Onlangs las ik een artikel in de krant met als titel:

"Eén op drie lijdt ooit aan psychische stoornis"  -  "Amper 1 op de 8 patiënten krijgt aangepaste zorg". Zie deze link

 

We zijn ons veel te weinig bewust van het feit dat ieder van ons kandidaat psychiatrisch patiënt is.

Door ziekte, ongeval, beroerte, stress of oververmoeidheid kan plots de weegschaal doorslaan.

Het onevenwicht tussen draagkracht en draaglast wordt verbroken door soms sluipende onaangekondigde zaken waarvan wij het bestaan niet van vermoeden. 

Soms is ons draagvlak te klein geworden door omstandigheden buiten onze wil en gaan wij aan het wankelen, dreigen wij ons evenwicht te verliezen.
Eenmaal men met een psychische aandoening zit is het moeilijk om de weg naar herstel te vinden, om de weg naar herstel (alleen) aan te vangen.

 

Mensen staan daar niet bij stil en dat merk je als je in jouw omgeving praat over psychische aandoeningen en mensen die psychisch ziek zijn of ziek geweest zijn. Jammer genoeg worden deze mensen niet alleen getroffen door hun aandoening op zich maar zij moeten ook nog eens opboksen tegen een berg vooroordelen in de maatschappij , tegen stigmatisering van de psychiatrische patiënten enz.

 

Niet alleen patiënten die voor korte of langere termijn opgenomen worden in een instelling of zelfs gedwongen opgenomen worden hebben het lastig om terug de draad op te nemen in de samenleving.

Ook mensen die ambulant verzorgd worden ondervinden problemen.

 

Jammer genoeg zal de werkomgeving al te vaak met een wantrouwige blik neerkijken naar een collega die terugkomt na herstel van een psychische aandoening. Ook in een vereniging, gemeenschap op zelfs in de familie terug zijn plaats opnemen is soms moeilijk.

 

Heel veel instellingen, organisaties en mensen, ook vrijwilligers springen in de bres om integratie in de maatschappij om een vlotte en menswaardige manier mogelijk te maken voor (ex)psychiatrische patiënten.

Dit lukt maar met mondjesmaat. Heel langzaam en voorzichtig.

 

Terug een beroepsactiviteit opnemen na een lange opname, na een langdurige ziekte is niet evident.

Terug het ritme opnemen, veranderingen in manier van werken, technologische veranderingen maar vooral de mentaliteit van de omgeving, de houding tegenover de psychiatrie in het algemeen en de psychiatrisch patiënt in het bijzonder van de maatschappij zijn hier niet vreemd aan.

 

De maatschappij moet in de eerste plaats werken aan het beeld en de perceptie die zij hebben van de psychiatrie en de patiënten. Pas dan, als de nodige empathie aan de dag gelegd wordt, als men bewust is dat iedereen potentieel kandidaat is om in de psychiatrie te belanden door een neurologisch of psychiatrische aandoening, pas dan zal de bewustwording  bereikt worden. Dan pas zal verandering in het beeld van de modale burger naar de psychiatrie en zijn mensen veranderen.   

 

Ik wens hierbij alle lof te brengen aan de spoorleggers die zwoegen en werken bij rehabilitatie  en in herstel van de patiënten  om de mensen verder te helpen.  Eenmaal buiten uit de instelling, na de opname moet er nog meer zijn dan een dak boven het hoofd. Mensen leren leven die anders door het leven gaan is een zaak. Hen verder leren leven is een andere zaak.

 

Daarom is het nodig om gans de gemeenschap, de familie, de straat de wijk, het dorp te betrekken in het werk van de psychiatrie. Samen dingen doen. Samen op weg gaan in kleine zaken kan een begin zijn van iets groots.

 

Als de bevolking bewust wordt van de noodzaak van stigmatisering van de psychiatrie zal de arbeidsmarkt misschien volgen en dan is de bal aan het rollen. Maar er is nog een lange weg te gaan. 

Wordt het dan toch een leven lang KWARTIER MAKEN? http://www.kwartiermaken.nl/

 

In ieder geval heel veel succes gewenst aan alles spoorleggers die werken aan rehabilitatie herstel en integratie. Of zij nu professioneel of vrijwilliger zijn. Ieder stap voorwaarts is er een in de goede richting.

 

 

De Geest en de letter van de wet.

 

Het verschil in interpretatie en omgaan met wetten en de geest en de letter van de wet kan soms heel nare gevolgen hebben. Bureaucratie ten top gedreven, zich vastklampend aan de letter van de wet. Zonder een greintje blijk van medeleven, zonder emotie of gevoel, de wet is de wet.

Als je vraagt waarom?  ...omdat het moet, omdat het geschreven staat, omdat…

Als mensen stoppen met vragen stellen, treedt de bureaucratie in werking.

 

Bij mijn bericht van 27 mei (zie hieronder) heb ik een mailtje gezonden aan het gemeentebestuur Evergem in verband met de verklaring "Wilsbeschikking Euthanasie". Ik vroeg , gezien de belangrijkheid van de materie, om een rechtzetting te plaatsen in het gemeentelijk informatieblad "De Burggrave".

 

Hierop kreeg ik volgend antwoord:"

" Wij hebben onze tekst gebaseerd op de wet van 28 mei 2002 – Wet betreffende de euthanasie (1) – Belgisch Staatsblad 22.06.2002 – 28515 tot 28520 (hoofdst. 3, art. 4, par. 1)

We hadden de tekst inderdaad wat genuanceerder kunnen weergeven, bedankt om ons daarop te wijzen.

De medewerkers van de Burgerlijke Stand zijn op de hoogte van de wetgeving. U mag er op rekenen dat zij aan de burgers correcte informatie zullen bezorgen."

 

Dus de wet is de wet en de burger die juiste, correcte en volledige informatie wil kan die zelf zoeken punt aan de lijn.

 

Dus nog maar eens herhalen:

De juiste informatie kunt u vinden in het leifblad op http://www.leif.be/images/stories/documents/LEIFblad_-_6de_editie.pdf  (gratis te downloaden ) op blz.  36 en 37.

 

Emotioneel of rationeel

Nadenken of meelopen?

 

Naar aanleiding van het artikel in de krant in verband met de veroordeling van een politieman die een boete krijgt om door het rood te rijden bij een achtervolging van een ramkraker zijn er heel wat reacties die de daad van de politieman zonder nadenken goedpraten. Zo ook een reactie van ene Bart D W uit Antwerpen. zie deze link

Één reactie geeft blijk van realiteitszin , namelijk een persoon die stilstaat bij het feit dat die politieman in de euforie van de achtervolging wel eens een of meerder kinderen kon aangereden hebben en dan…

Ook bij achtervolgingen is voorzichtigheid en respect voor de gemeenschap en medeburgers geboden.

 

Ik begrijp de adrenalinestoot die de politieman heeft ondervonden en ik begrijp de euforie die hij moet ervaren hebben bij het achtervolgen en arresteren van ramkrakers maar moet men hiervoor zichzelf en anderen in gevaar brengen? Is dit evenredig en vraagt onze samenleving dit?

 

Ik begrijp de reactie van de rechter ten volle maar of de man moet beboet worden is een andere vraag, vermoedelijk was hij plichtsbewust en trouw in zijn dienstvaardigheid.
Er zijn ook andere mogelijkheden om hem op de gevaren van dergelijke achtervolging en zijn verantwoordelijkheden te wijzen .

In Evergem heeft men in de Burggrave, het informatieblad voor de bevolking, een artikel geschreven over levenseinde.  http://www.evergem.be/product.aspx?id=11075

Zeer goed initiatief maar de informatie moet goed weergegeven worden.

In het artikel staat vermeld dat je een wilsverklaring euthanasie kunt laten vastleggen voor het geval je je in een uitzichtloze toestand van fysiek of psychisch lijden zou terechtkomen dat het gevolg is van een ernstige ongeneeslijke ziekte enz...

De wilsverklaring waarvan sprake in het artikel is ENKEL van toepassing bij onomkeerbare coma. En dit staat niet in het artikel.

Jammer dat men de mensen op deze wijze verkeerde informatie verschaft. Men denkt dat alles geregeld is eens men die wilsverklaring heeft ondertekend en (niet verplicht) heeft laten registreren op het gemeentehuis.

Niets is minder waar.

Wij zijn wij vertrouwd met dergelijke verkeerde informatie. Telkens opnieuw moeten wij de mensen teleurstellen en hen er hen op wijzen dat het document dat zij hebben ingevuld geen garantie biedt voor euthanasie. Euthanasie is niet afdwingbaar en de wilsverklaring euthanasie waarvan sprake is enkel uitvoerbaar bij onomkeerbare coma.

 

Persoonlijk heb ik  moeten ervaren hoe pijnlijk het kan zijn dat iemand in zijn laatste levensfase moet vernemen dat hij niet de juiste documenten heeft om euthanasie te kunnen krijgen. Zaken die uiteraard nadien kunnen rechtgezet worden maar die veel wrevel en leed teweegbrengen op het moment zelf.

 

Jammer dat de overheid te weinig aandacht heeft aan een zo belangrijk item en zijn  informatie niet nagaat op de correctheid.

Zeker als dit met zulke belangrijke en emotionele zaken te maken heeft.

 

Ook dit zijn zaken die raken. 

 

De juiste informatie kunt u vinden in het leifblad op http://www.leif.be/images/stories/documents/LEIFblad_-_6de_editie.pdf  (gratis te downloaden ) op blz.  36 en 37.

Zaken die raken; Wat maakt dat een vader die vermoedelijk in liefde samen met zijn vrouw op weg gegaan is in het leven en in die liefde twee mooie kinderen gekregen heeft, na jaren uit het leven stapt. Een wanhoopsdaad? En dan de kindjes, onbegrijpelijk. Wat gaat er om in het hoofd van zo'n man. Wanhoop? Angst?

Is de wereld, de maatschappij, de gemeenschap niet in staat signalen op te vangen die  er op wijzen dat er iets niet klopt, dat hulp nodig is, dat er moet tussengekomen worden in het belang van gans het gezin?

Familiedrama's zijn er altijd geweest en zullen jammer genoeg in de toekomst nog voorkomen maar de pijn en het verdriet van hen die achterblijven moet enorm zijn. De onopgeloste vragen naar waarom, waarvoor moeten enorm pijn doen en diepe sporen achterlaten.

 

Wij bieden onze oprechte  steunbetuiging aan, aan hen die achterblijven na dit drama.

Het stof is gaan liggen

 

De zaak De Gelder, Jonathan Jacob, het is wat stil geworden.

Toch mag men niet stil blijven staan bij het feit dat er meer en veel aandacht zal moeten besteed worden aan de toekomst van psychiatrische patiënten in de gevangenis en in handen van justitie.

 

Iedereen is een politieel psychiatrische patiënt.

Bio-psycho-sociale invloed, een ongeval, CAV, NAH, (niet aangeboren hersenletsel), hevige stress, burn-out, depressie, allerlei invloeden waarop wij ons niet steeds bewust zijn kunnen ervoor zorgen dat ieder van ons van de ene op andere dag psychiatrisch patiënt wordt, dat het plots mis gaat.

En dan---

In een toestand die men op dat moment niet in handen heeft een crimineel feit plegen is erg voor de gemeenschap, maar ook erg voor de dader.

Het is m.i. dan ook de plicht om preventie ten volle te benutten en zorgzaam om te gaan met mensen met psychische problemen die in aanmerking zouden kunnen komen voor ondoordachtzame feiten die door de maatschappij niet kunnen aanvaard worden.

 

Als het dan toch misgaat moet men zorgen voor een professionele aanpak van het crimineel en medisch aspect van de dader als psychiatrisch patiënt. Niet kijken wat de commercieel of mediatiek gewin kan opleveren maar kijken hoe men op een ster professionele wijze klaarheid kan brengen in de zaak.

 

Als men zo werkt zal men ook voor de nabestaanden van feiten een duidelijk antwoord kunnen geven en ook een oplossing zoeken naar de  dader / patiënt.

Nu schiet men de molen van assisen in gang om na de veroordeling te spreken van" 't Is niet zeker dat hij binnen het jaar zal geïnterneerd worden.

 

Dit is lachen met zichzelf, met justitie, met de nabestaanden en ook met de psychiatrisch patiënt.

 

In gerechtelijke procedures is de forensische psychologie  veel te veel uitgespeeld in de media als twee tegen elkaar staande polen van best en beter weten.

Ik heb weinig zaken gezien waar men zich afvroeg waar de patiënt en of het slachtoffer nu werkelijk aan toe was en wat de beste en eerlijkste oplossing zou zijn voor beiden.

 

 Ondertussen sterven mensen, slachtoffers, zaken worden afgesloten , de pers zwijgt tot er een nieuw sensationeel drama te melden valt en worden de psychiatrische patiënten vergeten in het achterhuis van de gevangenis. Ja zij krijgen wel medicatie maar weet men nog waarom en waarvoor en hoeveel en wanneer?

 

En ja men bouwt een nieuwe instelling in Gent voor geïnterneerden, maar als de zorg dezelfde blijft als nu , de omkadering en de inzet op hetzelfde niveau blijft wat gaat er dan veranderen?

 

Als het stof van de grote mediastorm is gaan liggen hoop ik dat men ook de slachtoffers en nabestaanden niet vergeet. Mensen die intens en diep getroffen zijn door ernstige gebeurtenissen. Mensen die verlies geleden hebben, intens verlies. Daarvan moet de overheid zich ook bewust zijn.

Blijven herinneren en werken aan herstel kan mits een kleine moeite, ook van de overheid en van instellingen.

In een artikel in Knack interview met Psycholoog en hoogleraar Peter Rober stond te lezen "De Hulpverlening kan niet alles".

Een uitdrukking die ik de laatste tijd meer en meer gehoord heb.

Het artikel maakt allusie op het proces Kim de Gelder en de dood Van Jonathan Jacob.

 

Als men van dit feit overtuigd is moet men ook zeggen wat er moet gebeuren en hoe men de zaak gaat oplossen.

Als men dit niet doet laat men psychiatrische patiënten die in de criminaliteit belanden, door handelingen waarvoor zij niet vrijwillig en bewust voor gekozen hebben, in de vergeetput van de internering belanden.

In ons land gaat het toch al bar slecht met de zorg voor geïnterneerde patiënten in de gevangenissen. België werd reeds meermaals door Europa hiervoor op de vingers getikt.

 

In het geval van Jonathan Jacob schrijft men in Knack dat Rober het heel eerlijk vond van de broeders Alexianen dat zij toegaven dat zij iemand als Jonathan Jacob niet aankonden.

Welnu de Instellingen die met het geld van de overheid gesubsidieerd worden en de verplichting hebben om wettelijk voor zulke mensen te zorgen moeten dan ook de nodige maatregelen nemen om ook dergelijke mensen op te vangen.

Als de politie faalt en de verzorgingsinstellingen die dan moeten instaan voor zwaar zieke mensen falen, waar moet men dan naartoe met zulke zieken?

Het zal uzelf of een van uw naasten maar overkomen om in een zwaar zieke toestand te komen en dan de stempel te krijgen van " gevaarlijk" en "agressief" en dan….

Fouten maken zoals bij Jonathan…….., sorry maar wie gaat hier de oplossing aanreiken.

 

Als ik de beelden herbekijk zie ik heel veel schrik bij de lokale politiemensen en veel onwil bij de mensen van de psychiatrie.

De beslissing van het parket is dan voor rekening van de magistraat zelf, onbegrijpelijk.

Ik ben er zeker van indien er samenwerking en degelijk overleg was geweest tussen de politie, het parket en de psychiatrie, en familie Jonathan Jacob nu nog zou geleefd hebben en vermoedelijk goed op weg zou zijn naar herstel. Waarom iedereen rondjes draaien rond zijn eigen pot in plaats van samen te werken en samen voor het welzijn van de patiënt te gaan in plaats van schrik te hebben voor een psychisch getroffen patiënt in crisis?

 

Dan nog Kim de Gelder.

Is ons land dan toch aan het doordraaien op gebied van beoordeling en zorg voor de psychische zieke personen, voor de zorg en het welzijn van deze mensen.

Het welles nietes spelletje van de advocaten, magistraten en "experten" op het proces De Gelder was duidelijk. En wat als Kim de Gelder strak toch geïnterneerd zal worden. Alles voor de glorie van de advocatuur, de pers, de macht van het beter weten.

 

Dat het proces een duiding is op weg naar begrip en herstel voor de nabestaanden en slachtoffers is wel een feit en alle respect en medeleven met die mensen. Het verlies en verdriet is onbeschrijflijk voor iemand die het niet heeft meegemaakt.

 

Maar waren er in de onmiddellijke omgeving buren kennissen, omgeving geen tekens dat er iets aan de hand was voor de feiten? Moet onze gemeenschap niet meer alert worden naar ongewone toestanden bij mensen die anders door het leven gaan den die kunnen wijzen op gevaar voor henzelf of anderen. Huisartsen, buren en familie kunnen hier zeker in eerste lijn een rol spelen. Maar ook de overheid treft schuld. Allerlei dure projecten opzetten kan mooi zijn maar ze moeten ook effect hebben. Suïcidepreventie is mooi en men kan er mooie filmpjes en folders over vinden maar dalen de cijfers in Vlaanderen de laatste jaren?

 

Ik denk dat zorg voor geestelijk welzijn stilaan een zorg van gans de gemeenschap aan het worden is, niet van kille gesloten inrichtingen of droeve psychiaters achter een bureau.

 

Zorg voor algemeen welzijn en psychisch welzijn in het bijzonder gaat iedereen aan. Iedereen is ook een potentieel slachtoffer door ziekte of ongeval.

 

Een prachtig stuk over, onder andere deze problematiek stond onlangs te lezen in De Morgen op volgende link: http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/Opinie/article/detail/1602156/2013/03/24/Ons-juridisch-systeem-is-ongeneeslijk-ziek.dhtml

In de krant gelezen: ‘Namen chauffeurs van gedenkteken busramp gehaald’           

Alle begrip voor de ouders van de kinderen van het busongeval in Sierre die nu in diepe rouw zitten en waarschijnlijk  nog volop met hun verwerking bezig zijn . Ieder voor zich in eigen tempo. Onlangs las ik dat men dacht dat de chauffeur suïcide wou plegen door de aanrijding. Verkeerstechnisch toch moeilijk aanneembaar. Maar mensen redeneren eigenaardig in rouw, en dat is heel begrijpelijk. In het zoeken naar het ‘waarom' zoekt met overal ook op onbegrijpelijke wijze en plaatsen.
Men mag echter de nabestaanden van de buschauffeurs ook niet vergeten, door dergelijke houding en ondoordachte reacties maakt men dubbele slachtoffers van die nabestaanden en dit kan ook niet de bedoeling zijn, van niemand, ook niet van de ouders van de kinderen. Maar nogmaals, alle begrip voor de reacties van de getroffen families.
Sterkte aan ALLE getroffen nabestaanden.

Dat de bisschoppen zich verzetten tegen de uitbreiding van de euthanasiewet is misschien hun taak.

Maar dat zij hierbij hardnekkig te keer gaan zoals de Heer Leonard is een brug te ver.

Dit is geen teken van verdraagzaamheid tegenover de mensen die lijden, die erg en onophoudend lijden en het niet meer aankunnen. Voor wie geen hulp meer kan baten.

Ook voor kinderen die ondraaglijk terminaal lijden,  en ouderlingen die vooraf uitdrukkelijk en ondubbelzinnig hun wil geuit hebben.
Evenzeer ondraaglijk psychisch lijden moet in ons huidig tijdsbeeld kunnen besproken worden en wordt besproken.

Hoeveel mensen zijn er niet in staat geweest de draad van het leven terug op te nemen na overwegen van een euthanasie traject. Mensen die aanvankelijk de weg naar suïcide volgden en op hun weg het pad van de euthanasie kruisten.

 

De houding van de Bisschoppen druist  in tegen de regels van vrijheid en democratie.

Fanatiek zijn in het verkondigen van uw mening zet aan tot twist, ruzie, tweestrijd en verder…

Verdraagzaamheid en dialoog, ook tegenover democratisch genomen beslissingen in een gemeenschap breng een maatschappij veel verder. Respect voor ieders overtuiging wat die overtuiging ook weze is een weg naar evenwicht en vrede op deze wereld. Maar zelfs onze kerkleiders zijn dit vergeten. Fanatiek ingaan tegen zaken die raken en die in ons huidig tijdsbeeld heel gevoelig liggen bij mensen die lijden, ook de mensen die zich dagelijks inzetten voor een menswaardig levenseinde, geeft toch blijk van fanatieke onkunde.

Jammer dat nog heel wat instellingen die voor een deel met belastinggeld van iedereen draaien en door alle patiënten van welke overtuiging ook betaald worden vandaag de dag ingaan tegen democratisch genomen beslissingen enkel omdat heren als Leonard die boodschap verkondigen. Jammer, erg jammer voor de mensen in nood. Voor de mensen die lijden.

 

 Ik las onlangs een tekstje van een heel gelovig mens die dicht bij mensen aan het einde van hun leven staat.

Zij schrijft:

Als christen geloof ik in de heiligheid van het leven omdat het van God komt. Een God die ik als fundamenteel en onvoorwaardelijk oneindig goed beschouw. Maar als het leven een hel wordt, als de warmte en liefdevolle nabijheid en zorg de pijn niet langer kunnen verzachten, hoe wreed zou God dan wel zijn dat hij geen begrip toont, veroordeelt, geen vergeving schenkt?

Deze voormiddag ben ik gaan zien naar de actie "Bouwen tegen pesten" onder de Stadshal in Gent.

Heel veel enthousiaste jongeren die gemotiveerd tegen pesten actie voeren.

Hopelijk zet deze actie iets in beweging.

Ik hoop dat vooral de pesters en  kandidaat pesters door de actie zich bewust worden van de gevolgen van hun gedrag.

Proficiat aan de mensen die hun schouders onder de actie gezet hebben.