Archief

Vorig jaar heeft Bea een tegel gemaakt samen met de andere trouwe kampeerders van Les Abers. De tegels vormen nu een zuil, die midden op de camping staat.
De strandwandelingen gaan onverminderd voort, twee maal per dag. Na de wandeling hebben Bea en Christel een uitvoerige bespreking over breien, in het Duits uiteraard. Das stricken soll weiter gehen!

Je zit in Bretagne aan zee of je zit er niet. Oesters en krabben zijn een must als degustatie of voorgerechtje. Vandaag heb ik mijn eerste oesters en krab gekocht. Ik kies voor een mannetjeskrab. De mannetjes zijn stevig, hebben meer power, zijn wilskrachtig, weten wat ze willen en hebben meer vlees. De vrouwtjes zijn futloos, zijn hol en zitten vol gebakken lucht. Bea heeft een pot heet gezouten water klaar staan en dan gaat het mannetjesbeest in het sop.

Met vijf, soms zes hondjes doen we wandelingen in de duinen of op het strand. De weergoden hadden regen voorspeld, maar we kregen waar voor ons geld. De regen kwam maar even heel kort opzetten. Hond en mens genieten van de gezonde zeelucht. Onze Diarmuid beleeft andermaal de tijd van zijn leven.

Maandag 16 mei zijn we in alle vroegte vertrokken. Na 600 kilometertjes stonden we op de camping “les Chevaliers” in Normandië, Villedieu-les-Poêles, op 20 kilometer van de Mont Saint-Michel. Na een nachtje zijn we dan 300 kilometer verder doorgetrokken naar Bretagne, departement Finistère, naar Landéda. Zoals meerdere jaren staan we op camping Les Abers, waar we meer dan welkom zijn en als trouwe bezoekers behandeld worden. Het werd een weerzien van vele vrienden. We staan met de achterkant van de caravan vlak aan de zee, beschut tegen de gevreesde Bretoense winden. Er volgen nog vele foto’s van de zee. Hier zie je onze installatie en er staan twee molentjes van Scherpenheuvel bij, nog nooit gezien in Bretagne!

Oef, we zijn nu thuis. De caravan wordt onder handen genomen. Het tuin wordt bijgewerkt. Dan is het nu aftellen voor het vertrek naar Bretagne, naar de Finistère, naar Landéda. Landéda ligt op het uiterste westelijk punt van Bretagne, ten noorden van Brest. Het is de pays des Abers. Een aber is een soort meander, een stukje zee die het land in trekt. De getijden zijn overal sterk aanwezig, ook in het Abers, zelfs 15 kilometer landinwaarts.

Ik neem de draad terug op rond 16 mei. Volg mij maar.

Vandaag konden de stapschoenen terug aan de slag. We stapten een 12-tal kilometertjes langs de Aisne en het Canal des Ardennes naar het dorpje Givry-sur-Aisne. Alle foto’s zijn gemaakt met een polarisatiefilter, 45° gedraaid en vaste lens 50 mm Nikkor. Aan het veldkapelletje in Givry stond een Bretoen doedelzak, cornemuse, te spelen. Hij deed echt zijn best en de decibels waren er ook bij. Het doet vreemd aan een eenzame doedelzakspeler tegen te komen midden in het veld, en dan nog een Bretoen!
Onze rondtrip door Bourgondië van iets meer dan een maand zit er zo goed als op. Binnen enige tijd staat de neus van de caravan richting Vlaanderen. We zullen dan over Poix-Terron, Charleville-Mézières, Rocroi, Couvin, Charleroi, Brussel en Antwerpen naar huis rijden. Als we wilden, konden we gans Frankrijk of een groot stuk van Europa rond reizen. We hadden dan heel veel asfalt gezien en we waren een maandpensioen armer aan brandstof. Bewust hadden we er voor gekozen om stil te staan bij een streek, die niet al te ver van Vlaanderen ligt. Vlaanderen heeft immers historisch een band met Bourgondië. Door neer te strijken in een minder toeristisch gebied en er enige tijd te blijven, maakten we kennis met het échte Bourgondië, met de streek, de cultuur en het volk.
De caravan wordt klaar gemaakt voor een volgende trip, eentje waar we al maanden naar uitzien. We trekken naar ons tweede verblijf, naar het uiterste westelijke punt van Bretagne, de Finistère, 900 km ver. V 200 gaat ook mee.
En wie zin heeft om virtueel mee te reizen samen met de V 200, mag naar Duitsland. Einde augustus doen we een rondreis langs de grenzen van Duitsland volgens de wijzers van de klok. Ik ben bezig met de voorbereiding van een trip via de Lüneburger Heide, over het schiereiland Usedom (tegen Polen), Brandenburg, het Bayerische Wald, naar Berchtesgaden tegen Oostenrijk. Na Bayern komt Baden-Württenberg. Ik lees veel boeken over de streken, scherp mijn Duitse taal aan, selecteer campings en maak een organisatieschema. Er blijft toch nog wat beroepsmisvorming bij mij hangen. Uiteraard volgt er later nog veel nieuws te rapen.

De gemeentelijke camping Le Vallage in Attigny is klein en gemoedelijk. Het is ook een beetje een doorgangscamping. ’s Morgens heb je twee soorten vertrekkers. Zij die van plan zijn 600 of 800 kilometer te gaan rijden maken zich vroeg klaar en laten hun motor draaien rond 7 uur. Dan is het een uurtje rustig en rond 9 uur vertrekken de anderen, die een kortere rit voor de boeg hebben.
In het supermarktje hier wordt veel gelachen en het gaat er vrolijk aan toe. Ik bestel twee brochettes. De beenhouwer wil zeker zijn dat ik ze niet alleen ga opeten, maar ga delen met mijn vrouw. Hij wil er een naamkaartje aan hangen.
Deze namiddag zijn we eventjes naar Rethel gereden, een typische stad “Ardennois” met de grote Sint-Niklaaskerk uit de 13e eeuw.

Na een rit van 260 kilometer zijn we aangekomen in de Franse Ardennes, in Attigny. Attigny is een klein stadje en ligt op de drukke doorgangsroute van Châlons-en-Champagne naar Charleville-Mézières. In 1944-1945 was het ook de aanvoerroute van het Amerikaanse leger voor de verdediging van Bastogne tijdens het Ardennenoffensief. Het stadje zelf stelt weinig voor. De Aisne met het Ardennenkanaal loopt er vredig door en er is een kerk van de 15e eeuw. Het weer belooft mooi te worden en daarom staan onze stapschoenen al klaar. De gemeentelijke camping is alvast een meevaller. We staan op een mooi perceel en alle comfort voor de moderne kampeerder is voorzien.

Onze laatste dag in St. Sauveur-en-Puisaye is er een van rust en opruimen. Ik heb de caravan een beetje verplaatst om te vermijden dat morgen de wielen in de modder blijven steken. Vochtige kleigrond en tractie gaan niet samen. De Nederlanders zijn vertrokken en vatten nu hun tocht over de Alpen aan, zoals Hannibal het ooit gedaan heeft. Het is stil op de camping, héél stil.
Hier nog wat foto’s van de camping met zijn meer, met telelens, en het mooie Bourgondische stadje St.Sauveur. Morgen komen we aan in Attigny, 300 kilometer noordwaarts.

Sinds een paar dagen is hier een groep Nederlanders met acht nieuwe en dure motorhomes neergestreken. In hun eigen stijl beleven ze het kampeergebeuren en bereiden ze zich voor om zondag naar Italië te vertrekken. Met een lapje staan ze bijna voortdurend te wrijven over hun dure kampeerauto. Geen vliegje of spatje mag te zien zijn. Ze vatten een begeleide kampeerreis aan met als thema “Hannibal over de Alpen”. Hannibal deed dat in zijn tijd met olifanten. Nu doet het gillende Nederlandse volk dat met motorhomes. Geheel in tegenstelling met de Franse kampeerders betonen zij weinig interesse voor de medekampeerders buiten hun groepje. Dit komt vooral omdat ze de Franse taal niet machtig zijn. Hun stugge manier van doen is geheel anders dan de hartelijke Nederlanders, die wij als vrienden kennen.
Wijzelf trekken maandag 300 kilometer noordwaarts, naar de Franse Ardennes. We worden verwacht op de gemeentelijke camping te Attigny. Ze kennen ons daar nog van vroeger. En omdat het momenteel permanent aan het regenen is, komen er geen foto’s aan te pas. Morgen is het zondag, ook weer een rustdag.