Archief

.

De dansvloer

Wrijvende handen
over hitsige billen
vullen de mystieke spelonken
van de sfeervolle dansvloer

Stoere jongens
plakken aan mooie meisjes
en groeien
door de temperatuur
van de zwoele dansvloer

Carlos Santana preekt
zonder woorden
en zij allen
voelen het groeiend libido
van de hitsige dansvloer

Bram kijkt toe
berustend
in de keiharde wetenschap
dat hij overblijft
in de enige lege hoek

Van die beklemmende
onbereikbare dansvloer

Auteur Ed Klein Goldewijk

Deze week hebben we onze financiën eens goed onder de loep genomen. Dat is echt goed om te doen. Kan ik iedereen aanraden. Regeren is vooruitzien en zo is het ook met geld. Ik zal je vertellen waarom.

1) Als we die avond niet hadden gebudgetteerd, dan hadden we ons geld uitgegeven aan niks. Nu weten we dat we niks hebben om uit te geven.

2) We kunnen niet langer nul euro uitgeven aan de tuin. We weten nu dat we ons moeten aanpassen aan de situatie en realiseren ons dat we nul euro moeten gaan uitgeven aan de tuin.

3) We moeten de feiten onder ogen zien en gaan sparen voor de toekomst. We moeten maandelijks meer dan nul euro gaan sparen. We hebben daarom besloten om elke maand nul keer nul euro te sparen, ons budgetplan liet zien dat we ons dat kunnen veroorloven. Sterker nog: we kunnen het ons niet veroorloven het níet te doen. Het is wel onze toekomst waar we het over hebben.

Ik wist niet dat budgetteren zoveel energie kost. We moeten er hoognodig even tussenuit, lekker even een last-minute of zo.

.

Lieve God,

ik ben ter dood veroordeeld

en ik weet niet waarom

ik je nog 'lieve' God noem.

Toen de dokter het me

vertelde was ik zo wanhopig

dat ik vast meende

dat je niet bestond,

dat ik m'n hele leven

had geloofd in een schim,

in een sprookje

dat erg grimmig eindigt.

En daarna kwam

de angst aanzetten,

als een loeiende orkaan

en hij rukte de allerlaatste

vlaggetjes van mijn

zelfzekerheid af.

En toen ik de bittere adem

van de dood had geroken,

toen viel ik in het niets.

Daar waar

geen gevoelens meer zijn.

Alleen nog een alles

overheersend verlangen

dat het uit zou zijn

gedaan, meteen.

Maar het was niet gedaan.

Ik werd gegrepen

door een nieuwe golf

van angst

en wanhoop tegelijk,

alles vanbinnen in mij

schreeuwde het uit.

En heb ik het me verbeeld

of was het realiteit,

ik weet het niet:

dwars door mijn uiterste

eenzaamheid heen

heeft iets me aangeraakt.

Iets van de overkant,

die nog steeds mist en nacht

en nevel is, maar iets

van troost, en balsem

op mijn schor geschreeuwde

innerlijke stem.

En ik dacht: ben jij dat,

lieve God ? Ik riep: ben jij dit

echt? Ik schreeuwde:

antwoord als jij dit bent,

antwoord, wrede God?

Niemand antwoordde direct.

Maar nu ik hier lig

en het leven me vezel

voor vezel verlaat,

klopt iets in mijn bloed

als een rustgevende klok

in een gezellige woonkamer.

Nu weet ik

dat ik thuis zal komen.

Voorgoed.

Auteur onbekend.