en den dezen.

Na 20 u nog eens de stad in. Massa volk en nog 21 graden. Alle bars en restaurants vol. Om 22 u gaan slapen.

Dag 59:

Bij het opstaan en inpakken een pet gevonden onder mijn bed. Een bijzonder exemplaar. Alleen de lopers die de marathon des sables gelopen hebben hebben de eer die pet te dragen. Ik steek ze weg in mijn rugzak in de hoop die oude Italiaan terug te zien, vandaag of morgen.

Weer een eentonige vlakke weg . Kilometers lang en dit verscheidene dagen.

Ik doe het rustig aan vandaag. Heb geen haast en stop regelmatig hier en daar. Ik kom veel bekenden tegen en wens hen buen camino.

Velen bewonderen mijn wandelstok en vragen waar je die kan kopen. Als ik dan zeg dat ik ze zelf snij, en beitel, kijken ze me vol bewondering aan.

Op een zeker moment moet ik kiezen. Een wat kortere weg langs de straat of een langere in de natuur.

Ik kies voor de korste weg. Eentonig lang en kaal en plat en haal regelmatig anderen in. In Bercianos del Camino zie ik Ricardo weer. Een kerel uit Brazilie . Was al weer een dag of 5 geleden sedert de laatste keer. We drinken er eentje.

Aangekomen in El Burgo Ramero na een tocht van 29 km zoek ik een bed. Eenmaal binnen en na een douche zie ik de Italiaan terug die gisteren boven mij sliep. Ik spreek hem aan in het Engels maar hij begrijpt me niet. Ik zeg marathon des sables en hij kijkt me vragend aan. Ik neem hem mee naar mijn kast en geef hem zijn kostbare pet terug. Mamma mia wat was die man blij. Hij bedankte mij mille gratias en kuste me van dankbaarheid. Later kwam de beheerder van de herberg tolken tussen hem en mij, en ik moest om 20 u mee met hem om nog een glas wijn te gaan drinken op zijn kosten.

Dag 58:

Wat een lawaai. s Nachts snurken en weg en weer lopen, en vanaf 5 uur mensen die zich klaar maken om te vertrekken. Is dat nodig? Voor mij niet. Ik sta ook op en was en scheer me en ga ontbijten, in een hotel in de buurt. 3 € armer en ik kan er weer tegen. Dwars door het slapende stadje en via een zeer lang pad, naar Martinos.

Oneindig ver en vlak. Niets te zien en een eentonige dag. Veel pelgrims voor mij maar ik haal ze allemaal in. Een paar keer een korte stop. Voldoende eten en drinken. Menige pelgrims manken of hebben verband rond de knie of kuit. Sommige lopen scheef en zeer traag. Die gaan er niet geraken vrees ik. Ik kom als eerste in de herberg aan en mag het beste plaatsje kiezen. Ver van de deur en wc dus. Even de voeten afkoelen in de fontein. De was gedaan en het kleine dorpje verkent.

Bruno de herbergier is Italiaan en erg hartelijk.

We eten samen met de andere pelgrims pasta als voorgerecht en een schotel met wat vlees en veel groenten als secondo plato.

Een expresso als dessert.

Veel gesnurk en om 5 u was het weer van dat. Ik negeer het lawaai en slaap verder. Schiet wakker om 7 u 30. Vlug ontbijten en stappen om 8 u. Nog nooit zo laat vertrokken.

Dag 57:

Niet zo ver stappen vandaag rustig en langzaam. Te rustig en niets te zien. Altijd het zelfde, glooiend land en afgereden stro. Hier en daar een uitgestorven dorp..

Ik ontmoet regelmatig mensen. Alle talen en nationaliteiten. Meestal vriendelijke mensen. De voertaal is Engels.

Ik loop de ganse dag met mijn strikje. De meesten letten er niet op maar enkelen vragen waarom? Ik moet dikwijls kussen. We gaan een dagschotel eten naast de elbergue. Ik met een Canadese en een Schot. Leuk. Lekker en goedkoop. Na het eten vlug een biertje op het terras. Ik geef mijn strikje door aan een man die morgen jarig is. Hij is  er blij mee en zal het de ganse dag dragen. Ik wens hem good luck.

Vroeg gaan slapen bij de nonnen. Ik was de voorlaatste om een bed te ontvangen. Na mij nog eentje en vol en gedaan.

Dag 56:

Een speciale dag vandaag. Het is mijn verjaardag en ben nu 65 jaar oud. Gisteren avond aan tafel al wat gefeest. Ik bestelde  3 flessen rode wijn en in plaats van 15 € mocht ik maar 5 € betalen. Een verjaardagscadeau zei Danny. Dat is voor je verjaardag.

Vanmorgen bij het ontbijt werd ik dan nog getrakteerd met taart en een kaars. Ik moest een wens doen en de kaars uitblazen. Leuk van Danny; de zaakvoerster.

Eeen eenzame dag vandaag. Eeen beetje triest zonder mijn gezin en kinderen en vrienden.

Geen tijd om te piekeren. Direkt na het verlaten van de herberg klimmen aan 13 % en veel mist. Koud en klam. Niets te zien en erg lastig op de losse keien..

Dalen aan 18 % is nog erger en dat doe ik dan wel in zig zag stijl. Erg belastend voor de knieen. Halfweg een dorpje met een paar bars. Dorst en honger gestild en terug vertrokken voor 9 km eenzaam stappen. Overal stro en niets anders. Erg warm en geen bomen of struiken. Aangekomen in Fromista in de gemeentelijke herberg vlug een douche en slapen. 

Na de siesta het stadje gaan verkennen maar niets interessants te zien. Saai.

Een dag om vlug te vergeten.

Morgen kan ik kiezen tussen kort of lang stappen. 19 of 34 km.

Ik Kies voor een rustige dag. Op het gemak naar Carion de Los Condes.