Archief

Dit is de Thecla coromata.

Deze vlinder komt voor in de tropische delen van Zuid- en Midden-Amerika tot aan Mexico toe. Hij is niet alleen één van de grootste, maar ook één van de mooiste vertegenwoordigers van de familie van de Lycaedinae. De vleugelspanwijdte kan bij de mannetjes maar liefst zes cm. bedragen. Bij de beide geslachten zijn de achtervleugels voorzien van lange, dunne staarten. Vrouwtjes onderscheiden zich van de mannetjes door het aantal opvallend rode vlekken aan de basis van die staartjes. Ook de sterk ingesneden rand van de achtervleugels is een opvallend kenmerk van deze vlinder. Aan de onderkant heeft deze kleine page prachtige groen weerschijnkleuren met daar doorheen enkele donkere strepen. Omdat deze vlinder in rust zijn vleugels boven zijn lichaam tegen elkaar houdt, valt hij dankzij dat kleurenpatroon niet op tussen de bladeren. 
 

Uitkomende eitjes van de nachtpauwoog.

Vlinderstruik (Buddleia davidii)

Vlinderstruik, ook herfstsering genoemd, bloeit vanaf begin juli. De zoetgeurende, lila, rode, witte of gele bloemaren lokken vooral vlinders (koolwitje, citroenvlinder, kleine en grote vos, atalanta), maar ook andere insecten aan.

Het is een (meestal) bladverliezende heester die zich in iedere tuin thuis voelt. Hij kan 3 m hoog worden.

Herkomst en naamgeving

Inheems is de vlinderstruik, afhankelijk van de soort, in China, Zuid-Afrika, Himalaja, maar ook in Chili, Argentinië, Peru en delen van Noord-Amerika. Hij groeit daar op stenige stranden langs rivieren, in wegbermen en struikgewas, op hellingen en in houtwallen. Er zijn ook groenblijvende soorten.

Zijn naam ‘buddleia’ is afgeleid van de Engelse botanicus Adam Buddle en ‘davidii’ van de Franse missionaris en natuurvorser Armand David.
 
De vlinderstruik is een sterke plant die weinig eisen aan de bodem stelt. Maar een warme standplaats in de volle zon zal de bloei bevorderen. Van een vochtige bodem houdt hij niet.

Dit is de kommavlinder.

Parides photinus vliegt van Mexico tot Costa Rica. Devlinder onderscheidt zich in uiterlijk door de dubbele rij rode vlekkjes op de achtervleugels. Ook hebben ze een prachtige blauwe weerschijn op die vleugels.
Mannetjes vliegen in groepjes rond op plaatsen waar veel bloemen,met name latana te vinden zijn en proberen elkaar weg te jagen. Vrouwtjes bezoeken zulke plekken in de ochtend om er te baltsen en te paren. Na afloop van de paring geeft het mannetje een substantie af in de geslachtopening van het vrouwtje. Die stof verhardt en voorkomt enige tijd dat het vrouwtje met andere mannetjes paart. Een vrouwtje gaat na de paring zo goed als somitair door het leven. Constant is ze op zoek naar jonge blaadjes aan frisse aristolocia-planten. Daar legt ze slechts één eitje op en vliegt dan weer weg naar een volgende plant. Vrouwtjes komen daarom ook in een groter gebied voor dan de mannetjes van deze vlindersoort.

Clossiana selena,de zilveren maan,komt voor in koele en vochtige gebieden in Europa,Azië en Noord-Amerika.In hoog-venen,moerassen en vochtige graslanden groeien viooltjes, de planten waar deze vlinders hun eitjes op leggen.
Het half volgroeide rupsje overwintert tussen de bladeren in de strooisellaag.In het voorjaar groeit de rusp snel op de frisse jonge viooltjesplanten.De vlinders die vervolgens uit de pop kruipen,vliegen in de periode juni-juli.Soms is er een tweede generatie van de zilveren maan.

Dit is het bruine zandoogje.

Vlinders, vlinders en vlinders. De Vlinder Vallei van de Orchideeënhoeve zit er vol mee. Vlinders in de mooiste kleuren en maten, bijvoorbeeld de Blauwe Morpho, zijn er te bewonderen. Op even kleurrijke bloemen komen de vlinders de nectar halen. In de tuin vliegen duizenden vlinders soms letterlijk om je oren. Een wandelpad, je waant je soms op Zuid-Amerikaanse bergpaadjes,spraakmakende parels van de natuur. Er zijn in totaal 3000 soorten vlinders en orchideeën te bewonderen.

Orchideeën Hoeve Fam. Maarssen
Oosterringweg 34
8315 PV Luttelgeest

Dit is het blauw viooltje (Precis orithya. 

Een man zat uren te kijken hoe de vlinder zijn lijf door de kleine opening probeerde te worstelen.
Op een gegeven moment leek het of de vlinder geen vooruitgang meer boekte.
Het leek of hij niet verder kon dan hij gekomen was.
De man besloot de vlinder te helpen: hij pakte een schaar en opende de cocon.
De vlinder kwam er nu een stuk gemakkelijker uit.
Maar de vlinder had een verweerd lijf.
Hij was klein, met verschrompelde vleugels.
De man bleef kijken want hij verwachtte dat de vleugels zich elk moment zouden openen en groter en steviger zouden worden zodat ze het lijf konden dragen.
Er gebeurde niets !
Integendeel, de vlinder leefde zijn leven al strompelend. Hij kon zich slecht bewegen met zijn verweerde en verschrompelde vleugels. Hij heeft nooit kunnen vliegen.

De man was vol liefde en goede bedoelingen, maar begreep niet dat de kleine opening in de cocon en de worsteling van de vlinder om er uit te komen, de natuurlijke weg was om vocht vanuit het lijf in de vleugels te persen, zodat hij gereed zou zijn om te vliegen zodra hij de cocon had verlaten.