Archief

Vandaag al meer kinderen op de afdeling én bezoek van de Clini Clowns.
De meeste kinderen mocht wel hun kamer niet uit, maar dan kregen ze wel een speelgoed om zich wat af te leiden.
We konden de kinderen niet altijd bezorgen wat ze vroegen, maar waren toch telkens weer blij met het alternatief dat we bijhadden voor hen … voila, zo simpel is dat … een kinderhand is gauw gevuld hé.

Onze oudste op de afdeling moest niets hebben; of was te verlegen om iets te vragen … Ik kon het niet over niet over mijn hart krijgen dat hij daar de hele dag, op z’n kamertje, in z’n bed zou blijven liggen niksen en ‘k heb hem dan toch maar iets gebracht … Time Shock … waar hij zichtbaar toch wel blij om was en zijn vader bedankte me hartelijk om de aandacht en gebrachte spel.

Een meisje was nog veel te ziek om naar het klasje te komen, en een jongetje mocht plots naar huis; dus weer geen volk in de klas; alleen de Clini Clowns zijn wel even goede dag komen zeggen … de gekkerds 😊.

Het klasje stond er netjes bij en er lag geen lijst van speelgoed dat gereinigd moest worden. Dan nog maar even hier en daar gaan kijken of alles OK was en m’n shift voor vandaag zat alweer op.

Weer niet veel kinderen op de afdeling, maar wel een stel deugnieten en een babbelkous (die spijtig genoeg niet uit z’n kamer mocht).
De deugnieten zaten al in het klasje, met 2 studentes, toen ik aankwam. Na de kamerbezoekjes en het rondelen van speelgoed, moest ik mij nog losrukken van die babbelkous, om me met die twee deugnieten bezig te gaan houden. De studentes en ik spraken af, om het jongentje dat alleen op z’n kamer op z’n mama zat te wachten, zo veel mogelijk gezelschap te houden tot de mama kwam of tot de studentes een andere (meer verpleegkundige opdracht) kregen. Tussen de plooien door zou ik ook kijken of alles OK was … wat de jongen duidelijk erg op prijs stelde, met een duidelijk: “dag meneer, dank u wel” toen de moeder er eindelijk was.
In de klas zelf was het van in ’t begin leute en jolijt tijdens het spelen van enkele gezelschapspelen. De oudste van de twee werd al snel omgedoopt tor Wout De Gelukzak en de jongste Tobin De pechvogel. Zij noemden mij dan weer Patrick De Looser en dat alleen maar omdat ik een paar spellen verloren had (allee allemaal eigenlijk).
Spijtig dat het autistisch meisje wel op bezoek kwam in de klas, maar niet wou blijven … te veel drukte in een, voor haar, vreemde omgeving.
Wout De Gelukzak wou absoluut in de gang gaan racen met zijn rolstoel tegen de mobiele kuismachine … en hij heeft nog gewonnen ook … alweer!
Tobin De Pechvogel, was ondertussen z’n pantoffels vergeten in de prikruimte en had dan maar de rode schoenen van z’n mama aangedaan, wat dan weer voor de nodige show en hilariteit zorgde.
Enfin, het was alweer een leuke dag geweest en op het einde van mijn shift, namen de studentes, met plezier, het van mij weer over.

Pediatrie thuis vandaag. Kleindochter ziek en geen andere opvang gevonden. Dus heeft vrijwilliger Pat. even gecheckt in ’t ziekenhuis hoe de situatie daar is, maar alles leek onder controle en ze konden het wel zonder vrijwilliger aan … Trouwens een ziek kleinkind is ook een ziek kind … alhoewel ik vermoed dat ze meer oververmoeid is van het vele vroeg opstaan dan echt ziek.
Enfin, ze heeft geen koorts meer gehad en heeft eens goed kunnen uitslapen. De rest van de dag was ze weer haar vrolijke en energieke zelf.
Toen ik haar zei dat ze morgen weer naar school kon, antwoorde ze verbaasd dat ze wel ziek was zene… maar toen ik duidelijk maakte dat ze genezen was en dus gerust naar school kon, kreeg ik volgende reactie: “Wel dan ga ik terug vallen!” (hervallen?)… Nee, op haar mondje is ze niet gevallen, maar ’t is zo’n schatje.

Niet veel te vertellen, zonder in herhaling te vallen.
De Kinderen blijven lekker en gezond thuis … en gelijk hebben ze!
Enkel een paar pechvogeltjes moeten dan toch in het ziekenhuis worden opgenomen.
Dus mijn vrijwilligers ‘werk’ was eigenlijk weer snel afgelopen… maar toch weer een paar blije gezichtjes gezien, toen ik hen wat speelgoed bracht. Ziek of niet ziek; een kind blijft een kind en spelen blijft de beste afleiding.
Het was dus vandaag alweer een leeg klasje.

Slechts vijf kinderen op de afdeling vandaag en allemaal bedlegerig … Na wat speelgoed te hebben uitgedeeld dan maar weer aan her reinigen gegaan van het speelgoed in de klas.
Het werk van een vrijwilliger op een pediatrie hoeft niet altijd spelen en plezier maken te zijn … maar zo zijn het wel lange en lege uren natuurlijk.
Voordeel is wel, dat er niet alleen geen stoute, maar ook weinig zieke kinderen zijn.
Dan maar wat vroeger gaan eten, om nog wat extra boodschappen te doen.

Weer niet teveel kinderen . Dat is goed natuurlijk, want een ziek kind is nooit leuk.
Van de 4 tieners, was er maar één die graag naar ‘t klasje wou komen, één ging nog voor school werken, een ander had nog teveel pijn en de laatste had er totaal geen zin in.
Dus het beloofde een rustige dag te worden Trouwens, er moest bij die ene nog een vervelend verband weggenomen worden … dus wachten maar.
10.00 uur: nog steeds niemand … dan maar de uitleenlijst nakijken en corrigeren.
10.30 uur: het keukentje gereinigd en alle bijbehoren.
10.45 uur: eindelijk daar is de jongen, maar hij heeft z’n moeder meegenomen. Het was duidelijk dat ze beiden een heel goede band hebben en ze begonnen meteen een spelletje te spelen onder hun tweetjes. Daarna vroegen ze materiaal om een verrassing te maken voor oma, die jarig was vandaag.
Ik zat er wat verweest bij, maar vond het fijn om moeder en zoon zo bezig te zien en te horen praten met elkaar.
Ondanks ik zo goed als niets heb moeten doen, kreeg ik toch weer een “bedankt meneer!” … Voila, zo simpel kan het dus ook zijn.

Tijdens de schoolvakanties worden kinderen blijkbaar niet vlug ziek. Bijna uitsluitend kindjes van ongeveer 1 maand oud.
De grotere kinderen moesten nog naar O.K. of waren te ziek om de kamer te kunnen/mogen verlaten …
Dus dan maar wat opgeruimd in het klasje want er stond nog een berg speelgoed, dat terug in de kasten moest geplaatst worden .. Jaja, vrijwilligers nemen ook al eens vakantie en dan blijft dat allemaal staan hé.
En om mijn tijd verder nuttig te vullen, heb ik het hele ziekenhuis eens grondig ontsmet … enfin, het Playmobile ziekenhuis wel te verstaan.
Uiteindelijk dan toch nog met een 12 jarige dapper jongen galgje gespeeld. Dapper, omdat hij al bij al toch hevige hoofdpijn had.
Na een stevige handdruk van de moeder en van de jongen zelf : “Dank u wel meneer!” met een glimlach van oor naar oor, namen we afscheid en zat mijn dienst erop.

P.S.
Eigenlijk moet er niet veel gebeuren op z’n pediatrie om er een dagboek van bij te houden. Want, als je op weg naar de uitgang, toch nog even een kamer binnen stapt en merkt dat het zieke kindje, dat ’s morgens nog zo ziek was, dan toch uit bed is gekomen, vriendelijk naar je lacht en leuk aan ’t spelen is met de pop die je haar gebracht hebt … Wat een verschil met een paar uur eerder! …
Dan S M E L T  je toch gewoon weg.

De meest kindjes op de gang waren nog heel erg jong en moesten niet bepaalds iets hebben om zich bezig te houden en de enkelingen die ouder waren mochten naar huis.
Toch nog twee lieve kleine dutsjes in het klasje gehad; 1 jongen van 2 jaar en 5 maanden en een meisje van 10 maanden.

Het rare was dat het jongetje, dat aan zijn gehoor geopereerd was en dus bijna zo goed als niets kon horen, erg aangetrokken was naar alles wat muziek maakte, totdat jij het doktersgerief had gevonden … hij heeft mij eens goed onderzocht; vooral mijn oren 😊.

Toen ze hem kwamen halen om foto’s te nemen, ben ik gaan kijken of de kleine meid reeds wakker was en ze mee naar het klasje genomen, waar we leuke liedjes gezongen hebben samen met haar oma, maar de kleine meid was vooral gefixeerd door de ballenbaan.

Een van de grote jongens, die naar huis mochten, wou absoluut nog een tekening maken voor het verplegend personeel, om hen te bedanken voor de goede zorgen. Ik had hem wat stiften bezorgd en alvorens hij de tekening ging afgeven, kwam hij ze toch eerst, zo fier als een gieter, aan mij tonen.

OK, we hebben niet zo veel kabaal gemaakt als anders, en wat minder hard gelachen, maar die dutsen waren zo lief en dat die jongen zijn tekening kwam tonen ... enfin, het gaf mij alweer een zeer warm gevoel.

Vanmorgen opgestaan in een hoek van 90° en veel pijn. Die stomme artrose in de rug belette mij om naar pediatrie te gaan.
De dienst verwittigd , pilletje genomen en twee uur plat op mijn rug terug op bed gaan liggen.
De pijn is over en ik kan m’n rug weer strekken, maar ik heb de dutskes gemist
Dus geen verslag vanndaag.

De dag van vandaag kan in een paar trefwoorden en zinnen omschreven worden :
- Decibels
- Enthousiasme
- De jongens met de jongens met de jongens en de meisjes met de meisjes ... Of soms toch even niet
Enfin, ’t was weer leute en plezier in de klas … zelden zo’n enthousiast kind meegemaakt 😊

Daarboven op kregen we nog bezoek van Bizoe en omdat Freis nog niet genezen was, is Praline maar mee gekomen … en ze hadden me daar toch een probleem met namen die niet met een ‘P’ beginnen …. Man, man, man !!! En Praline maar vals spelen door iedereen een andere naam te geven, behalve Bizoe dan, die moest, och arme, op de gang blijven staan.

’t Was een klein probleempje, om de jongens te overtuigen dat ze moesten gaan eten. Onze lawaaimaker had vanmorgen al gegeten en moest dus nu niet zo nodig. Enfin, eindelijk opgeruimd geraakt en de kleine naar z’n kamer gebracht, waar ik nog een welgemeende high-5 kreeg.