De tocht van vandaag, georganiseerd door de Kadees van Aalst wil ik voor geen geld missen. Immers de start is in de Sintjozefsschool in Mere en hier heb ik mijn jeugd gesleten. Toepasselijkerwijze heet de tocht Papeterstocht, naar de spotnaam van de Merenaren. Volgens een volksverhaal zouden de Merenaren een kaatstoernooi gewonnen hebben tegen de Erpenaren. Als prijs mochten die van Mere aanschuiven voor een eetfestijn op de Vlaamse kermis in Erpe. Maar de Erpenaren, vol van naijver schotelden de Merenaren enkel pap voor. Vandaar dus………..

Gevieren verlaten we het schoolplein en stappen naar het dorp toe

Links tegenover de kerk staat de pastorie met in de tuin een beeldje van Sint Bavo, de patroonheilige van Mere. Via de Cauwenberg gaan we een lang tegelpad op naar de wijk Beek  om dan op een graspad naast de Molenbeek terecht te komen. De Molenbeek heeft overigens haar naam niet gestolen want ooit waren hier wel 12 molens bedrijvig op de beek.

We volgen de beek tot aan de watermolen op het gehucht Broek. Deze molen werd reeds vermeld in 1571 al is hij later wel eens heropgebouwd. De molen bleef tot 1975 actief en thans is het een beschermd monument. De vallei van de Molenbeek hier werd ook als landschap beschermd. Onlangs werd in het molenhuis een taverne en kunstatelier geopend

In de Oude Broekstraat draaien we af en komen voorbij een visvijver.

We wandelen verder door het Blauwbos en het natuurgebied Den Dotter. Dit gebied heeft zijn naam te danken aan het feit dat de dotterbloem hier welig tiert.
Het landschap van Den Dotter bestaat uit de vallei van de Molenbeek, enkele zijvalleitjes en landschappelijk waardevolle kouters. Opmerkelijk feit is dat we hier nog maar liefst drie watermolens aantreffen waaronder de Gotegem- en Engelsemolen
Even later komen we aan de Gotegemmolen :Dit is was ooit een korenmolen. Het gehuchtje ligt net op de grens van drie gemeenten : Haaltert, Mere en Aaigem en is het hoogst gelegen punt. Vlakbij een authentiek volkscafé :” De Cabaree”. Het draagt reeds meer dan 200 jaar deze naam.
Via Gotegem gaat het dan langs den Dries en Landries naar Aaigem en naar Heldergem alwaar we in Huize Glorieux een eerste controle hebben. De regio waartoe Heldergem behoort in nog steeds een toonbeeld  van landelijke authenticiteit : “de boer bewerkt zijn land en op tweede Sinksendag is er de jaarlijkse grote kermis”. Het ontbreken van enige actie in deze streek werd oa door Jan De Wilde al bezongen.

 Na de controle wandelen we voorbij het jonge geboortebos. Voor iedere nieuwgeboren inwoner kan er een boompje gepland worden. We gaan verder langs de St Amanduskerk. In de kerkmuur zien we zeven opvallende nissen ter ere van de Heilige Korneel. Vroeger stond de kerk wat verder, op een plaats die nu nog ‘Oud Dorp’ genoemd wordt. De vroegere kerk werd in 1859 verwoest door de bliksem en het schijnt dat slechts acht toenmalige burgers van de gemeente de kerk op dezelfde plaats wilden behouden.

Erna volgen we een betegeld pad en later enkele veldwegen. We gaan via Landelede en Boekent zijdelings langs Kerksken richting Denderhoutem toe en we komen voorbij een oude steenbakkerij. Ooit waren er hier in de streek trouwens vele van deze steenbakkerijen. We bereiken via een aantal modderige wegeltjes het Eiland in Haaltert. Dit zeer landelijke gehucht ligt  vlak op de grens met Denderhoutem. Als we voorbij de stokhoude vaak verwaarloosde hoeves komen lijkt het wel of we honderd jaar teruggeworpen worden in de tijd. Even later zien we voor ons de kerk van Haaltert, dewelke ’s avonds en ’s nachts schandalig rijkelijk wordt in het licht en de kijker gesteld. We komen aan in de tweede controlepost in de Middelkouter in het centrum van Haaltert. We nuttigen er een lekker soepje.

En dan op naar de volgende controle in Nieuwerkerken, slechts een vijftal km verderop . We stappen via  het dorpsplein van Haaltert . Er volgen nu een aantal bekendje paadjes die we reeds eerder verkenden tijdens Eurodaxwandelingen

Onderweg blijven we even babbelen en daardoor spelen we onze twee vrienden kwijt

Als we langs een veldweg naast een leeg akkerland stappen zien we hen plots de overkant wandelen. Blijkbaar hebben ze de splitsing op het dorpsplein in Haaltert niet gemerkt. Gelukkig kunnen ze ons een eindje verderop weer vervoegen. Via Laar komen we in Nieuwerkerken aan. Het zaaltje waar de controle is zit barstensvol maar toch kunnen we vrij vlug een plaatsje vinden.

Dan vatten we de laatste lus aan. Deze gaat langs een aantal bewoonde bewijken en dan langs een lange veldweg. We stappen langs de wijk Maal . Tot onze verbazing zien we nog maïsvelden dewelke niet gerooid werden. Dan klimmen we langs een berm omhoog. We gaan de brug over de E40 over en erna over een spoorwegbrug. Aan de vele geparkeerde auto’s weten we dat het einde vlakbij is. Zoals gebruikelijk blijven we nog even plakken en nemen afscheid van onze vrienden.

Vandaag is het weer carnaval in Aalst maar ook nationale wandeldag en omdat ik de twee wil combineren kiezen we de 24 km afstand. Dit jaar mag Postwandelclub Merelbeke de nationale wandeldag voor Oost-Vlaanderen organiseren.

We gaan vanuit de sportzaal van start doorheen enkele woonwijken

Via den Boshoek gaan we langs een park naar het Gentbos toe. Dit bos maakte ooit deel uit van een groter bos tussen Bottelare en de Schelde. Maria Theresia, keizerin liet het bos met beuken beplanten. Nadat het bos in het bezit kwam van de familie Stas De Richelle, werd het veel later aangekocht door de provincie, evenwel zonder het kasteel.

Via een tramwegel komen we voorbij de oude pastorie van Bottelare, een deelgemeente van Merelbeke en even vederop het centrum komen we voorbij de Sint Annakerk, heel herkenbaar aan de koepel. De kerk is  een driebeukig gebouw in witte Balegemse zandsteen, met merkwaardig portaal en poortgebouw (1663

Hier in Balegem is er controle voorzien. Na een korte rustpauze gaan we verder via Bottelare Dries. We wandelen langs braakliggende akkers en zien in de verte een oude hoeve. Op het dak staat in constrasterende kleuren de naam : “Den Doel”.

We stappen nu naar Munte toe langsheen het Makenbos. In Munte zien we een beeldje De Muntenaar en tegenover de kerk een heel oude gerestaureerde “afspanning” : “Oud Munte”. Het kasteel “Ter Zinkt” (Zink = put? ) met domein en bos eromheen is niet toegankelijk voor publiek. Via Biest dalen we langs een kasseiweg af naar Melsen toe vlak langsheen het Makegembos met zijn vele bronnen. Dan komen we op de tweede controle. Na een lekker soepje wandelen we nu door de Scheldevallei langs de Melsenbeek. We zijn nu vlak bij Schelderode maar eer we aan het St Martinuskerkje zijn wacht er ons nog een klimmetje. Rechts boven ons staat het kasteel ten Dale met park.

We wandelen dan langs de oude Scheldearm : de Schelderodeput. In dit gebied werd aan klei winning gedaan en hier waren heel wat steenbakkerijen

Aan een andere meander staat de St Elooiskapel,. Jaarlijks werd hier een paarden-optocht gehouden.

Stilaan naderen we het einde . Voorbij de Kerkhoek zien we alweer een kasteel, het zoveelste vandaag : het kasteel “Blauwhuis”. Even later vervoegen zich ook andere afstanden bij ons. Langs een aantal woonwijken bereiken we dan weer de startzaal.

En nu op nor Oiljst carnaval!

Het is al van augustus vorig jaar geleden dat we nog eens een 100km wandeltocht deden. Vandaag organiseren Charel en Linda een Eurodax wandeltocht in Hoboken. De maximum afstand is 100 km en daarvoor schrijven wij dan ook in. Als we aankomen in het clublokaal van de petanqueclub is dit al behoorlijk gevuld met wandelaars. Onze bagage moet in een tuinhuisje want straks worden hier wellicht wedstrijden gespeeld. We mogen van Charel bagage meegeven die we mogelijks onderweg zouden kunnen nodig hebben, want we komen hier pas na 50 km weer terug.

Om elf uur fluit Carrie die baankapitein zal zijn het startsein en met een kleine 100 stappers waarvan de meeste de totale afstand zullen doen beginnen we eraan. We stappen langsheen het stadion van GBA. Dan gaat het richting Wilrijk. Carrie en Timmie (zoon van Linda en Charel) hebben vele uren gespendeerd aan het uitstippelen van een parcours. En het is de moeite waard! Heel wat parken en natuurdomeinen zoals Den Brandt en Klein Zwitserland komen aan bod. Ook het weer zit mee. Het zonnetje doet haar uiterste best aan een straalblauwe hemel.

Onderweg zijn er natuurlijk ook meerdere wagenrusten en we worden voorzien van warme of koude drankjes en we krijgen koekjes maar ook zelf gebakken gehaktballekes of fruit. En na 25 km hebben we in Mortsel een langere rust om een reuzen stokbrood te verorberen.

We maken een lus rondom Morstel doorheen het park achter het gemeentehuis. Op 5 april 1943 vielen in de wijk Oude God bijna 1000 doden toen de UAF de ERLA fabriek wou bombarderen. Hier werden Duitse vliegtuigen hersteld. De Amerikaanse bommenwerpers botsten op Duitse jachtvliegtuigen die even voordien in Deurne waren opgestegen. Om deze jachtvliegtuigen te ontwijken werden de bommen dan maar boven bewoond gebied gedropt. Er werden vele onschuldige slachtoffers gemaakt oa in de school. Ook de materiele schade was enorm.

Het begint stilaan duister te worden en af en toe hebben we ons zaklampje nodig, zeker als we doorheen donkere parken stappen. Het Middelheim park , gelegen in Wilrijk, laten we ook niet links liggen. Hier worden sinds 1950 kunstwerken in openlucht tentoongesteld. We wandelen nog doorheen een park van een restaurant. Het is er speciaal verlicht met veel rood ter ere van St Valentijn.

En zo komt een einde van een heel mooie 50 km. De helft zit er al op. In het kleine petanquelokaaltje vindt toch iedereen een plekje voor het heerlijke avondmaal. Iedereen wordt snel bediend van een bord heerlijke soep gevolgd door frietjes met stoofvlees à volonté en een ijsje als dessert.

Het uurtje pauze is snel om en iedereen maakt zich op om de tweede helft aan te vatten. We gaan naar “’t stad” nu. Eerst doorkruisen we het Schipperskwartier. Vele mannen natuurlijk hier in deze straten, die de in werkkledij getooide “koopwaar” in de neonverlichte etalages keuren en begapen. We komen dan op de Grote Markt met zijn prachtige huizen met gouden beelden bovenaan en de Onze Lieve Vrouwetoren onder wiens schaduw Brabo al eeuwenlang en nog steeds Hand(jes)-werpt. Volgens de legende wou de reus Druon Antigoon dat ieder schipper die op de Schelde voorbijvoer tol zou betalen zoniet werd de hand afgehakt en in de Schelde gegooid.  De dappere Brabo overwon echter de reus en wierp op zijn beurt de hand van Antigoon in de Schelde. Zo zou de naam Antwerpen dus ontstaan zijn (Hand-werpen). En niemand minder dan Pieter Coecke, een AALSTENAAR, heeft dit beeld ontworpen. We genieten even van de pauze die Linda ons toestaat in één van de vele cafeetjes hier op de markt.

We houden het bij een wandeling vlakbij in Herzele.
Langs rustige maar vaak modderige wegen stappen we rondom Herzele. In Groot Herzele zijn heel wat kastelen terug te vinden. Vorige week met de wandeltocht vanuit Heldergem en waarbij we ook doorheen Ressegem stapten, konden we er al zien.

We hebben tweemaal controle in Sint-Lievens-Esse. Om de vijftig jaar wordt hier de heilige Livinus, een martelaar van het christelijke geloof,  herdacht . En ieder jaar is er trouwens ter ere van deze heilige ook een wandeltocht vanuit Gent waar een relikwie bewaard wordt tot in Sint Lievens Houtem. Deze wandeltocht heeft gewoonlijk plaats ergens in de zomer en wordt georganiseerd door de - hoe kan het anders- Sint Livinusstappers.

En er wordt hier nog wel meer gefeest : een affiche vlakbij de kerk in Sint Lievens Esse leert ons dat ieder jaar, de eerste zaterdag na Aswoensdag er Walmkenbrand is. Dit is een lentefeest waarbij de winter symbolisch wordt verbrand.

Onderweg zien we ook een windmolen. Dit is naar ik verneem  de molen Ter Rullegem.
De Molen te Rullegem is een houten staakmolen . Ooit waren de wieken van eik maar ze werden vervangen door stalen na een storm. Het is trouwens niet de enige molen in Herzele ; Er is ook nog de molen ter Rijst.

We komen ook regelmatig op een geasfalteerde oude tramroute.  Het huidige fiets en wandelpad was ooit een heuse tramroute die liep van Gent tot Geraardsbergen.

In een druk gesprek verwikkeld met een wereldberoemde en door vrouwelijk schoon geliefde cafébaas slagen we er zelfs in van ondanks het perfect uitgepeilde parcours anderhalve km verkeerd te lopen. Bovendien waren we er tamelijk gerust in, want zoals wel meer gebeurt, volgden we een andere wandelaar, die dus ook verkeerd was. Samen keren we het ganse eind terug
Maar om een km meer of min zeuren we niet. 
In de startzaal blijven we nog even nagenieten bij enkele vrienden alvorens huiswaarts te keren waar huiselijke taken wellicht nog niet verricht werden door bereidwillige kaboutertjes


 

Vandaag verkennen we een stukje “Vlaanderen” in Frankrijk.

In Terdegem organiseert “Vlaemsch Huiseke Godewaersvelde” een wandeltocht rondom Kassel (Cassel).

Na ruim een uur rijden bereiken we zonder omwegen te maken de start in het gemeentelijk feestzaaltje vlakbij de kerk. Daar is men reeds volop bezig met het grillen van beenham één van de redenen waarvoor sommige wandelaars hier komen wandelen.

We starten onze 33 km langs rustige vlakke verharde wegen. Vlak voor ons ligt de Kasselberg met vlak ernaast de Wouwenberg of de Recolettenberg.

Met zijn 176 m is de Casselberg meteen ook het hoogste punt van de (Franse en ook Vlaamse) Westhoek, waartoe dit stukje Frans Vlaanderen behoort.

Stilaan beginnen we te stijgen. Langs een aantal mooie, droge en soms bevroren veldwegen gaan we de richting van Cassel uit. Het kerkje toornt hoog boven ons uit. We stijgen langsheen een oude stadsmuur, gaan onder een oud brugje door en bereiken zo het stadje. We laten het centrum nog even links (feitelijk rechts) liggen en dwalen door een aantal eeuwenoude straatjes geplaveid met kasseitjes. We merken dat heel wat straatnamen en uithangborden Vlaams klinken. Rechts bemerken we een oude stadspoort : Le Porte d’Air ( of Ariënpoort). Vanaf hier beginnen we aan een stevige klim tot de tot van de Recolettenberg en daar in een schooltje is er dan een eerste controle.

Van hieruit maken we een lusje. We dalen af tot aan een spoorweg die we via een parallelle veldweg geruime tijd volgen. Dan komen we in het dorpje met Vlaamsklinkende naam Zuidpene. Ooit werden  hier aan het riviertje Pene zware veldslagen gevoerd. De Franse koning Lodewijk XIV veroverde dit stukje Vlaanderen, dat helaas geen natuurlijke hindernissen noch duidelijke grenzen had op de Verenigde Nederlanden (toen onder Spanje). Dit stukje Vlaanderen werd onherroepelijk bij Frankrijk gevoegd. Stilaan werd “La Flandre flamingante” verfranst vooral omdat Frankrijk geen andere taal toestond in het openbaar leven dan het Frans. De inwoners van deze streek koesteren echter meestal hun Vlaamse roots. Daar waar het Vlaams enkel door ouderen gesproken werd , is er de laatste jaren toch weer een  heropleving van het Frans-Vlaams.

We verlaten deze bijzondere plek, gaan een brugje over en beginnen andermaal aan de klim naar de controle toe.

Gesterkt met een broodje en een tas koffie vervolgen we onze wandeling. Langs een kasseipad klimmen we tot de top van de Casselberg. Hier staat een windmolen en verderop ook een monument die de Slag van Cassel herdenkt. We dalen terug af tot aan het gotische Onze Lieve Vrouw kerkje van Cassel. Ten tijde van de Franse Revolutie diende dit kerkje als paardenstal en gevangenis.

We dalen af langs een veldweg en zien in de verte reeds een ander dorpje liggen : Steenvoorde. Hier in dit dorpje, dat de hoofdplaats is van het gelijknamige kanton heeft ieder jaar een reuzenommegang plaats. In dit dorpje onstond na een bedevaart trouwens ook ooit de beeldenstorm waarbij een aantal Roomskatholieke heiligdommen vernield werden.

Na de controle maken we van hieruit een relatief “platte” lus. Over de vlakke kale velden snijdt een koude wind in onze gezichten.

We komen in het dorpje Oudezeele waar we rond de kerk wandelen. Ook hier verraden de  namen op de graven op het kerkhof vlakbij het kerkje de Vlaamse oorsprong.

Trouwens : één van de allerberoemste Fransmans had Vlaamse voorouders. Ik heb het hier over monsieur Charles De Gaulle. Eigenlijk is “de Gaulle” een verfransing van Vandewalle, de oorspronkelijke naam van deze familie!

We keren nu terug richting Steenvoorde en gelukkig zit de wind ons nu in de rug.

Na een laatste controle vatten we het laatste stukje aan. De veldwegen langswaar we nu gaan zijn ondertussen ontdooid en liggen er soms glad bij. Het wordt ook drukker want wandelaars die een kortere afstand wandelen zitten hier ook op het traject.

alle afstanden. En dan duiken vlak voor ons de Recolettenberg en Casselberg weer op. Nog even en we zijn er!

Het einde van een mooie tocht in een vrij onbekend stukje Vlaanderen.

Voor onze wandeling van vandaag houden we het dichtbij. De Sportvrienden organiseren vandaag in Heldergem hun jaarlijkse Steenbeektocht. We vertrekken meteen en laten de kerk links van ons liggen en volgen het Steenbeekpad. We komen voorbij het kerkhof. Even later zien we één van de vele watermolens die deze streek rijk is : De Engelse Molen op deMolenbeek. Het was ooit een vlaszwingelmolen en een oliemolen. Later deed hij enkel dienst als graanmolen.

We draaien rechts een pad op en lopen nu naast de Molenbeek langs de wijk Dries.  Aan een splitsing moet onze afstand de richting van Kerksken uit. We maken er een lange lus rondom de wijk Boekent en komen dan terug aan de splitsing om deze keer via Landries recht naar Aaigem toe te stappen. Op het dorpsplein is het een drukte van jewelste. Er heeft deze ochtend een woningbrand gewoed en de brandweer is nog aan het nablussen. Buurtbewoners geven elkaar hun eigen versie van de feiten. Wij stappen op de controlepost af. In een zaal die wat krap gekozen is voor de vele wandelaars vinden we toch nog een plaatsje. We komen hier tweemaal.

Na de koffie vatten we de eerste lus aan. We gaan rechts een tegelpad op en komen zo weer achter de Sint Niklaaskerk van Aaigem. Het dorpsplein van Aaigem werd trouwens recentelijk heringericht. Via Opaaigem komen we voorbij een oorlogsmonument dat werd opgericht voor een neergestort vliegtuig. We zijn nu op weg naar Ressegem. Vlakbij de kerk ligt een soort van wal. Ik ben het niet zeker maar misschien is dit een overblijfsel van de wal rondom het kasteel.

Voorbij de kerk gaan we al snel weer een veldweg op. In de verte zien we een windmolen en het kasteel van Herzele/Ressegem. Verderop en terug dichterbij Aaigem werd een overstromingsgebied aangelegd om te voorkomen dat de Molenbeek bij overvloedige regenval de bewoonde lagergelegen wijken onder water zou zetten. Via Aaigemberg klimmen we dan terug naar de controlepost.

Er rest ons nog één lusje te doen. We volgen het Molenbeekpad die ons langs meerdere veldwegen leidt. Later volgen we dan terug het Steenbeekpad zijdelings van Woubrechtegem.  We staan nu vlak voor de windmolen die we daarstraks nog in de verte zagen.

Via de Hoogkouter en de wijk Oom bereiken we stilaan weer Heldergem. Vlak boven ons zien we het kerkje al. Er rest ons enkel nog een klimmetje langs een lang tegelpad.

En dan zit onze zaterdagse wandeling er alweer op