Toren roept haan 30 : Poëzie

De spinnen in het web hebben hun rooftocht, zoals voorspeld, voltooid.  Twee prachtige vlinders vielen hun ten prooi (de Jules Van Campenhoutprijs en de Maurits Naessensprijs).  De leeggezogen karkassen hangen als cocons tentoon.  Wat zal ervan geworden ?  Middelnederlandse verzen borrelen op : “Alle dinghe/Sijn mi te inghe .  De haan wil op de toren.  Van daaruit kan hij neerkijken op het gewriemel onder de kerktoren : Wat lijken het dwergjes, niemendalletjes!

Maar hij moet verder en bewondert in de verte de horizonten.

Maar waar waren we gebleven ?  De toren van Rossem, waarvan in de galmgaten opnieuw een jonge heester bloeit is aan de beurt.  Wat er nog rest uit vervlogen tijden is een deel van de toren, die aanzienlijk werd verhoogd.  De verbouwingen gebeurden ongeordend, meestal door geldgebrek.  Ook hier werd een document in een loden container ingemetseld in 1877.  Er is een afschrift in de archieven van de pastorij.  De kerk bleef niet gespaard van brand en inbraak.  Het orgel komt uit de kerk van Wolvertem.  In de toren hangen twee klokken, beide uit 1954, een grote en een kleine.  De grootste draagt het wapenschild van t’ Kint en de kleinste een kruis.  

  Foto : Klokken Rossem

En wie eens dieper wil ingaan op het haan kan zich het boek aanschaffen “Een hoop hanen” van Jan De Smet.  Dit is een aanrader.

Wij gaan verder met de toren van O.L.V. – Boodschap en Sint – Nikolaas Meuzegem, waarop een gele bol staat die wij op de stafkaarten van het leger terugvinden.  Dat is een referentiepunt op een hoogte van 32 à 33 meter.  De nieuwbouw van de kerk dateert van 1863.  De bakstenen werden ter plaatse gebakken.  Oude grafstenen werden verwerkt in de vloer en de drempels.  Pastoor De Pauw vereeuwigde de consecratie van de nieuwe kerk in een tekst die we terugvinden in een loden container die ingemetseld werd onder de eerste steen langs de epistelzijde, rechts van het hoogaltaar.  Er is tevens een vrij merkwaardig orgel.  De klokken werden in 1943 ontvreemd en gingen vermoedelijk in de Duitse smeltkroes.  Maar op 20 december 1953 werden twee nieuwe klokken gewijd.  De grootste klok (een Si) draagt in de tekst “ Ave Maria” en het wapenschild van t’Kint.  De kleinere draagt het beeld van St.-Nikolaas en werd gestemd in re-kruis.Foto : Klokken Meuzegem in de toren

In 1745 ontstond er een rivaliteit tussen Imde en Meusegem.  Fr. Hermanus Servaes, pastoor van Meuzegem en Imde vanaf 17.7.1745 vertelt ons in zijn dagboek dat de parochianen van Imde achter zijn rug een request stuurden naar de aartsbisschop in Mechelen om de derde zondag van de maand ook een hoogmis te krijgen.  Die van Meuzegem stuurden toen ze dat wisten ook een request op 24.12.1745 om er niet op in te gaan “ aangezien Meuzegem de moederparochie was en Imde maar een gehucht”.

Als we de volledige inventaris hebben, van alle klokken van onze acht kerktorens, kunnen wij misschien alle tonen van de toonladder spelen in samenspel over onze mooie gemeente heen.  Dat was een mooi idee voor 4 december, maar het is helaas te laat!

Onze oproep van vorig jaar : “een kerststal onder elke toren” werd enkel opgevolgd in Imde.  We zagen ook een kersstal voor het gemeentehuis in Wolvertem en voor de pastorij in Meuzegem.  Volgend jaar zullen wij daar iets moeten aan doen.

In de toren van Rode  hangen drie klokken.  Zij zijn onderling verbonden en kunnen beieren en luiden.  Zij hangen dus alle drie aan een schommelstoel en er hangt in elke klok een klepel.  Zij werden gegoten door Michiels Jr.   Op de eerste staat : “Mijn naam is Maria” 1953. Op de tweede staat : “ Mijn naam is Brixius.  Ik vervang door staatsvergoeding een zusterklok die een gift was van de parochianen ; Peter : Mr. J.Verhasselt, Meter Mevr. Everaerts Praem.-Van Zee…… Pastoor : F.L.De Belder –O …               Foto : Rode142

Op 4 december om 13 uur begonnen alle klokken in ons land te luiden voor het bruidspaar van het jaar : Filip en Mathilde, … behalve de klokken van St.-Martinus Meise.  Of toch ?  De echten onder ons hoorden met wat verbeelding  de zachte weergalm van “Mathilda” van Harry Belafonte, echter in een weemoedige si-bemol.  Of de andere zeven torens van onze acht parochies hun klokken luidden is maar de vraag?

Via het VRT-nieuws kregen wij een voorstel tot oplossing van het duivenprobleem in en rond onze torens.  Als wij op elke toren een nestkast voor de slechtvalk plaatsen krijgen wij misschien volgend jaar natuurlijke selectie.  De duiven zullen van schrik verhuizen.  Maar wat denken onze duivenmelkers hiervan ?
Wij hebben  in de toren van Jef van Sjoeter in Westrode een nieuwe uilenkast geplaatst, zoals beloofd.  Wij deden dit met het duo dat binnen de uilenwerkgroep van Natuurreservaten hiervoor zorg draagt.  Deze toren is 25 meter hoog : 12.5 m metselwerk met een totaal gewicht van 120 ton en 12.5 m houten spits die 12 ton weegt.  Er hangen 15 klokken aan de buitenkant.  Zij worden bediend door een computer.  Zo wordt het uur geslagen en hij kan deuntjes spelen.            Foto : Toren Sjoeter

Het kerktorentje van Westrode daarentegen heeft één oud klokje dat afkomstig is uit een klooster en weegt 60 kg.  Er ligt een klein houten haantje klaar om deze spits af te werken. Foto : Monumentje toren Westrode onder paraplu

Ons beloofde eerste bezoek betrof St.-Laurentius Wolvertem.  Onze gids, Jef Van den Brande, bij wie het tien jaar geleden was dat hij de toren beklom, was er het hart van in.  Wij werden onthaald door een stel reisduiven die door een gebroken raam toegang kregen, met het gekende gevolg.  Wij konden zelfs de inscriptie op de grootste , van de drie klokken niet meer lezen.  Na ons bezoek vielen wij toevallig in de armen van pastoor Theo De Witte.  Wij zijn samen ons verdriet gaan wegdrinken met een kopje moedertroost (koffie).

Een verwoed lezer van ons blad stelde voor aan de biotelers van onze gemeente te vragen van al dat biomest weg te halen.  Hij denkt dat daar vraag naar is.

In de Geschiedenis van Wolvertem van J.’t Kint staat op pagina 704 een uitgebreide beschrijving van deze kerk.  De toren zou 35 meter hoog zijn.  De kerk staat op een motte (natuurlijke heuvel).  Hier vindt de nabijgelegen Mottestraat de oorsprong van haar naam.  In de toren hangen drie klokken.  De kleinste draagt volgend opschrift in oud Frans : I.A.I. :Adon/Anies : MedeMisiele De Montignis MCCC (= 1300).  De andere zijn een tweeling, geschonken door Prinses van Turn en Tassis in 1821.  Meter was Barones Diert de Kerwerve en peter Baron d’Hoogvorst.  De historische band tussen Meise en Wolvertem gaat dus ook via de klokken.  De zwaarste klok werd door de Duitsers weggehaald op 21 juni 1943.  Deze werd in 1948 vervangen door pastoor Frans Corluy en zijn parochianen.  Peter was notaris J.De Smedt en meter Mevr. Dokter Van den Bruel

Een verdieping lager, in een nis, staat een oud apparaat met trommel en verschillende tandraden.  De koster moest vroeger tijdens de prefatie deze automaat gaan opwinden met een zwengel.  Zo bleef het torenuurwerk het juiste uur aanduiden.                Foto : Interieur kerk

Op 10 oktober gaf de architect, die de restauratie van de kerk van Meise St.-Martinus begeleidt, een anderhalf uur durende uiteenzetting over de staat van de toren en de kerk.  Het “Spinet” (theaterzaaltje aan het zwembad) zat nokvol belangstellenden.  De dringende instandhoudingswerken zullen beginnen.  De twee zijgevels van het schip van de kerk zullen bij middel van kabels en stuttingen naar elkaar toe getrokken worden.  In de zijbeuken zullen gekruiste kabels tussen zijgevel en pilaren het geheel samenhouden.  Bovendien zal de draagplaat van de torenspits vernieuwd worden, zodat onmiddellijk met de renovering van de beiaard kan begonnen worden.  En de toren helt dus wel degelijk westwaarts over.  Dit is in een notendop het verslag.

Foto : Foldertje restauratie (parochie)

Iemand van de aanwezigen bleek ergens gelezen te hebben dat de toren niet haaks staat op de rest van de kerk.  Dat was in het parochieblad , waar we in het laatste nummer andere dingen lazen : “Als er bij ons ook geen uilen komen, dan is het omdat onze kerk beveiligd is tegen ongewenste indringers.”  Hier zijn twee letters te veel aan !  De kerkuil behoort tot de traditionele kerkgangers door de eeuwen heen.  Het is bovendien een beschermde vogel.  Dat moet dus zeker een vergissing of een grap zijn !

Wij kregen een oproep van de uilenwerkgroep Brabant om drie van de acht uilenkasten in de 8 kerken van onze gemeente te inspecteren.
De toren van Rossem is andermaal de vruchtbaarste gebleken.  Het paar kerkuilen dat hier elk jaar broedt, bracht drie prachtige jonge kerkuilen voort.  Het resultaat 1999 is dus weer 1 op 8 beoogde broedsels.  Jullie konden ondertussen op Ring T.V. de kerkuil bewonderen die in de valse zoldering van onze nationale luchthaven zijn intrek nam.  De publiciteit voor deze beschermde vogel is alvast meegenomen.                 Foto : uil

Op de kerktoren van St.-Martinus mochten wij helaas niet op.  De architect verbood elke betreding .  De klokken zijn volgens de pastoor reeds losgemaakt en worden uit de toren gehaald.  Dan pas kan de herstelling van de kerk beginnen.  Wij volgen de werkzaamheden op de voet.  Van aan de buitenzijde van de kerk konden wij vaststellen dat de kast opnieuw niet bewoond werd.  Wij deden een merkwaardige vaststelling aan de buitenkant van de kerk.  Aan de Beauffortstraat spieste een gierzwaluw zich met de bek vast in de gevel van de kerk.  Zij hangt daar nu reeds enkele weken.  Daar moeten jullie eens naar gaan kijken.

En Sint – Brixius Rode ?  Na wat aandringen mochten wij dan toch door een smalle pijp in de toren.  Hier moet dringend licht geplaatst worden.  De trap is ook aan herstelling toe, want de onderste trede ontbreekt.  Maar wat erger is zijn de stoffelijke resten, de uitwerpselen en zelfs eieren van de duiven.  Dat blijkt nog steeds een plaag te zijn in alle torens.  Onze vogelbeschermers krijgen meestal de schuld.  De uilenkasten worden bij voorkeur in een dakkapel op het schip van de kerk geplaatst.  En via de opening van de uilenkast, kunnen de duiven niet in de kerk.  Dus wij gaan vrijuit!  De toren van Oppem zou de vuilste zijn.  Wij doen een oproep voor een schoonmaakoperatie.

Naast de acht kerktorens van Meise zijn er ook heel wat kapellen en kapelletjes. Meestal zijn die ook getooid met een torentje.   Maar in ons welluidend en geregistreerd dialect betekent kapelletje ook stamenee.  Vroeger vond je er altijd een voor de kerk.  Tijdens de begrafenissen gingen de tooghangers hier dan “na de begrafenis”.  Na het groeten doken zij in het stamenee.  Van aan de toog konden zij dan zien als de eerste mensen buiten kwamen met hun bidprentje.  Dat was het moment om aan te sluiten in de rij, waarvan het grootste gedeelte prompt de kerk verliet.  En met het gedachtenisprentje in de hand doken zij opnieuw het stamenee in.  Hier werden alle verhalen over de afgestorvene verteld.         Foto : Tekening en medailles kapellen
Volgens de auteur van “ De kapellekensbaan”, Louis Paul Boon, zou een stamenee een plaats zijn waar jonge meisjes bier komen drinken. Een jeugdclub dus ook een stamenee kunnen genoemd worden.  Want dat was de uitgelezen plaats waar jonge meisjes zich kwamen laven.  En inderdaad : een vooraanstaand lid van de  Jeugraad in de jaren zestig, nu helaas lang overleden, bekeef in volle vergadering  het bestuur, omdat het zijn dochters pinten betaalde in de plaatselijke jeugdclub.  De betrokken meisjes zijn hierdoor niet op het verkeerde pad geraakt.  Hun sociaal engagement werd hier echter op punt gesteld.
Een stamenee voor de kerk is een traditie die opnieuw in ere dient hersteld te worden.  Het gemeentebestuur geeft het voorbeeld met de bouw van de nieuwe bibliotheek met ontmoetingsruimte.  Op deze plaats bevond zich stamenee “Manneke Pis” met de zaal Triomf.  Wij hopen dat het nieuwe stamenee elke dag zal open zijn vanaf minstens 10 uur ’s morgens.  Dan kunnen de gepensioneerden en wie vrij is, er bij een kopje koffie de kranten en tijdschriften gaan lezen, die elke dag toekomen in de bibliotheek.  En als er een begrafenis doorgaat, kan dat wat vroeger.  Dan kunnen de mensen die soms van heel ver komen even verpozen voor ze de kerk in gaan.  Of ze “na de begrafenis” moeten gaan, laten wij aan hun over.

Nu de 8 torens van Meise aan de beurt geweest zijn resten enkele vragen.  Welke toren is de mooiste, de hoogste, de oudste,…?
De haan antwoordt graag,.  Maar hoe kan hij dat weten of meten ?  De mooiste is een persoonlijk gegeven.  Dus dat moet iedereen voor zichzelf uitmaken.  Of organiseren wij hierover een referendum ?
De hoogste is daarentegen een objectief gegeven.  Maar, hoe kunnen wij dat juist meten?  Wie bezorgt er mij een correcte meetmethode. Natuurpunt hanteert er een. 
De oudste ?  Dat kunnen wij opzoeken in de geschiedenis van Meise, Oppem, Rode, Wolvertem, Meuzegem, Imde, Rossem en Westrode.
De eigenaar van de negende toren, de illustere Jef Moerenhout (nog zo iemand met die korte, volkse en sympathieke voornaam) wil een kerkuil en zwaluwen in en rond zijn toren.  Een beiaard hangt er al.  Dat konden jullie onlangs weer eens zien op de televisie.  Natuurreservaten gaat hem helpen.  Jef heeft ook nog een stoel met vier luidklokken staan.  Hij zou daar graag een monument van maken.  Dat is een idee voor het Beiaardcomité.

                          Foto : Klokkenstoel Sjoeter

De St.-Martinustoren van Meise, heeft een bijna ronde torenspits met boven de verbreding, drie galmgaten van waarlangs u de 47 klokken van de beiaard kon horen.  Het is opnieuw dezelfde constructie maar veel fijner afgewerkt, wat op het eerste gezicht op een ronde spits lijkt.  Er zijn drie venstertjes.  Ondertussen werd de beiaard uitgebreid tot 56 klokken en neemt hij weer zijn vroegere plaats in “ in de Rij van de Oude Steden” (pag. 3 Meise Beiaardboekje 10 juni 1951).  De oude beiaard staat nu te pronken in openlucht tussen de bibliotheek en de pastorij (nu gemeentehuis).  De 8 kleinste klokjes zijn vermist en het monument wacht op afwerking met het klavier en de automatische speeltrommel.
Er is ondertussen al heel wat te doen geweest over deze kerk en toren.  Er blijft de eeuwige discussie, of de toren nu recht staat of niet.  Er zijn er die beweren dat hij loodrecht staat, maar dat de straat niet waterpas ligt.  En wie dat niet gelooft, moet dringend naar de schoenlapper : de schoenzolen zullen afgesleten zijn en dan zie je uiteraard niet meer horizontaal of loodrecht.
Ondertussen werd er aan alpinisme gedaan op onze toren.  De bliksemafleider, die door de val van kruis en haan meegesleurd werd, is vernieuwd. Wij waren er uiteraard als de “haantjes” bij om dat op foto vast te leggen. Wij danken onze correspondent ter plaatse voor het telefoontje.                        Foto : kerk

Ondertussen blijven de haantjes inspireren.  Zij worden reeds ingezet om de afvalberg te verkleinen.  Een gemeentebestuur deelde kippen uit om het GFT in de tuin op te peuzelen.  En het werkt!  Zij worden ook reeds ingezet om het verkeer te vertragen, door ze vrij te laten op straat. Dat hebben we in Meise al spontaan, aan de ingang van het dorp.  Voeder uw kippen aan de overkant van de straat, luidde het.  Maar wat zou Michel VDB hiervan zeggen ?  En hoe zit het met de veiligheid ? Wij wachten ondertussen op een ander origineel initiatief, in onze gemeente, om haantjes veilig in te zetten voor het algemeen belang.

St.-Stefaan Oppem, het witte romantische kerkje, waarvan de toren hetzelfde concept vertoont als de meeste andere : 8 vlakken met bol, eenvoudige haan en kruis. De toren is exact 25,5 m hoog.  Er is een luik in één van de vlakken van de spits. Hier is de pastoor een telg uit het geslacht Van Doorslaer uit Imde, de beroemde kwekers van het stoere Brabantse trekpaard. Zijn pastorie is een waar museum.  En hij is heel fier dat er in zijn kerk nog een communiebank staat.  En op die communie komen wij later nog eens terug.

Foto : De kerk van Oppem van uit twee posities met  pastoor A. Van Doorslaer

In de schaduw van de kerk krijgen de kinderen les volgens de didactiek van Maria Montessori.  De dorpsherberg "De Klos" werd onlangs gesloten en ondertussen vervangen door een moderne herberg.  Daar filmde ik de laatste "hanenkap", een volks evenement dat tijdens de kermis doorging.  Daarachter is een oude hoeve "Hof te Steene" met een helaas vervallen donjon.  Die moet dringend gered worden.  Naast de kerk werd het "Hof achter de kerk van Oppem" door een telg van de familie Van der Hasselt gerestaureerd en een gedeelte werd ingericht als Bed en Breakfast
.

De toren van St.-Kwinten Imde heeft een spits met acht vlakken.  Tussen de vierkante onderbouw en de spits is er een versmalling die het “potloodpunt” van 4 vlakken naar 8 brengt.  Er is een klein dakraampje.  De haan en het kruis staan op een bol, die op een vrij lange staaf staat, waardoor alles vrij hoog boven de spits uitreikt.  Wij beschikken over twee foto’s van de kerk .  Op de eerste wordt de klok uit de toren gehaald tijdens de 2^de wereldoorlog.  Op de tweede foto staan een aantal parochianen achter de klok, waarop de inscriptie BEL G. A.IV.121. Wie hierover meer weet, zou ons een groot plezier doen, deze info over te maken.

Foto Kerk Imde en uithalen klokken
In de kouter staat het oorlogsmonument, dat de herinnering oproept aan de slag van Imde tijdens W.O.II op 20.8.1914  En aan de voet van de kerk liggen de resten van de "brokkelstenen trap" van het geboortehuis van dichter Jef Lettens.  Het kasteel van t' Kint, de boskapel, de smidse van Alex April, het kasteel Goethals en de Brabantse trekpaarden van het hof Van Doorslaer maken een bezoek de moeite waard.

Julien De Roover uit Wolvertem, de duivel – doet - al van Kunstkring en Natuurreservaten, conservator van de beemden, schilderde als eerste de acht torens.  Deze sympatieke man in de schaduw, werker van het elfde uur, stellen wij eens apart voor.  Want zij die toch altijd in de belangstelling (willen) staan kwamen reeds aan bod.  De hanen die het graan verdienen worden al te vaak vergeten.

De toren van O.L.V.Boodschap Meuzegem is rank en bestaat uit 8 spitse driehoeken.  Ze worden versmald door het uitsplitsen van de vier zijden op de onderbouw in 8 segmenten.  De bol staat op de spits en daarop tronen kruis en haan.  In deze parochie werd onlangs nog een Kerstmarkt gehouden.  Zij verdient meer aandacht van de pers.                  Foto Kerk Meuzegem
De oude pastorij is dringend aan restaurering toe.  Er werden onlangs in de buurt orchideeën gesignaleerd.

De Romaanse toren van St.-Laurentius Wolvertem is de oudste.  Deze stoere toren torst 8 eeuwen geschiedenis en staat op een motte.  Hij lijkt van aan de vier-eiken, naast natuurreservaat "de beemden" op een puntig stompje van een duim en reikt zeker niet boven de Hasseltberg.  We zouden  hem "stompie" kunnen  noemen, ter nagedachtenis van het jonge voetballertje dat destijds in Zuid-Afrika vermoord werd door de lijfwacht van Winnie Mandela.  Ik ken een lief beertje dat zeker niet fier is dat deze illustere dame dezelfde voornaam draagt.
                                                 Foto vanuit de Oppemstraat

Het bekroonde werk van de fotowedstrijd “ Meise anders bekeken” van Bruno Verriest uit Meise in het avCVO in Wolvertem was ook duidelijk geïnspireerd door onze haan.  De fotograaf maakte een kiekje van het kippenkraam, waarop “Turbo chicken “ staat  afgebeeld op de voorgrond.  Op de achtergrond troont de onthoofde toren. Foto Turbo chicken

De laureaat pakte ook uit met een foto van het oude haantje dat naar beneden viel (!?).  En verder in de tentoonstelling pakte een andere kiekjesjager uit met een compositie van 4 foto’s : beiaardier, klok, toren en …pikkend haantje op de Brusselsesteenweg.

Nu gaan we de rij van onze acht kerktorenspitsen af , zoals ze geschilderd werden door onze vriend Julien De Roover op één doek. Foto M2 Acht kerktorens J.De Roover,  Kerk Rode St.Brixius

Sint-Brixius –Rode krijgt de eer, want pastoor Jan Arnalsteen inspireerde zich  in het parochieblad van 24.6.98 op onze rubriek in : “ Gezocht : uilen”.  De uilennestkast die er geplaatst is , werd er echter niet gezet door Natuurreservaten Meise zoals de pastoor schreef, maar door de Uilenwerkgroep Vlaams-Brabant.  Natuurpunt heeft het reservaat Birrebeek en er werd ondertussen een natuurtrefpunt "De Schriek" ingehuldigd.
De toren van Rode is niet zo hoog en gaat vanaf de onderbouw over in 8 vlakken.  Langs de achterkant zien wij een mooie dakkapel waarin een glasraam lijkt te staan.  Op het uiteinde van het schip van de kerk staat een tweede kruis. De torenspits is de baken van de eeuwenoude Sint–Sebastiaansgilde van Rode.  Wij vragen ons af, of de schutters dezelfde neiging vertonen als de jagers : mikken en schieten naar de haan. Gelukkig niet !

De mensen uit de zeven andere parochies van Meise klagen terecht dat er te veel aandacht gaat, in deze rubriek, naar de Sint-Martinustoren.  Bij hoogdringendheid konden wij onze intentie niet waar maken, maar daarom gaan we eens het rijtje af, in de volgende aflevering.

Een tweede intentie valt ook in het water.  Een aantal lezers, zoals wij allen, nakomelingen van de men(s)apiërs waartussen velen  met lange tenen, vroeg mij wanneer ik die “nonsens” in mijn bijdrage stop.
Johannesburg.  Het 3,5 miljoen jaar oude skelet van een aapmens.

Hun vraag, betekent, dat ze niet begrepen of verkeerd begrepen.  “ Non sens “ betekent “neen “ en “zin”.  Maar alles heeft zin en elke aflevering bestond minstens uit 10 zinnen.  De fantasie en de creativiteit kent natuurlijk grenzen.  Daarom lag het in onze bedoeling, de eerste reeks met  het nieuwe jaar te stoppen, te bundelen en uit te geven.  Want de zin begrijpen houdt reflectie in : dit is rustig herlezen en laten bezinken.  Het ontwerp van proefdruk lag te zien naast de tentoongestelde attributen, centraal in de sportschuur, tijdens de wereldcultuurbeurs.  Maar de toren heeft er anders over beslist.  Wij beloofden door te gaan tot het kruis en de haan op hun plaats prijken en belofte maakt schuld.  Tot dan worden u en ik op de proef gesteld.

Alex April beëindigde zijn werk, het maken van het nieuwe kruis voor de St.-Martinustoren, op 15.10.98, en wij kijken nu met hoge verwachting uit naar het moment dat het opnieuw boven Meise prijkt.

Foto : Alex, onze kunstsmid, met kruis, nieuwe haan en de oude en 3 beeldjes.

Ondertussen werden  het nieuwe kruis en de nieuwe haan met de stukken van het oude kruis en de oude haan tentoongesteld tijdens de Wereldcultuurbeurs.

Enkele dagen later kreeg onze burgemeester de eer op Ring T.V. het onheil van onze geliefde toren aan te kondigen :  bij hoogdringendheid sluit hij de kerk vanaf 2 november.  Wat is er aan de hand ?

Door het Beiaardcomité werd gevraagd een studie van de stabiliteit van de toren te maken door een architect.  Toen deze zijn inspectie deed, bleek dat bij het plaatsen van de beiaard in 1951 het onwaarschijnlijke werd aangericht.  Een vloer die voor de stevigheid van de toren zorgde werd weggenomen, een steunbalk werd doormidden gezaagd en de trekbalken die de toren met het schip van de kerk verbinden werden weggenomen.  Door dit rapport, zwart op wit, restte er onze burgervader geen andere oplossing dan de onmiddellijke sluiting van de kerk te gelasten met ingang op 2 november wegens het gevaar.

Naast de merkwaardige rij van de acht kerktorens van Meise is er nog een buitenbeentje : Westrode , dat een beetje misdeeld werd met zijn miniscuul torentje .  Men vertelt dat ze hem binnen zetten als het regent.

Westrode heeft echter een privé toren.  Sjoeter, de welbekende torenbouwer , heeft er in zijn tuin zelf een toren gebouwd.  Misschien werd hij geïnspireerd door de V.R.T.-serie “de paradijsvogels” , waarin de smid van waterland zelf zijn toren bouwde.   Foto :  Sjoeter in zijn toren

Toen in Vlaanderen vakantieland Meise toeristisch belicht werd, vergaten zij de achtste kerktoren toch wel zeker.  Ik heb met Jan, een amateurcineast met ervaring, de vergeten achtste parochie Westrode en een tweede vergetelheid , het Audiovisueel Centrum, bij gefilmd.  Toen was de toren van Sjoeter nog niet af.  Wij legden hem echter voor het nageslacht vast op video.  Later hebben wij deze film kunnen aanvullen met de plaatsing van de toren.  Er hangt zelfs een kleine beiaard in. En in “de ring rond ,vanuit de lucht”, op Ring T.V.,  hebben ze durven zeggen dat Westrode geen toren heeft.

De parochie Westrode bestaat honderd jaar.  Dat wordt met grote luister gevierd.  Onze bijdrage reikt enkele niet onbelangrijke details aan, om de geschiedenis van Westrode aan te vullen.

Maar Sjoeter heeft nog een droom.  Hij zou graag een heuse windmolen bouwen.  Die zou niet misstaan in het Neromhof ,of op de plaats van de virtuele windmolen van Meusegem of in Westrode waar er een stond tot in 1920  (pag.644 “Geschiedenis van Wolvertem , J.t’Kint)..  Wij doen een warme oproep naar potentiële sponsors om deze wens in werkelijkheid om te zetten.  Of is dat iets voor de droomfabriek ?