Archief

De eerste erg zonnige dag.

Bezoek! Bliiven de komende week met stralende zon. Onze huispoes is even geweest om kennis te maken.

Op visite bij de Nederlandse dokter in Benijofar, kregen we het over de cholesterol. De tophit in Nederland zijn de statines, die een grote meerderheid van de senioren preventief in Nederland door de arts als cholesterol verlagend middel voorgeschreven krijgen. Volgens de arts is er een kleine categorie patiënten waarbij letterlijk het gehele lichaam wordt afgebroken bij gebruik van statines. Die moeten dus naar iets anders uitzien. Een regulier alternatief is er volgens haar niet. Een doosje statine koop je in Spanje voor een luizige 2 euro’s, waarvoor de verzekering ook nog garant staat. Een ander alternatief is een middel op natuurbasis.

En nu komt de clou. Aangezien er geen regulier alternatief is ben je wel aangewezen op dit voedingsupplement als je preventief iets aan je cholesterol wilt doen. Met 2 euro’s in de hand ga je dan naar de apotheek om een doosje tabletten die de huisarts noemde, te kopen.

Niks 2 euro maar 20 euro!! Nu zijn de doemverhalen over levensbedreigende slechte cholesterol in de media ook beter te begrijpen. Iedereen moet naar de levensreddende alternatieve voedingsupplementen grijpen anders ga je dood. De discussie cholesterol is voor ons afgedaan. Het is voor ons slechts een grote commerciële rotzooi, drijvende op de angst van de mensen.

Catral telt een groot aantal restaurants. Vandaag belandden we in een Spaanse stierenvechters café. Kaartende senioren en donkere mannen aan het schap. Deze dronken van die kleine kopjes Spaanse café solo een soort espresso. Voor ons is het een soort ontroester, als je het ziet of drinkt. Sterk spul hé? Mooi café en tevens de vraag van Noa onze kleindochter gekregen om een keer naar een echt stierengevecht te gaan in de week dat ze hier zullen zijn. We zullen zien.

Het kasteel van Guadalest
Casa Orduña oftewel El Castell de Guadalest is in de 12e eeuw na Christus gebouwd door de Moren. Sommige gidsen melden dat het in de 11e eeuw gebouwd is.. De resten van het oorspronkelijke kasteel kun je door middel van enkele trappen bezoeken, het later gebouwde Casa Orduña is intact en geheel toegankelijk voor bezoekers (tegen betaling). De grootste attractie is het uitzicht dat je hebt op de omgeving en dan met name het stuwmeer van Guadalest.
Behalve het eerder genoemde kasteel van Guadalest heeft het dorp meer te bieden. Zo vind je hier meerdere musea (zelfs twee miniatuurmusea), een kerk, een prachtig stadhuis dat ligt aan een sfeervol plein, enkele terrasjes en helaas veel winkeltjes met toeristische artikelen die meer in de categorie meuk vallen dan dat het echt de moeite waard is. Geef de inwoners echter ongelijk om te proberen op die manier geld te verdienen aan de vele toeristen die hun dorp overspoelen om te genieten van al het moois. Ondanks de aanwezigheid van deze toeristische winkeltjes is de plaats nog steeds te mooi om niet te bezoeken. Zittend op het zonnig terras, genietend van een kop koffie en een dikke slagroompunt voor 3 euri per persoon, horen we Nederlanders nog net achter ons zeggen dat 3 euro voor koffie met een dikke taartpunt toch wel te prijzig is en dat ze verder toch iets goedkopers willen zoeken. Dat is genieten voor ons! Nou ja, de zon is hier voor een ieder gratis.

De koereiger komt hier veel voor in troepverband Er is ook nog een kleine en grote zilverreigerr, maar die wordt hier toch veel minder gezien.  In onze buurt maakt een graafmachine de sloten schoon. Wij zien deze vogels regelmatig op en tegen de graafmachine aan zitten zoekende naar de larven van allerlei beesten die met de grijper omhoog komen.

Santa Pola staat bekend om zijn zoutwinning uit de ondiepe meren. Deze meren worden bevloeid met Middellandse Zee water en daarna ingedroogd. Het zout blijft achter en word op een grote bult geschept. In de zoutmeren mogen de flamingo’s graag foerageren. De volwassen dieren zijn mooi rose door de vele garnaaltjes die ze vangen en eten, de jonge exemplaren zijn nog spierwit.

Wat ons verbaasde was dat er kazematten , gebouwd in de jaren 1936 tot 1939, langs de Middellandse Zeekust te vinden waren. In Santa Pola waren daar een paar mooie voorbeelden van.

Voor bloeiende amandelbomen hoef je niet in het binnenland te zijn. Ook hier zijn ze alom te bewonderen

Aan de voet van de bergen ligt het plaatsje Calossa de Segura, een typisch vroom Spaans stadje. We komen nooit in een kerk, maar als we in het buitenland zijn, kunnen we de verleiding van een geopende deur van een klooster of kerk niet weerstaan. We lopen altijd wel even naar binnen al was het maar om de sacrale sfeer. En niks geen kostbaarheden achter een gesloten deur, ze staan gewoon uitgestald op de diverse altaren, zonder dat er iemand aan komt! Kom daar in Nederland maar eens om. Zonde, de kaarsjes zijn weer lampjes, waarvan je er eentje voor 50 eurocent munt aan kunt laten floepen. Dat er nog geen actiegroep, red de echte kaarsjes, in Spanje geformeerd is. Ook hebben we de plaatselijke overdekte stadsmarkt bezocht met de onvermijdelijke groente-, vis- en vleesboeren. Iedere plaats hier die zichzelf respecteert, heeft wel zo’n overdekte markt. Lopende in dit soort plaatsjes zie je nog de kleine neringdoenden zoals bakkers, groenteboeren, slagers, poeliers etc, die bij ons al lang uitgestorven zijn. Aldi, aan de rand van het stadje, ligt echter al op de loer.

Op 4 en 5 februari vind de pelgrimage van de heilige Aqueda in Catral plaats. Het schijnt de oudste en belangrijkste pelgrimage (sinds de middeleeuwen) in de provincie Valencia te zijn. Zij is beschermheilige voor bepaalde ziektes. We vertellen over wat en hoe wij het zien. Als we aankomen zien we op iedere hoek een kaarsenverkoper staan. De kaarsen gaan grif van de hand. Door een woud van verlichte kramen en kermisattracties komen we bij een hel verlichte hermitage waar een levensgroot heiligenbeeld naar buiten wordt gereden. In de hermitage worden lichamen en lichaamsdelen van was verkocht. Door deze te offeren, aansteken dus, kun je genezing van dat lichaamsdeel vragen. Een prachtig vuurwerk breekt los als een naderend onweer. De inwoners van Catral hebben zich inmiddels verzameld en lopen met een brandende kaars voor en achter het heiligenbeeld in de richting van de grote kerk van Catral. Het plaatselijke muziekkorps zorgde voor passende sacrale muziek. We zagen dat sommige vrouwen hun schoenen uitdeden en met blote voeten hun pelgrimage van ongeveer anderhalf uur uitliepen. Toch vreemd om met zo’n pelgrimage tussen de verlichte marktkramen door te lopen. De volgende ochtend wordt de pelgrimage nog eens overgedaan maar dan in tegenovergestelde richting. In de kramen wordt veel “bolicas de Santa Agueda” een soort snoep verkocht.

Onze stiefpoes laat zich zo nu en dan wat minder zien. Het komt voor dat hij een hele dag niet verschijnt, terwijl hij of zij een op andere dag weer slapend op onze bank wordt aangetroffen. Je moet weten dat de voordeur iedere dag open staat omdat het weer dat toelaat en de poes dan ongemerkt naar binnen kan lopen. Sinds bewoners in omliggende panden zijn terug gekeerd, zien we haar (we denken dat het een haar is) veel minder. Vermoedelijk is de poes tijdelijk buiten geparkeerd en nu de baas terug is, heeft zij daar weer haar toevlucht genomen. Zij wordt keurig gevoed want zij heeft niet veel belangstelling voor onze lekkere hapjes. Slapen bij ons laten we niet toe, want als we weer terug gaan, willen we de kat niet in hulpeloze toestand achter laten. Enfin, geen gedoe met hulpeloze katten en piekeren over of we een kat mee naar Nederland moeten nemen. Ideale situatie zo. De kat is hier hartstikke gelukkig en daar willen we niets in veranderen. Zij heeft half verwilderde vrienden en vriendinnen die ook regelmatig door onze tuin patrouilleren, ratjes of muisjes krijgen hier geen poot aan de trapper.

Tijdens onze wandel safari’s viel het ons op dat er in de muren van de ruines die we links en rechts tegenkomen, hoefijzers ingemetseld zijn. Nu de plamuurlaag verdwijnt, worden ze zichtbaar in het metselwerk. Het schijnt geluk te brengen. Nu we dat weten zien we ze links en rechts in menig bouwvallig en verlaten gebouw.

Tijdens dezelfde safari hebben we een purperkoet, dodaars, geoorde fuut, tafeleend, slobeend en een witte kwik op de kiek kunnen zetten. De witte duif was midden op ons pad even aan het uitrusten van een vermoedelijk lange reis. Het fototoestel doet waarvoor het gekocht is.

De planten staat op uitbarsten, kijk maar eens naar de rozemarijn met zijn paars/blauwe bloemen. De bijen en hommels vliegen al een tijdje en geven een echt lentegevoel.

De vele Chinezen die hier een nering hebben vieren hun oud en nieuw op een andere datum dan ons. Dit keer was de tweede nieuwe maan na de zonnewende (21 december) op 31 januari. “Onze” wok had een feestavond op de 30^e georganiseerd, waar wij uiteraard van de partij waren. Charmante zangeres en een mooi buffet. Wat opviel was dat de zaal aardig vol was, maar dat er weinig Spanjaarden te zien en horen waren. De voertaal rond onze tafel was in de eerste plaats Nederlands, en daarna Duits en Engels. Voor iedere Nederlander die dit leest nog even de normale prijs voor een keer wokken in Spanje. €8.95 exl drankjes. Dagmenuutje in de vele restaurants in de buurt vanaf €4,95, benzine €1.39 de liter, musea gratis of een enkele euro, verder ligt het prijsniveau van de levensmiddelen op ons niveau behalve het fruit en de groente wat beduidend goedkoper is dan bij ons.

Spanje kent voor de doorgaande route tolwegen langs de costas, verder hebben we weinig bijkomende kosten voor ons verblijf hier. De zon is gratis!!

Heeft Willy weer. Al weken is hij duizelig als hij ’s nachts wakker wordt. Hij valt haast om zo draait het soms in zijn hoofd. Na weer een horror nacht even snel langs de (Nederlandse) huisarts, die hem onmiddellijk naar het ziekenhuis doorstuurde. Zij was bang voor het begin van een tia. Daar is hij onderzocht en doorgestuurd naar een KNO arts ivm een vermoedelijk virusje op zijn evenwichtsorganen. Volgens de Spaanse arts een vrij veel voorkomend ongemak. Een paar medicijnen brengen al veel soulaas. Je loopt hier ongemakjes op, waarvan we het bestaan niet eens wisten.

Moet wel van het hart dat de behandeling in het particuliere ziekenhuis in Torrevieja uitmuntend was. Snel, met tolk en kwalitatief heel goed. Er was sprake van een scan van zijn hoofd ivm vermoeden van een tia, waarvoor je eerst het SOS alarm nummer van CZ moet bellen, dit omdat je in een buitenlands ziekenhuis zit. Ook hier liep het zeer gesmeerd en zelfs werd hij terug gebeld om hem sterkte te wensen. Gelukkig was de scan niet nodig. Pfff. Naast ons kamertje vloekte een Britse dame het hele ziekenhuis bij elkaar omdat zij niet op haar wenken bediend werd. Ook hier niet nieuws onder zon.

In Orihuela, een stadje aan de voet van de bergen op ongeveer 15 km afstand, werd een middeleeuwse markt gehouden. Orihuela is zelf ook een bijna middeleeuws stadje met prachtige doorkijkjes en gebouwen. De markt bestond uit kraampjes, straattheater en heeeeel veel eettenten die frequent door de Spanjaarden bezocht werden. Daar breng je gemakkelijk een hele dag zoet. De foto’s spreken voor zich.

 O ja, de laatste foto is van onze horde tuinmussen. Het zijn niet helemaal huismussen maar Spaanse mussen, een ondersoort van onze huismus. Het verschil is volgens mij alleen te zien als hij roerloos op je tuintafel gaat zitten, wat hij dus nooit doet.

Dit keer met Vueling, een Spaanse lowcost vliegmaatschappij, naar Nederland heen en weer gevlogen. Ongeveer hetzelfde als easyjet of Ryenair, met dit verschil dat er dit keer geen loten in het vliegtuig verkocht worden. We zijn over Schiphol gegaan, toch wel gemakkelijk met de directe treinverbinding. Ach, je zit twee uurtjes in het vliegtuig, nog niet eens tijd genoeg om de weekendkrant uit te lezen. Hier kun je zien dat een goede reisverzekering toch belangrijk is. Overlijden in de eerste of tweede familie graad is dan mee verzekerd. Eén telefoontje naar de ANWB alarmcentrale en een uur later is de reis voor je geregeld. 2 dagen later zijn de andere bijkomende kosten ook al gestort. Klasse!

De crematie van Willy’s zus was ingetogen; goed dat we daar bij konden zijn.

In Nederland hebben we een Canon Powershot SX50HS gekocht. Een fototoestel waar je volgens de geleerden 50 keer mee kunt inzoomen. Voor de vogeltjes wel interessant, verder moeten we het enthousiasme voor het fotograferen wat we tot nu toe hadden, nog wel een flinke boost geven. Als we het enthousiasme van Frank willen evenaren zullen we er veel tijd in moeten steken. We zullen zien. Gelukkig hebben we een knopje gevonden waarmee we automatische opnames kunnen maken. De varifocus, sluitertijd en ISO komen later wel. Eerst maar de bijgesloten cd’s en dvd’s lezen. Daarna de tijdschriften, boeken en dan de cursus voor dummies. Pfff.

Een hele week weg, dan zou je toch denken dat onze pleegpoes wel weer thuis gewend is. Nou, op maandagmorgen bij het eerste openen van de voordeur glipte het beest al weer naar binnen alsof we niet weggeweest zijn. Hij of zij werd als een oude vriend binnen gehaald en verwend tot in den treure. Hij zou gek zijn om niet weer terug te komen.

Nog even gewandeld in het natuurgebied Del Hondo.

Daarna een impressie van Guardamar met een heuze schooierende eekhoorn die een eveneens schooierende postduif bijna wurgde.

De zwarte vogel op de foto wordt hier wel meeer gezien. Het is een zwarte tapuit, die bij ons in Nederland niet meer gezien wordt. In Noord Afrika en hier komt hij nog wel voor.

Tijdens het zonnen aan het strand zagen we eindelijk de eerste Audouins meeuw, de zeldzaamste soort meeuw in de wereld.. Een vrij grote meeuw die hier alleen in het zuiden op de eilanden en wat rotskusten voorkomt. Hij stond op de to-do lijst van Willy. Voor Lammie is het gewoon een meeuw, die op 10 meter afstand een dood visje op het strand probeert te verschalken.

En dan de palmen. Elche staat bekend als een bakermat van palmen en palmenkweek. Laten ze hier nu last hebben van een schadelijke kever die eitjes in de kroon van de palmen legt waarna de rupsen de gehele palm verwoest. De overlast is al niet meer te stoppen, overal zie je dan ook dode en halfdode palmen . De bomen zijn wel te behandelen maar daar zal wel een prijskaartje aan hangen. Jammer.

Vrienden, het spijt ons, we gaan jullie voor een dikke week verlaten. We vliegen terug naar Nederland om daar afscheid van een overleden dierbare te nemen.

ROJALES

Na de verkoop van onze camper waren we vanwege het heerlijke klimaat toch wel verslingerd aan de Costa Blanca. In de eerste winter (2009-2010) van onze camperloze leven belandden we in Rojales, een stadje onder Alicante. Een heerlijk stadje dat op een kilometer of 12 van Catral, waar we nu verblijven, ligt. Rojales ligt aan de Segura, een rivier die in het binnenland van Spanje ontspringt. Deze rivier, voedt gedeeltelijk ook het achter ons huis gelegen natuurgebied Del Hondo. De rivier kronkelt dwars door het stadje, bruggen vanuit de oertijden worden nog steeds gebruikt. In de rivier ligt een overloopdam uit de middeleeuwen met bijbehorende watermolen.

In het centrum zijn we een archeolisch museum met de geschiedenis van Rojales in beeld, binnengelopen. Mooi museum en je betaalt er geen entree. De door de eeuwen heen aangevoerde sediment van de rivier heeft hier de bodem gevormd. Kleivormig, nat erg slipperig, droog is het zo hard als steen. De boeren kunnen er goed mee overweg, als we in het rond kijken.

Enfin, van de suppoost horen we dat er nog mooie plekken zijn om te bezoeken in Rojales, zoals de authentieke grotwoningen en een 18 eeuws herenhuis. De meeste restaurantjes kennen we nu wel, het wordt tijd voor meer cultuur.

Na het museumbezoek zijn we zelf maar eens op zoek gegaan naar archeologische vondsten in de heuvels rond Rojales. En warempel vonden we in de klei een versteende oester met daarop allerlei schelp-achtigen. In het museum zagen we dezelfde vondsten, die duizenden jaren oud zouden zijn. We nemen hem mee en beginnen ons eigen mini-museum met 1 voorwerp. Op onze zoektocht kwamen we ook weer de onvermijdelijke processierupsen tegen die hier bij bossen in de bomen hangen. Het schijnt dat niemand er hier iets aan doet, geen linten, borden of hekken zoals je bepaald overdreven bij ons wel eens ziet.