Archief

504 G

De 3 g ‘s. Het leven wordt beheerst en dikwijls bepaald door de 3 G’s : God, geld en genot. Mijn eerste kennismaking met deze drie wil ik u niet onthouden.
Toen ik als kleine dreumes begon te lopen en te spreken in het huis waar nu Marieke va Gerard (Teck – Brusselsesteenweg 128 ) woonde had ik leren vloeken. Regelmatig gaf ik een reeks Godsverwensingen ten beste als er publiek voorhanden was. Mijn moeder en Marieke kregen er stilaan genoeg van. Zij zaten mij voor Onze Lieve Heer op zijn kruis. “ Als je nu nog eens vloekt, zal ”Juzeke” van zijn kruis komen “, zeiden zij. Maar zij hadden hun rug nog maar pas gekeerd of ik was al in discussie met dat toch freler mannetje dat daar aan die twee stokjes hing. “ Kom er eens af als ge durft, godver ...” riep ik Jezus toe. Ik vrees dat dit het gevolg was van een verkeerde aanpak van mijn opvoeders.
’s Vrijdags was ik kajoebberair. De vuilnisbakken stonden dan op straat. Ik deed elke week mijn ronde, om schatten van uit de rommel te halen. Dat was een heel werk. Want van sorteren was er toen nog geen sprake. Ik verzamelde vooral oude uurwerken en al waar wielen onder stond. De straatkeerders veegden toen ook het vuil in de goot op hoopjes. Bij een grondige controle ontdekte ik, dat er nog al wat kleingeld tussen te vinden was. Hiermee heb ik als kleine jongen heel wat zakgeld verdiend.
En dan de derde G. In de volksmond gebruikt men hiervoor een ander woord, dat ik jullie laat raden. Maar ik zal het wel beschaafd houden. Tijdens de oorlog kregen wij van de Canadezen zwarte chocolade. Wij hadden dat nog nooit geproefd. Deze zaligheid streelde onze zinnen zodanig, dat ik er een verslaving aan overgehouden heb. Mijn zus zit daar ook mee.
Zo heb ik bij nieuwe ervaringen, steeds beter en soms slechter, leren omgaan met de 3 G’s. Zonder overdrijving uiteraard, want “te is trop en trop is teveel”, zei VDB.

503 Cultuur
Kort na de 2^de wereldoorlog was er van Cultuur in Meise nog weinig sprake.
We hadden wel de parochiale bibliotheek in de Limbosweg. Maar daar waren vooral Hollandse meisjesboeken te vinden. Maar dat was een begin ! En de jaarlijkse boeken die bij de prijsuitdeling te verdienen waren stilden onze leeshonger amper. Wie een krant had thuis, kon daar zijn gading in vinden. Ik moest naar de overkant van de Cuyperstaat (nu Boechtstraat) om dagelijks de avonturen van Eric de Noorman te lezen.
Er was ook het Davidsfonds. Mijn vader was lid en bestelde elk jaar zoals gebruikelijk leesvoer van Vlaamse katholieke schrijvers. De anderen stonden op de index. Wij kregen niet de gelegenheid om die auteurs stiekem te lezen.
De Culturele activiteiten van het Davidsfonds lokten ons naar de parochiezaal. Er viel toch niets anders te beleven. Van op “den uil” (1^ste verdieping achteraan) luisterden wij met enig leedvermaak naar de toespraken van voorzitter. De man doorspekte zijn volzinnen, zoals alle grote redenaars trouwens, met af en toe een “eu”. Wij probeerden dat gelijktijdig met hem na te bootsen. Dat deed de arme man uiteraard regelmatig de draad van zijn betoog verliezen.
Maar met de komst van Herman Boon pr., werd onze culturele vorming drastisch bijgeschaafd. De kansen die wij via hem kregen tilden ons op ver boven de Vlaamse middelmaat. Hij verankerde de zin naar schoonheid zelfs muurvast in het Chiroheem dat wij zelf bouwden. De muurschildering van constructivist Jan Beekman, de metalen figuur op de gevel, het Mariakapelletje, de keramiek kruisbeelden en moeder met kind in alle lokalen, zijn hiervan de blijvende getuigen. En ook in het straatbeeld duiken her en der mooie kunstwerken op, die op zijn initiatief geplaatst werden.
In de Jeugdraad (1965 en later) hebben wij met onze proost allen samen aan culturele uitstraling gedaan. Wij hadden daar geen dure artiesten, gebouwen of cultureel web voor nodig. En dat was ook van de bovenste plank, met als meerwaarde onze eigen creatieve inbreng.

502 Black – out.

501 Belg
Zijn de haan en de leeuw te verzoenen? Zijn er nog echte Belgen ?
Volgens een enquête in het Nieuwsblad zou 70 % van de Vlamingen zich Belgvoelen. Als je de cijfers echter beter analyseert is dat wel overdreven. Dat ligt aan de nuances en aan de vraagstelling.  Zo snel kan het aanvoelen van de burgers niet veranderd zijn.
De beelden werden gekleurd met de lelijke Belgische driekleur. Het is tijd, dat we een nieuwe vlag hebben, die de twee landsdelen van onze hopelijk binnen kort confederale staat, verzoent. Waarom kan dat niet onze eerste Belgische vlag zijn : de gouden leeuw. Je ziet hem nog driedimensionaal op oude vlaggen van verenigingen. De gouden haan op een rode achtergrond.  Zo hebben de Walen ook iets. Het lelijke zwart mag eraf. Dat doet toch enkel aan de dood denken! Rood illustreert strijd. Of is deze kleur iets te links.
We mogen ook niet vergeten, dat in de tijd dat de gouden leeuw nog ons symbool was, Jette bijvoorbeeld een Nederlandstalige meerderheid had. De strijd in de randgemeenten zou omgekeerd kunnen gevoerd worden, als de Franstaligen bij hun eisen blijven om de faciliteitengemeenten bij Brussel te voegen.
Hanen worden echter door leeuwen gelust, zonder pluimen althans.

500 Parkies
Het gaat hier niet om parkieten, de gevleugde vriendjes van hanen, maar over iets helemaal anders.
Jean-Paul De Cremer, parkinson-patiënt, bleef niet bij de pakken zitten. Hij klom uit het dal en
richtte Radio Parkies op, een internetradio voor en door Parkinson- patiënten. Ze draaien plaatjes en verzorgen interviews met dokters en professoren. Hun doel : Parkinson-patiënten een positief doel bijbrengen via leuke muziek en berichten.  Jean-Paul (48) uit Meise kreeg heel wat te verduren voor hij aan zijn project begon. Hij moest zijn job aan de luchthaven van Zaventem opgeven toen de ziekte toesloeg. Hij verloor bovendien nog zijn moeder.
Na contact met de Vlaamse Parkinson Liga (VPL), waar hij heel wat info kreeg over Parkinson, kwam hij op het idee om een radiozender op te richten in teken van de ziekte.
Je kan hem beluisteren op http://radioparkies.playtheradio.com of via http://www.parkinsonliga.be

499 Ei
Britse onderzoekers kraakten het eeuwenoude raadsel van de kip of het ei: de kip was eerst. Maar was de haan er voor de kip of omgekeerd ?
Want om een ei te bevruchten heb je een haan nodig. Anders legt de kip een onbevrucht ei en komt er geen kuiken uit! Dus dat is nog niet volledig opgelost, of toch ?
Bij pensioenen krijg je ook zo’n redenering.  In de pensioendebatten hoor je wel eens zeggen dat de jongeren voor het welzijn de ouderen betalen. Maar ik heb heel mijn actieve loopbaan de helft en meer van mijn loon aan de belastingen afgedragen! Wat gebeurde er dan met dat geld. Ik heb zelf reserves laten aanleggen voor mijn oude dag! Wie betaalt voor wie ?
Nog een variante van dit fenomeen vinden we in de Wetenschap. De wetenschappers die de oorsprong van het leven onderzoek zitten met een kanjer van een ”de kip of het ei”, of beter “het
gen of het eiwit” vraagstuk.

498 Boeken
Mijn zus en haar echtgenoot traden op Ring-TV voor het voetlicht onder de naam Luc en Marie Jeanne De Cuyper.  Laat dat misverstand voor eens en voor altijd van de baan : Marie Jeanne is mijn zus en een rasechte De Cuyper.  Hun boeken- en cd-winkel in het centrum van Meise was na 41 jaar in de streek een begrip geworden. De klanten vinden het spijtig dat mijn zus er op 2 juli 2011 mee gestopt is.   Hun klanten zouden liever hebben dat de knusse winkel open bleef. Maar zij hebben samen de beslissing genomen.  Wat gezondheidsproblemen en het feit dat ze 65 wordt gaven de doorslag. Het is echter met pijn in het hart. Er kwamen op het einde van het interview dan ook traantjes aan te pas.  Zij hadden een strikte taakverdeling : Luc de boeken en Marie Jeanne de platen en de winkel.
Zij gingen van bij het begin - in 1970 - voor het betere boek. Dat vergde veel investeringen. Omdat de stock echt onbetaalbaar geworden is, is het overlaten van deze zaak ook niet meer realistisch.
Wat zijn haar plannen naar de toekomst toe ?
Ze wil nog Spaans leren omdat haar dochter An en zoon Jan in Madrid wonen. Ze droomt ervan om in een koor te zingen. Rock Werchter staat ook op het programma.
De laatste vraag klonk : wat is uw lievelingslied? Zij antwoordde : “Music is my first love and
it will be my last”! Onder de toren van St.-Martinus verdwijnt een kleine familiezaak en ook “stamënee bai Kadeddër “sloot reeds de deuren!
En onze haan : hij kraaide voort!

497 Luizenzak
In de N.C.C. (nu V.G.C.) stond in het beleidsplan Jeugd, Sport en Speelpleinen, dat het de bedoeling was te zorgen voor de “creatieve non conformist”. In gewone mensentaal noemen wij dat “ langharig werkschuw tuig” of nog plastischer “luizenzakken”.
Voetbal is een feest voor deze hangjongeren!  Ze waren weer eens bezig in Gent en Antwerpen. Het rode bestuur organiseert dat als het ware op een naïeve wijze, door op pleinen reuzenschermen aan te brengen. De supporters van beide ploegen staan dooreen en bij de eerste goal is het startschot gegeven voor baldadigheden. Laat ze in de herbergen gaan kijken, waar ze
geïsoleerd zitten in kleine groepjes.  Dat is minder gevaarlijk.
Je ziet ze ook overal opduiken in betogingen.  Daar zetten ze aan tot geweld en vreedzaam gestarte betogingen eindigen dan ook vaak op vernielingen. Het is dan alsof er een tsunami of een orkaan voorbij kwam. Een spoor van vernieling trok door de stad!  Ze krijgen dan ook nog eens het woord, in naam van de vrije meningsuiting, op het T.V. verslag.
Je vraagt je af of die jongeren niet moeten werken zoals iedereen. Als je er eens dieper op ingaat zijn die dan bovendien soms nog betaald met geld van de belastingen, om het systeem te bestrijden. Dat gebeurt via de wildgroei van de gesubsidieerde V.Z.W.’s.
De cirkel is dan rond!

496 Oppem
Op zondag 5 juni 2011 stelde Natuurpunt een nieuw reservaat voor onder de naam “Land van Oppem”. Deze benaming is zo doordeweeks! Kon er geen originelere gevonden worden of
een historische naam? De kerkfabriek van Oppem claimt deze naam ook al voor de tuin van de pastorie.
Dit is al het derde reservaat dat onze natuurafdeling op haar conto mag schrijven.  Wij hebben nog de Birrebeek(vallei) en de (Wolvertemse) Beemden.
Met de “Birrebeekvallei” was er ook al iets mis. Dat mag dan al geografisch een vallei heten,
maar de bezoekers denken direct aan de valleien in de Ardennen en keren met een lichte teleurstelling terug.
De samenwerking met andere verenigingen was positief. Pasar desmedtfrans@skynet.be
schakelde 3 veldtuinen in : Rossem :
Kerkevoetweg 5 (Van den broeck) -Rossemdorp 22 (Gregoir Paul)-Kleinendries 28
(De Cort ).
Zie voor het fotoverslag www.natuurpunt-meise.be

495 T’ai chi
In EOS mei 2011 staat de beschrijving van een onderzoek van de Harvard Medical School in Boston (USA), gevoerd op 50 hartpatiënten, om de invloed van deze Chinese krijgskunst op hun gezondheid te testen. Het verwondert mij dat slechts 50 proefpersonen representatief zouden zijn!
Ik leerde in de VUB van wijlen rector Aloïs Gerlo dat 400 een minimum is.
In dit artikel definieert men t’ai chi als een sport die mediteren combineert met gecontroleerde, vloeiende lichaamsbewegingen en ademhalingstechnieken.
Volgens het onderzoek hadden de patiënten een betere levenskwaliteit, meer zelfvertrouwen, meer calorieverbranding en hun stemming was beduidend beter. Maar de conditie verbeterde niet. Dit werd onderzocht met een looptest, waarschijnlijk de “Cooper test”. Uw conditie kun je slechts verbeteren mits minsten 3 maal per week een half uur tot 50 minuten te joggen. Dan treedt een trainingseffect op.