Archief

En dan moet ik naar de Mercedes garage in Brest, niet naar de gewone Mercedes garage, maar deze van de vrachtwagens en autobussen. Ik had een email ontvangen voor een terugroepactie, waarin stond dat alle Mercedessen Vito een bijkomende aarding moeten krijgen. Anders zouden de airbags zonder reden kunnen afgaan. Nu ja, zo’n opgeblazen airbag is nog niet zo erg als in een overvolle autobus met je neus tussen welgevormde borsten van de dames gekneld te raken. Dieter uit Württenberg en Theobald uit Bayern zijn ook aangekomen. Straks is de club compleet. We vertellen moppen in het Duits en de afwas duurt daardoor langer dan normaal. Morgen gaat Bea met de Bretoense lerares de zee in om algen te verzamelen. Het is dan dood tij en dan kan ze vele kilometers ver de zee in trekken, waar de algen welig tieren.

Alim Corto en Ana Ka, twee zangers van formaat, hebben de zondagavond vol gezongen. Ana was onlangs de “voice” van Frankrijk. Zij haalde haar roem in Parijs. Haar stem klonk dus welluidend door de zaal. Mocht Eddy Wally nog in leven zijn, dan had hij het “geweldig” gevonden. Beiden zongen chansons in het Frans en het Engels. Heel leuk, ook omdat het gratis was. Zo zullen we binnenkort nog een hele resem optredens krijgen van chansonniers, koren en orkestjes.

We wandelen naar de zee, of beter, een stukje in de zee. Want voor ons ligt een rif en een van de vele eilandjes. Het is verleidelijk om zover mogelijk door te steken. Gelukkig kennen wij de getijdentabel. Wie deze niet kent, komt alvast bedrogen uit. Want dan komt het water langs achter op en ben je op een mum van tijd op een zandbank aan het wandelen. Dan moet je je broek opstropen en met blote billen haastig een terugweg zien te vinden. En dat is dan alweer een reden om foto’s te nemen van rondborstige toeristen die met bleke billen al gillend proberen op het droge te komen. Op de gasbarbecue ligt een brochette, een van de beste slagers uit de streek.

De zaterdagmarkt in Saint Renan is er een zoals zovele markten in Bretagne en Frankrijk. Daarom heb ik er ook geen foto’s van. Je koopt er oesters, levende krabben, groenten en patattenschillers van het merk Tupperware. Ik zag er twee mannen in gesprek. De ene was de eigenaar van een haringrokerij en haringverwerkingsbedrijf. De andere bood hem een sigaret aan. “Neen, dank u, ik rook alleen haring”, was zijn reactie. We zijn op bezoek geweest bij een goede oude bekende van ons, Simonne, de weduwe van Gérard. Simonne woont nu in een appartementje in Plouzané tegen Brest. Voorheen woonde ze in Plouvien in een landhuisje. Het weer is niet erg standvastig en de wolken drijven door de lucht. De surfers kunnen hun gangen gaan.

Het werd tijd om eens iets anders te proberen. Bij voorbeeld eens een restaurantje doen in Oasis, hier vlak bij de camping. Naast pizza’ zo groot als karrenwielen, hebben ze ook nog andere menu’s. Met onze Nederlandse vrienden en de hondjes erbij waren we even vergeten hoe het zat met de maaltijdschijf. We telden de koolhydraten en de lipiden en zagen dat het goed zat. De heren hielden het bij een simpele espresso als nagerecht.

Brouënnou is een gehucht in Landéda. Er staat een mooi kerkje. Ook hier konden aflaten bekomen worden om rijstpap met bruinsuiker te fretten voor de eeuwigheid. Zoals in vele Bretoense parochies, werd jaarlijks met Hemelvaart een “Pardon” gehouden, een processie zoals wij die kennen. Het heiligenbeeld werd door vier dragers door veldwegels gedragen en een meute volk, gekleed op zijn zondags in typisch Bretoens, trok mee op samen met een nest pastoors en liefst nog met een bisschop erbij. Vaandels en banieren werden uit het stof gehaald en werden meegesleurd. Helaas zijn er geen pastoors meer en ze kunnen ze ook niet meer uit de grond spitten. Vele lokale pardons behoren nu tot de folklore. Er blijven er nog enkele over, zoals de “Tromenie” van Locronan. Op de foto’s zie je ons groepje van de wandeltripjes aan de rand van de oceaan.

Als ze met mij later geen weg meer weten, dan steken ze me in het bejaardenhuis van Landéda. Het schijnt dat het er plezant is en het eten valt mee, elke dag oesters met chocomelk. Het enige dorpscafé wordt druk bezocht. Het schijnt dat de waardin uit het West-Vlaamse Lo komt. Daarom heet de taverne “die van Lo”. De opmerkzame lezer zal dit laatste natuurlijk niet geloven. Aber Wrac’h is de jachthaven van Landéda en is een goudmijn voor de gemeentekas. De enige aantrekkelijke winkel in het dorp, waar dames kunnen snuisteren in de pakken vrijetijdskleding, vind je hier in Aber Wrac’h. Mijn Visakaart kennen ze hier ook al. Daarom ben ik altijd welkom. En het gemeentehuis is netjes in de twee talen aangeduid, Frans en Bretoens.

Camping des Abers is een camping met een lange traditie. Zo organiseert directeur Hubert regelmatig muziekavonden, veelal met traditionele Bretoense muziek. Zo komt er wekelijks een koor, een folkgroep of een kleinkunstgroepje. Alle evenementen zijn gratis voor ons. Kan het nog beter? Op de camping staat er een Duits koppel uit Württenberg met een bekend internationaal repertorium. We zullen ze zeker horen. Ik heb al menig gesprek gehad met deze mensen en telkens komt de waardering naar boven voor de authentieke volkse muziek. Ik heb ze kennis laten maken met onze oude Vlaamse volksliederen. Ze doen moeite om de teksten te begrijpen. Straks zingen ze de Vlaamse Leeuw nog tijdens hun optredens in een zaal vol Fransen, Duitsers en Walen. Ondertussen zijn onze Nederlandse vrienden ook aangekomen op de camping. Ook zij zijn trouwe gasten op de camping. Hun hondje is bijzonder enthousiast in het gezelschap.

De kapel van Ste Marguerite staat vlak bij de camping. Het is een eenvoudig oud kapelletje. Lang geleden werden hier aflaten bij de vleet uitgedeeld, neen, verkocht. Hier kon je je toegangsticket voor de hemel kopen. Wanneer de aflaten in solden waren, kreeg je nog een hoop maaltijdchecks voor rijstpap én een gouden lepeltje. Dan zat je safe voor de rest van de eeuwigheid met je rijstpap en voze, fletse harpmuziek. De anderen zaten in de hel met alle dagen barbecue, wulpse wijven dansend op rockmuziek en aangebrande moppen als gesprekonderwerp. Het is maar hoe je het bekijkt.

In Plouguerneau kan je een modeltreinbaan bekijken: “la légende des trains”. Om de zoveel tijd wordt een klank- en lichtspel gelanceerd en rijden er een paar treintjes rond. Het opzet is heel mooi en sprookjesachtig. Ik bekijk het project als modelbouwer en stel echter vast dat er nog heel veel aan te verbeteren valt. Een modelbaan is nooit volledig afgewerkt. De spoortjes moeten nog een realistische kleur krijgen en hun bedding is ook nog niet in orde. De bouwers hebben zich vooral gefocust op het landschap en het klank- en lichtspel. Zo stijgen luchtballonnen uit de grond, draait een reuzenrad mooi rond en komt er rook uit het brandende belastingkantoor terwijl de Faller brandweerwagen toesnelt. Vreemd genoeg hadden de bouwers eerst het landschap gemaakt en nadien de sporen er in verwerkt. Rechtgeaarde modeltreinbouwers doen het andersom.