Archief

We worden wakker onder een staalblauwe hemel. Zeker wandelen vandaag, want het zou wel eens de laatste mooie septemberdag kunnen worden.

We rijden in de voormiddag naar het toeristisch bureau in Bengtsfors en vragen daar naar mogelijke wandelwegen. Er blijkt een nieuwe wandeling te zijn van ongeveer 28km. Dit is natuurlijk veel te ver, maar we kunnen altijd een stuk van de wandeling doen en na enige tijd terug omkeren.

De wandeling begint rond het meer van Bengtsfors. Wat is het lang geleden dat we nog eens konden picknicken! Het is warm in de zon en we blijven er een poosje zonnen. Geen wind, volop zon en het meer aan onze voeten! Heerlijk.

Wanneer we verder wandelen komen we algauw op kleine paadjes in een bosrijke omgeving. Plotseling komen we voor een kapot brugje te staan. Er liggen nog 2 planken om over te lopen, maar die zijn spekglad. We besluiten dus om maar terug te keren. Rond 16h komen we moe maar opgeladen terug bij Vroem.

Nu weer een plaatsje zoeken… En jawel, weer vinden we een rustig mooi plaatsje op een klein schiereiland op het Laxsjön meer. Het plaatsje heet Baldersnäs. Bij het oprijden van de parking zien we een bordje staan met: Husbil – Avgift 100kr.  Ja, zo rustig, dat hebben we er wel voor over. Maar we zien niet hoe en waar betalen.  Er is niemand in de omtrek te zien. Ook geen brievenbus om het geld in te deponeren.We stellen ons dus maar op en verwachten dat er iemand zal langs passeren om het geld te collecteren, maar niets daarvan. We zien of horen niemand.

We kijken nog voor de laatste keer naar een aflevering van Wallander en gaan dan slapen. Misschien komt de eigenaar morgen vroeg wel langs.

Vannacht regende het  op Vroem. Het was ook aangekondigd. 

Vanaf de parking kan je in de rest van het schiereilandje wandelen. Hiervoor komen we beslist nog eens terug, later, bij mooi weer. Van de eigenaar geen spoor, dus rijden we maar door zonder te betalen…

We rijden richting Göteborg en eten voor de verandering in het Ikea-restaurant. Wat is het rustig daar, in tegenstelling met Ikea in Antwerpen!

Na ons lekker, op en top Zweeds en goedkoop middagmaal rijden we verder naar onze camping die we deze morgen al hadden opgezocht. Nelly vond het nog nodig om te wassen, vandaar.
Als we aankomen aan de camping rond 17h zien we dat de receptie dicht is en pas opengaat van 8 tot 12h.  Op zich geen probleem, want je mag binnenrijden en je installeren en later betalen. Maar de was- en droogmachine werkt met jetons en die kan je alleen aan de receptie kopen.

Dus beslissen we om maar wat verder te rijden. Nelly toont haar stuurvaardigheid in het kleine dorpje Möllen en ja hoor, ze vindt een plaatsje aan het strand. Gelukkig mogen we daar staan, want het bordje vermeldt: "uitsluitend voor badgasten". Gelukkig voor ons is dit beperkt in tijd, namelijk tot 15 september. 

Terwijl we parkeren zien we de zon ondergaan in de zee, net op tijd om een paar mooie beelden te schieten.

In plaats van een 4-sterren camping hebben we nu een 10-sterren Vroem-plaats met zicht op zee!

Complete rust… geen badgasten met dit weer.  Alleen joggers en vroege wandelaars die regen en wind trotseren. Wij drinken rustig koffie en vertrekken richting Zuid-Zweden.

We twijfelen nog even of we de boot in Helsingborg zullen nemen of de Oresund brug. Qua prijs is er weinig verschil. In Malmö kennen we de plaatsjes om te overnachten, in Denemarken is het minder evident omdat het allemansrecht daar niet van toepassing is.

Na een rustige rit komen we vroeg in de namiddag aan in Malmö. De campergids vermeldt dat er zuidelijk van de Oresundbrug ook nog een badplaats is met overnachtingsmogelijkheden. Het is een mooi strand, en het water van de zee is glashelder! Wat een verschil met onze Belgische kust. Op de kleine pier kan je zo de bodem van het zee zien, het is uitnodigend om erin te springen maar de temperatuur doet ons toch wel wat twijfelen en dus doen we dit maar een andere keer.

Ondanks de rust die van dit plaatsje uitstraalt willen we toch wel terug gaan naar de andere kant van de Oresund brug, waar we vlak langs de zee kunnen staan en het ruisen van de golven kunnen horen.

Terwijl we nog wat wandelen langs de zee duurt het ongeveer een half uur voordat de regen weer op ons neerdaalt…

Onze laatste avond in Zweden…  De Oresundbrug is nog nauwelijks zichtbaar door de mist en de regen. We klinken op ons afscheid en plannen wanneer we zullen terugkeren….

Als we vertrekken uit Zweden, en over de brug naar Kopenhagen rijden, vragen we ons af in welk seizoen we best terugkomen.  Augustus was prima, in september lijkt het al volop herfst door de vele regendagen.

Files hebben we gedurende de 2 maanden niet gehad, maar telkens als we Hamburg passeren gebeurt het onvermijdelijke. De Elbetunnel is vermoedelijk vergelijkbaar met de Kennedytunnel in Antwerpen. Maar het valt al bij al nog wel mee.

Tegen de avond vinden we een plaatsje aan een school in een klein dorpje in Duitsland. In de buurt is een restaurant en daar willen we op onze laatse avond eens van genieten. In Duitsland kan je goedkoop en heel lekker eten en daar maken we graag gebruik van … heerlijke maaltijd.

Het is stil rond Vroem als we onder de wol kruipen.

Rond 7u30 horen we kinderstemmen en het toeslaan van autodeuren. Ja, natuurlijk, we staan voor een kleuterschooltje. We merken dat we weer in de bewoonde wereld komen  met zijn dagdagelijkse beslommeringen.

We zitten al achter Hamburg en al vrij dicht bij huis. Maar we hebben geen haast.

We kijken daarom in de campergids en beslissen om een aantal plaatsen in de buurt te gaan bekijken.  In de toekomst is het toch wel handig om de plaatsen wat te kennen die rustig gelegen zijn.

Op een van deze plaatsen komt er een oudere man naar ons toegestapt, hij is er ook met zijn mobilhome. 88 ben ik, zegt ie, en mijn vrouw van 82 bestuurt onze camper.  Het doet ons toch wel even over ons hoofd krabben. Zullen wij er zolang van kunnen profiteren? Hij vertrekt binnenkort nog naar Portugal om te overwinteren. Kranige oudjes!

Om 20u rijden we onze oprit op… 7600 km gereden en 2250 foto’s in onze bagage. Toch ook opgelucht dat alles goed is verlopen.

En weer valt ons op hoe groot ons huis is in vergelijking met Vroem. 

2 maanden leven op amper 10m², het vergt wel wat, maar je krijgt er ongelooflijke reisindrukken voor terug. 

We gaan besllist snel weer op reis….!

Na een verblijf van een  maand op hetzelfde adres willen wij weer op stap met Vroem.  We kiezen voor een wandelweekend in de Duitse Eifel.

Om geen tijd te verliezen – want we kunnen maar twee nachten wegblijven – rijden we naar één van de vier overnachtingsplaatsen uit de campergids, in Hürtgenwald, aan het Soldatenfriedhof langs de Höhenstrasse.  Maar deze Strasse blijkt ook een drukke verkeersweg te zijn..

Verwend als we zijn rijden we meteen naar de volgende plaats. Parkplatz Burgstrasse in Bergstein. Een ruime lege parking  naast een rustige woonwijk die ons ook  een kleurrijk  zicht biedt  op het verlichte stadje. We krijgen Vroem niet helemaal horizontaal en dat zien we wel aan het water in de kookpotten, maar we zullen hier overnachten op de perfecte plaats, denken we ...  
Tot we merken dat de kerkklok elk kwartier van zich laat horen. Daar kan René absoluut niet tegen als hij ook nog wil slapen.

Dus op naar plaats nummer drie bij de Einmünding Kall-Rur in Zerkall. In de duisternis  onderscheiden we een wandelkaart en een leegstaand gebouw, geen kerkklok, geen verkeer…  Zullen we hier lekker slapen! ?  “ Toet toet!”, groet  een treintje dat voorbij rijdt…  Maar treinen rijden ’s nachts toch niet? Dus wagen we het erop.

Zoals altijd wanneer we onze slaapplek alleen maar in het donker gezien hebben, kijken we bij het ontwaken nieuwsgierig door het raampje. We staan vlak langs de spoorlijn! Maar we hadden geluk: de trein heeft inderdaad vannacht niet gereden. We willen met Vroem naar plaats nummer vier, maar die is niet rustiger: een verkeersweg en  de spoorweg.

We rijden verder naar Obermaubach, voor  een wandeling die we op voorhand hadden opgezocht. Het wordt meteen een test om onze gsm als kompas en als wandelkaart te gebruiken. Het resultaat is voor ons een openbaring. De talrijke bospaadjes en splitsingen staan er allemaal op. Gemakkelijk als je geen tijd wil verliezen met het zoeken van brochures in een infokantoor.

Op deze zonnige dag komen vele wandelaars en fietsers genieten van de mooie herfstkleuren en de rust… die af en toe wordt onderbroken door het toeterend treintje. Het lijkt wel overal  te rijden. Spoedig merken we dat er heel wat wandelwegen de onbewaakte spoorweg kruisen. Ha, zo zit dat!

We genieten van de vele vergezichten. De wandelpaden zijn volledig in de natuur en er is dus nergens storend verkeer.  Als we in Zerkall het spoor oversteken zien we in de verte het kasteel van Nideggen liggen, maar de afstand is te groot, dus laten we dat maar voor een volgende keer.  Het zonnetje schijnt heerlijk en we kunnen op een bankje onze boterhammetjes opeten in een complete rust.   Dan gaat het stevig bergop.  We wandelen langs rotspartijen waar we enkele moedige klimmers als Spiderman tegenop zien klauteren. Leuker om te zien dan om te doen. 

Na de lange wandeling (zie kaartje hieronder) laten we ons verwennen in een van de restaurants. Vroem staat nog heel alleen op de parking van het wandelgebied, aan de oever van de Rur. Het is rustig en de spoorweg ligt zelfs iets verder. Hier zullen we goed slapen.

We ontwaken met een buitentemparatuur van 3°.  De parking is volledig verlaten.  Alle wanderlaars zijn gisterenavond vertrokken en wij bleven alleen achter op deze parkingplaats aan de Rur en haar stuwmeer.  Deze plaats wordt onze nummer één uit onze zelfgemaakte campergids!

We worden weer verwend met stralend mooi weer.  Na wat inkopen in een naburige Lidl zoeken we een wandeling op.  Dit is in deze buurt helemaal geen probleem.  Je vindt heel wat icoontjes langs de weg die wandelingen aangeven.
We stoppen ergens langs de baan aan de Ochsenkopf.  

In deze bossen blijkt dat er tijdens de WOII heel wat gevochten is.  Er staan her en der graven van teruggevonden  Amerikaanse en Duitse soldaten (in 1976) na 32 jaar vermist te zijn geweest.

En weer kunnen we op een windstille en zonnige plaats onze boterhammetjes opeten. Tijdens onze terugtocht naar Vroem maken we plannen om nog meer van dit Rurgebied te verkennen.

Fijn dat we na slechts  enkele uurtjes rijden  van elk vrij weekend een korte vakantie kunnen maken.

Ons uitstapje is voor herhaling vatbaar en wordt vervolgd!

De rugzakken worden terug uitgepakt en klaargezet voor onze volgende tocht.

Eifel van 28 december 2012 tot 5 janurari 2013



                                                         Panoramafoto gemaakt vanop de heuvels rondom Ettringen op 31/12

Vroem is helemaal klaar voor onze winterreis, compleet uitgerust met winterbanden en  met de sneeuwkettingen voor alle veiligheid mee in de koffer.

We reizen weer zonder een specifiek doel.  We zien wel... ons recent geslaagd bezoek aan de Eifel doet ons weer in die richting vertrekken.

We vertrekken laat in de namiddag en het wordt al vroeg donker.  Daarom houden we halt in Kelchterhoef aan de Abdijhoeve. Toen we in augustus vorig jaar naar Scandinavië vertrokken hadden we hier ook heel rustig en goed geslapen.   In tegenstelling tot vorige zomer  staan we nu echter heel alleen op deze plaats, maar dat vinden we helemaal niet erg.

We lezen wat, lossen sudoku’s op en kruipen vervolgens gezellig onder de wol.