Archief

Etappe 27: 26 mei

Lubian – A Gudina

Vandaag wandelen we het groene Gallicïe binnen. Ik start in een druilerige regen die na een half uur van lichte in zware regenval overgaat.

Daar ik via de kerk " Santuario de Tuiza" wil stappen, stap ik dus niet op de N525 maar op de echte camino. De eerste km’s is dat geen probleem. Maar dan begint de stijging naar de Puerto A Ganda, en langzaam gaat het stijgend langs een smal bospaadje waar het water weer langs alle kanten te zien en te voelen is. Onder de voeten is het geen pad meer maar een klein beekje geworden.

Na ongeveer ¾ HR stijgen ben ik boven op de pas en dus aan de grens met Gallicïe. Van het beloofde panorama zoals in de gids beschreven is als gevolg van de regen niet veel te bemerken, jammer voor het zweet, maar het zij zo.

De eerste markeerpaal op Gallicische bodem laat me zien dat het nog juist geteld 246,24Km via Verin (zuid-route) is, voor degenen, zoals ik, die over Laza stappen zijn het nog 222Km.

In de provincie Ourense zijn heeft het provinciebestuur destijds aan de Gallisische kunstenaar en beeldhouwer “Nicanor Carballo” de opdracht gegeven speciale wegwijzerstenen te kappen en dus regelmatig komt de pelgrim deze palen, naast de andere wegmarkeringen, tegen.

Na de Ganda Pas is het eerste gehuchtje Ganda en daar ontmoet ik het al voor 0600Hr vertrokken Australische echtpaar, die dus wel aan een ultra traag tempo hun wegstappen. Tot Villavela gaat het verder langs door water overstroomde paden, dan bewijzen Goretex schoenen (zelfs die met kapot gelopen hiel) pas hun deugdelijkheid.
Vanaf Villavela neem ik de N525 om in O Pereiro in een bar/wegrestaurant twee warme koffies met een boccadillo als middagmaal ter nemen.

Het gaat verder in de niet ophoudende regen naar A Gudina, waar de prachtige herberg van de Gallisische overheid al geopend is. Maar sinds begin dit jaar zijn de herbergen in Gallicïe niet meer gratis, maar wordt een bijdrage van 3€ gevraagd. Maar voor deze mooie ingerichte Albergues is dit een spotprijsje. Over een ding is echter hier niet echt goed nagedacht en dat zijn de mogelijkheden voor het drogen van de was.

Hier logeren, het Spaans, het Frans en Australisch echtpaar, de Bask met zijn stapgenoot, en Guido met zijn drie Belgische kompanen.
Ook een paar fietstoeristen melden zich om te logeren, nu ja de enen doet het te voet de anderen met de fiets, elk naar zijn godsvrucht en vermogen.

’s Avonds is er nog een kleine woordenwisseling tussen de Spaanse en Franse dame over het gebruik van de olieradiator, maar in een mum van tijd is dit opgelost

Etappe 26: 25 mei.

Puebla de Sanabria – Lubian.

Het weerbericht gisterenavond voorspelde niet veel goed, en in tegenstelling met onze nationale Frank, klopt dit ook.

Ik ga op stap met een fijne motregen die gauw overgaat in een druilerige regen en met momenten in echte regenvlagen.

Dus ponchoweer, het wordt dus nat van boven, nat aan de voeten en nat van het zweten onder de poncho, er zijn leukere dingen, maar de camino roept en dus gaan welgezind op stap richting Lubian. De gids raadt aan bij hevige regen de N525 te nemen en gezien het de laatste dagen al een paar maal ferm geregend heeft volg ik dan ook maar die raad.

De eerste 5 km wandel ik nog langs de veldweg die parallel met de grote weg loopt, maar vanaf Requejo wordt het de N 525. Deze nationaal is sinds de aanleg van de autoweg als uitgestorven, en daarenboven is het ook nog zondag.

In Requejo is de barman van dienst op post en dus eerst nog genieten van een lekkere warme koffie, de regen wordt er niet minder op  en via de tunnel van Padornello kom ik in het gelijknamig dorpje op 1293m hoogte, waar ik mijn simpel middagmaal van brood en een doosje makreel verorber.

Daar ik de weg door het dal over Acibeiros niet volg en dus verder langs de weg ga, maakt dit een ommetje van een viertal km. Later blijkt dat dit een goede beslissing was als ik zie hoe het schoeisel eruit zit van het koppel dat de weg door het dal nam. De albergue van Lubian is een mooi gerestaureerd huis aan de ingang van het dorp gelegen. Hier zie ik een paar bekende gezichten van voor een paar dagen terug en ook voor het eerst een paar uit Australië, later komt ook Guido met zijn drie kompanen het gild vervoegen.

In het ganse dorp, het laatste dorp voor we Gallicïe binnenkomen, is er één bar met gelegenheid voor een simpel avondmaal.

Etappe 25: 24 mei

Mombuey – Puebla de Sanabria.

Op de eerste blik voorspelt het weer niet veel goeds, maar na een uurtje stappen breekt de zon door en het zal tot na 1700Hr mooi zonnig weer blijven met een frisse westenwind.

Ik stap nu richting Gallicïe en het gaat ook langzaam maar zeker naar hogere regionen en in Puebla de Sanabria naderen we de hoogte van 1000meter. Vandaag gaat het voornamelijk over veldwegen en dus aangenaam wandelen voor mijn voeten, die hoewel beter voelen dan de eerste twee weken, af en toe laten merken dat ze er ook nog bij zijn. De eerste dorpen waar ik doorkom zijn doods en verlaten, en de bars zijn dicht, dus zullen we af en toe een slok water meer drinken en dromen van een koffie. Tegen de middag, na ongeveer 20Km stappen, kom ik in Palacio de Sanabria en daar zijn aan de kerk de vier bars open, dus keus en tijd voor mijn middagbrood en een tas koffie..

 De wandeling gaat nadien verder door kleine dorpjes met hoogstens een 100 tal inwoners en vanwege de plattelandsvlucht veel vervallen huizen, in Triufé bijvoorbeeld wonen schijnbaar nog 25 mensen.

De wandeling gaat ook door het gehucht REMESAL waar in de kleine kapel, Ferdinand de katholieke van Spanje, vader van Johanna de Waanzinnige, in 1506, de erfenis van het Spaanse Rijk regelde met Filips de Schone van Bourgondiê,

Hierdoor ging Spanje naar de latere keizer Karel V en werden wij bij Spanje gevoegd.

In Puebla de Sanabria (*) is geen albergue noch van de kerk, staat, gemeente of enige andere organisatie.

De Hostal La Trucha biedt echter een overnachting met maaltijd en ontbijt voor de speciale pelgrimsprijs van 30€.

Na mijn installatie en een heerlijke maaltijd ( natuurlijk met Forel) is het trapjes klimmen om het hogere gelegen historische stadsdeel van Puebla de Sanabria te bezoeken, deze historische binnenstad is zorgvuldig gerestaureerd en blijkbaar zijn er alle winkels geweerd.

Het was donderdag L.L. Sacramentsdag en dat kon ik de ganse dag merken aan de versiering met bloemen, aangebracht langs de weg en ook aan de op de weg gestrooide bloemen waar het H Sacrament moest voorbijkomen.

*Puebla de Sanabria is het toeristische centrum van het natuurpark Lago de Sanabria. Deze op 1000m hoogte gelegen gletsjerzee, met een diepte van 51m en een oppervlakte van 3,2 maal 1,6Km is de grootste uit een gletsjer ontstane zee op het Iberische schiereiland.

In het 22 500Ha grote natuurpark vindt men nog een 35 tal van deze gletsjerzeeën. Het natuurpark met zijn rijke fauna en flora, is een geliefd doel voor wandel - en natuurliefhebbers.

Etappe 24 :  23 mei

Santa Croya de Terra – Mombuey.

Met Poncho in de aanslag, vanwege de dreigende wolken, vertrek ik ‘s morgens uit de mooie herberg Casa Anita.

De wandeling gaat langs de Rio Terra, op sommige plaatsen is de weg zeer goed gemarkeerd, maar midden in de velden ontbreekt elk spoor van de pijlen, nochtans plaats genoeg om er een paar te schilderen.

Na wat gepuzzel en grondige raadpleging van mijn gids neem ik dan maar het risico en sla een bepaalde richting in en na een kwartier stappen was er opeens weer plaats voor een pijltje, dus was ik op de goede weg.

In Calzadilla de Terra is de eigenaar van de bar nog zijn rommel van de vorige dag aan het opruimen, maar met de hoogst mogelijke vriendelijkheid serveert hij mij de gevraagde koffie. Bij het drinken van mijn koffie komen ook de Spaanse perigrino’s Antonio, Angéles,en Manollo, binnengestapt en de ganse dag tot in Rio Negro del Puente zullen we in elkaars gezelschap stappen. Voorbij Rio Negro del Puente gaat de wandelweg naar de hoogvlakte waar de wind serieus begint te waaien en spoedig volgt ook de ene regenbui na de andere, echt poncho weer.

Wanneer ik in Mombuey aankom besluiten de weergoden dat het voldoende is voor vandaag en de zon laat zich voor een paar uurtjes van haar beste kant zien.

De Albergue is een gerestaureerd huis, met eenvoudig maar goed sanitair, maar wat bedden en matrassen betreft, die zijn wel aan vernieuwing toe.

Kort na mij komt Samuel aan, een fietser vertrokken vanuit Stuttgart met een eenvoudige toeristenfiets en een 25 tal Kg bagage. Na zijn aankomst in Santiago rijdt hij dan via de Camino Frances terug naar Stuttgart.

Rond 1700Hr duikt Guido met zijn vrienden op en zo zijn we met zes personen om te overnachten in de albergue.

Etappe 23 op 22 mei

Tabarra – Santa Croya de Terra

Het is amper 0700Hr wanneer ik mijn eerste stappen zet voor mijn22Km lange tocht van vandaag.

De weg is zeer goed gemarkeerd ( het beste tot nu toe) en loopt door een wisselend landschap van stijgen en dalen, we zijn duidelijk in de richting van het hoogland aan het wandelen.

Dit gebied tot in Puebla de Sanabria maakt deel uit van het nationale park( 66000Ha) in de Sierra de la Culebra (slangenbergen). Anderzijds is dit het gebied waar de grootste populatie van de Iberische wolf zijn verblijfplaats heeft. Men schat dat er noch een 30 a 60 paren rondlopen, ook grote kuddes van reeën zijn hier thuis. Na ongeveer 12 Km wandelen ben ik in Bercianos de Valverde, waar ik in de plaatselijke bar een welgesmaakte café largo solo drink (largo is niet overal dezelfde maat in Spanje).

De etappe loopt verder door het natuurgebied, langs een weg afgezoomd met wilde roosjes en wilde lavendel, hier en daar staat er nog een ruïne van huizen in Adobe. Rond 1200 Hr ben ik in Santa Croya de Tera bij Casa Anita een wondermooie, moderne private albergue, gerund door Anita, een Spaanse, die samen met haar man Domingo vele jaren in Duitsland heeft gewerkt. Zij bereidt ons ook een eenvoudig maar stevig middagmaal.

Na de middag breng ik een bezoekje aan de kerk van het 1 Km verder gelegen Santa Marta de Tera. Deze kerk die gerestaureerd wordt heeft in zijn portaal het oudste bekende beeldje van St Jacob als pelgrim, en dus is dit een fotootje waard.

‘s Avond op de televisie voorspelt ons het weerbericht voor de volgende dagen niet zoveel goeds. Het wordt vast en zeker ponchowandelen.

Granja Moreruela – Tàbara.

Om 0730Hr na een lekkere koffie op stap onder een licht bewolkte hemel, waar op tijd en stond een zon door komt piepen, om later op de dag een mooie lentedag te worden met aangename temperaturen om te wandelen.

Het wordt weer goed uitkijken want de pijlen zijn dun gezaaid. Het is werkelijk een verschil van etappe tot etappe. Maar dank zij een boer, gewaarschuwd door zijn blaffende hond, kom ik op de juiste weg terecht. Na het eerste uur stappen krijg ik,naast het stuwmeer op de Rio Esla,  een bijna- klettersteig voor mijn voeten. Boven wordt ik beloond met een wondermooi panorama. In het dorpje Faramontanos de Tabara , waar ik voor de kerk, in de vredige middagstilte van een Spaans dorp van 500 inwoners, mijn stukje brood met een doosje makreel opeet, staat de rechts van mij gelegen heuvelrug vol gebouwd met een windmolenpark.

In ben ook duidelijk in een streek aan het wandelen waar aan ruilverkaveling wordt gedaan, kaarsrechte veldwegen en overal infrastructuurwerken voor het installeren van irrigatiesystemen.

Bij het binnenkomen van Tabara haal ik de sleutel van de plaatselijke Albergue af in de tabacos en zie er het Sloveense echtpaar, eveneens op zoek naar de Albergue, terug.

De herberg is al open en een Bretoense dame, die ik voor de eerste maal ontmoet, heeft zich al geïnstalleerd.

Samen met de later binnenkomende Manfred en Guido met zijn drie Belgen is dit de bezetting voor vandaag van de Albergue.

Het restaurant Les Roble biedt ons een stevig menu del dia voor 8€ aan. In de late namiddag komt het Canadese jonge paar uit Quebec aangewandeld, beladen met een resem eetwaren, waarna zij beginnen aan een twee uur durende kokkerel.

Wanneer de plaatselijke Tienda bijna sluit stellen ik en Manfred vast dat we nog een fles wijn ontbreken om de avond door te komen, dus snel opstap en van ver roepen we de winkelier die al aan het sluiten is nog effen te wachten.

Na onze keuze van een wijn a 3€90 (de duurste van zijn aanbod) is de winkelier niet akkoord. Met veel uitleg haalt hij uit zijn magazijn een bestofte fles jaargang 2004 en prijst hij ons deze fles a 2€90 aan, daar ze veel beter van kwaliteit zou zijn. Dezelfde avond hebben we vastgesteld dat dit inderdaad zo was.

Etappe 21 dinsdag 20 mei

Montemarta – Granja Moreruela

De dag begint met nevelig weer en dat zal aanhouden tot rond 1030Hr waarna de zon doorbreekt en de aarde opwarmt tot 25 graden met af en toe een verfrissend windje.

De eerste kilometers buiten Montemarta gaat het voorbij aan een van die talrijke Ermitta’s die het Spaanse landschap rijk is. De wandeling loopt langs het stuwmeer op de Rio de Ricabayo waar het pelgrimspad alles behalve duidelijk aangeduid is. Maar met steeds de N 630 in het oog en afgaand op het gehoor van het verkeer vind ik de weg naar de brug en verderop de weg naar de kasteelruïne Castrotorafe

van de ridderorde van Santiago. Als gevolg van de nevel kan ik niet volop genieten van de resten van deze immense grote burcht uit de 15 eeuw. In Fontanillas de Castro is de tijd voor een koffie en dan gaat het verder naar Riego del Camino, waar in de plaatselijke bar, een naar mij blijkt nukkige señora een kop koffie serveert als was ik de schrik der wereld. Dan kan ik beginnen aan de laatste 7 kilometer van de dag naar Granja Moreruela en rond 1300HR ben ik ter plaatse.

De eerste pelgrim van de dag, in deze mooi gelegen en zeer mooie, relatief nieuwe herberg en in tegenstelling met wat de gidsen vermelden zeer zuiver met een mooi sanitair.

Na afspraak met de herbergmoeder kan ik om 1400Hr genieten van een salada mixta (grande) en een bord met spiegelei met spek en fritten, dit alles overgoten met de gebruikelijke vino tinto en vergezeld van brood zelfs een koffie hoort erbij.

Rond drie in de namiddag komt de Oostenrijker binnen en iets daarna Manfred die zich na Riego del Camino een uur verlopen heeft.

Rond 1630Hr is er plots op de grote weg een getoeter en lawaai alsof gans Spanje op straat is gekomen. Het blijken de fans te zijn van de stierengevechten voor het volgende weekend, in Benavente. Zij hebben de stieren afgehaald in de omgeving van Salamanca en brengen deze nu in een toeterende autokaravaan, met juichende en met veel vlaggen zwaaiende enthousiastelingen, naar Benavente. De inwoners van Granja Moreruela staan langs de weg en roepen de niet toeterende, maar toevallig in deze karavaan belande vrachtwagens, om mee te doen aan dit concert.

Rond 1800Hr komen de vrienden van Guido uit Lichtervelde aan, hijzelf komt een uur later met de bus. Een van de vrienden van Guido, die niet mee zal stappen, en een auto gehuurd heeft biedt ons spontaan aan om ons naar het Monasterio Santa Maria de Moreruela te brengen zodat we deze ruïne van een klooster der cisterciënzers kunnen bezoeken. Dit klooster uit de 12 / 13 eeuw was het eerste van zijn orde op het Iberische schiereiland en werd opgericht om de bevolkingspolitiek van Koning Alfonso VII, na de herovering op de moren, te ondersteunen.

’s Avonds stel ik vast dat de hiel van mijn rechterschoen volledig is doorgelopen, het wordt dus elke dag inspectie van de schoenen tot in Santiago.

Etappe 20 maandag 19 mei

Zamora – Montemarta.

Ik vertrek uit de jeugdherberg onder een bewolkte hemel die, na de aarde eerst een beetje zon gegund te hebben, na 1100Hr zijn duivels zal ontketenen in een fikse regenbui.  Goed voor een dril in de “onmiddellijke actie poncho”.

Aan het lawaai tot na 2400HR te horen waren de logees van de jeugdherberg (ergens leerlingen van een college) zich aan het oefenen in een stoelen en tafeldans.

Na een wandeling door de voorstad en het aansluitende industriegebied komen we weer in de weidse velden, maar na een paar kilometer is de weg gesperd wegens wegenwerken voor de aanleg van de autoweg. Geen enkele markering en dus wordt het even nadenken. Men kan ja rond de werken heen lopen, wat ik dan ook doe, om uiteindelijk vast te stellen dat er ook een veldweg liep naar mijn geplande doel, het was dus niet nodig geweest door het veld te lopen. Bij het doortrekken van Roal del Pan volg ik schijnbaar de verkeerde of vroegere pijlen en als ik wil terugkeren maken mij twee bouwvakkers er op attent dat dit de juiste weg is naar Montmarta, mijn doel voor vandaag.

Na een uur stappen sta ik plotseling op een T splitsing met geen enkele aanduiding. Dus naar rechts gestapt richting N 630 onze altijd goede leidraad. Inderdaad een 500 tal meter verder is er terug markering en een veldweg die richting Montamarta loopt. Ongeveer  een uur voor Montmarta openen zich dan de hemelsluizen en tot aan de albergue blijft het deftig doorregenen. Deze herberg is schijnbaar erg intrek en één voor één dagen de pelgrims op en zien we bekende gezichten terug van een of twee dagen voordien. Uiteindelijk wordt het gezelschap een beetje internationaal, een Frans echtpaar, een paar uit Slovenie, een arrogante Oostenrijker met zijn lieftallige echtgenote, een Spaanse oude heer die gekleed is alsof hij uit zijn bureau komt, Manfred en ikzelf en nog een paar spanjaarden.

’ s Avonds gezellig genoten tesamen met Manfred van een goeie fles Vino Tinto uit de plaatselijke bodega.

Etappe 19:
zondag 18 Mei 

El Cubo de la tierro del Vino - Zamora
Na ons morgenmaal bij señora Carmen, afscheid genomen van de Frankfurter Manfred, mijn kamergenoot voor een nacht.

Het is licht bewolkt en ideaal stapweer. Vandaag beloofd een mooie wandeling te worden, praktisch volledig langs veldwegen, in een licht golvend terrein met mooie vergezichten ( een beetje jammer van het bewolkte weer). Rond 0915hr ben ik reeds in Villanueva de Campean en in de reeds geopende plaatselijke bar wordt mij een echt cafe Largo solo geserveerd.

Een plaatselijke vroege vogel komt een beetje vragen stellen  over de camino, wat voor een landsman ik ben enz…, Maar ik moet verder en ik vertrek voor mijn resterende 21 Km naar Zamora.

De stad biedt zich al van ver in al zijn glorie van zijn vele kerken. Bij het naderen van de stad aan de Douro torent de kathedraal (12 eeuw) boven alles uit. De stad telt minstens 20 kerken die allen bijzonder goed behouden zijn.

In het museum van de kathedraal is een afdeling met Vlaamse wandtapijten uit de 15 tot de 17 eeuw. Tegenover de kathedraal staat het Casa del Cid , het woonhuis van Donna Urraca, dochter van Ferdinand van Spanje. Zij was meter bij de ridderslag van Spanje’s nationale held (eigenlijk een overloper) EL CID, hij zou ridder geslagen zijn in de buiten de stadsmuren gelegen kerk van St Cipriano.

Bij mijn inkwartiering in de jeugdherberg (de nieuwe Albergue was nog gesloten tot 1630HR) maak ik kennis met een beetje lastige ontvangstdame.

Ondanks mijn ledenkaart van de jeugdherbergen, wou zij mij aanvankelijk niet inschrijven, maar na wat gediscuteer schreef ze mij uiteindelijk toch in. Ik kreeg een mooie kamer voor 11,60€, na een rijkelijke dagmenu in een naburige restaurant , volgt een bezoek aan deze qua historische gebouwen rijkelijk voorziene stad.

Bij mijn zoektocht naar het internetcafé blijkt dit gesloten op zondag en maandag, en de speelhall met PC’s die wel open is heeft dergelijke trage apparaten dat ik het na een paar pogingen opgeef.

‘s Avonds kan ik terug blikken op een goed verlopen dag. Het is vandaag de eerste dag sinds Monesterio dat ik weinig of geen last gehad heb van pijnlijke voeten. Of de nieuwe inlegzolen ermee te maken hebben weet ik niet, het is het resultaat wat telt

.

Etappe 18: Rustdag in salamanca

En salamanca – El Cubo del Teirra Vino .

Een zaterdagmorgen om van te dromen. Ondanks mijn wil om langer te blijven slapen ben ik toch vroeg uit de veren. Ten eerste uit gewoonte en ten tweede door het (stil !!!) lawaai en het geritsel van de vele plastiekzakjes, te horen bij het zich klaar maken voor de komende dag en het pakken van hun rugzak van de overige logeerders.
Rond 0800Hr trek ik de stad in om eens een deftig morgenmaal te zoeken, wat in deze drukke universiteitsstad, zelfs op een vroege zaterdagmorgen, geen probleem is.

Er moet ergens proclamatie of toch iets plechtigs zijn, want aan bepaalde faculteiten verzamelen zich, op hun paasbest gekleed, Spaanse señors en señorita’s, vergezeld van hun zonen en dochters, en zoals Spanjaarden kunnen, druk pratend met elkaar.

De universiteit van Salamanca werd gesticht in 1214 door Alfonso IX, en is hiermee de oudste universiteitsstad van Spanje. Een van zijn beroemde studenten was de Spaanse dichter Miguel de Cervantes (1547-1616).

We beginnen met ons bezoek aan het oude stadscentrum, dat door de UNESCO tot werelderfgoed werd uitgeroepen. Daar we gisteren een paar geopende kerken hebben bezocht is het vandaag de beurt aan de andere gebouwen, eerst en vooral nogmaals de Plaza Major of de Grote Markt, die echt een wonderbaar geheel vormt, jammer is het voor het tradioneel postkaartfotootje niet het juiste moment, daar in het kader van de Boekenweek de marktplaats volstaat met boekenkraampjes.

Ook merkwaardig is Casas de los Conchos of het huis der schelpen , waar nu het toeristenbureau is in ondergebracht. Het werd in de 16 eeuw gebouwd door een Santiagoridder als stadspaleis, hij versierde de gevel met 300 gebeeldhouwde St. Jakobsschelpen.

Ik laat me verleiden om voor een paar euro plaats te nemen op het toeristisch treintje en zo de merkwaardigheden aan de buitenkant van de stad te bekijken.

Tussen al dit toeristisch gedoe moet ik ook nog een schoenmakerszaak vinden, daar ik op zoek ben naar een paar nieuwe binnenzolen voor mijn bottines. Ik hoop zo de problemen met pijn aan de voeten op te lossen. In een piepklein winkeltje om de hoek van de grote markt vind ik wat ik zoek en de vrouwelijke schoenmaker helpt me aan het juiste materiaal, achteraf blijkt dat wat ze me aanbevolen heeft ook van goede kwaliteit is.

Ondertussen 1100Hr geworden besluit ik naar de herberg te gaan en vandaag nog een etappe te doen zodat ik weer een dag inwin en een volgende grote etappe in twee kan delen.

Mijn rugzak was al gepakt, daar ik in ieder geval geen tweede nacht in de albergue mocht slapen. Bij het snoeren van mijn schoenen komt een nieuwsgierig toeristisch echtpaar een kijkje nemen bij de ingang van de albergue. Het blijken West Vlamingen te zijn en noch wel uit een nabuurgemeente van Jabbeke, Bekegem. Hun zoon studeert aan de Univ van Salamanca en ze zijn bij hem op bezoek.

Dus op stap naar El Cubo de Tierra de la Vino.
Met een flinke stap gaat het dwars door de stad, alover de Plaza Major, richting Zamora en de N 630. De eerste 6 km is niet veel soeps, veel buitenwijken, maar kort voor Aldeaseca gaat het over een veldweg richting Calzada de Valdunciel.
Gezien onderweg de werken aan de nieuwe autoweg, en daardoor een onduidelijke markering en het stappen langs de zijkant van de zeer drukke N 630 niet echt zonder gevaar is (op zondag zijn blijkbaar alle snelheidsduivels van Spanje losgelaten, of denken ze allemaal een toekomstige Alonso te worden), besluit ik ter hoogte van de gevangenis, voor de laatste 8 Km, de bus te nemen. Of de inzittenden van de bus gedacht hebben dat ik juist losgelaten werd, heb ik hen niet gevraagd.
In El Cubo wordt uitgestapt en gaat het naar de private verhuurster van Casa Carmen.
Deze lieve oude dame ontvangt mij vriendelijk, wijst mij een kamer, en biedt mij een welgekomen biertje aan.
Na de gebruikelijke was en plas geniet ik op de patio van deze gezellige woning van de late namiddagzon.
Na een tweetal uren verschijnt Manfred de peregrino uit Frankfurt en we maken bij een glas wijn kennis met elkaar.
De maaltijd ‘s avonds is overvloedig. Als voorgerecht een heerlijke vissoep met allerlei zeevruchten, en als hoofdgerecht 3 flinke lapjes kotelet met frieten (friet op zijn Spaans d.w.z. half gebakken en slap), dat alles vergezelt van een fles wijn, brood en een grote kom sla.
Na een goede nachtrust en een Spaans ontbijt bestaande uit toast, madeleines en koffie stap ik om 0700Hr op, richting Zamora.