Yes,’t spel marcheert…of toch bijna???

Tellers blokkeren, blogs verdwijnen, statistieken geven niet thuis, kortom de servers  of welke apparatuur van Seniorennet het ook mag wezen slaan op drift en de seniorennetwerkgebruikers slaan tilt. Moord en brand op het blogforum. Ons Redpopje moet beslist eerstdaags hoogdringend naar de kapper om die plots uitschietende grijze haarplukjes te laten bijkleuren. Jongens, jongens wat een bedoening!  Mochten er nu nog SOS berichten moeten doorgestuurd, à la limite stiekem een geheime afspraak gemaakt of geannuleerd, ik zou er ergens kunnen inkomen, doch jengelen als kleine koters die hun speeltje kwijt zijn gewoon door het niet kunnen plaatsen van een posting, een reactie, een plaatje of nog stupider de rankings niet kunnen nagaan…asjeblief ,dat voor volwassen mensen!

Anderzijds, zoals mijn buurvrouw steeds wijselijk beweert “ons lieveheerke moet er van alle soorten hebben”. Dus ook van opgezweepte forumcriticasters en lamlendige internoenen zoals Titi, die slechts tilt slaat bij haar tellers die kilowatturen en gasverbruik aanduiden.

Waar ik echt niet bij kan is het toch eerder onprofessionele beleid van Seniorennet. Eerder dilettantistisch voor een van de meest bezochte sites in Vlaanderen, sedert kort met een broertje boven de Moerdijk erbij. Hier wordt immers een flink pak reclame gegenereerd. Bovendien pakt de familie Vyncke het mede met hun magazine en tv cross-mediaal aan. Gaat er iets fout –wat de laatste tijd frequent gebeurt- dan is het steeds hetzelfde excuus: ofwel moet webmaster Pascal studeren, ofwel zit hij in examenperiode, soms is hij op verlof en eergisteren liep alles in het honderd juist op het moment dat de jongen zijn verjaardag aan het vieren was. Juist, een mens verjaart maar eens per jaar, doch wie de pretentie heeft dagelijks tientallen duizenden via zijn site te kunnen bedienen, wel die moet zorgen dat er in geval van afwezigheid van de webmaster een evenwaardige stand-by gegarandeerd wordt.

Zocht de familie Vyncke een poos geleden geen bediende met IT-opleiding? Niet gevonden zeker of té onderbetaald? Jammer, geweldig medium nochtans dit seniorennet, een schot in de roos. De uitbating …tja! Alles kan beter en per slot van rekening het kost ons hier haast niets, alles wordt voorgekauwd en op een bordje gepresenteerd Geen commentaar, Titi, braaf meiske zijn en klep dicht.

Ik heb je weer ontmoet Kristien…

nu in Vrij Nederland en opnieuw naakt. Mens toch, moet dat nu? Gewoon om je pamflet te slijten over de man en zijn pimpernikkel.  Je trekt van leer tegen de wereldliteratuur waarin seksueel geweld tegen vrouwen wordt beschreven, seksueel geweld zijnde het feit dat mannelijke schrijvers zich moeilijk verplaatsen in de vrouwelijke lustbeleving. Hoe zouden zij onze lustervaringen kunnen verwoorden indien zelfs een Benöîte Grault, de auteur die de wereld deed smachten naar die ene passionele minnaar, er niet in slaagde. By the way, hoe vaak heb jij in je werken de mannelijke lustbeleving uit de doeken gedaan? En wie vertelde ooit over de grootsheid van de vrouwelijke extase en was niet beroerd zijn orgasme te vergelijken met..een mekkerend schaap. Niemand minder dan Herman De Coninck, jouw eigen man.

Ach, Kristien, laat begaan. Laat hen schitterende frases bedenken om hun onvermogen en kleinheid met de mantel van gesublimeerde liefdeskunst bedekken, wij weten toch beter, nietwaar?

Vandaag de dag van de verpleging. Gisteren moederkensdag. Eergisteren pleegmoederdag. Vorige maand secretaressedag. Volgende maand vaderkensdag. Wat hebben we nog:  grootoudersdag, studentendag, huisdierendag, dag van de leraar, seniorendag, wipdag, singledag, dag van de klant, alleenstaande ouderdag, welzijnswerkersdag, vrijwillgersdag, dag van de koning, goeiedagdag. Enfin, ze zijn niet langer te tellen die dagen van van alles en nog wat. En ja, het kon niet uitblijven, nu is er de… lachdag!

Want wij zijn naar verluid vergeten hoe we moeten lachen! Jullie niet, ik zeker niet, doch de meesten onder ons wel. Bijgevolg moet er geoefend worden, niet thuis maar op een ander. Hoe meer zielen des te meer lachgeluid dacht een dame uit Merksem en zij startte de vzw “Lachclubs van België”.  Het mens was uit pure schaamte het lachen verleerd omdat iedereen er haar sedert haar jeugd had op aangekeken. Je hebt mensen die het lachen niet kunnen laten, zelfs al wenend lachen ze nog, mensen van wie smalend gezegd wordt dat ze hun eigen uitlachen. Ik denk dat de Merksemse dame jarenlang getreiterd werd omwille van haar niet te stuiten gelach, daarom besloot haar lach in te slikken en daardoor haar draai in het leven verloor.

Je draai terugvinden is allesbehalve een lachertje ervoer de dame en ze probeerde uit wat er ook maar uit te proberen viel: yoga, fitness, gym, acupunctuur, oorkaarsen, reiki en verslond alle mogelijke boeken die het handelden over “De zin van  het Leven”. Vergeefse moeite! Tot ze via tv een Indiase dokter aan het werk zag. De zoveelste goeroe met de zoveelste therapie: de lachtherapie.

 De brave en marktgerichte ziel introduceerde lachsessies, door de aanhangers of leden spontaan te laten lachen. “Eureka” klonk het in Merksem en het mens had hem gevonden ..haar draai. “Een heftige ervaring” verklaarde ze “lachen en huilen liggen zo dicht bij elkaar!”.

Ik heb daar geen goeroe voor nodig, lachen en huilen is de specialiteit van kleinzoon, van de meeste kinderen in een bepaalde leeftijdsgroep om van pubers en menstruerende vrouwen te zwijgen. Willen jullie horen hoe zo’n lachsessies verlopen?

Here we go!

-        eerst een dansje doen, kwestie van in stemming te raken en de spieren los te maken

-        mond openen en hahaha-hihihi geroep

-        dan de lachoefeningen ingedeeld in categorieën: de verlegen lach of de Mathildelach, de bruullach, de leeuwenlach, de brandweerlach, de milkshakelach, hoogstwaarschijnlijk eveneens de Jacques Vermeirenlach, de Leterme of tsjevenlach, de VT4 belmeisjeslach, de geforceerde standup-comedianslach, de Woody Woodpeckerlach en dé lach der lachen, het bi-gekraai van Margriet en om terug in balans te komen de sarcastische smile van Brusselmans.

-        Tussen al die imitaties door zijn er speciale lachen die een totale inzet van lichaamsdelen vereisen zoals bv. de hondjeslach. De deelnemers dienen hiertoe op handen en voeten te kruipen en hun “poot” op te heffen, kwestie van hun gebied af te baken. Nogal wiedes dat er dusdoende wat afgelachen wordt!  Vooral door de toeschouwers.

-        Elke sessie eindigt met een lachmeditatie ttz ademhalingsoefeningen uit de yoga.

De hondjeslach verdorie! Hoe komen ze erbij! Een zeggen dat dit bij sommigen geen baat brengt! Hoe verzuurd moet een mens wel zijn als er zelfs geen gremel af kan bij het observeren van het summum van menselijke idiotie?

Ten huize Titi wordt elke dag meer dan een potje afgelachen. Het begint meestal bij het ontbijt door de krant. Geef ons zo’n potsierlijke reportage zoals beschreven hierboven en we zijn vertrokken. En in feite, why not? Het is wat anders dan die heropgewarmde nostalgie over droom en ideaal, waarmee  een stel verwelkte soixante-huitards ons sedert twee weken mee om de oren slaan. De krantencommentaren vorige week,  vooral vóór en  na D-day in de Wetstraat, suspense eindigend in slapstick. ’s Morgens Hitchcock, rond de noen eerder Fellini en na middernacht een remake van La Cage aux Folles., met perfecte cast: de kalende schedelkomiek uit Gooik, paterke Servais, de bochtenwringer en op en neerlopend in de wandelgangen, Elio, de kakelnicht cheveux corbeau en zonder strik. Meer moet dat voor ons tweetjes niet zijn.

Zo verslikte mio marito zich haast in de koffie toen hij de kritiek las op “Vuile madammen” reeks uitgegeven door De Standaard, met name “Het seksuele leven van Cathérine M.” Volgens  hoofdredacteur Peter Vandermeersch louter een boekhoudkundige opsomming van  sekstoeren geschreven door een  50 jarige Parisienne uit de beau monde, kunstcritica bovendien. Eigenlijk dirty talking, Bois de Boulogne exhibitionisme opgediend als literatuur en met toeters en bellen gemarketeerd zodanig dat er wereldwijd bijna 3 miljoen exemplaren, in twintig talen over de toonbank gingen.

“Dit boek van Millet is niet voor vrouwen die van joyeuze of passionele seks houden” luidde de commentaar. En wat joyeuze en passionele seks inhoudt werd direct verklaard als zijnde: “ De huid die bijna ondraaglijk gaat tintelen bij de eerste streling. De vuurrode zonnen van plezier die vanuit het roodheet smeltpunt uiteenspatten door het hele lijf. De triomfantelijke schipbreuk in een draaikolk van vermiljoen en het gelukzalige uitdrijven op een langoureuze stroming van vloeibaar goud”.

Whow!! Zelden werd een clitoraal orgasme zo briljant omschreven. Om te zwijmelen. Dit uit de pen van Peter Vandermeersch?

“Neen, nee niet van hem, maar –hou je vast- van La Doornaert!” antwoordde mijn man.

Wablieft!!?? Mia Doornaert, of all people! De suffragette in Burburry uit de Westhoek?  Een mens dat amper glimlacht, hooguit een geforceerde grimas produceert. De Vestaalse maagd van de Standaard blijkt een passionara in erotiek! Amaai  mijn frak. Zo zie je maar. Mia Doornaert loopt overwegend in broekpakken, chique broekpakken, maar broekpakken. Vrouwen die zelden hun enkels, benen en knieën tonen daar is, vond ik, iets mis mee, anatomisch en spiritueel. Ooit al een aanzet tot heupswing gezien bij Mia? Bij dame Clinton?Frau Merkel is zelfs het vernoemen niet waard. Zo’n vrouwen vliegen op weduwschap,  stuk voor stuk des fesses tristes en carrièredrift zat.

Toegegeven, na de bloemlezing van Doornaert, moet ik mijn mening grondig herzien, errare humanum en de rest. Bij vrouwe Clinton valt er weinig te rapen. Frau Angela, daarentegen…laat ze maar los. Nog één sardonisch handkusje van Sarko en het is in de sacoche.

En wat u betreft, lieve lachclubdame uit Merksem, de zin van het leven is gewoon zin hebben in het leven! In alle facetten van het leven. Om je op weg te helpen, vergeet je samenkomsten en dat hondjesgedoe. Doe een samenspel met je partner,sluit je ogen en denk aan de vuurrode zonnen van Mia’s plezier, wees een heidens altaar, bespeeld en gestreeld met vingers van licht, laat je adem en lichaam neerschrijven op gelijnd muziekpapier en de aarde scheuren met een kreet (het voorlaatste met dank aan Hugo en het laatste is wel persoonlijk, mio marito schreef dit na een avond en een… stop, Titi, privacy komt in gevaar).

Bij leven en welzijn, tot na de lentehittegolf!

Half maart 1997

“Ik heb iets voor jou, mams, iets heel speciaals, iets unieks” zei ze. Het was een minipakje, zo’n 5 op 5 cm, in goudkleurige folie verpakt. Ze had er een hartje op getekend, daarin één woordje “Memeke”. Midden het wit plastic plaatje een cirkeltje, daarin een plustekentje, vieuxroze en duidelijk zichtbaar: het eerste teken van zijn begin. Acht maanden later lag hij in mijn armen, mijn kleine prins, kind van mijn kind.

Half maart 2008

We zouden de trein van 11u39 nemen. De tafel was gereserveerd in ons favoriete restaurant. De kapster net buiten, kortom we stonden paraat om op ons dooie gemakje te vertrekken. Tijd zat, dachten we. Buiten de waard gerekend! De waard zijnde ons viervoetig zwart monster dat telkens ik schoenen met hoge hakken binnenshuis draag, in de mot heeft dat hij enkele uren in de tuin of garage moet. Wij, geschud met de zak Friskies, de koelkast enkele keren geopend - signaal dat gegarandeerd bij hem Pavlovreactie teweegbrengt-, knipgeluiden met de schaar gemaakt, zijn naam geroepen doch Titi veegde aan al onze pogingen vierkant zijn poten, zijn andere delen is hij immers al vijftien jaar kwijtgeraakt. Terwijl mio marito, nog net niet aan zijn kookpunt gekomen , de trappen opvloog om onze kater te zoeken, ging de parlofoon. Dochterlief. Of mams vijf minuutjes tijd had. Uren heb ik voor haar , doch net nu…

“Mams, ga zitten” zei ze. Haar stem klonk zacht maar gebiedend. Totaal ongewoon. De voorbode van veel, maar weinig goeds. Met ons ventje was er gelukkig niets aan de hand zoniet zou ze in alle staten zijn, wat dan wel? Toch geen slechts nieuws over haar recent uitstrijkje, of schoonzoon die zijn C4 heeft gekregen? Nog erger: zware relationele problemen, ze wilden toch niet gaan scheiden? Stupide gedachten als kolkende golven.

“Ik heb iets voor jou, mams” ging ze zachtjes verder “ik hoop dat jij ook dit zult koesteren en willen bewaren.” Ze peuterde in haar tasje en overhandigde mij een strip. Half wit half blauw. Middenin twee rode verticale streepjes. Meer dan duidelijk zichtbaar, zelfs zonder bril. Toen, …toen stond voor mij plots de wereld stil.

“Bewust…zeer gewenst...zo gelukkig … half november” woorden die van heel, heel ver kwamen en in mijn bovenkamer cirkelde die ene vraag: " Kind toch, waarom...waarom nog  na elf jaar?". Haar bekken, haar uterus, haar spieren, het genetisch materiaal alles elf jaar ouder. En ons ventje dan!  Hoe zou hij reageren? Na elf jaar  haar aandacht moeten delen, zijn humaniorastudies moeten aanvatten met een huilend wichtje vlakbij. Wat met al die mooie plannen die wij voor hem hadden? En wat met ons? Ook wij elf jaar ouder. Zullen wij nog de kracht hebben om bij te springen, om te herbeginnen na elf jaar?

“Van heerlijk nieuws gesproken!” kraaide mijn man “daar gaan wij straks een coupeke op drinken”.Hij knuffelde en omhelsde dochter en hops, begon zowaar te dansen met onze kater in de armen. En ik, wel ik moest alle moeite doen om eerder niet te huilen. Heftige emoties en angst, geen ideale combinatie. Beschaamd was ik, diep beschaamd om die totaal tegenstrijdige gevoelens. Het “plustekentje” van ons ventje toentertijd ..ik, gek van verrukking. De verticale streepjes nu, ik een vat  onzekerheid en vraagtekens, vele vraagtekens.

“En, mams, gaat het?”

Haar mooie ogen keken mij vragend-bezorgd aan. Stel dat ook zij zich mijn verrukking van jaren geleden herinnerde, en nu…Dit kan niet zijn, dit wil ik niet, dit verdient ze niet en dat wichtje zeker niet.

Ik nam mijn kind in de armen. Speelde zoals vroeger zachtjes piano op haar wervelkolom, voelde dat ze vermagerd was, werd opnieuw bezorgd, besloot direct om ’s avonds enkele porties soep voor haar te maken en vis, ik moest meer vis in huis halen, goed voor de ontwikkeling van de hersenen van de foetus heb ik ergens gelezen, fruit is er altijd in huis.

Ik streelde haar licht opbollend buikje, gaf een zoen op haar navel en fluisterde mijn tweede kleinkind in wording toe dat hij of zij meer dan welkom was.

“Waaraan denk je, lieverd, aan het kindje?” vroeg hij in de trein en drukte me heel dicht tegen hem aan.

“Eerlijk gezegd niet, wel aan het feit dat we niet te lang mogen wegblijven. Ik wil vanavond nog soep maken en jij mag niet vergeten de wekker te zetten. Wij moeten er morgen op tijd uit.”

“Op een zaterdag? Waarom? Speciale plannen?”

“Ja, diepvriezen. Vijf kilo spinazie en vijf kilo fijne boontjes. Haar lievelingskost. Gauw ontbijten, dan naar de markt en wij beginnen eraan!”

Wordt natuurlijk  vervolgd, bij leven en welzijn.

Titi, the low impact granny .

Waarom zou ik mezelf geen pluim mogen geven? Wat die krullenbol, die zichzelf als “Vlaanderens Low Impact Man” profileert, van plan is te realiseren, wel ik presteer dit al jaren en zonder jobonderbreking destijds. Met dit verschil: bij hem gaat het louter om ecologische redenen bij mij eerder uit aangeboren zuinigheid. In feite komt het op krek hetzelfde neer. Andere concept maar ongeveer gelijklopend resultaat. Alleen hij haalt de media, Titi niet. Kwestie van de weg te weten natuurlijk en haantjesgedrag “ Zie mij ecologisch zijn!” Vinden jullie zijn experiment nu echt zo’n huzarenstukje? Doen wij huisvrouwen toch al jaren zeker: ons profijt nagaan, kieskeurig en zuinig zijn! Onze ouderlijke geboden: deuren sluiten de warmte “gaat” buiten, licht niet onnodig laten branden, geen broebelvolle baden…wie kent ze niet! Matig zijn, zelfs met de matigheid.

“Hoe meer reclame er voor bepaalde producten wordt gemaakt, hoe minder mijn moeder die vertrouwt!”  Beste Low Impact Man, ik ben iets té jong om je moeder te zijn, doch mijn credo is “

Publicity never seduced me!

Goed “never” is veel gezegd, “nauwelijks” is juister. In feite ben ik vrijwel  immuun voor reclame. Komt door mijn beroepservaring en onmiddellijke herkenning van de truukjes van de foor. Vandaar dat een duidelijke vermelding op de brievenbusklep maakt dat er geen stapels reclamedrukwerk gepost worden en het uitzonderlijke gedropte flyertje gaat recta in de kartonnen box voor papierophaling.

Zo is het waterverbruik ten huize Titi het vernoemen niet waard: wasmachine, toiletten en sanitair in de badkamer zijn aangesloten op regenwater. Leidingwater is uitsluitend voor het bereiden van etenswaren en vaatwas.

Mijn energierekening over 2007 is 375 euro minder dan in 2006. Wat zeg je dat kan niet! Kan wel. Door paps had ik gewoonlijk twee à drie volle machines wasgoed per week, thans met ons tweetjes amper vier per maand. Fijn wasgoed gebeurt steeds met de hand. Drielagige ramen, degelijke isolatie en menopauze maken dat onze verwarming zelden ’s winter hoger staat dan 20° C.

Voor onze verplaatsingen gebruiken wij onze voeten en voor langere afstanden is er het openbaar vervoer. De wagen? Opgegeven ruim vijf jaar al. Scheelt jaarlijks zo’n 1800 euro in ons jaarbudget (verzekering, onderhoud, keuring) zonder één Km te rijden.

Restafval dan.  Hij de LIM streeft naar 1 kg per maand. Neen, dat haal ik niet wel anderhalve tot sporadisch twee volle zakken per maand. En in PDM klopt hij me eveneens met mijn vier zakken ’s jaars. Alhoewel ik heb bitterweinig wegwerpverpakkingen. Groenten of fruit onder plastic wil ik niet, voorbereide grootwarenhuismaaltijden en blikjesvoer zijn taboe. Grote uitzondering momenteel de voorverpakte aardbeien. Alle dranken (bieren, melk doch wijnen lukken minder) in glazen flessen met statiegeld. Cola, limonades en plat of bruisend water komen er niet in. Wij drinken leidingwater (heel lekker in onze regio doch eerst gekookt). Fruitsap komt direct vanonder de pers.

Een vleesloos menu daar passen wij voor, doch eisen gewoonlijk lokale seizoengebonden producten, met uitzondering van kiwi’s, mango’s en bananen.

Wij hebben slechts één TV-toestel, een pc, één vaste telefoon, wel twee strijkijzers, geen hogedrukreiniger, geen dvd of ouderwetse video, geen CD speler, geen elektrische tandenborstels, geen vaatwasmachine ( ik heb een man), geen thuistapinstallatie, het gras wordt om de twee weken gemaaid, voor het bakken van mijn brood gebruik ik geen broodbakmachine, op mijn haarspray na vind je zelden spuitbussen, voor mijn wekelijkse poetsbeurt blijf ik zweren bij bruine zeep, flanellen stofdoeken, echte sponsen en zeemvellen, javel en ouderwetse dweilen. Aangezien ik doodgraag en regelmatig grondig poets heb ik al die commerciële troep die “vuil krachtig aanpakt” echt niet nodig. Die wc-potten en tegels die in de commercials getoond worden, om te braken, toch?

Het maandelijks energieverbruik wordt minutieus bijgehouden en indien nodig aangepast. Een generator aangesloten op onze hometrainer  zoals de LIM voorstelt, komt uiteraard niet in vraag, zie je ons al bezig! Reizen daarentegen, zelfs korte citytrips, hebben we definitief afgezworen. Niet alleen omwille van de drukte, de poespas met de voorbereidingen, het déja of trop-vu gevoel, de overbevolkte vliegtuigen en treinen, de luidruchtige en ongemanierde toeristen maar omwille van de matrassen in de hotelkamers. Ik weet het, het klinkt belachelijk en dit is echt geen goedkoop excuus, maar sedert wij enkele maanden geleden een nieuwe, doch schandalig dure matras hebben aangeschaft, slaap ik op wolkjes ondanks de vapeurs. Trouwens ons drie laatste hotelovernachtingen waren daardoor echt desastreus.

Neen, reizen interesseert ons hoegenaamd niet meer. Wij hebben andere vooruitzichten. Vooruitzichten die wij echt niet meer voor mogelijk hielden. Vooruitzichten die ons aanvankelijk ietwat bezorgd maakten, die ons nu echter doen wegdromen en mogelijk daardoor op wolkjes laten slapen: ons ventje krijgt er een broertje of zusje bij. Ja, onze dochter is zwanger. Na elf jaar oponthoud, zo’n ukje bij, door de ouders meer dan gewenst voor ons totaal onverwacht. Natuurlijk dat we zweven. Langs de andere kant, vaneigens dat  het angstzweet ons nog vaak zal uitbreken! Zeker weten.

Over plotse straatstilte en afrodisiacumreceptjes op interloctueel nivoo… .

Vreemd!  Na dagenlang aanhoudend straatgeraas, gewekt worden door het gekwetter van straatmusjes. Droom ik of wat? Toch niet. Ik wip uit bed, trek de overgordijnen open en wat zie ik?  Ik heb mijn straat terug. Genormaliseerd. Terug zoals voorheen. Geen baanmastodonten, geen remgepiep, geen getoeter, geen oorverdovende blasters. Die ene chauffeur die elke werkdag stipt om kwart over zes mijn slaap verstoort door aan de deur van haar collega  “Roezegedoeze, pak vast” te claxoneren, wel…ik had haar kunnen zoenen. Die schatjes van flikken hebben toch woord gehouden, de verplichte omleiding zoals aanvankelijk voorzien, maar door de wegvandalen niet gerespecteerd, wordt eindelijk gecontroleerd en dit op 400 m van mijn bed. Yes, Yes…

Wegenwerken, altijd miserie geblazen. In onze buurt louter uitgevoerd omwille van bescherming van onbezonnen autofreaks met té zware voet. Duizenden euro’s onnodig door jou en mij te op te hoesten omwille hun onbeschoftheid, hun wangedrag, hun no-nonsens cultuur en foert-verkeerswet-mentaliteit.

“Komt allemaal door wat ze ingelepeld krijgen via de commerciële zenders, plasbakcultuur en internetgezwets, voer voor cyberidioten” beweert mio marito. Daarmee treedt hij ene Andrew Keen, Silicon Valley yup bij. Ook hij hekelt de @kultuur. Youtube leidt bv. tot digitaal narcisme. Kennissites als Wikipedia betekenen een aantasting van de autoriteit van experten, want verheerlijking van de amateur. Keen heeft het over de kakafonie van anonieme blogs, een digitaal oerwoud van middelmatigheid bevolkt door amateuraapjes. Een Engelse onderzoekster meent te kunnen bewijzen dat door buitensporig pc gebruik, vooral virtueel gamen en chatten, dopamine vrijkomt, de stof die het wellnessgevoel creëert, de mogelijke toegangspoort tot verslaving. Chatten en gamen dan toch potentieel gevaarlijk gedrag? Nou, internet-oenen zoals ik hebben daar gelukkig geen last van.

Maar GY&T, onze nieuwe columngenote uit het Gentse kan ervan meespreken.

“Chatters zouden wettelijke bescherming moeten genieten.De verplichte vermelding "Deze activiteit is nefast voor elk facet van uw gezondheid" zou elke chatruimte in tekengrootte 36 moeten voorafgaan”

staat op haar blogje te lezen. Waarom zij er dan moridicus blijft mee doorgaan is me een vraag! Wat zo’n knappe en hoogst intelligente dame moet hebben van rendez-vous met oelewappers van jewelste; daar kan mijn klein verstand niet bij. Een vrouw van haar kaliber kan toch nietzó wanhopig zijn? Het effect van dopamine dan? Het spel van kat en muis? Spiderwoman die met intens plezier haar web uitspreidt? Neen, niet GY&T, tal van anderen wellicht, doch deze quality lady niet, zeker weten. Vooropgesteld dat mijn kennis van de the human species mij geen hakje gezet, want Titipoes en mensenkennis zijn niet bepaald degelijk communicerende vaten zeker wanneer beiden in blogland staan, werd al ten overvloede bewezen.

Ik zou het anders aan boord leggen. Gelegenheden zat toch?. Eerstens het betere knusse restaurantje bezocht door oudere dagschotelhabitués. Na enkele dagen de gegadigde in het vizier te houden, is in afwachting van het dessert een praatje vlug gemaakt. Geheel vrijblijvend en meteen een duidelijk beeld van de Pappenheimer in kwestie. Kerkconcerten van Bach en Mozart,altijd druk bezocht door alleenstaanden en…mannen met, toch het vermoeden, niveau. Matineevoorstellingen van toneelopvoeringen, het bijwonen van namiddagpaneldiscussies in culturele centra bij voorkeur wanneer het over beleggingen of ouderdomsziekten gaat, ook vernissages van tentoonstellingen. Denk niet dat ik een relatie-experte ben, doch mio marito en ik zijn fervente toneelgangers. De “Toneel op de Middag” sessies in de BOZAR bijvoorbeeld zijn onze cup of tea. En ja, ik werd er al enkele keren enthousiast begroet en aangesproken door habitués, echt charmante heren, dit terwijl mijn man aan een sanitaire behoefte voldeed. En brengt dit alles geen baat dan is er nog altijd het wekelijks bezoek aan…het kerkhof. Neen GT&Y ik zwans niet. In Aalst is het kerkhof the place to be wanneer het om Cupido en senioren gaat. De engagementen die aldaar worden aangegaan, met boterbriefje en al, niet te tellen kind! Ten bewijze zal ik een dezer dagen de story van Simonneke en Willem van stal halen: “Huwen met scheiding van kelders!”.

Jawel, vrouwen zoals ik hebben makkelijk praten wanneer ze in een jarenlange stabiele en nog steeds deugddoende relatie zitten. Doch mijn Rosetti Fratelli hakjes om zeep helpen om in de druilerige regen achter een naarling aan te lopen waarvan de mond pas opengaat na enkele glazen alcohol, jamais de la vie! Of eindeloos wachten in een pub terwijl de ober denkt “Ocharme toch, nog eentje” en dan  vlugvlug een smoes bedenken om geen gek figuur te slaan. Een dergelijk gedoe in een GSM-tijdperk, komaan GY&T. Laat die klojo’s wachten, mens. Bel een halfuur na de afspraaktijd en schud een fileprobleem uit de mouw. Zit hij te wachten, goed dan rij je door. Is hij er niet, kere weer om, tijd en naft gespaard.

 “The best is yet to come” schreef je in een reactie. Met andere woorden je gaat ons entertainen met de exploten van reeks vaginazoekers. Geef toe, lieve GT&Y, er zullen vast en zeker uitzonderingen tussenzitten, doch meestal…n’est ce pas? Natuurlijk, op een bepaalde leeftijd, vind hem maar die prins op het witte paard  zelfs eentje met grijze baard. The One and Only vinden staat heden ten dage gelijk met de spreekwoordelijke speld in de hooimijt.

Over the One and Only gesproken, die hier op Seniorennet, GY&T kent hem niet mijn trouwe lezers wel,  weten jullie wat die lieverd mij gisterenavond heeft toegestuurd? Een baaldag-wegwerk-drankje op basis van champagne en rozenblaadjes, tevens heilzaam als afrodiasacum, beweerde hij. Of het geholpen heeft? Ik zou het niet weten, geen amaretto in huis. Eigenlijk doet het drankje niet ter zake, de intentie telt en…alleen de gedachte aan een verbaal duel tussen een vrouw zoals GY&T en ons aller professioneel scalpelhanteerder Milo, hoe hij handig als steeds haar  interloctuelen fileert, floeps baaldag weg!

Rond het middaguur de eerste stank van tuinbbq’s opgesnoven. Deuren en ramen blijven dan potdicht. Walgelijke walmen achteraan en niet te harden lawaai vooraan. Wegenwerken vlakbij maken mijn straat tot vluchtweg. Getoeter, gevloek en akelige monotone beat uit de versterkers aan die onzalige en nutteloze verhoogde berm vlakbij. Tja,  als een eerder smalle straat een poos als stukje van een nationale baan fungeert…

Mijn buurvrouw, geurarm geboren, zit met haar jaarlijkse plantendrang. Ze heeft jeuk in de vingers en praat constant tegen de planten:

“Ik ga je wat kleinen, vriend, je begint te woekeren ”

Eindelijk denk ik! Vlakbij mijn afsluiting staat een hoge afschuwelijke struik, zomers rendez-vous plaats voor alle soorten vliegend ongedierte. Ruim tien jaar heb ik de pest aan die struik. Voor mijn buurvrouw heeft het onding een bijzondere sentimentele waarde: de laatste aanplanting door haar vader, drie dagen voor zijn dood. Alleen daarom durf ik niet te morren. Alleen daarom…

Zonet de zoveelste waarschuwing van het Klimaatpanel van de Verenigde Naties gelezen. De inkt ervan is nog niet droog en kijk, de helikopter van de politie draait rondjes boven onze daken en de autosnelweg richting kust. Mijn oude kater wordt halfgek maar Westtoerisme zal lachen, de bezoedelaars zijn onderweg. Het friet- en mayonaisevolk overrompelt Blankenberge en de nieuwste lentetoiletten en Vuitton tassen willen showen in Knokke, met een gretigheid die onfatsoenlijk is.

Zijn het de lentekriebels die mij zo chagrijnig maken? Het vooruitzicht op de zomermaanden met té warm weer? De vapeurrijke avonden en nachten, ik mag er niet aan denken. Dat lallend mansvolk dan met fel getatoueerde armen in hun Marcellekens op de terrassen als ik de deur uitga? Die lanterfantende vrouwen met té sterke deodorants en met plastieken teensletsen aan? En niet te vergeten die wekelijkse grasmaaibeurten, de angst om zware zomers onweersbuien, het verdriet om wegwerphuisdieren en dat soort dingen meer.

De zomer is hier slechts welkom omwille van mijn verminderd energiegebruik, voor de rest bah…wellicht heb ik een baaldag eigen aan het ouder worden, aan al de zomerdromen die ik ooit had en waarvan er zo weinig zijn uitgekomen. Belachelijk in feite.

Eentje weg…eentje bij… > .

Zo gaat het in het leven en  zo gaat het op Seniorennet.

Eentje weg…en wat voor eentje! Uitgerekend een van mijn lievelingen: UILENSPIEGEL. De man die de kunst beheerst om in vier lijnen en dertig woorden net dat uit te leggen waarvoor academici ellenlange papers nodig hebben, voorzien van voetnoten en eindeloze bibliografie. Schrifturen waar leken, zoals  ik, met de nodige dosis goeie moed aan beginnen en er na tien minuten de brui aan geven. En die lieve Uilenspiegel, filosoof in een notendop, die knijpt er voor een tijdje tussenuit. Jammer! Laat zijn besluit toch niet gezondheidsgebonden zijn. Misschien is hij wat blogmoe, die schat. Geen nood, Uiltje, zoiets overkomt iedereen die niet aan blogitis lijdt.

Geen opmerkingen, lieve lezer, I know. Ook Titi heeft een poos geleden forfait gegeven wegens “omstandigheden” zoals dat heet. Aangezien de aard van die omstandigheden, net zoals de hierboven geciteerde schrifturen geen aarde aan mijn Aalsterse dijk brachten,  zijn we op ons floeren sokjes doch dit keer op ons dooie gemakje de retour, tot vreugde van enkelen en gegrom van velen.

Eentje weg dus, voor onbepaalde tijd en hopsakee eentje bij in onze categorie “ Columns”. Een zij’tje. Eentje die van plan is met vlijmscherp scalpel te krassen in mannelijk intellectueel vlees. Niet eentje genre “ Proficiat uw blog is correct aangemaakt, u kan onmiddellijk starten” om drie maanden later nog geen stap verder te staan. Deze dame heeft het over een voor mij totaal onbekend terrein: internetdating met brief encounters. Over verwachting en ontgoocheling en alles er tussen in. Over ontmoetingen die onder hoogspanning staan. Over belazeren en belazerd worden. Over momenten van betovering, die overgaan naar passie vol zuchten van overgave. Over haar parels voor zwijnen want ja, ze bekent, enkele van die diertjes heeft ze liefgehad. Misschien zal ze na verloop van tijd in eigen boezem willen kijken, zichzelf confronteren met de eelt op haar hart. Hoe dan ook ze kan schrijven, die gave van haar is een bezoek overwaard!

Aangezien ik nog steeds met buttons aan het klooien ga, je vindt haar op dit net onder “goldenyearsandtears”. Gouden jaren met tranen, voor mij een gedurfd schot in de roos dus benieuwd naar je reactie.

Geen twee zonder drie .

Eerst Claus, die de natuur de baas wou blijven, eergisteren meneer Constant, vandaag Madame Angèle. Hij drieënnegentig, zij deed er vier jaartjes bij. Claus, Vanden Stock en Manteau, namen die momenteel mediakoppen doch blijvend de annalen halen. Terecht.

Mevrouw Manteau, zo bloklettert de nieuwsredactie van Skynet, overleed in het Aalsterse O.L. Vrouwziekenhuis  na een lang verblijf in een rusthuis aldaar. Sta me toe even de puntjes op de “i” te zetten. Een mevrouw Manteau verbleef niet  in wat wij verstaan onder de term van modaal“rusthuis”. Mensen van dat slag verblijven in een "seigneurie". Het soort van optrekje met uitzicht op de eindmeet, bestemd voor de enkele gegadigden die leven van de intrest op hun intresten. Nou het weze mevrouw Manteau en haar mede-residenten gegund, maar of ze er gelukkig was? Hoe dan ook, mevrouw Angèle, voor zover ik de verzorgsters mag geloven was alles behalve een doetje van een besje. Geen makkie. Een dame met ijzeren wil, een vrouw die haar eigen wetten steeds weer uitgevoerd wou zien.

Generatiegenote van meneer Constant bovendien. Qua opvoeding ergens uit hetzelfde hout gesneden, hiërarchie bewust en getrouw. Meneer Constant heb ik tweemaal ontmoet., voor zover je handjes schudden en twee beleefdheidsformules uitkramen als een ontmoeting kunt bestempelen. Obligate nummertjes. Een up and away begroeting eigenlijk. Ik beslist voor hem, maar hij allesbehalve voor mij. Een natuurlijke bonhomie gekoppeld aan de grandeur eigen aan zijn leefwereld, die man. Rang en stand meegekregen met de moedermelk. Geen m’as-tu vu, wel een aangeboren “me voici”: minzaam, hoffelijk en uiterst gedecideerd. Het soort mens waarvan je de superioriteit als evident beschouwt. Het soort van mens dat op juiste vijvers de juiste vis weet te vangen. Een  arrangeur, sacré en cultivé. Perfecte neus voor zaken, voor rechts- en linksvoetige lefgozers, voor fiscale fantasietjes indien nodig.

In tegenstelling tot Madame Angèle, heeft meneer Constant thuis mogen ontslapen. In zijn hommage beschrijft Camps hoe het riante appartement omgebouwd was tot een soort privé-ziekenhuis met twee aparte kamers: een voor hem en de andere voor haar, Madame Claire, zijn vrouw. Ze wisten al een tijd niets meer van elkaars bestaan af, want teveel sneeuw in het hoofd.

Claus had een afkeer van die sneeuw. Claus wou warmte, zon dus en de geur van lavendel hartje Provence…vandaar zijn besluit.

Revival van den Expo .

Vijftig jaar geleden! Wij zouden wat gaan beleven. De wereld op een kluit Brusselse grond. A once in a liftetime opportunity zou het worden en ’t schoonste van al ik herinner mij er nog bitter weinig van. Den Expo staat bij mij gelijk met andere facts of life.  Zelfs de kleine zwart-wit foto’s in mijn jeugdalbum brengen geen baat: ik met ons make in een treintje, ik met paps in een duwwagentje, ik met grootmoeder aan de trappen van een of ander paviljoen en ik met olijke nonkel Isidoor in Vrolijk België aan den tap.

Hoor ik daar eergisteren Guy Polspoel met jongensachtig enthousiasme vertellen over de prachtigste science fiction beelden van zijn leven, over de metamorfose van zijn leefwereld die de Expo had teweeggebracht en dat voor een manneke van amper 11 jaar, dan denk ik dat het er toen reeds inzat dat journalistieke bloed. Bij mij liep het net andersom: het bloed kwam eruit. Mijn eerste menstruatie! Tussen de zwartjes met rieten rokjes en stamkledij in dat vrolijk(?) surrogaat “negerdorpje” gezien door een koloniale jezuïetenbril, geef toe, beste lezer, het zal je maar overkomen. Vind daar maar een toilet om je te “verschonen”[1]!

Een poespas van jewelste toentertijd. Wegwerpverbanden met hechtstrips bestonden niet, wel een soort langgerekte onbrede theemutsen met twee klepjes voorzien van knoopsgaten. Ons make had de tekenen van mijn aanstaande“groot worden” al geruime tijd in het snotje en vooruitziende vrouw bij uitstek zijnde, sleurde ze telkens wij ons huis verlieten haar grote tas met “mijn gerief” mee: een zak met propere theemutsen, een lege zak voor de bevuilde ( de spullen weren telkens te week gezet en nadien afgekookt in een marmiet), twee washandjes, sponshandoek en…dat ellendige vleeskleurig gordeltje waaraan de theemutsen werden vastgeknoopt. Dood heb ik mij geschaamd daar in die smalle Congolese toiletten. Met dertien jaar bovenop een WC-pot staande met opgeheven kledij en blote billen, met een moeder die voortdurend heen en weer rende van toilet naar lavabo en af en toe vergat de deur behoorlijk te sluiten. Mijn allereerste Expobezoek, geen sciende fiction, horror, ja, van de ergste soort!!

Gina Lollobrigida, la bella, de armen vol bloemen en begeleid door heren in zwarte gattenklasjers [2] en een horde fotografen, zag ik heel vlakbij, moet zo bij ons tweede bezoek geweest zijn. Verder herinner ik mij een grandioze mode-show, mannequins met prachtige hoeden en ruisende satijnen jurken, hoogstwaarschijnlijk in het Franse paviljoen. Ik heb er voor het eerst een sterksmakende en kwalijk ruikende kaas op een homp brood gegeten, daardoor wellicht de broekspijpen van paps ondergekotst tijdens een ritje in de kabelbaan. Dat ons make door het struikelen in een of ander paviljoen tussen de koeien is beland, dat we de eerste kleurentelevisie hebben gezien, de Spoetnik, de Britse kroonjuwelen, een befaamd Spaans schilderij, gewaarschuwd werden voor het bij ons ongekende fenomeen van  zakkenrollers en de grote vrees voor de rattenplaag, heb ik slechts van horen te vertellen.

Mijn aangenaamste bezoek was het derde, samen met mijn nonkel, ondervoorzitter van de Horecasector en bon vivant in hart en nieren. Onze dag begon en…eindigde in Vrolijk België, tussen de Belgische bieren en gillende vrouwen. Gillende vrouwen? Jawel aan de uitgang van een der attracties stonden mensen opeengepakt als haringen in een ton, overwegend mannen en jonge snaken. Aan de uitgang was een rooster, daaronder een krachtige blaasmachine en elke dame die buitenkwam imiteerde de bewegingen van la Monroe in “The Seven Years’ Itch”: lang niet zo wulps-sensueel, eerder hoogst gegeneerd, blo, verbolgen enkelen razend en allen gillend als varkens in den abbatoir. Geen schoon zicht die te witte magere of vlezige billen, die witte interlock onderbroeken knellend over corsetten met baleinen. Zag je dan een welgevormd been in donkere nylons met naad, opgehouden met fijne jartrellekens, dat betekende ondeugd, frivoliteit.  Het kon  niet anders of het moest een “Franseisken” zijn.

Expo 58 meteen mijn eerste kennismaking met voyeurisme en wel op wereldformaat! Facts of life, ik zei het al.