AUTEUR : Herman de Coninck Voor mekaar.

AUTEUR : Herman de Coninck Voor mekaar.
.
*** DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN .
AUTEUR : Tymen trolsky De Bult
.
De bult
Ik heb je uit de modder opgeraapt, als ’n klein
verloren diertje. Je was geschramd en geschaafd, je hoest
was onbedaarlijk, en ook je vleugeltjes waren verwoest:
waarlijk, ellendiger kon je ‘r niet aan toe zijn.
Ik heb toen, om je niet te verontrusten
twee van je soortgenootjes aangehouden, even git-
zwart en verward van haar als jij, en voorzien van bit,
leidsels en zeel, zo zijn we opgetrokken. Ik suste
je voortdurend, terwijl je in ’t karretje lag.
aan niets had ik schuld, want: niemand zag
die bult op de weg, hij lag volstrekt verhuld
in de schaduw en toch: je hebt me ontzettend gekuld:
als ’n bezetene kwam je uit je karretje gevlogen,
je hebt me geranseld, bespuugd, bespogen!
Uit: ‘Liederen van weemoed, wanhoop en waanzin’,1974
*** DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN .
AUTEUR : Toon Tellegem uit : Daar zijn woorden voor . 2005
.
Al is de leugen
De leugen kan traag zijn
moe
niet vooruit te branden,
kan dik zijn
kortademig
amechtig
of zelfs dood -op sterven na-
maar als het om de waarheid gaat
dan springt zij op
en begínt toch te rennen...
juich de waarheid toe
maar geef nooit een cent voor haar kansen
*** DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN .
AUTEUR : HANS WARREN uit : 't Zelve anders' , 1975
.
Landelijke herfst
Wie niet, als wij, in het donkerst Europa
van deze eeuw, toen er geen enkele
uitkomst meer leek, jong zijn geweest,
en hebben liefgehad, zullen nooit beseffen
hoe wij ons klampten aan het klein geluk,
een sonnet, een spoortje van weelde,
wat druiven in een kristallen coupe, die scheurde
bij het overtrekken van bommenwerpers.
We wisten het waarachtig wel, we zagen
de dood dagelijks in vele vormen aan.
Of we ooit een toekomst zouden hebben
werd, gezien onze positie, steeds twijfelachtiger.
Mogelijk was de herfst daarom het verscheurendst:
alles ging dood en we hadden nog niet geleefd.
DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN .
AUTEUR : Onbekend Geboorte
.
Geboorte
Opeens is er een mensje bij,
ik hoor het luid en klagend huilen,
misschien wil het nog even schuilen,
de wereld is zo koud en wijd.
Ik huil en zucht, ik lach en bid,
ik fluister liefdevol zijn namen,
want door een mist van vreugdetranen,
zie ik ons nieuw en rijk bezit.
De wereld is zo wijd en kil...
ik sluit het kindje in mijn armen,
om het te troosten en te warmen.
En dan... dan is mijn kindje stil.
DAG DAGELIJKSE GEDACHTEN .