Archief

Bij het geven van voordrachten over vroegtijdige zorgplanning komt uiteraard ook euthanasie ter sprake. Soms komt daar hardnekkig verzet tegen door mensen die een bepaald geloofsovertuigingen aanhalen en zoals onlangs nog beweren dat door een sterk geloof ondraaglijk lijden niet bestaat.

Jammer dat zulke mensen zo bekrompen zijn en niet de inspanning leveren om wat vrijwilligerswerk te doen bij zieke mensen die ondraaglijk lijden. Ook jammer dat men heel eenzijdig de zaak bekijkt en geen oog heeft voor ander groepen en overtuigingen in onze maatschappij. Ik heb respect voor ieders ideologische, filosofische of godsdienstige overtuiging wat hij ook wil of vermag. In levenseindebegeleiding komt het er op aan te zorgen voor wat de patiënt echt wil en zijn wil dan ook optimaal te respecteren.
Ondraaglijk fysiek of psychisch lijden bij of naar het levenseinde toe is voor veel mensen een brug te ver. Men moet dit respecteren zoals men ook moet respect hebben voor het feit dat mensen wel willen doorgaan tot de laatste seconde, willen doorgaan tot het laatste stukje levensdrift is overgegaan. Die beslissing behoort enkel en alleen tot de stervende, tot de patiënt en tot de patiënt alleen.

Bekrompenheid in overtuiging kan op termijn leiden tot ruzie, conflicten of zelf oorlog. Daar moet ieder beschaafde mens van overtuigd zijn. Daarom moeten wij er alles aan doen om respectvol met elkaar om te gaan over alle overtuigingen heen gelovig of niet gelovig. Net zoals rouwen iets heel individueel is is ook zorgen voor de laatste levensfase hoogst persoonlijk. Hierbij iemand zijn wil of overtuiging opdringen zou getuigen van weinig fatsoen en respect voor de persoon en diens integriteit.

Vrijdagavond 16/11/2012 vond het avondsymposium plaats met prijsuitreiking over humane psychiatrische zorg in de Psychiatrische Centra Gent-Sleidinge Campus Sleidinge.

Een mooie en boeiende avond waarin vier laureaten hun werk nog eens extra in de spotlights plaatsten.

Peter Dierinck stuwende kracht achter de werking van Kiosk en alles wat te maken heeft met buurtwerking in Sleidinge bracht een prachtig werk over Wonen: de kunst van het verhuizen.

Een fenomenologische benadering van het huisbezoek bij een patiënt in het kader van artikel 107 van de ziekenhuiswet.

Een prachtige omschrijving in een compleet fenomenologisch denken en zijn. Proficiat Peter.

Maar Evi Verbeke van Caritas Melle, afdeling Meander ging met de prijs aan de haal. Het moet gezegd zij bracht een sterk werk naar voor die zowel op het vak van de presentatie, sterk gebracht, als naar inhoud humane psychiatrie, heel goed overkwam. Ook de zorg voor de patiënten die van uit een totaal nieuwe benadering gevoerd wordt en waarin de patiënt als mens centraal een rol speelt kwam heel goed over. Terecht verdient dit project naar mijn gevoel dan ook de prijs voor Humane Psychiatrie.  Dit doet uiteraard geen afbreuk aan de inzet en de verdienste van de werken van de andere kandidaten die eveneens een hoge verdienste hadden in de deelname voor deze wedstrijd.

De moed die de man Jean-Denis lejeune moet opgebracht hebben om Michelle Martin te ontmoeten in het klooster te Malonne moet enorm zijn. Mijn diep respect daarvoor.

Strafbemiddeling zoals dit zo noemt laat dit toe in België en dat is goed. Het kan een goed zaak zijn voor het verwerkingsproces van de slachtoffers.

Ook voor Michelle Martin zal het geen makkelijk zaak geweest zijn om die confrontatie aan te gaan al kan het ook hier aan zaak geweest zijn van het ondergaan van een deel haar straf en kreeg zij misschien de kans om persoonlijk haar verhaal over te brengen aan Lejeune. Tot hier kan ik volgen.

Maar: Waarom zet die begeleider die instaat voor de strafbemiddeling zijn GSM in godsnaam niet uit. Zo een belangrijk moment in het herstel voor mijnheer Lejeune ga je toch niet verstoren met een simpel Sms'je van om het even wie. Waarom moest zijn GSM vallen en juist, ja juist dan vallen en toevallig, oh ja toevallig zelf het nummer van een journalist bellen. En gedurende bijna een uur het gesprek doorgeven. Kan het nog erger? Wie gaat nog vertrouwen hebben in Justitie? In de strafbemiddeling, in de ambtenarij?

Van een zo belangrijke taak als strafbemiddeling in het herstel voor de slachtoffer een karikatuur maken en waarom?

Ik zou geen enkele maar dan ook geen enkele uitleg aanvaarden voor het feit dat het gesprek zo lang per gsm werd doorgegeven aan de pers.

Hier werden grove fouten gemaakt en moeten besluiten getrokken worden.

Donderdag namiddag deelgenomen aan de beurs “Wees wijs plan je laatste reis” georganiseerd door het OCMW Lebbeke in CC Den Biekorf te Lebbeke.

Prachtig initiatief met allerlei infostands van Notarissen, Verzekeringen, Banken, L.E.I.F. Levenseinde Informatieforum, Vonkel EenluisterendHuis, Ziekefondsen, Rusthuis enz. kortom alles waar je maar kunt over praten aangaande je levenseinde en voortijdige zorgplanning.

Jammer dat de praktijk nog steeds en te veel een zoekende weg vol hindernissen is.

Ook rustoorden, verzorgingstehuizen en ziekenhuizen denken nog te veel aan hun eigen belangen en verlangens denken en te weinig aan de patiënten zelf. Nochtans zijn de wetten, patiëntenrechten, wet euthanasie en palliatieve zorgen tot stand gekomen om de patiënten te helpen op hun zoektocht naar een waardig en menselijk levenseinde. Het recht op autonomie van de bewoner wordt veelal genegeerd niettegenstaande de bepalingen van de mensenrechten duidelijk zijn dienaangaande. Door de starre houding van sommige instellingen of personen is de, toch als zware, periode van het levenseinde van de patiënten nog verzwaart.

Vaak hoor je mensen zeggen: “Je moet het loslaten”.

Maar is dat goed, bijvoorbeeld na een overlijden van een dierbaar iemand, mag je wel loslaten, wanneer en hoe?Kriekegaard zei ooit “Loslaten betekent tijdelijk uw houvast verliezen.  Niet loslaten betekent voor altijd houvast verliezen.”  Ik zou ervoor willen pleiten om voorzichtig om te gaan met loslaten. Kan je zomaar iemand loslaten die overleden is, die je heel dierbaar was? Is loslaten niet vergeten, verwijderen uit je gedachten en herinneringen en is dit niet gevaarlijk?  Ik zou eerder pleiten om een feit, een verlieservaring, een spijtig afscheid een plaats te geven, na verwerking.
Na een goede verwerking is het wenselijk en verstandig om de persoon niet uit het bewustzijn te verwijderen(loslaten). Veel beter dan loslaten is het feit een plaats te geven (plaatsen in het bewustzijn).  Zoek een plaatsje in jouw bewustzijn om een herinnering aan een gestorven persoon te koesteren en te bewaren. De opgeslagen herinnering of ervaring mag latent opgeslagen worden in het bewustzijn en blijft daar bewaard. Indien nodig of wenselijk kan men op een goede wijze rustig en kalm de herinnering terug halen beleven en koesteren. Op deze manier blijft de herinnering in uw bewustzijn en blijf je verbonden men je geliefde. Je hoeft niet constant de herinnering te herbeleven. Maar wanneer nodig en wenselijk, indien je er behoefte aan hebt kun je contact maken met die herinnering.

De regels van Matthijs

http://dokument.ncrv.nl/pagina/regels-van-matthijs

Deze week was de prachtige film “De  regels van Matthijs”  te zien op NCRV. Een heel realistisch beeld over autisme en ondraaglijk psychisch lijden waarover deze tijd zoveel te doen is. Echt de moeite waard om eens te bekijken. Aandoenlijk, realistisch. Als je niet weet wat men bedoeld met ondraaglijk lijden kun je hier in deze film een duidelijk beeld vormen van de problematiek.Uitdrukkingen als “De pijn van het zijn” en “Als leven pijn doet” worden hier duidelijk in beeld gebracht.

Deze voormiddag naar het symposium geweest in Brussel van "De Maakbare Mens vzw"  met als onderwerp 'Euthanasie en Orgaandonatie".

Moeilijk onderwerp en heel bijzonder als je ziet dat mensen die bewust kiezen voor euthanasie ook nog eens duidelijk kiezen voor orgaandonatie zie: http://www.youtube.com/watch?v=-gH8EDUfJIs

België is een koploper wat betref het uitvoeren van transplantaties en dat is het gevolg van de wet in ons land

Nog heel veel stof voor discussie maar een discussie die open een sereen moet verlopen met veel respect voor de patiënten. Het symposium was echt verhelderen en verliep in een heel serene sfeer met duidelijk uitleg naar alle aandachtspunten.

Wat het resultaat van een orgaantransplantatie kan zijn kun je zien op http://www.stephaniekeustermans.be

Een heel mooi boekje over orgaandonatie kun je aanvragen of downloaden op:

http://www.demaakbaremens.org/index.php/brochure-en-affiche

Gisteren twee aangrijpende reportagens gezien op televisie.

Eerst op koppen "De wens van Joris" over Euthanasie bij ondraaglijk psychisch lijden.

Joris drukt het bij het begin van de uitzending zelf zo goed uit "Ik wil pijnloos sterven, ik vind dat niet waardig dat ik voor een trein moet springen".
Als leven te veel pijn doet en men in een ondraaglijke, uitzichtloze situatie komt kan men dikwijls voldoen aan de voorwaarden voor euthanasie.

Dit gegeven, dit te weten is soms een laatste houvast voor mensen die in een psychisch uitzichtloze toestand zitten. Dikwijls is het de laatste sprankel hoop te weten dat, indien het nodig zou zijn, ze kunnen geholpen worden.

Suïcide, op welke wijze ook is voor het slachtoffer en de omgeving nooit een goede oplossing men brengt een hele reactie van verdriet, onmacht en lijden op gang, zonder het misschien zelf te beseffen.

Open en eerlijk praten over euthanasie bij psychisch lijden moet een eerste stap zijn in de hulpverlening bij mensen die op zoek zijn, die lijden aan het leven. Erkennen wat is en open en eerlijk meegaan in het verhaal van mensen, ook als is dit verhaal een verhaal van leven en sterven, kan helend werken.

Mensen die op zoek zijn naar de eindbestemming die gewoon open en eerlijk de kans krijgen om te praten, te communiceren en beluisterd te worden over hun zaken die raken zijn veelal heel tevreden dat zij die kans gekregen hebben. Meestal zien zij dit ook als een nieuwe kans om verder te doen, na te denken met de gedachte van 'euthanasie zou wel kunnen, als het nodig is' en dat geeft hen rust.

De moed, de menselijke warmte en de professionele, serene aanpak van dokter Marc Cosyns zou een voorbeeld moeten zijn voor al onze artsen in het land.

De tweede reportage een zaak die heel sterk raakt was op Reyers laat.

Hier een man die zijn dochter niet kon helpen waarbij het meisje suïcide pleegde.

De vader was niet voldoende op de hoogte van de mogelijkheden van de wetgeving euthanasie bij ondraaglijk Psychisch lijden. Waardoor het meisje suïcide pleegde, echt een schrijnende toestand.

Woensdag naar een studiedag geweest van het Vlaams Patiëntenplatform vzw naar aanleiding van het 10 jaar tot stand komen van de patiëntenrechtenwet.
Mooie inbreng van Nederlandse deelnemers die blijkbaar daar veel verder staan dan bij ons.

Hier is de wet nog veel te weinig beken en gekend bij de mensen en durven de mensen nog te weinig praten en op hun rechten staan.

Een goede brochure kan je downloaden op volgende link: Brochure Patientenrechten een uitnodiging tot dialoog. http://www.health.belgium.be/eportal/Myhealth/PatientrightsandInterculturalm/Patientrights/BillRightsPatient/index.htm

Brochure in actie met patiëntenrechten http://www.vlaamspatientenplatform.be/www/component/option,com_docman/task,cat_view/gid,42/Itemid,98/

De meeste ziekenfondsen hebben ook brochures of verstekken informatie over patiëntenrechten.

Indien vragen of problemen in het ziekenhuis vraag nar de ombudsdienst van het ziekenhuis.