Archief

Vorige week was er een uitzending op de tv met als titel leven met een dode op je geweten.

Eigenlijk was het een heruitzending van een Franse reportage met ondertitels

"Une mort sur la conscience"

Twee zaken raakten mij sterk aan in de reportage.

• Er was een treinbestuurder die jaren geleden een auto had aangereden met zijn trein. De auto was slalommend door  de slagbomen gereden.
  Die man raakt maar niet los van de zaak, in wezen lijdt hij aan een post traumatisch stress syndroom of PTSS. Jammer dat hier in de reportage niet over gesproken wordt.
  Er zijn nochtans goede therapieën om mensen met  PTSS te behandelen.
  Een goed opgeleide therapeut met ervaring kan zulke mensen helpen.
  Exposure kent goede resultaten opleveren als er een goede begeleiding is door iemand met een goede opleiding en ervaring.
  EMDR , Eye movement desensitization and reprocessing lijkt ook verwonderlijke resultaten te geven bij PTSS

In de reportage zelf gaf men te veel de nadruk op het schuldgevoel en het verhaal schuldig te zijn en dat gaf geen goed beeld op de zaak. De treinbestuurder was eerder slachtoffer dan dader en verdiende alle hulp en begeleiding. Hulp die hij blijkbaar onvoldoende kreeg.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

• Een tweede zaak betrof een ongeval waarin een meisje van ongeveer negentien jaar oud het leven liet.
  De vriend van het meisje bestuurde de auto. Toen hij naar een flesje drank greep ging de auto van de weg en over de kop.
  Zij vriendin kwam om het leven.
  De ouders van het meisje kwamen in een oerwoud van emoties en rouw.
  Uiteindelijk begonnen procedures tegen de jongen, vriend van hun overleden dochter met alle gevolgen van  dien. Rechtszittingen procedureslagen enz. Telkens opnieuw de wonde oprijten en de pijn beleven. Men vergat dat de jongen die misschien minieme schuld had aan het ongeval (met weliswaar zware gevolgen) ook zijn vriendin kwijt was en ook hierom moest rouwen en rouw verwerken.
  In plaats van zware procedures te handhaven had met er misschien beter aan gedaan om eens na te gaan of de ouders van dat meisje niet te maken hadden met ondraaglijk lijden door gecompliceerde rouw. Het was misschien beter geweest voor die mensen om hen te helpen in de heel zware rouwverwerking. In plaats van heel lang en zwaar  juridisch te procederen tegen de vriend van hun dochter die vermoedelijk ook eens hun vriend was geweest.

Ook hier werd met geen woord over gerept in de reportage.

Als je de media de laatste maanden volgt kun je er niet om heen. Er is wat in beweging bij justitie. Wat er juist in beweging is en welke richting het uitgaat is een andere vraag.

Na het euthanasieverzoek van een geïnterneerde dat eerst niet ontvankelijk was, dan wel, dan toch niet uitgevoerd kan worden weet niemand nog wat er gaande is.

Stel u zelf in de plaats van de man die, ja wel voor erge feiten, in de gevangenis zit. Jaren in de gevangenis zit maar toch volgens de geldende wetten en regels in aanmerking komt voor euthanasie. Wetten die op een democratische wijze tot stand gekomen zijn en voor ieder ingezetene van ons land gelden.

Geïnterneerden hebben al zo weinig rechten in ons land en behoren tot een vergeten groep minderheden in onze samenleving.

Gaat het daarom  niet goed met het euthanasieverzoek van die man. De man die op basis van ondraaglijk psychisch lijden in aanmerking komt voor euthanasie.

Is het welles - nietes spelletje tussen eminente deskundigen niet het versterken of erger maken van het ondraaglijk lijden van de man. Ik weet het de zaak is complex en de wetgeving niet steeds sluitend en duidelijk. Maar na al die tijd mag er een concreet besluit genomen worden zonder het lijden te verlengen of te versterken.

En ja er zullen wel mensen zijn die zeggen wat met de slachtoffers die ook enorm geleden hebben…
Alle respect , mijn diepste respect daarvoor . Maar als wij onze samenleving als een menswaardige samenleving willen handhaven dan moeten wij ook daders en daderschap menswaardig benaderen.

Benader de dader(s) als mensen maar veroordeel hun daden en veroordeel hun daden sterk als dit maatschappelijk verantwoord en noodzakelijk is.
Een menswaardige benadering van daderschap houdt ook in dat men akkoord gaat met het recht op waardig sterven. Ook als dit sterven democratisch tot stand gekomen is en in wetten van het land geregeld werd.

Verder ondraaglijk lijden versterken en in stand houden is pas onmenselijk en mensonwaardig.

Het verzoek van de geïnterneerde associëren met de discriminerende en slechte behandeling van de geïnterneerden in de gevangenissen  gaat niet op. Ondraaglijk fysiek lijden of psychisch lijden kun je niet vergelijken met een politieke nalatigheid die jaren in stand gehouden werden  wordt.

En ja men zal zich nu kunnen verstoppen achter het bestaan van FPC in Gent maar dat heeft een capaciteit van 260 bewoners  er komt nog een centrum in Antwerpen zodat de capaciteit in totaal naar 500 Bewoners zou kunnen gaan maar dat is nog steeds de helft van het aantal geïnterneerden in de gevangenissen in België.

Schande is ook het feit dat de meeste verzorgingsinstellingen niet staan te springen om geïnterneerden op te nemen in hun instelling. Gelukkig zijn er een paar uitzonderingen die wel deze mensen een kans geven met resultaat. Dit bewijst dat het anders kan en dat de overheid in hun beleid naar geïnterneerden toe wel  anders kan werken en (on)draaglijk lijden kan verminderen en helen.

Toevallig hoorde ik kortgeleden, in dezelfde week, op dezelfde dag, twee mensen praten over hun partner die opgenomen was in de psychiatrie.

Bij wat doorpraten en doorvragen over de verzorging en de behandeling bleek alles vrij goed te gaan.

Maar... er was een probleem. De partners bleken vol onbegrip over de houding en het gedrag in de aandoening van hun partner.

De man of vrouw die ze zolang hadden liefgehad en waarmee ze alles hadden gedeeld was niet meer dezelfde. Sorry maar dat begrijp ik die. Dat kan ik niet verstaan zei men. Daar kan ik niet mee omgaan ( met de ziekte)

Jammer, echt jammer dat partners en huisgenoten zo vol onbegrip aan hun lot worden overgelaten.

Op die wijze ontstaat er een grote kloof in een relatie die perfect was.
Door een toevallig opduiken van een ongewilde ziekte ontstaat er een pijnlijke opening in de relatie. Een relatie die misschien tientallen jaren goed verlopen is en door het toevallig opdoemen van een psychische aandoening nu in crisis komt.

De gezonde partner moet nu de taken van de andere overnemen en zich ook nog proberen inleven in de ziekte van de andere.

Dikwijls blijven die mensen in de kou en blijven zij met heel veel vragen achter. Zoals nu toevallig op één dag twee getuigen vertellen.

In een tijd waarin men het heeft over vermaatschappelijking van de zorg, vermenselijking van de psychiatrie, integratie en re-integratie is men blijkbaar een partner vergeten, een belangrijke partner en dat is heel schrijnend.

Ik hoop dat dit alleenstaande gevallen zouden zijn maar het is wal frappant dat op één dag toevallig twee mensen met hetzelfde verhaal aankomen bij mij.

Is het zo moeilijk om de naaste familie of partners wat nader te betrekken in de zorg van de patiënten.

Zouden de zorgbehoevenden en hun relatie met hun naasten niet meer gebaat zijn met een betere , duidelijke en eerlijke communicatie?

Onwetendheid roep vragen op en zorgt voor wrevel en onbegrip.

Soms zal zwijgen of Oost-Indisch doof blijven omdat het niet past in de filosofie van de instelling de kloof in de relatie tussen de cliënt en zijn duurbare naaste relatie maar vergroten hetgeen toch heel jammer is.

Dit zijn toch geen voorbeelden van vermaatschappelijking van de zorg , nee eerder een uitsluiten van de betrokkenheid van de naasten die ook betrokken zijn in het gebeuren en die vaak vergeten worden.

Beste ,

Sinds 2002 zit in Indonesië een Nederlander, die tot de doodstraf is veroordeeld. Nu bereikte ons plotseling het nieuws dat deze gedetineerde samen met vijf lotgenoten a.s. zondag voor het vuurpeloton zal worden gezet.

Epafras heeft het initiatief genomen om met een aantal organisaties een brief aan de president te schrijven, in de hoop dat hij dit besluit alsnog terug zal draaien.

Ook is er een petitie gestart op:

http://www.avaaz.org/nl/petition/President_van_de_Republiek_Indonesie_Genade_voor_de_zes_ter_dood_veroordeelden_die_geexecuteerd_gaan_worden/?Day2Share

Teken alsjeblieft zo snel mogelijk deze petitie en deel hem via alle mogelijke kanalen.

De fantastische optocht in Parijs en de andere westerse steden was nog niet goed afgelopen of de media gaf al uitgebreid verslag. Direct grote belangstelling voor de eerste rij van wereldleiders arm in arm aan de kop van de optocht.

Daags nadien werd reeds druk gephotoshopt naar eigen goeddunken en overtuiging naar streek en doelpubliek. Sorry Charlie. Netanyahu en Abbas liepen broederlijk naast elkaar zij het met een goede tussenruimte als symbool van vrede en liefde. Ik vraag mij af wat er ondertussen in Gaza aan het gebeuren was. Of in Syrië of Libië of elders in het midden oosten en Afrika.

De wereldleiders zijn ondertussen hun eigen weg gegaan.

En gaat het nu beter in deze wereld? Kijk er maar de media op na.

Ik vrees ervoor dat het net zoals vroeger niet veel zal veranderen.

Na de aanslagen op 11 september 2001 in New York, de aanslagen in Londen en Madrid en recenter de aanslag op het joods museum in Brussel. Het duurt niet lang en de wereld draait verder.

Who cares?

Enkel de slachtoffers bleven achter met hun immens verdriet. De zware last van de rouw en het onnoemelijk leed dat zij moeten verwerken na deze gruwelijke feiten.

De wereld is ziekelijk depressief geworden. Het collectief bewustzijn van de wereld lijkt bangelijk lethargisch geworden ten opzichte van dood en vernieling. (Als het maar niet tot bij mij komt)

Het collectief bewustzijn van de wereld is dringend aan een update toe. Anhedonie, besluitloosheid, willen maar niet kunnen , de moed verliezen, allemaal tekenen van depressie.

Een grote proficiat een de veiligheidsdiensten in ons land voor hun werk de voorbije dagen, het loont maar waakzaamheid is geboden.

Extremisme, fundamentalisme, tirannie zijn zaken die wij niet kennen en die niet thuishoren in onze beschaving, in onze wereld.

Naar mijn bescheiden mening staan die zaken voor niets ontziende macht en vermogen om hun doelen te bereiken.

Moeten wij ook niet eens nadenken in het Westen, in ons land.

Meer en meer mensen krijgen het moeilijk.

De drempel tussen de laagste inkomens en het bestaansminimum wordt kleiner. De regering gooit nu met een aalmoes van belastingvermindering maar neemt een veelvoud terug op ander gebied.

Ook dit zorgt voor wrevel en onrust bij mensen die het niet breed hebben.

Ook dit jaar zie je drama’s gebeuren door onmacht en armoede, in ons land, onze buurt, onze gezinnen en ook dat is extreem.

Sorry Charlie die betere wereld zal nog niet voor direct zijn.

Vooreerst mijn allerbeste wensen voor 2015 voor uzelf en alle mensen die u dierbaar zijn.

Na ongeveer een jaar rust heb ik terug de draad opgenomen om deze blog terug te activeren.

Stof genoeg in verband met zaken die raken deze week.

Elke dag komt er wel een sterk onderwerp in de media.

Ik probeer in de toekomst hier nader op in te gaan. 

Je kunt er niet overheen, de media zit vol van artikels over zelfmoord en zelfmoordproblematiek.
Vlaanderen komt niet goed uit de cijfer als het over suïcide gaat.
Niettegenstaande allerlei inspanningen van de overheid en de investering van geld en middelen blijft Vlaanderen hoog scoren in de zelfmoordcijfers.

Als reden wordt er van alles gezocht, werkloosheid, pestgedrag, vrouwen, kwetsbare groepen enz.

Ik kom regelmatig in contact met mensen die worstelen met hun drang naar levensbeëindiging.
Een open eerlijk contact met de mensen die lijden en zoekende zijn is naar mijn mening een eerste vereiste om iets te betekenen voor die mensen. Nooit betuttelen of bemoederen. De mensen hun verhaal laten doen en samen op zoek naar zin- en betekenisgeving kan helend werken.

Soms is het lijden zo erg en is de drang voor levensbeëindiging zo sterk dat hulpverlening moeilijk wordt.
Dan nog kan empathisch luisteren en een stille aanwezigheid heilzaam zijn. Ik denk dat de vereenzaming van mensen die in een problematische situatie zitten nefast is voor hun situatie.

Onze huidige levenstrend van "Elk voor zich" zal ook wel iets aan de situatie doen. Het leven gaat te vlug en mensen die door ziekte of omstandigheden niet meekunnen komen in een negatieve spiraal terecht.

Communicatie tussen mensen hetzij in buurtverband, professioneel of zelfs familiaal wordt zakelijk gehouden en mag niet te lang duren.
Het zou beter zijn op een menselijke vriendschappelijk en empatische wijze met elkaar om te gaan.

Moderne media als chatten, email sms Facebook Twitter enz. laten snelle communicatie toe dat is wel waar, maar…
Deze communicatie is heel dikwijls oppervlakkig en zonder veel inhoud.
Ook in een telefoongesprek is het moeilijk om openlijk en goed te communiceren met mensen die in een crisis zitten op kampen met levensvragen. Bij ondervinding weet ik dat een rechtstreeks contact tussen mensen veel beter werkt. In een rechtstreeks gesprek kun je voluit meegaan in de problematiek. Het is enkel een kwestie van empatisch communiceren en vol mededogen mee te gaan in het gesprek. Enkel op die manier kun je op weg gaan naar zingeving en betekenisgeving.

De weg die wij moeten inslaan om iets te betekenen, iets te bereiken in het fenomeen van de zelfmoorden, is de weg van rechtstreekse dialoog. Dialogeren in de familiekring, op het werk, in de buurt, in de verenigingen moet een eerste stap zijn in de goede richting. Zonder schroom het onderwerp bespreekbaar maken op alle niveaus is een must. Niet veroordelen of beoordelen maar begripvol luisteren en durven een eindje meegaan in de denkwereld van de andere kan helpen.

Herstelbewegingen, kwartiermakers, buurtwerkers kortom mensen van allerlei slag en afkomst zouden de taak moeten hebben als antennes in de gemeenschap te staan en problemen tijdig te ontdekken. Gelukkig is dit meer en meer het geval.

Ik ben er van overtuigd dat een deel van de pogingen en uitvoeringen kan verholpen worden door intens en open te communiceren. Eenzaamheid bestrijden moet een kerntaak zijn als men wil werken aan suïcide-preventie. Door eenzaamheid en verlaten te zijn of het gevoel hebben van verlaten te zijn vallen deze mensen vroeg ten prooi aan aangeleerde hulpeloosheid waardoor zij nog dieper afzakken van de realiteit en hetgeen goed is voor hen.

Ik lees vandaag toevallig in de krant dat een deel van de psychologen blij zijn met de erkenning van hun beroep en dat zij veel meer beschikbaar zijn. Op deze wijze kunnen (gezins-) drama's voorkomen worden staat er. Dan stel mij toch de vraag waarom drama's de laatste tijd regelmatig voorvallen en suïcide nog veel te veel voorkomt.

De mobiele teams in de psychiatrie werken heel goed en zijn heel nabij als het nodig is. De crisisteams raken van de grond, heel goed maar er zijn nog grote wachtlijsten.

Moet de bevolking niet meer en dichter betrokken worden in geven van nabijheid aan mensen die in tegenstroom met hun leven zitten? Kunnen signalen niet vroeger opgevangen worden.
Kan de zorg om psychisch lijden meer maatschappelijk gemaakt, menselijker gemaakt worden?
Maar ook geheel onze maatschappij heeft ,nood aan warmte, meer menselijkheid.
Dan pas zal men kunnen spreken van maatschappelijk zorg in de ware context van het verhaal.

Inspanningen van onder andere buurtwerkers, kwartiermakers, herstelbeweging en alle mensen die begaan zijn met psychisch lijden en zeker de mobiele teams mogen niet onderschat worden en zijn een heel noodzakelijk gegeven in dit verhaal.

Maar de grote massa moet mee op de kar springen. In familie, werkniveau, buurt- verenigingsleven moet men meer geïnformeerd en gesensibiliseerd worden om aandacht en empathie te hebben in dit belangrijk verhaal.

Daarom heb ik een voorstelling voor groepen en organisaties gemaakt over 'Psychisch ziek zijn en omgaan met psychisch zieke mensen'.
Hierbij wordt vooral de nadruk gelegd op het verhaal van de interactie tussen zieke en ander mensen.

Wij wensen aan ieder bezoeker van deze blog het allerbeste toe.

Geluk, gezondheid, vriendschap, vrede, liefde voor U en allen die u dierbaar zijn.

Joseph

De woorden van het vorig jaar, behoren tot de taal van vorig jaar.
De woorden van een nieuw jaar wachten op een nieuwe stem.
Ergens mee eindigen, is ergens mee beginnen.
T. S. Eliot

Tot nu toe komen er reacties op het feit de Koning gratie gaat verlenen voor een paar verkeersinbreuken.
Dit is een heel goed voorbeeld van de onverdraagzaamheid en de na-ijver die er heerst in onze samenleving.
Dik opgeklopt en aangewakkerd door de media en de pers en ja, ook onze politiekers zelf hebben een serieuze duw aan de kar gegeven om de zaak belangrijk te maken en in de belangstelling te plaatsen.
Er waren nog maar weinig juiste gegevens bekend omtrent de aard en oorsprong van het toekennen van genade of een waterval van kritiek werd over de gemeenschap losgelaten.

Mensen reageren totaal zonder nadenken, zonder de achtergrond te kennen en een beetje empathie te betonen met de betrokken personen.

Genade is wel van onze tijd en duidt op verdraagzaamheid met andere mensen en groepen.
Sommige mensen kiezen er gewoon niet voor om tegenslag te hebben in het leven, het overkomst hen.
Ook de molen van het gerecht werkt niet steeds perfect. Ik zou de slachtoffers van gerechtelijker dwalingen niet graag te eten geven. En ja die zijn er zeker, niemand is perfect, zelfs de magistraten en rechters niet.

Dan het enige sprankeltje hoop, de laatste poort naar erkenning, 'Genadeverzoek' wegnemen en afschaffen is voor mij een brug te ver.
Genade behoort in een moderne democratie een 'waarde' te zijn, een garantie voor een menselijker samenleving.


Ik wil hier geen pleidooi houden voor straffeloosheid, zeker niet, maar we moeten in onze samenleving af van het zwart-wit denken. Iedereen denkt de beste te zijn en acht zich soms onfeilbaar.
Zoals ieder van ons psychische kwetsbaarheid kan ontmoeten in zijn levensloop, zo staat het niemand vrij van, door omstandigheden, een misstap te begaan.
Ik pleit ervoor om de daden van misdadigers te veroordelen en te bestraffen maar je moet steeds de dader als een mens beschouwen, zeker als je niet over alle gegevens beschikt en oordeelt naar halve waarheden en geruchten.

Sommige mensen hebben genade nodig om verder te leven, gewoon omdat door een gebrek aan vaardigheden, financiële middelen en steun uit de gemeenschap zij het niet kunnen redden.
Soms worden bepaalde categorieën mensen twee en driemaal gestraft voor hetgeen zij gedaan hebben of waar zij maar ten dele voor verantwoordelijk zijn.

Een zakenman die met een zware vervuilende luxewagen van de zaak een snelheidsovertreding begaat zal weinig wakker liggen van een verkeersboete.
Iemand die moet wroeten en vechten om de eindjes aan elkaar te knopen en die wanhopig is bij de vraag wat hij zijn kinderen te eten gaat geven of hoe men de woonst gaat verwarmen de komende winter en die dan geconfronteerd word met dezelfde boete zal heel anders reageren en dit is heel menselijk en begrijpelijk.

Laat daarom genade zijn zoals het is maar correct toegepast.
Niet om politieke vriendjes of relaties te helpen maar om onze democratie een dienst te bewijzen door begrip, empathie en mededogen te betonen aan de bevolkingsgroepen die het nodig hebben.