Archief

De inwoners van Rome kunnen geen kwaad horen over wolven. Hun stad werd gesticht door Romulus, een held die nooit had kunnen opgroeien zonder de melk van een wolvin. Midden in Rome staat een bronzen beeld van de wolvin. Aan haar tepels drinken Romulus en zijn tweelingbroertje Remus

De Lupa Capitolina of Capitolijnse wolvin is een bronzen beeld (hoogte 75 cm., lengte 114 cm.) dat een wolvin voorstelt die de tweeling Romulus en Remus, de legendarische stichters van Rome, zoogt


                           

Romulus en Remus zijn in de Romeinse mythologie de tweelingzonen van Mars en Rhea Silvia (ook Ilia genoemd) en stichters van Rome. De stichting wordt in de legende gedateerd op 21 april 753 v.Chr..

Het verhaal over de stichting van Rome werd voor het eerst opgetekend in de 1e eeuw voor Christus door Vergilius in zijn epos "Aeneas". Romulus en Remus zouden de nakomelingen zijn van de Trojaan Aeneas. Aeneas ontsnapte met zijn vader Anchises en zijn zoon Ascanius uit het brandende Troje en belandde na veel omzwervingen aan de rivier de Tiber in Italië. Een van zijn nakomelingen, de priesteres en Vestaalse maagd Rhea Silvia, was zwanger van de oorlogsgod Mars. Nadat zij werd vermoord werden Romulus en Remus in een rieten mand in de Tiber geworpen, waarna ze werden gevonden en gezoogd door een wolvin, de Lupa Capitolina.





wolfskinderen
Hebben Romulus en Remus echt bestaan en melk gedronken bij een wolvin? Het zou kunnen. Er zijn meer verhalen over
 

 


wolfskinderen.
Amala en Kamala bijvoorbeeld, twee meisjes uit Bengalen in India, leefden samen met de wolven in een bos toen ze op 9 oktober 1920 werden gevonden. Ze waren waarschijnlijk 2 en 8 jaar oud. Maar niemand weet het precies want ze konden niet praten. Ze huilden als de wolven en ze liepen op handen en voeten. Dat konden ze verbazend snel. Ze aten wat de wolven aten en gingen achter kuikentjes aan. Slapen deden ze opgerold, dicht tegen elkaar aan op de grond

Waarom eten ze de kinderen niet op?
Als wolvenmoeders kleintjes hebben is hun moederinstinct zo groot dat ze soms ook andere hulpeloze wezentjes binnen hun territorium beschermen in plaats van opeten. En als ze eenmaal de wolvengeur hebben, horen ze bij de familie. Amala en Kamala zijn niet oud geworden. Ze konden niet meer wennen aan het leven en eten bij de mensen.

 



Waarom de lotusbloem? De bloem lijkt vanuit zichzelf tot bloei te komen (uit de eigen wortelstok) en staat om die reden symbool voor goddelijke geboorte, spirituele bloei, puurheid en zuiverheid. Daarnaast spreekt de bloem tot de verbeelding door zijn betoverende schoonheid, geur en bloeiwijze. De uiterst symmetrisch gevormde bloem gaat open bij zonsopgang en sluit zich met zonsondergang 
 







De lotusbloem Vroeg in de morgen wanneer de zon Vanuit het donker weer verschijnt aan de horizon Opent de lotusbloem zich, zo zuiver en zo rein Om er in al zijn schoonheid gewoon maar te zijn Geen vuil wat zich aan zijn blaadren hecht Hij is daar in al zijn schoonheid, fier en oprecht Zijn nieuwe bloemen worden voortgebracht Vanuit zijn eigen wortelstam, vanuit zijn eigen kracht Alles vanuit de buitenwereld is voor hem overbodig Alles is in hem aanwezig, hij heeft niets van buitenaf meer nodig Ondanks zijn vieze omgeving zal geen vuiligheid aan hem vast blijven kleven En blijft hij zijn schoonheid aan de wereld geven In het moeras, wordt vanuit viezigheid, in het donker en dat is zo bijzonder De mooiste bloem op aarde geboren, als een groot, groot wonder Zonder ooit een sprankje licht te hebben waargenomen Zal de lotusbloem in al zijn schoonheid aan de oppervlakte komen Vanuit het donker baant hij zich op gevoel een weg naar het licht van de zon Maar weet dat de schoonheid van de lotusbloem in vuiligheid en duisternis begon Als de lotus, de bloem, zo zuiver en rein Is wat wij vanuit onze eigen liefde ooit zullen zijn

























 


            

.

 


HERFST Herfst met je warme kleuren je pracht en praal en gure wind, je zwoele herfstgeuren, waarin ik mezelf heel vaak vind. je uitgevouwen warme deken, geplaveid met liefde en geluk die voor altijd onafscheidelijk leken nee beiden konden niet meer stuk. Herfst met je bladerbedje gevuld met je prachtig levenslied, verguisd en ook bewonderd wat een ander vaak niet ziet. waar elke voetstap zich nestelt in je ongerepte geest ongrijpbaar voor de dolende zielen voor velen echt een feest.


 

Herfst De herfst heeft zijn intrede gedaan trotse bomen buigen krom door de wind iedereen heeft zijn jas weer aan, hier en daar vallen al blaadjes. Regenbuien komen af en aan de wind vrij spel door de straten de zon piept af en toe tussen de wolken door maar ja, daar is het nu toch herfst voor



Een herfstdag Ik voel het zachte mos leven onder mij. De nevel hangt om mij heen kruipt in mijn hoofd. Het geluid in de stilte is een weldaad voor je humeur. Bleekjes komt de zon door de bomen schijnen het dwarrelt door het bos. De melancholie is elke herfstdag alom aanwezig. Dat mystieke is de hele dag met je gevoel op weg. Tot de zon bloedend onder gaat. Dan komen de mistflarden over de verkleurde blaadjes op de grond. Zij zorgen voor een beeld die niet van mijn netvlies verdwijnt. Herfst, te mooi
 om voorbij te laten gaan.









 
Herfstgevoel Donkere dagen naderen met rasse schreden Gemengde kleuren vleien zich neer Gevoelens spelen op, ieder jaar weer Paddestoelen, zij sieren het heden De Herfst aanvaarden met heel zijn pracht vergt van velen ontzettend veel kracht.

Waarom krijgen wij op aarde zoveel aandacht van God, terwijl er nog zo,n onmetelijke heelal buiten ons is? Is die aandacht van God, die in alle godsdiensten wordt veronderstelt, wel terecht? Zeker in het christelijk geloof waar de nadruk ligt op het sturen van Jezus Gods Zoon naar de aarde, dat miscroscopisch kleine stipje Stellen we onszelf niet teveel voor alsof wij een speciaal plekje bij zo,n grote God hebben ? Zelfs in het geval dat Jezus als Gods Zoon naar deze aarde gekomen is?




If there,s life on other planets,
than I,m sure that He must know
and He,s been there once already
and has died to save their souls






kosmische hand


Bij het Amerikaanse ruimtevaartagentschap NASA zijn ze erin geslaagd om een kosmische hand op foto vast te leggen. In werkelijkheid gaat het om zogenaamde galactische nevel, die zich op 150 lichtjaren van de aarde beweegt.


Volgens NASA bestaat de nevel uit een snel draaiende neutronenster, die heel wat energie om zich heen spuwt. Het is deze energie die voor allerlei vreemde vormen zorgt, zoals deze kosmische hand

Genesis begint met de woorden In het begin schiep God de hemel en de aarde,







Een mysterie

Hoewel er inmiddels veel bekend is over het heelal, blijft het een mysterie. Hebben alle sterren planeten? Bestaan er méér planeten waar leven is ontstaan? De kans is groot dat het wél zo is. Want de zon is een ster zoals er ontelbaar veel andere zijn. Die kunnen net zo goed omringd worden door een planeet als de aarde. Er zijn ook sterrenkundigen die zich afvragen of ons heelal het enige heelal is dat bestaat. Waarom zouden er niet veel meer heelallen zijn, ver buiten het onze? Daarmee vergeleken zijn wij misschien een heel klein, nietig en onopvallend heelalletje!

Ik wil alleen zijn met de zee,
Ik wil alleen zijn met het strand,
Ik wil mijn gedachten laten varen,
Niet mijn lijf mijn verstand.
Ik wil gewoon een beetje dromen,
Rond de dingen die ik voel,
en de zee, ik weet het zeker,
dat ze weet wat ik bedoel.

Ik wil alleen zijn met de golven,
Ik wil alleen zijn met de lucht,
Ik wil luisteren naar mijn adem,
Ik wil luisteren naar mijn zucht.

Ik wil luisteren naar mijn zwijgen,
daarna zal ik verder gaan,
en de zee ik weet het zeker,
zal mijn zwijgen wel verstaan.