Archief

Het was van dat hé als we opstonden. In de kamer een pad gevonden die zich niet maar zomaar daar kwam verstoppen. Het regende pijpenstelen buiten met een gure wind en bergzichten die in de mist verdwenen waren.

Na een ietwat rommelig maar lekker ontbijtje stapten wij toch goedgemutst de 4X4 terreinwagen in. De dag zou brengen wat het brengen zal.

Gestaag klommen wij naar een hoogte van 1800 m tot aan de grens van het buurland Lesotho om ons fotoke daar nog eens te laten zien aan de douaneambtenaren die er alles behalve happy bijliepen met dit weer.

Het was nu dat het pas echt begon te dagen waar we voor ingetekend hadden. Op een weg die hier aangeduid wordt met categorie 5 (zéé…éér slecht) gingen we door tot op 2840 m. Een cakewalk op de Sinksenfoor was er niks bij. We werden dooreen geschud als de letters in een scrabllezak en moesten daarbij nog  het aanzicht van diepe ravijnen naast de auto trotseren. Vic sch….. de lappen uit zijn broek met zijn hoogtevrees,en dan was er nog mist!.

Maar ja aan alles komt gelukkig een eind en zo bereikten we de douanepost van Lesotho waar men door de koude nog minder geïnteresseerd was in wie er zich kwam aanmelden. Hoewel ondertussen het zonnetje zich van zijn schriele kant liet zien was het toch niet zo aangenaam. Op dat moment toch nog enkele prachtige omgevingsbeelden gezien van de stoere Maputo bergketen.

Een speedbezoek aan een locale nederzetting geeft ons inzicht in de leefgewoonte van de mensen daar. Zeer arm volk die onze geschenken in dank aanvaarden. Vooral de verse ananassen waren manna uit de hemel.

Wij dan gauw terug de zelfde weg op naar ZA, maar niet zonder eerst een lunch te nemen in het hoogst gelegen bar van Afrika. Het weer wordt inmiddels berenslecht met regen, hagel, wind, mist en vlaagjes sneeuw. De temperatuur doet het al niet veel beter en daalt tot 1 graad Celsius.

Alles bijeen toch een toffe dag die mee werd gekleurd door onze ingehuurde  chauffeur van dienst Ian uit Underberg.  Een toffe gezellige pee die voortdurend  in een mengeltaaltje van Engels en Afrikaans ons enorm weet te vermaken.

Een voorspoedige hobbelige terugreis naar beneden naar ZA, bracht ons weer terug bij onze Lodge waar we direct in een warm bad zijn gestapt om terug op temperatuur te komen. Ja,ja gaat ne mens al eens op reis naar de warme streken. Gelukkig is er een gezellig warm haardvuur in de kamer.

Wat aangekondigd was als een lange dag op de weg is de understatement van de week.  450 kilometerkes afmalen is niet niks.  Maar Hugo en An zorgden voor de nodige afleiding

Een eerste stop werd gepland aan een Zulu marktje. Daar kwam de geur van verse ananas ons tegemoet.  Er werd ook prachtig houtsnijwerk en de typische kralen verkocht. Enfin terug de bus in en verder richting kust.

Als uitgelaten kinderen liepen we het strand op om even pootje te baden in een toch warme Indische oceaan.  De dolfijnen waren echter niet van de partij!

Maar wel een heerlijk stukje verse ananas. Mmmm lekker, het water loopt Monique uit de mond bij de herinnering alleen.

En dan weer verder”en route”.  Tijdens de lange ritten was dit het ideale moment voor een beetje geschiedenisles.  Hugo vertelde over de Zulu’s enzo

Er werd ook gestopt voor een verrassingske, een bezoek in Howick aan het Mandela Capture Monument”,  het monument ter ere van Nelson Mandela, op de plaats waar hij werd gevangen genomen.

Wat we eraan overgehouden hebben aan deze lange rit is een prachtig masker, natte voeten, een kunstige traktatie en het zicht op adembenemende landschappen.

 Enfin, it was a long road to Tipperary, wat in ons geval de lodge in Underberg , gelegen op1800 m in de zuidelijke Drakensbergen is.  Wel ongelooflijk prachtig ingericht en een uitzicht om van te kwijlen.

Hoewel we vandaag maar 28 graden hadden gaan we morgen wel een ijskoude dag tegemoet zoals ze hier zeggen. Het wordt dan amper 10 graden (wij krijgen al een thuisgevoel). Bibberrrrrrrrr.

Gisterenavond even de kids aan de lijn gehad en dat maakt mama Monique natuurlijk weer heel gelukkig.

En vandaag begon dan ook nog eens prachtig. Onder een lekker zonneke reden we naar het project van Greet, een Belgische dame die hier in Swaziland een Lodge uitbaat.  Bij aankomst van haar project, een kleuterschooltje, stormde de 50 kindjes ons tegemoet.  Grote glimlacht, kolen als oogjes en armpjes in de lucht!  In ’n wip en ’n knip had iedereen zo’n klein bengeltje in de armen.  Wat genoten ze van de aandacht en de knuffels.  En maar lachen want ze wilden allemaal op de foto.

Als ge dan te horen krijgt dat die knulletjes alleen, te voet, soms zelfs wel een gans uur onderweg, naar het schooltje komen, ja daar wordt ge stil van.  In het schooltje krijgen ze ook een maaltijd, voor sommige zelfs de enige van de dag!  Dan begint ge toch wel even te denken aan die kleinzoon van ons thuis!  Monique haar moederhart bloedde weeral en ook Vic had het even moeilijk.(watje)

Gelukkig zijn er mensen zoals Greet die toch wel hun lot aantrekt.

Het was moeilijk afscheid nemen, maar we werden vrolijk uitgewuifd.

Ondertussen steeg de temperatuur op naar 30 gr. En wij terug richting Zuid Afrika. Aan de grens was het even spannend,de pascontrole verliep vanzelf, maar aan de Zuid Afrikaanse kant kregen we extra Health-controll.   Bijna moesten we Jos en Maria achterlaten, die hadden onlangs Peru bezocht en volgens de dames is dat “gele koorts gebied”.  Maar gelukkig kon Superman Hugo het oplossen.  En wij verder, terug Zuid-Afrika binnen om in de namiddag weer te genieten van een game-drive.  Ondertussen steeg de thermometer door naar 40 gr.  We zagen een kudde buffels, een vergadering van 6 neushoorns, wrattenzwijntjes …. Maar nog steeds geen leeuwen.  Misschien de volgende keer!

Nu even snel een verkwikkend doucheke om de warmte van ons af te spoelen.

Vanmorgen op een menselijk uur uit ons bed, zes uur.  Ja, ja dat noemen ze nu ontspannende vakantie.

We hadden een lange rit voor de boeg.  Eerste stop op de fruitmarkt.  Die druifjes daar, hmmm heel lekker.  En die lieve dame waste ze nog wel voor ons!.

En hop, weer verder tot onze volgende stop; de sanitaire stop, altijd wel welkom.  Langs de weg zagen we vele mensen op weg naar hun kerk.  Elke kerk heeft hier zijn eigen kleur, dus de mensen liepen ofwel in groene tenue, of blauwe of zelfs ’n witte.  Zo kun je altijd zien tot welke kerkgemeenschap zij behoren.

Efkens onze pas laten afstempelen en we zijn in Swasiland. Een ander Afrika.

We worden begroet door kleine kinderen die staan dansen op een brug om de nodige sponsoring te krijgen. We kunnen het niet laten om, na een paar potloodjes achter gelaten te hebben, een ambachtelijke gemaakt beeldje te kopen om deze schatten toch beetje te helpen. Monique haar hart bloedde en weg waren ook de lekkere druifjes.

We hebben tenslotte nog een psuedo Swasi dorpje bezocht met de nodige uitleg door een locale krijger en onze boterham werd verder nog belegd met dans en zang.

Monique kreeg van die zangers weliswaar tranen in de ogen en Vic verstopte zijn gezicht achter de camera om zijne cool niet te compromitteren.

Wij hopen morgen, terug in Zuid-Afrika,  weer eens een wi-fi te hebben om onze blog up to date te brengen en eens te kunne skypen met onze kinderen.

“Baaie, baaie danki” voor jullie begrip en tot morgen.

Amai, vandaag was het de vroege shift !  Wake-up call om 5h30 en onze Vic wil altijd een half uurtje vroeger op! Met prut in de ogen, en enkel een taske koffie, wij weer op weg naar het Kruger Park.  En het loonde de moeite!  We zagen al vrij snel hyena’s met een stevig brok vlees voor zich.  Ook de cheeta was indrukwekkend.  Maar het meest van al waar we beiden stil van werden, was toch de kudde olifanten die de baan overstaken. Zeker met de vele kleintjes die erbij waren.  Toch een ontroerend moment.  Iedereen was heel stilletjes, natuurlijk niet alleen van de pracht van de natuur!, 5 h 30 liet zich ook voelen!  Terug in het hotel waren er een paar moedigen die het zwembad indoken. Ondanks de hoge  buitentemperatuur was het toch wel ’n frisse duik.  En wij kunnen het weten, wij waren natuurlijk ook bij die moedigen.

Voor het avondeten kregen we een boerenmaal voorgeschoteld, maar wel met ’n  geweldige show erbij.  Knappe mannen met ’n sixpack, sommige zelfs ’n vijftienpack, dansten en sprongen op het ritme van de trommels en de zang van de meisjes.  Vic trok heel stilletjes zijn buikje in!

Straffe mannen die we niet in den donkere willen tegenkomen om ambras te maken.

En nu snel naar bed want morgen is het weer vroeg dag.

Goodmorning sunshine!  En de zon was van de partij, 21° zelfs!  Dus ideaal om onze Panoramaroute aan te vangen.  En wat voor een panorama! Superlatieven volstaan zelfs niet, zo waren we onder de indruk. Van het ene natuurwonder reden we naar het andere.

Na een mooie route krijgen we zicht op “Gods Window” hoog op de berg met een geweldig helder uitzicht over het Transvaalse laagveld.

Daarna onder een stralende zon  naar een zo nog mooier uitzicht op de “3 Rondavels” , 3 bergen die perfect lijken op de ronde hutten van de vroegere locals.  ‘N mens wordt er stil van!

En als we dit dan al zo machtig vonden, viel onze mond open van bewondering bij de “spoelgaten van Bourke’s Luck”  Een wondermooie plek waar 2 rivieren, de Blijde en de Treur, diepe kloven uitgesleten hebben met opvallend mooie kolkgaten.  Bij zoveel natuurschoon wordt ge toch wel heel klein!

Terug richting noorden maken we even ’n stop aan de Berlin Falls. Die kon echter niet op tegen al dat vorig natuurschoon.

Alleman was tegen die tijd een beetje uitgehongerd.  Dus in een klein stadje Graskop dan maar even lunchen.(specialiteit gevulde pannenkoek)

Namiddag was het tijd voor een beetje geschiedenis met een bezoekje aan het geklasseerde dorpje Pelgrim’s Rest, zeg maar het Bokrijk van deze streek.  Een klein dorpje waar vroeger de goudzoekers leefden.  Eén heel merkwaardig feit: op het kerkhof staat een graf, tegendraads de andere graven met geen naam op, enkel de vermelding ROVER.  Hiermee wou men laten zien dat men geen enkel respect had voor de man die een tentje gestolen had.  Jammer genoeg keerde hij toch terug naar het dorp nadat hij hier weggejaagd was, met langs 1 kant het haar en baard weggeschoren. En dit betekende zijn dood.

Monique zal om alles weg te spoelen maar eens gaan zwemmen in het prachtige zwembad en Vic heeft eindelijk de kans om een paar blog verslagen te posten

Samen hebben we vandaag aan ons uitstapje mooie herinneringen en een mooi rood en aangebrand kleurtje in ons gezicht aan overgehouden.

Sh… nu waren we net zo schoon bleek.

Om halfzes uit onze tram om ons klaar te maken voor onze eerste safari in het Krugerpark. Het is bewolkt en niet helemaal uitnodigend buiten, maar niet getreurd. De regen is toch al gestopt. Na een goed ontbijt zijn we op weg.

Het is een inspannende dag, want de beesten staan hier natuurlijk niet op een rijtje aan te schuiven en we moeten ze dus wel echt spotten. Maar al gauw hebben we enkele exemplaren voor  de fotolens. Prachtige ervaring om oog in oog te staan met bv een olifant die ons op zijn beurt aankijkt alsof wij de attractie zijn.

En niet enkel olifanten hebben we gezien, maar ook ’n hele boel impala’s, giraffen, ’n buffel, nijlpaarden, neushoorns, … en ‘n heleboel prachtige vogels. Van de “big five” hebben we er al drie gespot. Niet slecht voor de eerste dag! Maar dat komt natuurlijk door Hugo.  Zoals die overal de dieren ziet, niet te geloven. Als wij dan al eens een beestje zien, dan blijkt het gewoon ’n boom of steen te zijn. Hij ziet zelfs het kleinste vogeltje in ’n reuzenboom zitten.

’s Middag in het park gepicknick tussen de apen.  Zijn die beestjes agressief.  Die pikken gewoon je eten uit je bord.  Alhoewel, erg? De Kudu wors en de Boere wors waren nu niet bepaald lekker

Het busje leent zich niet honderd procent voor de safari, maar dat neemt niet weg dat we veel pret hadden onderweg, aangedikt door onze guitige Emmie en droge Eugène die ons regelmatig de slappe lach bezorgde.

Nog ’n hele lekkere steak gegeten in het nabije stadje Hazyview en dan vlug het bedje in want morgen weeral vroeg op. Och, wat is vakantie toch vermoeiend!

Denkt ge dat ge naar het goede weer trekt en begint dat hier ’s nachts toch wel te onweren zeker.  Het water valt met bakken uit den hemel.   Het bezoek aan het Ndebele dorp viel daardoor wel letterlijk in het water, het werd een bezoek op z’n japanees.  Even wat foto’s van toch wel een kleurrijke figuur en dan rap de bus in.

Het bezoek aan de diamantmijn in Cullinan was dan wel een groot succes.  Het is niet voor niks dat diamanten zo duur zijn!  Nog nooit zo’n kapitaal bijeen gezien.  En ’n hele hoop bijgeleerd!  Als we nu diamanten willen kopen, we weten er “alles” van.  Monique haar oogjes blonken en Vic, die bibberde van de schrik!  Maar oef, gelukkig voor hem bleef het gewoon bij kijken.

En dan verder met de nodige tussenstops, een vettige hamburger en een niet te z… koffie, richting Hazyview waar we 4 dagen zullen verblijven.  De panoramaroute hier naar toe slingert door de Transvaalse Drakenbergen. Spijtig genoeg begon het weer te regenen en op een hoogte van bijna 2000 m was het zelfs heel mistig.  Even dachten we dat we in de Ardennen aan het rondtoeren waren op een regendag.  Het hotel maakt dan weer alles goed.  Wat een kamer, net een balzaal.  En ook het diner is de moeite.  Nu vlug in bed want morgen weeral vroeg op! Slaap ze.

1%%%

Oef, we zijn er geraakt! Weliswaar doodop, maar we zijn er!  De vlucht naar Frankfurt was een makkie.  Korte vlucht, zachte landing.  Maar tot in Johannesburg geraken, dat was een ander paar mouwen, zeer woelige vlucht en lang… heel lang. We waren beiden kapot. Een nacht met hazenslaapjes voor Monique en ééntje met geen oog dicht voor Vic. Een echte aanrader.
Maar eens in Johannesburg,  stond een goedlachse Hugo ons al op te wachten.  Die nam ons direct mee op sleeptouw in zijn VW Crafterbus naar het Voortrekkersmonument” in Pretoria. Een prachtig monument ter nagedachtenis van de bloedige geschiedenis van Zuid-Afrika.  Want er is alles bijeen toch wel een stukste gevochten hier!

Bij het bezoek aan het huis van Paul Kruger, voormalig president, waande je jezelf direct terug op bezoek bij één van je oudere oma’s. Maar dan wel eentje van rijkere afkomst. Schoon meubeltjes en knappe huisraad en daarboven uit staken de  prachtige lichtschakelaars!  Wel maar een klein huisje om met 16 kinderen te wonen!  Ja, ja onze Paul kon er wat van.

We maken nog een ritje door de oude stadskern op naar de Uniegebouwen, zeg maar het Parlement van Zuid Afrika.  Wat ons direct opviel zijn de overal goed onderhouden tuinen!  Alles gebeurt  op ’t gemakske maar groene vingers hebben ze hier wel.

En dan met heel de groep op weg naar onze lodge in Retepetet  . Na nog even een zwemmeke omringt door blauwbal-apen,en een kleine avondwandeling in het natuurpark is het tijd om aan te schuiven aan een lekkere maaltijd;  . Monique haar oogjes vallen daarbij al bijna toe en het is hoog tijd om direct in ’t beddeke te kruipen. En daarbij is onze eerste dag in Zuid Afrika al voorbij!