Voor diegenen die het nog niet zouden weten,ik zit sinds gisteren terug in de hoofdstad. Een paar dagen geen blogtoegang gehad,vandaar de stilte. Maar zal stilaan de draad terug oppakken en mijn gekrabbels van de voorbije periode proberen te ontcijferen om er een verhaal rond te breien.
Alles is nog meer dan uitstekend temeer dat ik het Metrosysteem ondertussen goed onder de knie heb en van een ongelooflijke bewegingsvrijheid geniet.
Hoop dat het met jullie ook goed gaat. Aan zij die aan het werken zijn, doe zo voort. Aan diegenen die niet aan het werken zijn, op wat wachten jullie dan?
In Novosibirsk stapte mijn sympathieke rus uit en kreeg ik het gezelschap van een midden-vijftiger koppel. Teneinde hun het inkwartieren wat makkelijker te maken besloot ik om maar terug op het perron even te gaan chillen.
Na een poosje kwam de man terug naar buiten, stapte op me toe en sprak me aan. Er was weer iets mis met onze spraakcoordinatie en plots vroeg hij " German ? " en ik zei Njet, Belgiesk. Hij knikte tevreden en zei: " My wife goes travel and I stay here " en hij wandelende tevreden en glimlached het perron af. Blijkbaar kende die man onze belgische cultuur en wist hij dat enkel meisjes onder de twaalf jaar bij ons aandacht krijgen.
Maar dat had ikfout ingeschat. De Michelin dame in mijn coupe mumtte uit van een ongeziene norsheid. Op al mijn vriendelijke voorstellen kreeg ik een antwoord bestaande uit een lettergreep. Die morgen nog bood ik haar thee, brood en kaas aan. Njet.
Ik denk dat alle vrouwen hier in Rusland dezelfde dagcreme gebruiken.Dezelfde creme als die Katrien die opTV1 het sportnieuws brengt. Een creme gebaseerd op zuivere cement teneinde er zeker van te zijn dan men de gehele dag emotieloos kan doorbrengen.
Het is me nu duidelijk waarom die man glimlachend het perron verliet. Hij is zelfs niet blijven wachten om zijn vrouw uit te wuiven bij het verterk van de trein.
Groetjes.
Willy
PS: Bij thuiskomst zal ik meteen het Berlitz instituut opbellen en mededelen datze de woorden "pazjalstre" en " spasieba " uit de cursus mogen schrappen. Die worden hiertoch nooit gebruikt.
Ik ben naar hier gekomen omdat ik wou kennis maken met de kou, maar dit had ik niet verwacht. De mussen en de duiven die hopeloos een ingevroren stukje brood uit de sneeuw willen pikken zijn hier drie maal zo dik als thuis. Moest in meer haren hebben op mijn body, ik zou ze ook recht zetten om de koude te lijf te gaan.
Vanmorgen ben ik begonnen met een russisch ontbijt. Als je die sterke mannen hier ziet rondlopen met hun gespierde koppen, dan verwacht je iets `s morgens, niet? Wel, dat valt zwaar tegen - alhoewel, ik moet eerlijk zijn, een aantal warme gerechten zagen er niet uit en ik ben er dan ook afgebleven. Maar morgen probeer ik vat en zeker.
Rond 8 uur deze morgen ben ik gewapend tegen de koude op stap gegaan en heb eerst en vooral mijn respect gaan betuigen aan de Romanovs, in de kathedraal die ter hun eerherstel hier in Jekaterinburg werd opgericht. De rest van de voormiddag nog wat door de sneeuw geploeterd en proviand aangekocht voor de treinrit van morgen. Rond de klok van negen stap ik op de Oeral Express richting Moskow.
Merkwaardige ervaring deze namiddag. Het Museum der lokale Mineralen bezocht. Het Oeral gebied is vooral bekend voor zijn ondergrondse rijkdommen. Ik kon probleemloos een ticketje kopen, maar achteraf bleek het museum gesloten. Geen paniek, de conservator opgebeld en deze heeft de toko voor mij persoonlijk opengemaakt. De conservator nam dan plaats achter een voorhistorisch lichtorgel en volgde mij op de voet om stap voor stap het licht in de presentatiekasten aan te schakelen. Hilarisch...
Het is niet te omschrijven wat voor een prachtige mineralen en gesteenten zich onder onze voeten bevinden. Jammer dat hier alles enkel in het russisch wordt uitgelegd en een beschrijving of catalogus in een andere taal is onbestaand.
Anderzijds begint dat russisch lezen goed mee te vallen. Toch wel fijn dat je niet voor elke scheet iemmand moet lastig vallen. Uiteraard gaat het dan over eenvoudige dingen.
En wat de koude betreft: het lichaam warm houden valt wel mee. Maar als je maar even je handschoen uittrekt om een foto te maken bv., dan loopt het meteen fout. De vingertoppen gaan meteen pijn doen en het duurt een tijdje eer deze weer opgewarmd zijn. Het gezicht is stram en praten gaat moeilijk, maar het voelt nadien heel gezond aan.
Ambetant is dat je om het half uur de batterijen uit de camera moet halen om deze op te warmen in met je handen in de handschoen, Op een halfuurke tijd gaat het vermogen van helgroen naar donkerrood. Kwestie van organisatie.
Voila, zal weer even wegzijn van het net. Ga weer treinen en wie weet wat voor vreemde vogels ik daar weer tegenkom. ( en wat bij betreft, hoe vreemder - hoe liever )
Gezien het niet eenvoudig is om op elk gewenst moment een terminal te vinden, staan niet alle verhaaltjes in chronologische volgorde. Dus kris kras door mekaar. Maar dat doet er ook niet toe.
Dus, Mijn Rus...
Ik has het al eerder over mijn Rus in het compartiment. We waren voor elkaar tot op heden steeds zeer hoffelijk en behulpzaam geweest, meer zat er voorlopig niet in gezien het taalprobleem.
Maar wat gebeurt er nu?
Hij tovert ergens een knapzak voor de pinnen, dekt het piepkleine tafeltje voor twee en nodigt me uit om mee te genieten van met boter gesmeerde stukjes wit brood met een halve centimeter dikke laag roze caviaar en hemelse sneetjes gerookt kalfsvlees. Vervolgens haalt hij een prachtig gegraveerd tasflesje voor de dag waaruit hij meermaals zeer lekkere russische cognac klotst. Heerlijk!
Weer een van die wensen van mij die in vervullig gaat, contact met de locals, met of zonder taalprobleem. Al heb ik daarnet toch een russisch woord bijgeleerd. Veel zal ik er niet aan hebben. Water = Voda. Niet zo moeilijk: schrap de `K` uit Vodka.
Het ijs was nu gebroken. We zijn dikke vrienden geworden. En als zijn fleske leeg was heb ik mijn fleske Vodka bovengehaad. En wat dacht je? Ja, inderdaad!
Mij gaat het uitstekend en ik hoop dat van jullie ook uiteraard.
Tijdens onze vorige Trans-Siberian trip heeft Maria, een gezellige reisgenote, mijn interesse gewekt voor deze stad.
Zoals in de meeste steden in Siberie is het een * populair * verbanningsoord geweest na de revolutie maar het feit dat de laatste Romanovs naar hier verbannen werden en ook vermoord werden deed me beslissen om hier even een paar nachten halt te houden alvorens verder te reizen naar Moskow. De aankomst en transport naar het hotel was een moeilijke bevakking, maar aan een perfecte wereld zouden we ook niet veel plezier beleven, nietwaar?
Russischer kon het hotel niet zijn. Ik herken hier helemaal de verhalen van Kim. Mastodont van een gebouw, gigantische inkomsthal, superbrede trappen, op elke verdieping weer eens een nutteloze grote hal, op elke verdieping een Madame die de sleutels bewaakt of zoiets, overal tropisch en ziekelijk warm en dan... een piepklein kamerke, een lavabootje, een lichtschakelaar verscholen onder het loshangend behangpapier, een ( lege ) frigo twee keer zo groot als bij ons thuis maar een kraaknet bed dat je nog zelf moet opmaken. Maar belangrijk, een raam dat kan opengemaakt worden want het is minstens 30 gr. in dit kamertje en aan de radiator zit geen afsluit- of regelknop.
Marina had me verteld dat de stad veel te bieden had in deze kerstperiode en de enorme sneeuwmassas langs de straten hadden reeds uitnodigend geknipoogd om te komen kennismaken.
Ik was nog op * z`n treins gekleed * en ondanks de waarschuwing van Marina dat het ijskoud was ( - 28 maar hoge vochtigheid ) spoedde ik me naar buiten.
Eigenwijs als een West-Vlaming had ik deze waarschuwing naast me neergelegd. Ik had tenslotte toch al een aantal dagen -33 C achter de rug, so what?
Deze eigenwijze jongen heeft zich na 20 minuten wandelen snel terug naar het hotel gespoed om thermisch ondergoed, een extra rolkraagtruike en de winterlaarzen aan te trekken... Opnieuw op stap dan maar naar het Winterpaleis. Een kleine stad gebeeldhouwd in ijs met bijhorende kermis, doolhof etc... Gewoonweg schitterend maar daar komen nog fotos van.
Hoe koud kan koud zijn? Dat weten ze hier in Jekaterinburg. We zitten hier tegen het Oeralgebergte en het klimaat is heer blijkbaar heel grillig. Beschrijf ik wel eens in een ander verhaaltje.
Op hit moment zit ik achetr een maxi. pint en een mini. Vodka om even bij te komen. Er tuft hier net een bus voorbij. Naar binnen kijken kan je niet, alle vensters liggen gewoonweg met een laag ijs bedekt.
En morgen?? Deze keer geloof ik Marina wel en duik vanavond in het diepste van mijn rugzak om mijn * cagoule * uit te graven. Als mijn vingertoppen nog mee willen,hoor je nog van mij.
Het is zeker niet de eerste keer dat ik alleen een stapke in de wereld zet en steeds krijg ik bij het vertrek dezelfde vraag voorgeschoteld. En zo alleen??? Geen angst voor de verveling en eenzaamheid??? Zeker weten van niet! Ik ben nu al drie dagen onderweg en heb nog geen uur aan een stuk zonder babbel gezeten, al valt het hier niet mee met dat taaltje. Als de tegenpartij van goede wil is, dan komt er nog iets van terecht met veel gestes en heeeeel veel geduld.
Zoals bij het bejaard koppel waar in gisteren in Letvianka gelogeerd heb. (Letvianka is een piepklein dorpje aan de oevers van het Baikal meer ). In de namiddag mocht ik aan tafel mee aanschuiven voor gebak en koffie. Geert Hoste zou jaloers geweest zijn op de mimische conversatie die wij gehad hebben. Trouwens de dag voordien ( op 7 jan. ) was het Kerst in Siberie en het scheelde geen haar of we hadden samen kerstliederen gezongen onder de kerstboom. En ik zweer het, er was nog geen Vodka aan te pas gekomen. Alleen??? Hangt enkel van jezelf af. Zet de zeilen naar de wind en alles komt vanzelf.
Take care!
Willy
PS: Heb net een reisgenoot gekregen in mijn coupe. Aardige, verzorgde en sterke rus met bovenarmen a la Cassius Clay. We hebben gepoogd wat te communiceren maar tot nu totaal hopeloos. Ik zal mijn trukkendoos moeten bovenhalen maar ga nu eerst een soepke eten.
Soms kan het net te veel worden op1 dag en dat is nu net het gevoel dat ik vandaag heb. Eenieder kan per tijdseenheid een aantal belevenissen/ervaringen verwerken en gisteravond was de maat vol.
Ik zocht wel een andere opening voor dit bericht en wist niet goed hoe eraan beginnen. Ik zal het dus niet hebben over de sneeuwstormen donderdag avond in Moscow, ik zal het niet hebben over de ervaringen met de nachtvlucht met een russische maatschappij van Moscow naar Irkutsk en zal het ook niet hebben over het prettig weerzien van Anna, onze zeer ervaren en lieftallige gids tijdens ons vorig bezoek aan Siberie in september vorig jaar.
Het thema voor vadaag wordt het bevroren Baikal meer. Mij werd vorig jaar verteld dat het meer over tenmimste een diepte van anderhalve meter dichvriest, dat het water zo zuiver is dat je dan nog 5 meter lager de vissen kan zien zwemmen en dat heel wat toeristen het ijs niet durfden te betreden omdat ze dachten dat ze, zoals Jesus, op water liepen. En ik geloofde daar geen snars van! Ten onrechte beste lezers, er werd voor geen millimeter overdreven.
Uiteraard is het ijs op dit moment met een steveige sneeuwlaag bedekt. Maar elk dorpje aan de oever maakt wel een paar honderd vierkante meter sneeuwvrij om van dit bovennaturlijk schouwspel te kunnen genieten. Ik geloofde met moeite wat ik zag tot ik die hond zag rennen. Al spelend en dartelend kwam het dier in de buurt van een sneeuwvrije zone en het maakte keurig een ommetje omdat hij bang was om in het water te belanden.
Ik ben ingekwartierd bij een gepensioneerd echtpaar vlak rechtover het meer. Ik geniet van alles en in het bijzonder van de lage temperatuur. Gisteren was het min dertig, vandaag is het nog kouder. Maar het thermisch ondergoed doet zijn job. Een fotooke nemen doe je echter als het echt noodzakelijk is en als de batterijen bij deze koude nog meewillen.
Het is nu zaterdag middag en neem met pijn in het hart afscheid van dit unieke gebied. Ik ga een paar dagen tuffen naar Jekaterinburg, waar ik twee dagen zal verblijven. Op jullie gezondheid pak in nu een vodkaatje en tot later.
We hebben de finale gehaald en deze foto is dan zeker op z'n plaats.
Klik op de foto om te vergroten.
Er wordt nu verder gewerkt aan een boekwerkje met meer details van de reis en de beste foto's. Kan wel een paar maand duren maar informatie hierover volgt later.
Als we wakker worden zitten we volop in China. De trein wurgt zich door een smalle mooie vallei. Na Datong krijgen we hetzelfde menu aangeboden zoals voorheen tussen Moscow en Baïkal. Armtierige en vervallen bedoeningskes waar hier en daar een wakkel manneke wat patatjes rooit en zijn overblijvende witte kolen evalueert.
Het dal wordt prachtiger met de minuut en noteren hier een daar een perceel zonnnebloemen en appelbomen langs de oevers van een smalle rivier. De rit gaat door vele tunnels ( een vijftigtal dacht ik ) en hier en daar een stuwmeer met een stuwdam, maar zonder aktiviteit. Niet voldoende water op dit ogenblik. Als het zaakje maar niet vastroest ondertussen, dacht ik voor mezelf.
Met nog 82 km te gaan krijgen we in Kanzhuang een extra locomotief aangemeten die de onze een handje moet helpen om over de steile klim te komen, over het oude tracé van de Grote Muur.
We meanderen stilaan de stad binnen en traditiegetrouw gaat dit langs oude industriën, vervallen gebouwen, opslagplaatsen en vieze woonbuurten.
Wat nu volgt is een regelrechte aanval op ons aanpassingsvermogen. Een supermodern treinstation met duizenden wiebelende gepakte en gezakte reizigers, het stationsplein waar we alle moeite van de wereld hebben om in groep te blijven, een korte rit in een supermoderne bus langs drukke brede boulevards naar ons chique " de luxe "hotel. Tussen het plantrekkerige treinleven en dit koninklijk optrekje liggen amper 30 minuten. Even acclimatiseren is nu aan de orde.
s' Anderdaag nemen we de uitdaging uit om onze weg te zoeken tussen massa's mensen en toeterende auto's om Tiananmen Square, de Forbidden City, Mao's Mausoleum en nog vele andere chinese " musten " te bezoeken. Dit alles in maten en gewichten die onze verbeeldingen te boven gaan.
De smog heerts deze dag over de stad. Zoals jullie allen wel weten heeft men voor en tijdens de Olympische Spelen gepoogd om alternatief te gaan rijden. De ene dag de auto's met even nummerplaten, de andere dag de onveven. Maar het gaat de Pekinzen financieel zo goed dat ze meteen een tweede auto kochten met aangepaste nummerplaat zodat het probleem opnieuw diende aangepakt te worden. Het huidig systeem bestaat erin dat er elke dag twee laatste nummers niet meer de stad in mogen. Bv: op maandag de nummers eindigend op 1 en 7, dinsdag de nummers eindigend op 2 en 8 enz... Men moet iets verzinnen in een stad waar er per dag 2 000 voertuigen bijkomen.
En Shanghai is nog erger. Nog meer inwoners op veel minder km². De inschrijvingskost voor een nieuwe wagen overtreft zelfs de prijs van de wagen. Nummerplaten worden er per opbod verkocht...
Zondag onze laatste dag. Als afsluiter beklimmen we de Great Wall, deze indrukwekkende enorme constructie en bezoeken we de Olympische site. Sorry beste supporters, maar wij kennen geen passsende woorden om deze enorme stukturen en gebouwen te omschrijven.
De reis is vlekkeloos verlopen. Ons reisbureau TIARA uit Breda heeft uitstekend werk geleverd. We werden op elke plaats keurig opgewacht door perfect engelstalige gidsen met zeer verzorgd vervoer. Onze lieve reisbegeleidster Linda stond steeds paraat om met haar aanstekelijke glimlach onze wensen in te vullen en ons bij te staan met extra raad en daad. Hulde aan Linda en haar organisatie.
Last but not least, hulde aan al onze medereizigers. De kans is zeer klein dat we nog ooit met zo een gezellige groep op stap zullen gaan. We hebben van elk van hen genoten en wensen ze allen veel geluk toe in hun verder leven.
Ondertussen heeft Air Austrian ons weer veilig degropt op Zaventem en ruilen we de Vodka terug in voor een gezonde Duvel.
Dank aan diegenen die ons gevolgd hebben. Hopelijk hebben jullie wat meegenoten van onze overgetelijke ervaringen.
Zoals reeds eerder vermeld, de rit door de Gobi woestijn is vrij ééntonig maar toont toch weer aan hoe ontzettend groot deze landen zijn. Af en toe staat er een eenzaam manneke aan iets dat voor een overweg moet doorgaan, zwaaiend met een geel vlaggetje, om de trein aan te geven dat de doorgang veilig is. Merkwaardige vaststelling want in kilometers in de omtrek is geen ander levend wezen te bespeuren, laat staan een woning.
De grensovergang met Mongolie gaat vlot, maar reken maar op anderhalf uur. Iets later worden we door veelkleurige verlichting verwelkomd in een prachtig Chinees station. Dankbaar gebruiken we de dertig aangeboden minuten om onze meest elementaite behoeftes te bevredigen want we moeten weer snel allemaal de trein op en de toiletten worden gesloten voor minstens 3 uur.
De trein wordt in stukken geknipt en beetje bij beetje in een enorme loods geduwd teneinde de omderstellen aan te passen op een andere spoorbreedte. Dit is een spectaculair gebeuren en alle reizigers plakken als zuignappen aan de vensters om geen moment te missen van dit staaltje techniek. Eerst worden de onderstellen losgeschroefd. Nadien gaat het treinstel door middel van 4 hydraulische pompen de hoogte in, passagiers inbegrepen. De brede onderstellen worden verwijderd, de smalle aangevoerd, schroef... schroef...schroef. Het hele gebeuren neemt ongeveer twee uur in beslag en dit alles zonder een druppel ongemak voor de passagiers. Met ogen en oren dichtgesealed zou je van de hele oefening niets merken.
Het merendeel van ons ligt al vredig te slapen als we onze paspoorten terugkrijgen en dit kleurig stationneke te verlaten om ons te gaan mengen tussen de andere 17,5 miljoen inwoners van Beijing.
MOSKOW - Vrijdagnamiddag
