DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN.

Mensen zijn gevangenen van alles

wat ze niet bezitten.


Arwar Sadat

.

Raar

Mijn beste vriend doet raar

vervelend

Maar ik weet wel waarom

hij scheldt me uit voor meidengek

vindt me slap en stom

alleen omdat ik gistermiddag

iets tegen Anne zei

iets van: ik vind je leuk, of zo

hij stond er zelf bij

vanmorgen zei hij weer:

je lijkt wel gek

die Anne is pas elf

ik snap het wel

ik heb hem door

hij wil haar gewoon zelf. 
 

Je luistert niet echt

als je niet luistert

met je hart.

.

IK BEN NIETS 

Mijn moeder is mijn naam vergeten

Mijn kind weet nog niet hoe ik heet.

Hoe moet ik mij geborgen weten?

Noem mij, bevestig mijn bestaan,

laat mijn naam zijn als een keten.

Noem mij, noem mij, spreek mij aan

o, noem mij bij mijn diepste naam

Voor wie ik liefheb, wil ik heten.

Zoals een plant opgroeit

uit zaad, opbloeiend van

binnenuit, zo is het ook met ons.

.



DE GLASBAK

Het geluid
van brekend glas
weerkaatste raak in
de straat

toen weer
een fles verdween

in ‘t maagzuur
van de glasbak op
de hoek

Waar ’s avonds laat
verslaving nog in roes
werd doodgezwegen

kwam hij hier
zijn kater maar vooral
zichzelf tegen

en bleek de zin van
drinken ontnuchterend
ver zoek

Reaalpolitiek

is ook deze van het riet

dat buigend niet breekt.


Arthur  Verthé

.




Ik sliep met hem

De vriendschap bestuift

zoals een bij de bloesem

tot vruchtbaarheid brengt.


Arthur  Verthé

.




Liefde heeft TIJD nodig.
Tijd om te ontbolsterren, te groeien, te rijpen.
Liefde verandert met de jaren.
Ze wordt meer vriendschap.
Ze wordt vriendschap met meer.
Liefde is eerst blind en wordt pas later helderziend.
Je doorgrondt elkaar, weet nu alles van elkaar.
Je leert elkaars kleine kantjes opvangen.
Je hebt veel gemeen. Je hebt veel herinneringen.
Veel mooie herinneringen. En andere.
Je weet hoe jij je liefde moet onderhouden.
Je weet hoe je ruimte moet laten voor elkaar.
Pas na jaren haal je je diploma liefde.
Liefde heeft tijd nodig.

Liefde is als een koorts die komt

en gaat, onafhankelijk van de wil.



Stendhal

.




JE KOP GESTOTEN.

met oogkleppen opgelopen
niet bereikbaar voor je omgeving
je gevoel laten gaan
de werkelijkheid ver van je

dan komt de klap….. en die komt donders hard aan
met beide benen wordt je weer op de grond gezet
beduusd staar je in een leegte
twijfel slaat toe

langzaam komt er een vraag naar boven
hoe heeft dit kunnen gebeuren
waar ging het fout
shit…je komt jezelf weer tegen!

het aanvaarden van het verleden
geeft zoveel onzekerheid
dat opnieuw beginnen
begint met scherven op te ruimen… in jezelf

puin ruimen heel voorzichtig
want overal zitten aan de scherven scherpe randen
en het gaat weer weken duren voordat ik weet
wat ik morgen ga doen

Enthousiasme heeft iets magish.

Het betekent het

verschil tussen middelmatigheid

en succes.


Norman Vincent Peale

.






Vakantietragedie

Mijn levensfilosofie is heel eenvoudig.

'Vul wat leeg is.

Maak leeg wat vol is.

Krab je als je jeuk hebt.




Alice Roosevelt Longworth, de dochter van president Theodore Roosevelt.

.

.



Sterfbed

        Mijn vader sterft ; als ik zijn hand vasthoud,
        voel ik de botten door zijn huid heen steken.
        Ik zoek naar woorden, maar hij kan niet spreken
        en is bij elke ademtocht benauwd.

        Dus schud ik kussens en verschik de deken,
        waar hij met krachteloze hand in klauwt ;
        ik blijf zijn kind, al word ik eeuwen oud,
        en blijf als kind voor eeuwig in gebreke.

        Wij volgen één voor één hetzelfde pad,
        en worden met dezelfde maat gemeten ;
        ik zie mijzelf nu bij zijn bed gezeten

        zoals hij bij zijn eigen vader zat :
        straks is hij weg, en heeft hij nooit geweten
        hoe machteloos ik hem heb liefgehad.

Als liefde het antwoord is, zou je de vraag

dan alsjeblief kunnen herformuleren ?






Lily Tomlin, comedienne, actrice, schrijfster

.



Ritueel

Ik houd het kleine ritueel in ere,
opdat je elk moment terug kunt keren.

Iedere dag, wanneer het avond wordt,
maal ik de tafel klaar : een extra bord.

bestek, je eigen stoel, een kaars, een glas,
alsof je enkel opgehouden was.

Ik hoor (hoe kon ik denken dat hetgenen
waardoor ik ben, voor altijd was verdwenen ?),

Ik hoor , alsof de woning nog bestond,
het grind, de klink, het aanslaan van de hond,

en je komt binnen op het ogenblik
dat ik de lamp ontsteek, de bloemen schik.

Ik hoop alleen dat ik dan rustig blijf
en haast niet opziend van mijn stil bedrijf

de woorden vind, als was het vanzelfsprekend :
Schuif aan ; tast toe : er is op je gerekend.