Ze gingen zoeken en zoeken.
Ineens komen ze een plaats vol twijgjes tegen.
En ze pakken  zo veel twijgjes als ze konden.
Toen gingen ze terug naar het monster.
Nog zo lang lopen zei Tom tegen Eva.
A  we zijn er, zei Eva.
En ze maakten terug een mooie paraplu.
Het monster was er erg blij mee.
Enhoopte dat hij niet zo snel stuk ging gaan.
Ik ben blij dat we het monser gelukkig hebben gemaakt,zei Eva.
Ik had er nog plezier in ook, zei Tom.

Het monster ging naar buiten met zijn nieuwe paraplu.
Plots duikt er een rukwind op.
"Krak...oh nee, mijn paraplu is kapot !" zei het monster angstig.
"Geen zorgen!" zei Tom " we vinden er vinden er wel iets op."
Een paar minuten later gingen Eva en  Tom op zoek naar meer twijgjes.

,,En waar vinden we die dunne twijgjes?'' vroeg Eva.
,,In het Zuiden van het eiland!'' zei het monster.
Na een lange tijd vinden ze eindelijk de dunne twijgjes... .
En ze beginnen er meteen aan.
Toen ze klaar waren riepen ze het monster uit de grot.
,,Monster, kom hier, Je paraplu is klaar.'' riepen ze.
,,Wat een mooie paraplu!!'' zei het monster.
                              _______________________

"Ik weet het !", zei Eva. "We bouwen een paraplu van takken. "Oké!", zei Tom.
"k Ga takken halen," zei Tom."Zo kan het levend wezen onder de paraplu staan."
"Maar...", zei Eva. "We hebben geen touw om de takken vast te maken..."Tom zei :"Ja ,wat nu?"
"Ik weet iets!"Bedacht Eva. "We gebruiken dunne twijgjes." 

Ze waren allebei bang. Maar het levend wezen was geen stout wezen. Hij wou gewoon eten hebben zoals Tom. Toen ging hij bij hem en kreeg een ananas. Het levend wezen werd bevriend met Eva en Tom. Na dat ze dat gedaan hebben gingen ze uit het grot, maar het levend wezen kon niet tegen licht en zon!  Hoe moet het nu verder?

Maar toen hoorden ze nog eens zo'n gegrom.
In de verte zag ze een heel groot levend wezen!
Ze riep om Tom. Maar die antwoordde niet.
Opeens werd ze heel bang ze dacht dat Tom in de klauwen van het levend wezen beland was.
Maar Tom was gewoon eten gaan halen. Nu zag Tom het levend wezen ook.
En is ook bang.

Ze wisten niet wat Fout betekende.  Hun vriendje zei nog eens Fout. Toen wist Eva wat Fout betekende. Het was zijn naam.
Ze speelde een spelletje, verstoppertje.
Ze speelde tot het donker werdt.
De volgende ochtend was Fout al vroeg wakker.
Hij was op zoek achter eten.
Opeens kwam hij zijn vriendjes tegen.
Die vroegen of hij mee wou pic-nicken.
Ze hadden allemaal lekkere gebakjes mee en lekkere koekjes.
Ze genoten van de heerlijke maaltijd!
Daarna bezochten ze een grot.  Ze waren in de grot aan het voetballen.
opeens hoorden ze gegrom.  Eva was heel bang!
Ze wou direkt van dit eiland af.

Het kwam altijd dichter bij.
Eva zei :laten we lopen want we weten niet wat het is.Straks eet hij ons op.
ho mischien is het een beest die bij ons wil spelen: zei Tom.
Nee zei eva je weet nooit wat het doet.
Tom keek om en zag er een reuze velo op staan met een reuze glimlach.Tom zei wil je met ons vriendje zijn Toen begon  het beest kei hard te lachen en veanderede in een vriendje van hun. Hallo zei het vriendje. Je moet de kode oncijferen .tom zei°°°°°°°°°.vriendje zei fout.

Eva en Tom willen gaan . En ze vertrekken naar zee. Maar wat ze niet weten dat er storm op komst is.  Ze komen aan en willen meteen gaan zeilen.  Maar op zee gebeurt er iest ergs: Na een tijd dwalen ze af en weten niet meer waar ze naar toe moeten gaan. In de verte zien ze een onbewoond eiland. Maar nu zien ze pas dat de zeilen kapot zijn en nu kunnen ze niet meer terug . Na heel lange tijd vallen ze in slaap .