Debat een goede dood
Gisteren was ik aanwezig op het symposium te Brussel ingericht door “De Mens.nu” over “Een goede dood.” Ik stuurde één van de politieke deelnemers aan het debat onder andere onderstaande tekst: Tijdens het politiek debat op het einde van de zitting kreeg ik het wel even moeilijk. Dat politiekers andere mensen zijn die soms ver van de wereld leven wist ik al. Dat het zo er gesteld was in onze Vlaamse politiek doet mij huiveren.
Het debat ging , dan vooral naar de vertegenwoordiger van een bepaalde politieke zuil toe over een soort steekspel met patiënten. Patiënten die lijden, of het nu psychisch of fysiek is dat doet er niet doet. Mensen die naar het levenseinde toe minder kansen krijgen dan anders, hulpeloos worden, letterlijk en figuurlijk, hopeloos worden, in de steek gelaten door de zorgsector die zo hoog oploopt met de rechten en zorg voor de patiënt.
Dat de
huidige wetgeving gaten vertoont die dringend aan aanpassing toe zijn zal door
niemand worden betwist. Ik heb echter de indruk dat de politiekers niet weten
waar zij het over hebben en hun welles – nietes spelletje uitspelen zonder
rekening te houden met de patiënten, hun toestand of hun wil.
Mochten de mensen die het
debat moeten voeren, één voor één in praktijk aanwezig kunnen zijn bij mensen
die ondraaglijk lijden, bij mensen die euthanasie ondergaan op een heel serene
manier waarbij dat men ziet dat deze mensen heel gelukkig zijn om het leven op
een serene en milde manier af te sluiten, dan mijnheer, zou men anders kijken
naar de problematiek dan de zaak te behandelen als een loutere formele
wetswijziging.