DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN .

.




Versierd als vrouw

Ik ben een kwetsbaar type.
Als ik mij wil ontplooien
gaat men met stenen gooien,
dus moet ik in 't geniep,
in bittere eenzaamheid,
mijn drang naar schoonheid kwijt.

De man wordt onderdrukt!
De man is steeds gehou'en
aan regels die benauwen.
Hij moet onopgesmukt
in 't saaie pak, de jas
en puh! een streepjesdas!

Ik sluit mij op in huis
en dicht gaan de gordijnen.
Ik laat mezelf verdwijnen.
En plotseling kom ik thuis
zoals ik van mij hou:
verkleed, versierd als vrouw.

En dan voel ik me vrij,
al ben ik opgesloten,
door niemand uitgefloten.
Ga allemaal opzij!
Ik zwier in mijn japon
tot aan de horizon.

Het heeft nog nooit iemands

zelfvertrouwen geschaad om

een mentor te hebben : iemand

die je kunt respecteren, die

positief is en die je stimuleert.

.

Kies

Bestaan kan iedereen.
Er zijn vraagt moed.
En wat de dichter doet
is pleiten voor het een.
Hij wil zijn leven niet
door wekkers laten leiden
of als een hond onthouden
dat hij kan slapen tot
het rinkelt naast zijn oor.
Hij bauwt niet na
wat hij soms uit
een mond hoort vallen
op tram acht, of met
een zwarte kwast over
een smoel geschreven ziet.
Zelf houdt hij niet
van vlekken maken,
maar als het bot moet
stelt hij dingen scherp
zodat het snijdt.
Hij woelt en spit graag,
graaft de scherven
uit de klei, haalt het beste
wat er is naar boven,
ook al weet hij dat er
daardoor naast zijn hart
een stem blijft jeuken,
maar ach zo gaat dat
als de dingen moeilijk
worden en je bereid bent
met een pen van krijt
of kool te schrijven.
Hij is het best geplaatst
om iets over de gum
te zeggen, omdat hij
als geen ander weet
hoe leeg het is als hij
het blad omslaat, hoe snel
de fout, maar ook hoe klein
en hoe verlamd
een hand van angst.
En daarom juist blijft hij
in potlood denken,
want dat is volgens hem
het wezen van er zijn.

Wie nooit gelukkig is geweest,

lijkt op een reiziger die alleen

maar 's nachts gereisd heeft.



Maurice Maeterlinck

.
Belasting

Rondom het huis de vleugelslag van gieren,
er zit er zelfs een grijnzend op het hek
te kijken hoe ik in dit stil vertrek
belaagd wordt door belastingformulieren

Van alles kan een mens worden verlost,
relatieleed en aanverwante kwalen,
maar valt men in de handen der fiscalen
dan rest alleen een kleine aftrekpost

Ik steek mijn hoofd behoedzaam door de strop,
ik heb het zelf verdiend, ik geef het op.

Een mens kan veel verdragen

zolang hij zichzelf

verdragen kan.



Axel Munthe

.

Doornroosje

Ze kon zo jong geen zijde spinnen
bij 't spinnewiel; dit stak haar zeer;
daardoor, gelijk voorzegd weleer,
geraakte zij gans buiten zinnen.

Tot zij geschikt werd in der minne,
pas toen keerden haar zinnen weer.
Toen drong een eed'le jongeheer
door het struweel tot bij haar binnen.

Haar ouders, vast in slaap gesust,
hoorden wellicht haar sponde kraken;
ze kwamen kijken na 't ontwaken
en spraken tot hem verontrust:

'Wanneer u haar tot leven kust
moet u daarbij geen leven maken!'

Wil je alles,

dan verlies je alles.



Jamaica

..


Bewezen liefde

Meten is weten, dus
kom maar eens hier
met meetlint en potlood
en een flink stuk papier

Nu ga je me meten
van top tot teen
want persoonlijke maten
die ken ik alleen.
Kom op, niet verlegen
ja, meet me ook daar ...

Heb je alles gehad
is het helemaal klaar
ook mijn huid en mijn haar,
ieder stukje gedaan,
dan kun je me nu
aan het optellen gaan.

Daarna vind je de uitkomst
hoeveel ik van je hou
en dat was toch
wat je steeds weten wou ! 

Een kind krimpt van angst

zoals in de duisternis

een bloem zich inplooit.



Arthur  Verthé

.
.


DIE VALSE TRAAN ( Taal: AFRIKAANS )

Liefde blijft hopen.

Liefde kent geen kwaad.

Liefde blijft vertrouwen.

Liefde is goed.

Liefde heeft geloof.

Liefde volhardt.

Liefde is bescheiden.

.


Brief

Meneer de burgemeester,
Zou jij wat willen doen?
Voor Lies en Jan en Joris,
Voor Wim, voor mij, voor Koen?

We willen graag een speeltuin,
En niet zoveel beton,
We willen graag veel bloemen,
En ook een stuk gazon.

Een park, als dat zou kunnen,
Ik weet niet of het gaat!
En wei om in te stoeien.
En bomen in de straat.

Er staan al zoveel huizen,
En nergens is er groen!
Meneer de burgemeester,
Wil jij daar wat aan doen?

Als twee mensen elkaar

beminnen met heel hun

hart, proeft de een het zout

als de ander huilt.

.



Warmte...

Ik zag haar plots in een winkel in Maastricht
Mijn ogen bleven een hele tijd op haar gericht

Na enig overleg nam ik haar mee in mijn wagen
Om haar thuis fijn over de drempel te dragen

Na het eten keek ik tv, ´t ging over het goede doel
En zij lag rustig "opgevouwen" in een andere stoel

Tegen tienen kwam echter de man met de hamer
Met haar in de arm gingen we naar mijn kamer

Ik nam haar op en legde haar op de matras
Ontdeed haar van alles wat verpakking was

Ze kwam op temperatuur, het ging heel gauw
´k Streelde haar, ´t voelde als veren van een pauw

Ik vlijde mij neer en voelde haar contouren
Liet mij toen als een zwakkeling vervoeren

Dit was nou wat ik verlangde, dagen...weken
Wat heerlijk toch, zo´n warme electrische deken

Het genoegen kan op een

illusie steunen, maar het geluk

rust op de waarheid.



Nicolas Chamfort

.



fictieve personages 2


besloten geen nieuwe relaties
aan te gaan
de ware zal ik toch nooit
ontmoeten

aandachtig sta ik op een tentoonstelling
een schilderij te bekijken

een warme mannenstem
achter me zegt
u lijkt op haar

voornemens de opmerking te negeren
maar mijn nieuwsgierigheid
is sterker

me omdraaiend komt mijn blik
terecht in vriendelijke onderzoekende ogen

in een poging me te verweren
zeg ik vinnig
een variant op
ik ken u ergens van

nee zegt hij
ik ken u niet maar ik zou
u graag leren kennen

iets minder bits zeg ik
onder het "genot" van
een glas wijn zeker

hij blijft charmant
in goed gezelschap heb ik
geen alcohol nodig
dient hij van repliek

gelijktijdig schieten we in de lach

en het pleit is beslecht

Wat de rups het einde noemt,

noemt de rest van de wereld

een vlinder.



Lao-tse

..


Dapper

Meer nog dan een ochtendzoen
heb ik ’s morgens moed vandoen.
Wakker worden is geen kunst.
Dat gaat.
Van kwaad is beddengoed
zich niet bewust
en koude slaapt niet graag
onder een deken.
Het is de mat die
met de wereld vergeleken
veel te klein is als begin,
en zelfs, met mij er middenin,
een beetje knelt.
Ik aarzel lang, rechtop in bed,
bedenk dat net als ja of het
het woordje bang
vaak in mijn dagboek staat,
maar dapper is mijn broer
en zelf ben ik een held.
Dat helpt.

Opstaan is de kunst.
Meer dan een paar ochtendzoenen
heb ik nood aan stoute schoenen.