In 1000 zonnen een bijzonder item.  De architect Bart Lens heeft samen met de jonge vormgever Ben een bad ontworpen dat de naam beninbad meekreeg.
Het bad heeft een bijzondere vorm, gebaseerd op een liggende lichaamsvorm en het oppervlakte is (hoe) verwarmd.  Vooral voor kleine kinderen is het bijzonder leuk.  Het bevat gevuld 95 liter water waar een normaal ligbad tussen de 160 liter en 300 liter bevat.  Het zit volgens de commentaar van Geena Lisa, die het uitprobeerde bijzonder comfortabel en luxueus.  Zo zie je maar dat ecologisch niet noodzakelijk een synoniem behoort te zijn van gebrek aan comfort.

Expodochters van Lut Geypens is een verzameling getuigenissen van vrouwen, verwekt in het expojaar 1958.  Precies mijn generatie en inderdaad veel van de getuigenissen, hoe oorspronkelijk en persoonlijk ook, zijn uiterst herkenbaar voor mij.  50 jaar, een jaar om balans op te maken, een jaar om achteruit te kijken om adem te vinden voor de weg vooruit.  Je denkt anders, je voelt anders, je 'ziet' zaken die anderen niet zien.  Abraham of Sarah zien, het gezegde krijgt betekenis.  Expodochters leert mij dat ik veel heb laten liggen dat genietenswaardig was.  Een vingerwijzing om zoiets in de toekomst te vermijden.  Zo kent elke generatie zijn vreugde en verdriet.  Als we maar onthouden dat het leven leefbaar is en leefbaar hoort te blijven.  We hebben er alles voor in huis, kennis, mogelijkheden, inzet, liefde.  Aan al mijn reisgenoten, behouden reis.

Vanmorgen in de krant, Obama afgebeeld als The Joker uit Batman.  Het offensief tegen president Barrack Obama krijgt nu ook in de internationale pers vorm en aandacht.  Aan de bron wellicht de voorgestelde hervormingen van de Amerikaanse gezondheidszorg.  Een groot aantal Amerikanen zijn uitgesloten van de gezondheidszorg omdat ze de verzekering daarvoor niet kunnen betalen.  Obama wil hierin verandering brengen en de gezondheidszorg toegankelijk houden voor meer Amerikanen, zeker in deze tijden van recessie.  Voor een aantal Amerikanen is dit een socialistisch voorstel van een linkse president en bijzonder zondig, aldus het artikel.

Op Nederland loopt een programma over de afgelopen decennia.  Vanavond is het de beurt aan de Seventies en ik kom erop uit bij het zappen.  Het is niet mijn muziekscene maar het programma roept herinneringen op.
Echt interessant word het als de link naar de toenmalige actualiteit wordt gelegd.  Het gaat over een stroming die autoautoritair opvoeden heet.  Een leraar en studente getuigen over een school waar antiautoritair en maatschappijbetrokken werd onderwezen.  Er wordt gegeten en gerookt in de klas, de leraar staat tussen de rondhangende jongeren.  Men werkt aan projecten op vraag van de leerlingen.  Het filmpje en de getuigenissen werpen een blik op een andere manier van leven dan het gangbare, een andere manier van zijn ook.  En het hele verhaal schijnt nog positief uit te draaien ook.
Twee Surinaamse zussen, bekende namen van dochters van de Surinaamse leider Ferrier, bij de onafhankelijkheid in 1975, zitten aan de tafel bij de presentator.  Ze zijn behalve Surinaams, goed opgeleide, bekwame vrouwen en hun getuigenis getuigt oa van een evolutie in het denken rond vreemdelingen.
Het is beschamend te vernemen dat men vandaag in Nederland achteloos zou berichten over feiten die in de Seventies nog veroordeeld werden als rassenhaat en onoirbaar gedrag tegenover vreemdelingen.  Ik vraag mij af hoe het de Belgische situatie in dat licht bekeken vergaat.  Ik heb de indruk dat wij niet toleranter, wel minder explosief tewerkgaan.  Ik heb ook niet meteen weet van Rostocktoestanden, zoals die zich volgens het filmpje ook in Rotterdam voordeden.
Het programma blijft ondanks zijn air van ernst, luchtig, gelardeerd met seventiesmuziek.  Het idee lijkt op momenten gepikt van de prehistorie van Guy Depré.
Men besluit in het tafelgesprek dat de Seventies op zijn minst heftige tijden waren, afhankelijk van de plaats waar je je bevond.  Het is de periode van de babyboomers, een tijd ook voor de grote emancipatiebeweging van vrouwen, seksueel andersgeaarden maar ook van zwarte mensen.  De Seventies waren volgens de tafelspecialisten, ondanks vele positieve ontwikkelingen niet echt tolerant te noemen.  Wellicht speelde hier ook zeer sterk het actie, tegenreactiemodel.  Persoonlijk kreeg ik heel sterk het idee van 'woelige' tijden.  Tijden met inzet zoals ik dat ook heel vaak in deze tijd ervaar.