Archief

 


 


 


 


 


 


 


 


 

Op het staketsel in Blankenberge kan je volgend "versje" lezen...

In de gorzen langs de drab
woont de wellesnieteskrab.

Met zijn oom, een oude pater
Waakt hij daar over het water.

Iedereen weet dat hij daar waakt
Zelfs al vriest het dat het kraakt.

Slechts de kleine rififitis
Zegt dat hij er wel’s niet is .

Cees Buddingh

 



 

 



 


 

 


 


                                      

 


 


 



 


 



 

Op veertien september vertrokken we voor weekendje Oostenrijk, naar Holzgau.  We gingen kijken naar de Viehtrieb, het vee dat voor de winter terug naar hun stallen in het dal gebracht wordt.  Voor die gelegenheid worden de koeien mooi "opgemaakt" en ze komen in stoet in het dorpje aan.  Daar worden dan allerlei festiviteiten gehouden.
Nadat we uitgepakt hadden maakten we een uitstapje naar het nabijgelegen dorpje Elbigenalp.  We bezochten het mooi kerkje en het dodenhuisje.  Daar liggen de knekels op een hoopje, zonder onderscheid des persoons.  Ten tijde van de pest moesten zij plaats maken op het kerkhof om de vele doden te begraven.




 


 


 


 

"A room with a view "   's Morgens vroeg kwamen de hertjes grazen onder het raam... sommigen moeten daar zelfs niet voor naar Oostenrijk gaan ...

In afwachting van de viehtrieb maakten we in de voormiddag een uitstap naar Hinterhornbach.  Op de Petersberg-alm genoten we van het uitzicht - de herfst was al duidelijk aanwezig...

Op de terugweg passeren we Elmen en de brug over de Lech

Het doel van dit weekendje Oostenrijk was eigenlijk de "Viehtrieb" van Steeg.  Maar omdat er vorige week reeds sneeuw lag op de alm werden daar de koeien en de schapen al naar de stal gehaald.  Maar de almabtrieb in Holzgau was ook de moeite waard - dit "Herbstfestle" werd rijkelijk met gerstennat overgoten en de hoempa-muziek klonk vrolijk...
Het vee werd van de Sulzalm en van de Rossgumpenalm naar beneden gehaald - de koeien waren mooi versierd (maar erg mager...) 
De toeschouwers kregen van de jonge boeren een aandenken.




 

Om helemaal naar de Hanauer Hütte te wandelen is een dagtocht nodig - daar was de tijd te kort voor (en de conditie ook te slecht... )  We gingen even de weg op richting de berghut, kwamen langs de Anhalterhütte, en wandelde zo terug naar het dal - waar een lekker biertje op ons wachtte..

Mooi toch hoe de zon langzaam over de bergen klimt ...