Archief

Want ten slotte zijn wij

zoals wij beminnen.

Het is de liefde die ons

kaliber aangeeft.


William Sloane Coffen

Even schuilen 

Bijtje : Mag ik even bij u schuilen,
         als ‘t niet lastig is voor u.
         want het regent pijpestelen.
         en ik heb geen paraplu.

Bloem : Wip gerust maar bij mij binnen.
         ‘k Heb de tafel net gedekt.
         Lust u ook een hapje honing?
         Bloemenhoning, zélf geweekt!
 
Bijtje : Mmm, wat smaakt die honing heerlijk!
         Hartelijk bedankt, mevrouw.
         Kijk, de zon is doorgebroken!
         Kom, dan ga ik maar weer gauw.

Bloem : Niets te danken.
         Wilt u even soms een boodschap doen voor mij?
         Verderop wat stuifmeel brengen?
         Want daar komt u tóch voorbij.

Jo Kalmijn-Spierenburg

Ware woorden zijn niet mooi,

mooie woorden zijn niet waar.


Lao Tse

.





STA OP EN WANKEL



Sta op en wankel - uche uche -
naar de gootsteen. Wat een nacht.
Nog steeds alleen. Te veel gedronken.
Met de taxi thuisgebracht.

Hoe doet iedereen dat toch,
in liefde vallen op de dansvloer,
niet alleen, maar allebei,
dus zij op hem en hij op haar,
getweeën, samen, met elkaar,
consensus dus -

vooruit, ik geef het toe,
ik heb onafgebroken woorden
met mezelf, zaai kruimels twijfel uit
en dansend op een spijkerbed
steek ik mijn eigen ego lek:

ik blijf een eenzaam twistgesprek.

Een vriend met

macht is een

verloren vriend.


Henry Adams

..



Eeuwigheid

Er zijn plekken
waar ik zonder glimlach
niet meer langs kan.
Ooit is daar een grap
verteld, een kus geroofd,
iets voor het eerst gedacht.
Ter hoogte van mijn oor,
bijvoorbeeld,
heb jij me op een nacht
beloofd dat eeuwigheid
een leugen is, maar dat het
daarom tussen ons niet
minder lang gaat duren.
Meer woorden waren er
niet nodig - een mond
spreekt van zichzelf al mooi
en huid heeft een geheugen.
Jij blijft mijn hals, mijn navel,
mijn holte van mijn knie
voor altijd bij.
Zonder glimlach kan ik
aan geen plek voorbij.

Liefde die zich niet iedere dag vernieuwt,

wordt een gewoonte en vervalt tenslotte in slavernij.


Kahlil  Gibran

.




ZES JAAR


Zes jaar heeft ze geleerd wat blijven was:
wat ouders deden, en wat alles dus ging doen
een tafel bij een stoel, nu bij toen.
Het meervoud van geluk was: wij.

Sindsdien heeft ze geleerd wat enkelvoud is.
Zij. Nu weer half van jou, morgen half van mij.

Toen ze acht was was ze tien.
Eén helft van haar gezicht lief,
de andere liever. Bang om te kiezen
tussen verliezen en verliezen.

Vandaag is ze gewoon twaalf.
Vier ouders, twee echt, twee stief.
Slapen gaan moet met eindeloos gezoen.
Ze wint altijd. Ze heeft geleerd wat blijven is.
Wat ouders niet en kinderen wel doen.

De natuurlijke vonken

hebben meer kracht

dan de bedachte dingen.


Toon Hermans

.



Wil je vrij leven


Gelukkig en ontspannen zijn zonder angst

dan moet je leren jezelf geven,

jezelf loslaten in plaats van alles

wat je bent en wat je hebt,

krampachtig vast te houden.