DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN.

.
.



Van der kleuren

De zon begint de plaatjes weer te lezen
op de deuren,
glimlacht om de namen naar hun wezen
en fluistert: hier is er geen.
Maar hier woont Van der Kleuren
en die is nooit alleen.
Doopt hij de kleuren in het water
zij worden nimf en hij is sater.
Houdt hij de kleuren naar het licht,
‘Kets’ zegt de vonk en wordt gedicht.
En slaapt die kleurenzuchtige man?
Van kleuren zonder kleren droomt hij dan!

Niets zal bestaan voor iemand

die zijn ogen stijf dichthoudt.

.

Als iemand mij nou maar
had opgeraapt
en in zijn zak gestopt
en daar gelaten had,
dat af en toe een hand mij vond,
voelde hoe zacht ik was
en dan weer losliet.
Of op de vensterbank gelegd,
op 't nachtkastje,
in een rommeldoos.
De keukenla!
Ik heb nog nooit een reis gemaakt,
ik moest zo nodig wortel schieten.
Als iemand mij nou maar had opgeraapt,
er was niets aan de hand geweest,
ik was kastanjebruin geweest,
ik had geglansd, geglansd,
wat later was ik wat gaan rimpelen,
en dan, nou ja, maar nu,
nu moet ik onvrijwillig transformeren
en niet zo n beetje ook.
En steeds als ik zo ongeveer
gewend ben aan mijn nieuwe vorm,
steeds als ik zo min of meer
geaccepteerd heb
dat ik ben zoals ik ben,
dan ben ik alweer anders.
En als het nu zo was dat ik gekozen had
om zo te zijn, dat ik het wilde:
steeds een ring erbij,
zoveel soortgenoten aan mijn takken
in hun veilig stekelhuis,
zo anders dan ikzelf,
maar wat weet ik het nog goed.


Ik heb het opgegeven
te zijn zoals ik ben.
Ik groei maar mee
met wie ik worden zal.
Af en toe hoor ik
Dat iemand zegt
Hoe mooi ik ben.
In mijn schaduw
gebeuren dingen
die de moeite waard zijn.

Leer je niet volledig te verlaten op

andere mensen - we moeten alle

groete beproevingen van het leven

alleen doorstaan.

.

SPRAAKGEBREK

     achteraf weet ik
     wat ik had willen zeggen
     precies wat ik had moeten doen
    grijp ik alle kansen
    eindigt ons gesprek
    niet in spraakgebrek
    als jij weg bent durf ik pas
    tegen je te dansen
    maak ik fijne grappen
    duw de anderen opzij
    vind ik eindelijk de woorden
    die veel vroeger hoorden
    zie ik jou, jij mij 

Vergeet nooit dat liefde geen enkelvoud is, maar een meervoud.

Intense liefde kan niet van één kant komen.

.




bevrijd je uit de vangarmen van de
consumtiemaatschappij, die de laatste
restjes vrijheid uit je wegrooft.
Keer terug naar een eenvoudige levenstijl.

Vrolijker, wat eenvoudiger, wat soberder,
We kijken te veel naar anderen en dat frustreert.
We kijken te veel naar teevee en
dat vervreemdt ons van onszelf
en van onze omgeving.
Keer terug naar een eenvoudige levensstijl.
En zeg ook eens : ik moet niet alles hebben.
Ik heb genoeg.

Wie noemt zich arm,

die zich geliefd weet ?



Oscar Wilde

De liefde is de
 
geduldige architect

die misverstand

ombouwt tot begrip.


Frederic Ogden Nash

STREEPJE

Toen ik Streepje had begraven,
achter bij de lijsterbes
— zielig hoopje dooie kater —
zei m’n moeder: Luister es.
Moet je niet gaan lopen treuren;
't was tenslotte maar een kat.
Wat ie voor me had betekend
had ze dus nooit doorgehad.
Ga een keertje lekker fietsen;
zo erg is het ook weer niet.
Ik dacht enkel: Zwijg nou even,
‘k heb toch recht op wat verdriet.
Morgen gaat het vast al beter.
Alhoewel, dat stomme beest
was al heel m’n kinderleven
toch m’n beste vriend geweest.


.

Want ten slotte zijn wij

zoals wij beminnen.

Het is de liefde die ons

kaliber aangeeft.


William Sloane Coffen

Even schuilen 

Bijtje : Mag ik even bij u schuilen,
         als ‘t niet lastig is voor u.
         want het regent pijpestelen.
         en ik heb geen paraplu.

Bloem : Wip gerust maar bij mij binnen.
         ‘k Heb de tafel net gedekt.
         Lust u ook een hapje honing?
         Bloemenhoning, zélf geweekt!
 
Bijtje : Mmm, wat smaakt die honing heerlijk!
         Hartelijk bedankt, mevrouw.
         Kijk, de zon is doorgebroken!
         Kom, dan ga ik maar weer gauw.

Bloem : Niets te danken.
         Wilt u even soms een boodschap doen voor mij?
         Verderop wat stuifmeel brengen?
         Want daar komt u tóch voorbij.

Jo Kalmijn-Spierenburg

Ware woorden zijn niet mooi,

mooie woorden zijn niet waar.


Lao Tse

.





STA OP EN WANKEL



Sta op en wankel - uche uche -
naar de gootsteen. Wat een nacht.
Nog steeds alleen. Te veel gedronken.
Met de taxi thuisgebracht.

Hoe doet iedereen dat toch,
in liefde vallen op de dansvloer,
niet alleen, maar allebei,
dus zij op hem en hij op haar,
getweeën, samen, met elkaar,
consensus dus -

vooruit, ik geef het toe,
ik heb onafgebroken woorden
met mezelf, zaai kruimels twijfel uit
en dansend op een spijkerbed
steek ik mijn eigen ego lek:

ik blijf een eenzaam twistgesprek.

Een vriend met

macht is een

verloren vriend.


Henry Adams

..



Eeuwigheid

Er zijn plekken
waar ik zonder glimlach
niet meer langs kan.
Ooit is daar een grap
verteld, een kus geroofd,
iets voor het eerst gedacht.
Ter hoogte van mijn oor,
bijvoorbeeld,
heb jij me op een nacht
beloofd dat eeuwigheid
een leugen is, maar dat het
daarom tussen ons niet
minder lang gaat duren.
Meer woorden waren er
niet nodig - een mond
spreekt van zichzelf al mooi
en huid heeft een geheugen.
Jij blijft mijn hals, mijn navel,
mijn holte van mijn knie
voor altijd bij.
Zonder glimlach kan ik
aan geen plek voorbij.

Liefde die zich niet iedere dag vernieuwt,

wordt een gewoonte en vervalt tenslotte in slavernij.


Kahlil  Gibran

.




ZES JAAR


Zes jaar heeft ze geleerd wat blijven was:
wat ouders deden, en wat alles dus ging doen
een tafel bij een stoel, nu bij toen.
Het meervoud van geluk was: wij.

Sindsdien heeft ze geleerd wat enkelvoud is.
Zij. Nu weer half van jou, morgen half van mij.

Toen ze acht was was ze tien.
Eén helft van haar gezicht lief,
de andere liever. Bang om te kiezen
tussen verliezen en verliezen.

Vandaag is ze gewoon twaalf.
Vier ouders, twee echt, twee stief.
Slapen gaan moet met eindeloos gezoen.
Ze wint altijd. Ze heeft geleerd wat blijven is.
Wat ouders niet en kinderen wel doen.