Archief

Wel,wel, er blijkt op 16 juli 2007, een rondvraag geweest te zijn bij een 2916 plussers met de vraag :
" IS ER LEVEN NA DE DOOD ?"

Tot mijn grote verbazing geloofd GEEN 60,2 % van de ondervraagde dat de geest verder leeft.
Dood is dood zeggen ze vol overtuiging .
De overigen menen in de natuur terug te komen en dan weer anderen zijn overtuigd dat ze in een hogere sfeer zoals de hemel terecht komen.

Ik veronderstel dat deze  mensen,de 2916 plussers nog nooit,maar dan ook nog nooit de dood voor ogen hebben gezien of met één been in het graf mochten ervaren,omdat de geest zich deels afstootte van het lichaam.
Neen dus.
Ik ga verder.
Tijdens het halvelings uittreden van de geest uit het menselijk lichaam is deze wel al betrokken in het rijk der geesten.
Alles hangt dan af in hoeverre het lichaam nog leefbaar is, want anders doet de geest de volledige uitstap om zich bij de groep,waartoe deze hoort,aan te sluiten.

Misschien denken deze mensen van de rondvraag,welke mijn blog gelezen hebben,dat ik alles maar geloof wat in Gods leer als deze van Christus staat.

Jammer voor de volgelingen van de ongelovige Thomas,want toen ik het al mocht ervaren, de uitstap bedoel ik, was ik amper 5 jaar, dus dan ook helemaal niet opde hoogte was van de Heilige geschriften.

Maar kom,op veel latere leeftijd ben ik me inderdaad gaan verdiepen,zoals trouwens al in mijn blog vermeld werd,in de Testamenten.
Daarin las ik,tot mijn grote opluchting dat ik niet aan waanzin leed,maar de waarheid bevestigd kreeg,de geest blijft verder leven.

Neen,ik heb er nooit letsels aan overgehouden, in tegendeel ,ik leerde daardoor nog intenser te leven.
Verdriet of teleurstellingen krijgen nooit de bovenhand.
Zelfs als mijn vader onverwacht stierf heb ik geen traan gelaten,omdat ik wist dat hij,samen met zijn soortgenoten verblijvend in het eeuwig licht, zou functioneren als bijkomende beschermengel.
Hij zal nooit toelaten dat duivelse krachten in mijn buurt komen,daar vertrouw ik me volledig op.
Dus,wat kan ik me nog meer toe wensen ?

En geloof me vrij,ik begrijp best dat ,wat men niet ziet of hoort de meeste mensen daar moeite mee hebben om daarin te geloven en te aanvaarden.
Dat kan niemand de mensen kwalijk nemen,zelfs God niet.
Het is altijd beter niet te geloven dan je ziel volledig te geven aan het geloof van bizarre valse goden die je alleen maar op een dwaalspoor brengen.
Ik weet het,er wordt soms veel te veel van ons gevraagd,maar we kunnen niet aan al die opgelegde dingen voldoen. als we er geen voeling voor hebben.
Als mens zijn we nu eenmaal geen volmaaktheden en dat mag voor mijn part zo blijven.

 

Dat het heelal geheimen herbergt dat de wetenschapsmensen nog niet hebben kunnen verklaren, is bekend.
Maar staan we er bij stil ?

Misschien één enkele keer, wanneer we mensen ontmoeten die over vreemde krachten beschikken.
Krachten,die hen blijkbaar in staat stellen tegen de regels van de natuur in te gaan.
Aan de andere kant worden we erdoor geboeid, maar tegelijkertijd lachen we het weg.
We denken er liever niet te lang over na.
Waarom ? Omdat we er geen verklaring voor kunnen vinden.
Bovennatuurlijke zaken maakt ons leven alleen maar ingewikkelder.
Ze vormen een bedreiging voor ons gevoel van veiligheid in onze vertrouwde wereld.
Wanneer we te maken krijgen met gebeurtenissen die we niet begrijpen,doen we eigenlijk niet meer dan ons afvragen hoe we bedrogen worden.
We zoeken naar de " kneep ", het bewijs van bedrog.

Maar bovennatuurlijke gaven laten zich niet wegstoppen.
We worden er aan herinnerd in krantenartikelen en we zien het op televisie.

Intussen doen wetenschapsmensen diepgaande onderzoekingen.
Ze werken hard om verklaringen te vinden voor al die onbegrijpelijke verschijnselen.
Sommigen beweren dat de krachten uit de ruimte komen en anderen houden het bij het meest logische,dat de kracht der geesten zich rondom ons bevinden.

En bij weten zijn er veel magiërs die daar misbruik van maken en bedrog plegen.
Ze spreken dan een toverformule uit als " abracadabra " of iets in die aard en het bezworen lichaam kan bij wijze van zien de lucht in gaan.
En dat vinden we allemaal geweldig omdat we schijnbaar bedrogen willen worden.
Maar kom,dat bestaat al duizenden jaren en buiten de technische snufjes is er in wezen nog niets veranderd.
Maar het grappigste vind ik wel de magische toekomst lezen in een glazen bol.
Wie heeft dat trucje bedacht ?

In elk geval,als een overtuigde gelovige van Christus,moet ik het bestaan van geestelijke krachten erkennen,zolang als deze zich uit eigenbeweging manifesteren zonder door de mens opgeroepen te worden.
Ik ben een tegenstander van allen die tot een genootschap horen om geesten op te roepen.
Magische rituelen uitvoeren om in het onzichtbare te kunnen doorbreken is onberijkbaar.
Als de zielen niet willen gestoord worden of juist de zwarte magie des duivels  in het leven willen roepen zullen in onheil de duisternis tegemoet gaan.
Neen,ik blijf liever met mijn twee voeten op de grond en laat komen wat komt.
Maar...ik wil nog lang ECHT leven en daarom ga ik als de bliksem van het zonnetje genieten wat de geesten niet meer kunnen..
Het is niet omdat ze ons volgen dat ze eveneens betrokken zijn met het aardse,deze heeft geen magnetische kracht om hun aan te trekken.
Ze horen ons,geven allerlei tekens wat we meestal niet zien of wegens drukke bezigheden daar geen gehoor aan geven .
Maar toch zijn er mensen die inderdaad een speciaal veld rond hun lichaam hebben en hun geroep of gekakel horen,maar jammer,daar zwijgt men meestal over om niet voor gek verklaard te worden.

Raspoetin was een weinig ontwikkelde Russische monnik uit de laatste jaren van de tsarentijd.
Hij was een duidelijke gespleten persoonlijkheid die enerzijds geloofde in de kracht van de geestelijke mystiek en anderzijds gaf hij zich met evenveel overgave aan de roep van het menselijk vlees.
Toch was hij geen " duivelse intrigant " zoals sommige oppervlakkige geschiedschrijvers hem hebben genoemd.

Toen Raspoetin op zwerftocht sloeg,na zijn gezin verlaten te hebben, begon hij zijn magische krachten en ook genezende krachten te ontwikkelen.

In 1904 had tsarina Alexandra het leven geschonken aan de langverwachte troonopvolger,prins Alexei.

Spoedig leek dat de prinselijke troonopvolger leed aan de gevreesde bloedziekte,waarbij iemand met een kleine wond al kan doodbloeden.

Op 3 jarige leeftijd viel de kleine en bezeerde zich daarbij zo ernstig,dat er inwendige bloedingen ontstonden.
Dagenlang had hij hoge koorts.De dokters vreesden voor zijn leven.

De tsarina liet Raspoetin, de wonderdokter naar het hof komen.
Zodra hij het ziekbed naderde zei hij:" Maakt u zich niet ongerust over het kind.De jongen wordt beter. "

Raspoetin legde zijn hand op het voorhoofd van het prinsje en ging op de rand van zijn bed zitten.
Op een rustige toon begon hij tegen de jongen te praten.
Vervolgens knielde hij en bad,want Raspoetin was diep gelovig.
Binnen enkele minuten viel de jongen in slaap.
De crisis was voorbij.

De geheimzinnige kracht van Raspoetin gaf de tsarina een gevoel van eigen veiligheid.
Raspoetin werd alzo een belangrijke man aan het hof.

Toen kwam de eerste wereldoorlog.
Het uitbreken van de oorlog hield overigens verband met een vreemde gebeurtenis.

Op precies hetzelfde ogenblik dat de Oostenrijkse aartshertog Franz Ferdinant werd vermoord, werd Raspoetin neergestoken door een waanzinnige vrouw.
Maar Raspoetin had zo'n geweldige levenskracht,dat hij,na nog meerdere aanslagen nog steeds niet dood was toen zijn aanvallers hem in een gat in het ijs gooide.

Uiteindelijk,de moord op de mystieke weldoener was toen 3 dagen oud als zijn geestelijk testament gevonden werd, geadresseerd naar de tsaar.
Daarin stond te lezen dat hij er een voorgevoel bij had,dat hij een geweldige dood zou sterven vöör 1 januari 1917.

Tevens voorspelde hij dat, indien hij werd gedood door edelen,zoals het geval was,dan zou geen van de kinderen van de tsaar en nog andere familieleden  nog langer dan 2 jaar leven.

Raspoetin kreeg gelijk : in juli 1918 werd de hele tsarenfamilie uitgeroeid.

Dit feit is slechts een van de verbazingwekkende wonderlijke krachten van de menselijke geest en de gave van helderziendheid van Raspoetin.

UIt het boek " GROTE MYSTERIES " van Aldus Books Londen.
 

Er gaat geen dag voorbij,of men hoort op de radio of T.V.bij een interview ,dat de betrokken zanger of zangeres laat uitschijnen dat zij " muziek schrijven".

Zo komt het over alsof zij de liedjesmakers zijn van het betrokken lied welke ze uitvoeren.
Wat willen ze eigenlijk ons vertellen met muziek schrijven,terwijl wij van de meesten op de hoogten zijn dat ze geen noot kunnen spelen of schrijven.
De luisteraars worden dan wel misleid.

Waarom geen duidelijkheid tijdens het persgesprek,waarom stelt men niet de vraag,"wat bedoelt u met muziek schrijven ?"
Bij mijn weten is schrijven pennen,dus zoals het vroeger was,noten op papier zetten zodat het liedje vastgelegd wordt om het later terug in de geest te kunnen roepen of het uit te spelen op een instrument.

Als ze dan allemaal zo goed zijn in " muziek schrijven " dan begrijp ik niet waarom ze dan telkens met liedjes afkomen die vroeger een hoge bekendheid genoten,oude hits die ons nog goed in de oren klinken.

Dat schept toch maar een vals beeld van de artiesten die zo'n nood blijken te hebben aan sensatie,zich wat meer ophemelen als dat ze zijn,en dat vind ik wel triestig tegenover de echte componisten,de scheppingsvader van het lied.

Ooit vallen ze wel door de mand en dan staan ze daar voor Piet Snot.

Maar kom,misschien kennen ze het verschil niet met muziek schrijven en teksten verzinnen,dat zou kunnen,maar dan zijn ze allemaal toch niet van de slimste en duidt des te meer aan dat ze GEEN MUZIEKKENNIS hebben

Maar een melodie alleen maakt het liedje niet af.
Dan is het de beurt aan een arrangeur,die het liedje aankleed met de nodige orkestrale geluiden die de melodielijn maakt of breekt en deze wel het meeste werk verricht omtrent de instrumenten.

Zo kan men aannemen dat de mensen die daar naar luisteren denken dat de artieste de uitvinder is  van het geheel en dan maar valselijk bewonderd wordt.
Neen,zo eenvoudig is het niet.

Als de band klaar blijkt te zijn met zang en alles er op moeten ze daarmee dan naar een producer gaan en deze bepaald dan hoe het zou moeten klinken.
De zangstem wat verzachten of er wat galm op zetten of sommige instrumenten op de achtergrond plaatsen en de viool wat luider naar voor brengen enz.en vooral zorgen dat er geen geruis van de vorige opnamens te horen is.

Indien er nog een zangkoor bij te pas komt zal de producer met al zijn muziekale gevoeligheid beslissen hoe deze in het geheel te verwerken door de stemmen op de achter of voorgrond te brengen.

Maar,het kan ook zijn dat de producer het geheel verkracht,er teveel van zijn eigenheid in legt en de ziel van de componist en arrangeur er uit haalt.
Ja,dan zal de componist weigeren het zo op plaat te laten zetten,want deze blijft de geestelijke vader van het lied.

Het is allemaal niet zo eenvoudig als het lijkt.
En dan,als het neusje van de zalm zal de platenmaatschappij beslissen of alles vervuld is naar wens en er niets meer moet bijgeschaafd worden.
Dan pas bij goedkeuring zal de C.D. geperst worden,want de platenman steekt daar zijn centen in met bijkomend risico ,als het plaatje niet verkocht wordt of er geen belangstelling voor is,ja,dan verliest deze een heel pak geld,maar eveneens de componist.
En of je er nu mee eens bent of niet,dan is het altijd de componist die zijn akkoord moet geven,want deze is en blijft de patroon van het lied en niet de artiesten,de arrangeur of de producer.

Ziezo,mijn beste vrienden,zoals u kan lezen zijn er toch altijd nog mensen die intenser met de muziek betrokken zijn dan jullie allemaal samen,de zangers of zangeressen bedoel ik hiermee natuurlijk..

Het is niet omdat je wat gitaar of piano kunt spelen,dat je daarom ook kunt componeren.
Hou ons niet meer voor de zot,dat doen de ministers al genoeg .

Doe gewoon,als je een natuurlijk zangtalent bent dan val je al genoeg op.
Wees eerlijk met jezelf zodat je oogcontact niet moet vermijden en aan de pers, val niet in slaap met al die onzin. 
Ere wie ere toekomt zeg ik altijd.
 

De meeste mensen hebben toch " iets " om daarin te geloven dat het hun geluk brengt.

Het fenomeen " bijgeloof " wordt meestal afgewezen en in het belachelijke getrokken door stoere binken,terwijl ze meestal zelf een bepaalde medaille rond hun hals dragen.
Maakt men daar een opmerking over,dan lachen ze dit gewoon weg.
Stelt men daar een vraag over,dan krijgt men als antwoord dat ze dat bewust sieraad gekregen hebben van een bepaald persoon of dat ze dat juweeltje mooi vonden en het samen hoorde bij hun imago.
Ach,er is voor alles een uitleg.

Maar kom,het siert de persoon die daar voor uitkomt en zonder schroom vertelt waarom ze in dat ding geloven welke ze altijd bij zich hebben.

Opvallend is toch dat sportmensen,theater of muziek lieden ,zakenmensen,maar ook dagdagelijkse mensen steen vast geloven dat ze zonder dat " ding " geen verweer hebben bij tegenslag,geen kans op slagen of nog erger,dat hun iets vreselijks kan overkomen door het gemis van hun talisman.

Maar de oorzaak dat ze zo diep geloof hechten aan dat " speciaal iets " kan zijn dat ze toch eens geluk hebben gehad en dit wijten aan dat " bijzonder" stukje of eender wat,terwijl ze dat ding bij zich hadden.

En het gekke is dat ze geen geloof hechten aan de beschermgeesten die rond het lichaam zweven omdat deze onaantastbaar zijn.

Ik zelf draag dag en nacht een kruisje,maar dat is uit genegenheid voor de Heer en kan men dit niet als bijgeloof aanschouwen,of toch ?

Een zwarte kat,de 13e enz. hebben mij nog nooit ongeluk gebracht en dat ik niet onder een ladder loop is om me te beschermen tegen een menselijk fout die me wat op het hoofd kan gooien.

En als besluit.
Een klavertje 3 zal ik nooit plukken,dat laat ik tussen het groen sieren na het stiekem even geaaid te hebben.

Maar kom,als men zich daar bij goed voelt,is het al een overwinning op zichzelf.
Bijgelovig zijn is het recht van ieder mens en daar valt niet mee te lachen .
   

Al een tijdje,als ik mijn blog bijwerk,zie ik een storende streep wat ik niet heb toegevoegd.
Welke griezel is daar verantwoordelijk voor ?

Bij het inloggen om, te trachten die hinderlijke dikke meet te wijzigen komt die lijn er niet in ,maar wil ik mijn blog bekijken,lap,daar is die meet op mijn tekst.
Wie kan me vertellen wat de oorzaak daar van is en hoe ik dat ding kan verwijderen.

Ik ben niet zo kunstzinnig ingesteld als de meeste bloggers met hun mooie foto's en tekeningen.
Straks ga ik nog geloven dat de plaaggeesten,wetende dat ik over hun schrijf,mijn blog bewust verstoren om hun aanwezigheid op die manier kenbaar te maken.
Ach neen,dat is wat te ver gezocht.

Ik zal wel iets fout gedaan hebben,maar hoe of wat kan ik me niet indenken.
Hopende dat dit gelezen wordt door iemand die me uit de nood kan helpen,want het heeft geen zicht.
En geef toe,mijn beste blog.lezer,we doen allemaal ons best om bezoekers aan te trekken en ook te houden en gezien ik van niemand een concurrente ben omdat ik mijn blog niet zo mooi kan aankleden met foto's en prachtige tekeningen.
Hopende dat iemand me uit de penarie helpt verblijf ik inmiddels in afwachting met mijn hartelijke groeten.

Ongelooflijk,vandaag 15/07/07 is die storing met die dikke rode meet weg.
Weken heb ik me daarover zitten ergeren en welke fee heeft me hierbij geholpen ?
Eindelijk is mijn blog weer zoals voorheen.
Bedankt mijn schatten,nu kan ik van het mooie weertje genieten en niet meer dubben wat ik mocht fout gedaan hebben,want geesten kunnen niet in mijn p.c. binnen dringen.Oef. 

Daar gaan we weer in opspraak tegen Jezus Christus.
Mijn zoveelste ontsteltenis tegenover de gezagdragers van de Roomse kerk.

Paus Benedictus XVI heeft besloten de Latijnse mis weer in te voeren welke in 1970 AFGEVOERD werd.
Sinds die afvoering is het mytieke,eigen aan de kerk teloor gegaan.

Persoonlijk vond ik toen,goed wetend wat de Latijnse gebeden inhield,de gelovigen meer met hun hart en ziel er bij betrokken waren en ook de Latijnse zangen met volle borst mee zongen.
Het zat in ons geworteld.
Men voelden zich toen meer betrokken tot de Heer en vertrouwden ons op Zijn aanwezigheid, ondanks al die door God vervloekte Heiligenbeelden.
We wisten trouwens niet beter.

Maar kom,ik was naïef en dacht zoals toen iedereen dat de Heer Christus alleen Latijn verstond, terwijl ik nu beter weet.

Geen enkele taal is Jezus vreemd,want toen in Zijn tijd als Jonge Man,verdiepte Hij zich in de filosofie van Socrates welke Zijn leerling Plato neerpende in het oud Grieks.
Geen enkele hooggeleerde kende de Oud Griekse taal,van 400 jaar voor Christus en dat,terwijl Jezus geen hogere school hadt gevolgd,omdat Hij Zijn stiefvader Jozef mee hielp in de schrijnwerkerij.

Maar kom,ondertussen ben ik wijzer geworden door me intens in de Testamenten te verdiepen.
Sinds 1999 is mijn heimwee naar het oude gedemt,ik bedoel hiermee de Latijnse mis met de overvolle kerken.

Jezus en Zijn volgelingen ijverden en geboden zelf om de gebedsbijeenkomsten in de taal van de gemeenschap te vieren en dit,omdat er meer en meer vreemden en anders gelovigen het Heilig land bestormden in hun eigen taal met alle gevolgen van dien.
Maar dat heb ik al eens uitgelegd in mijn blog." VOLKSVERRAAD ".

Nu stel ik de vraag aan de huidige Paus,of hij er wel bij stil staat,dat de generatie na 1970, wel notitie hebben van de inhoud van de Latijnse gebeden,omdat de Katholieke scholen in de Godsdienstles daar geen aandacht meer aan besteden,wat in mijn periode wel was.

Welk onmenselijk verdriet moet Jezus nu weer ondergaan dat Zijn verkondigingen en Zijn dood allemaal voor niets is geweest.

Neen,het volk heeft geen schuld voor hun wankelend geloof,maar wel de plaatsvervangende leiders van Christus treffen schuld,want ze maken er een puinhoop van.

Onze Heilige Vader kan niet genadig blijven.
We hebben een kerkelijke leider nodig zoals apostel Petrus of Saoul PAULUS waren.
Zij zouden de afgoderij beelden onmiddelijk laten verdwijnen uit de kerken, richting het museum.
Ons geestelijk welzijn zal straks nog ten onder gaan tot jolijt van de fanatieke...
u weet wel wat ik bedoel. 
Ik krijg de indruk dat de MACHT van de Roomse Kerk ZOEKENDE is om al die blunders in het verleden weer te kunnen verantwoorden.

Oef,ik heb mijn plicht gedaan.
De belastinbrieven van ons gezin,4 stuks,tijdig binnen gebracht en de BTW is ook afgewerkt.
In mijn slaap ben ik nog aan het rekenen,maar dat is maar van korte duur.

Maar kom,het bouwverlof is vandaag begonnen en zoals de laatste jaren blijven we lekker thuis.
Neen,mijn man en ik maken geen plannen meer sinds we de ervaring hebben opgedaan,dat alles toch altijd anders afloopt en dat heeft meestal met het weer te maken.

Voor mij is het al meer dan goed dat ik gewoon doe waar ik op dat moment behoefte aan heb.
Het geeft me al een zalig gevoel tijdens het verlof gewoon mijn eigen ritme te volgen.
Niets moet en dat doet me al zweven..

Eens lekker lui - of buitensporig actief zijn,alles laten voor wat het is,weer of geen weer,we zien wel.
Zowel man als ik dragen in de periode van niets doen,geen horloge.
Dus,de tijd kan niet onze parten spelen.
Wij zijn onszelf de baas en onze biologische klok zal wel de tijd aan geven dat we onze honger moeten stillen en onze dorst moeten laven.

De vrijheid van ongedwongen onze gang te gaan en elkaar niet aan de ketting te binden is een vanzelfsprekende situatie geworden .
Aan niets moeten denken is de boodschap,zelfs niet aan koken want dat is onze afspraak en met de pannen worstelen is nooit mijn hobby geweest.

Neen,we gaan gewoon eens alles uitproberen in verschillende restaurants wat op dat moment onze smaakpupillen het meeste aanspreekt.en eerlijk gezegd,op dat punt komen wij heel goed overeen.
Naargelang wandelen we naar de Chinees of proeven we Turks,Indisch of Grieks en om dan eens af te wisselen onze Vlaamse keuken met frieten of gewoon een snack en dat kan ook van alles zijn.
Op die manier zijn we zo'n beetje wereldreizigers,het is hoe men het opvat of daar het grappige van inziet.

En zij die de zon gaan opzoeken groet ik.
We hebben in april trouwens al een tropisch klimaat gehad dat we toen droomde van de Noordpool, maar kom,dat ieder zelf uitmaakt hoe men zijn vakentie wil doorbrengen,het is allen gegund.
Prettige verlofdagen allemaal en laat je maar meeslepen in al de deugden die men tijdens het jaar moet negeren.
Leven wanneer er te leven valt,zeg ik altijd.

Uit het boek "GROTE MYSTERIES " ,ga ik van elk bijzonderheid een korte samenvatting geven,dus uit verschillende verhalen gebundeld.
" Grote mysteries" is oorspronkelijk uitgegeven in 1975 - 76 door Aldus Books uit Londen en later in 1978 in de Nederlandse taal door Lekturama Rotterdam.

Korte inleiding .
Britse deskundigen,zoals Frank Smyth en Roy Stemman,brachten het boek tot stand,waarin na grondig onderzoek is nagegaan of geesten wel bestaan en het mysterie daar rond.

De Britten geven de voorkeur aan de term " spiritualisme ",dat een meer wetenschappelijke benadering van het verschijnsel wil beklemtonen.

In totaal zijn het 17 verschillende gebeurtenissen welke telkens worden bijgewerkt naargelang ik er aan toe ben me in het zielen rijk te voegen.
Hopend dat u als lezer dit blog blijft volgen begin ik met een van de onderwerpen als volgt.

GERED DOOR ZIJN UITGETREDEN GEEST.

Onder de gevallen die bij het Genootschap voor Parapsychologisch onderzoek te boek staan, bevindt zich het verhaal van een Italiaans ingenieur van naam.

Hij schreef dat hij op een dag in juni,toen hij hard voor zijn examen studeerde, in een diepe slaap was gevallen en toen kennelijk zijn olielamp had omgestoten.

De lamp ging niet uit maar veroorzaakte een dikke rook, die de kamer vulde.
Hij bemerkte langzaam bewust dat zijn geest volledig was losgekomen van zijn slapende lichaam.

Zijn op zichzelf staande geest zag in dat hij,om de jonge man zijn leven te redden,de omgevallen lamp overeind moest zetten en het raam moest opendoen.

Maar de geest kon het menselijk lichaam niet wakker krijgen of hoe dan ook laten reageren.

Toen dacht de geest aan zijn moeder, die in de aangrenzende kamer sliep.
Hij zag haar duidelijk door de muur heen.
Hij zag hoe ze haastig opstond,naar het raam liep en het opengooide,alsof ze gehoor gaf aan de gedachten in zijn geest;de geest van haar zoon.
Hij zag ook hoe zij haar kamer uitging en de zijne binnen kwam.

Ze raakte het lichaam van haar zoon aan en toen ze dat deed kon de geest weer in zijn lichaam terugkeren., wetende dat de student wel snel zou wakker worden zonder letsel.

De zoon werd wakker met een droge keel, kloppende slapen en het gevoel dat hij zou stikken.

Later bevestigde de moeder dat ze in haar kamer het raam had open gezet voor ze naar haar zoon kwam, precies zoals de geest,in de gedaante van het verlaten lichaam, het had gewild.

Dat de geest terug kroop in het lichaam toont aan dat er een éénheid was tussen lichaam en geest en deze overtuigd was met dat lichaam nog heel wat te beleven.

Dat geesten eveneens kunnen panikeren ,bewijst het voorval dat de geest er niet bij stil stond,dat een lichaam zonder geest niet meer kan leven,dus de jonge student ingenieur was even dood geweest.
En dat beweer ik al jaren,dat geesten kunnen indringen door gefluister of besturing in het menselijk brein.

Er zit er niet alleen één geest in ons,maar ook rond ons en dit naargelang men een boeiend persoon is om te volgen.
Dat is dan hun manier van leven.

DE GEEST VAN EMILY BRONTË.

Het restaurant Toby Jug in het plaatsje Haworth in Engeland zegt zich te kunnen beroemen op het bezoek van een beroemdheid, de dichteres en romanschrijfster Emily Brontë,die in het dorpje had gewoond.

Volgens Keith Ackroyd, de eigenaar van het restaurant,verschijnt de geest van Emily elk jaar op 16 december,de dag waarop ze overleed.
Eens heeft hij de eerste glimp die hij van de schim optving beschreven aan een verslaggever.
Die ontmoette hij in 1966,kort nadat hij de Toby Jug had overgenomen.
" Ik draaide me om en zag haar staan glimlachen en giechelen " zei hij en ging verder: " Ze liep dwars door het vertrek naar de plaats waar vroeger een trap geweest was en begon naar boven te lopen,naar de slaapkamer."

De geest van zo'n beroemd schrijfster zou men als aanwinst kunnen beschouwen,maar Ackroyd dacht er anders over.
Hij wilde de geest toch liever laten uitbannen, omdat hij van plan was het restaurant te verkopen;
Een spook in huis,  betekende dat hij het restaurant dan niet zou kunnen verkopen.

Een predikant uit Leeds was bereid de ceremonie te voltrekken,maar de dominee van Haworth verhinderde dat echter omdat hij niet zeker was of dat nodig zou zijn want het ging niet om een kwade geest.

Maar misschien was hij, zoals de meeste geestelijken tegenwoordig,een beetje bang dat uitdrijvingen te veel publiciteit krijgen en het toch ging om een beroemdheid die ooit tot dat pand hoorde.
En zo doolt de geest van Emily nog altijd rond in haar vertrouwde omgeving ,want zou het niet kunnen zijn dat het restaurant vroeger niet haar ouderlijk huis was ?
Hoe kon ze anders weten dat daar vroeger een trap was om naar de slaapkamer te gaan ?
Dit is het bewijs dat herinneringen bewaart blijven in de geest van het verlaten lichaam.



DE SPOKENJAGER ALS SPOOK.

Op een nacht in het vroege voorjaar van 1948 ,werd een Zweedse jonge man wakker en zag naast zijn bed een man met wit haar staan.
Om de een of ander reden was de jonge man - die we Erson zullen noemen - niet bang.
De vreemdeling begon te praten in een taal die Erson niet kon verstaan,maar waarvan hij meende dat het Engels was.
Het lukte de geest de mededeling over te brengen, dat hij Price heette.

De geheimzinnige Price begon toen vrij relematig te verschijnen, vooral in de morgen.
Hij werd niet alleen door Erson gezien, maar ook door zijn vrouw en zijn dochtertje.
De gedaante zag er stevig en levensecht uit.

Maar toen Erson hem probeerde te fotograferen, kreeg hij alleen maar enkele schaduwen op de film.
Price scheen plezier te hebben in die vergeefse pogingen.

Ten slotte had Erson zoveel Engels geleerd dat hij kon begrijpen wat zijn bezoeker hem vertelde.

Bij zijn leven had de man geesten en daarmede verwante verschijnselen bestudeerd.
Price haalde Erson er toe over om naar een ziekehuis in Lund te gaan om zich voor een of andere kwaal te behandelen.

Terwijl hij werd onderzocht,vertelde Erson aan een psychiater over zijn spookvriend.
De dokter die wel eens van de beroemde Engelse parapsychologisch onderzoeker Harry Price had gehoord, besloot bij het Genootschap voor Parapsychologisch Onderzoek na te vragen wanneer Price overleden was.
Dat was in maart 1948, ongeveer de tijd dat die schimmige vriend zijn eerste bezoek aan Erson had gebracht.      
 


HET SPOOK IN HET WARENHUIS.

De baas en zijn medewerkers van een magazijn van een warenhuis in het Engelse plaatsje Long Wittenham in Berkshire,vonden het helemaal niet leuk toen aan het einde van het jaar 1962  plotseling jampotten, dozen met havermout en andere voorwerpen van de planken begonnen te vliegen en boven hun hoofden rondcirkelden.
Een verkoper viel zelfs flauw.

Om de verwarring nog groter te maken, knipte de onzichtbare grappenmaker de lichten aan en uit.

Om de een of andere geheimzinnige reden concentreerde de poltergeist zich op het bicarbonaat ( koolzuurzout ) en verplaatste de dozen met dat artikel van de plank naar de vensterbank.

Na een week van chaos bood de plaatselijke predikant zijn diensten aan en bevrijdde de winkel van de plaaggeest.

Het ritueel bleek succes te hebben, want de kruidenierswaren bleven daarna op hun plaats.

De uitgeputte baas en zijn mensen hingen aan de slag om de winkel weer op orde te brengen.

Ondanks het kennelijke succes van de bezweringsceremonie,besloten zij toch maar voorzorgsmaatregelen te treffen voor het bicarbonaat en zij stopten het achter slot en grendel.

Dit is een van de vele gevallen warin mogelijke natuurlike oorzaken, zoals aardbevingen geen voldoende verklaring voor rondvliegende voorwerpen kunnen geven.

Wanneer natuurlijke trillingen verantwoordelijk waren geweest, zou zo'n verhaal nooit zoveel aandacht hebben gekregen,concluderen de deskundigen.  


DE POLTERGEIST ALS PYROMAAN.

Pater Karl Pazelt, een jezuïet, kwam in 1974 een Californisch echtpaar ter hulp,toen ze door een poldergeist werden lastig gevallen.

Het echtpaar dat het verhaal anoniem aan de krant, de San Francisco Examiner inzond ,meende dat het de duivel was.

De klopgeist haalde de geijkte streek uit van het smijten met schoenen, maar kwelde hun ook door brand te stichten.

Bij zo'n gelegenheid vloog een plastic prullenmand in brand en smolt.

Voor de veiligheid van hun tweejarig zoontje en ook voor zichzelf,verzochten ze pater Pazelt de kwaadaardige geest uit te bannen.

Naar zijn mening was het een geval van " demonische obsessie " ,dat wil zeggen , de duivel is niet in die mensen maar om de mensen heen.

Volgens het echtpaar maakte de duivelse geest zijn aanwezigheid het sterks merkbaar gedurende de uitbanningsrite.
" Toen werden we beiden tegen de grond geslagen " zeiden ze.

   
DE GEEST VAN DE TROMMEL.

De burgemeester van Tedworth in Wiltshire in Engeland, heeft de gevolgen niet kunnen voorzien toen hij de trom van William Drury in beslag liet nemen.

Drury,een reizende goochelaar,was opgepakt wegens bedriegerij en de burgemeester had hem gesommeerd het district te verlaten.
Dat was in maart 1662.

Nauwelijks was de boosdoener uit tedworth vertrokken of de trommel begon helemaal uit zichzelf te roffelen.

Hij vloog door het huis van politierechter Mompesson, wat verscheidene mensen bevestigden en ook door het huis van de burgemeester zelf.

Na veel slapeloze nachten liet hij de trom vernietigen,maar het roffelen ging door.
En dat was niet eens het ergste....
Er begonnen schoenen door de lucht te vliegen en po's werden in bedden geleegd.
Kinderen werden opgetild.

De mogelijkheid dat de verbannen tamboer was teruggekeerd ,bleek uitgesloten te zijn toen men vernam dat hij wegens diefstal in de stad Cloucester was gearresteerd en naar de koloniën was gedeporteerd.

De eerwaarde Joseph Glanville, huiskapelaan van koning Karel ll , kwam naar Tedworth om de verschijnselen te onderzoeken.
Hij hoorde zelf het tromgeroffel en begon ooggetuigeverslagen van de plaatselijke bewoners te verzamelen.
Er werden geen natuurlijke oorzaak voor de activiteiten gevonden.
Die hielden op precies een jaar nadat ze begonnen waren.
 

DE VROUW DIE NIET WILDE STERVEN.

Ligeia,de heldin in een verhaal van Edgar Allan Poe ( 1808-1849 ),de meester van het griezelverhaal,was een vrouw met een sterke wil om te leven.
Desondanks kwijnde ze langzaam weg aan een slepende ziekte.
Haar laatste woorden waren dat mensen alleen maar door zwakheid van wil aan de dood toegeven.

Haar door verdriet gebroken echtgenoot vertrok naar Engeland en probeerde daar een nieuw leven te beginnen.
Hij kocht en verbouwde een oude abdij en trouwde opnieuw.
In zijn liefdeloze huwelijk bleef hij denken aan de donkerharige hartstochtelijke Ligeia .
Na enkele maanden werd zijn tweede vrouw ziek en stierf.

Toen hij bij haar doodkist waakte ,zag de man plotseling dat de kleur op haar wangen terug kwam.
Hij probeerde haar weer tot leven te wekken,maar spoedig zonk ze weer in de dood.
Een uur later ontsnapte een zucht aan de vermeende dode.
Opnieuw probeerde hij tevergeefs haar levensgeesten op te wekken.
De gehele nacht zweefde ze tussen leven en dood.
Bij elke worsteling scheen het leven weer toe te nemen.

Ten slotte, tegen de morgen,kwam de omhulde gedaante overeind en liep naar haar echtgenoot toe.
Toen ze het doodskleed van haar hoofd haalde,kwam er een enorme bos lang, golvend haar te voorschijn.....zwarter dan de ravezwarte vlerken van het middernachtelijk uur.
Het was Ligeia.

                                   

DOOD OF LEVEND ? 

In 1878 overleed de dochter van de kruidenier Demarest uit Paterson in New Jersey ,klaarblijkelijk aan een hartkwaal.

Het kind stierf op een dinsdag.
Het lichaampje werd voor de begrafenis gekleed en in een kleine doodkist gelegd.
Op vrijdag ging de vader, die een poosje bij de doodkist had gestaan,naar een andere kamer;
Daar zonk hij neer in een armstoel en bedekte zijn gezicht met beide handen.

Plotseling hoorde hij voetstappen aan de andere kant van de deur.
Hij keek op en zag de deur langzaam opengaan.
Tot zijn verbazing zag hij zijn dochter ,gekleed in haar lijkwade,de kamer binnen komen.
Ze wankelde naar de stoel waar haar vader zat, liet zich op zijn schoot vallen en sloeg haar armen om zijn hals.
Ze huilde zachtjes in de armen van haar verbijsterde vader,maar een ogenblik later viel ze langzaam achterover.
Hij tilde haar op,maar ze zakte slap en levenloos tegen hem aan.

Dit afschuwelijke maar waar gebeurde verhaal vond zijn weg over de oceaan naar Londen, waar het werd gepubliceerd in het " Illustrated Police News."

Dit toont dan aan dat haar ziel nog even plaatsgenomen heeft in haar lichaam om afscheid te nemen,want als geest kan men de deur niet openen maar gaat men er dwars door heen. 
Geesten kunnen geen tranen laten en men kan ze niet optillen,want dan vallen ze als een hoopje stof uiteen.( geschreven op 26/06/2007 en wordt vervolgd )

Een apostolisch missionaris J.-M.  A. schreef een verzameling van gebeurtenissen,betreffende de " Eerste Communie " met als titel:
" DE BROEDERS DER ENGELEN ."

Pakkende verhalen over arme kinderen die kost wat kost de eerste Heilige Hostie wouden ontvangen en wat ze er allemaal voor over hadden Jezus in hun hartje te dragen, zo diep was hun geloof.
Met een krop in de keel klapte ik het boek dicht om dan uiteindelijk in tranen uit te barsten.

Jaren lag het boek op de schouw en nam ik het enkel in mijn handen om het af te stoffen.
En dan,op de beruchte verkiezingsdag van 10/06/07,was ik benieuwd of het briefje,dat ik in september 1999 tussen de bladwijzer had gestoken er nog in zat.

Maar wat zette me er toe aan om na al die jaren het toch nog eens te bekijken ?
Wat mij bezielde weet ik niet,maar pagina 49 dwong me even een nieuw hoofdstuk te lezen,waarvan de titel " EEN HELSCH PLAN " me zodanig boeide dat mijn nieuwsgierigheid me te machtig werd om het toch maar eens te overzien.

Wegens het mooi weer nestelde ik me buiten,ver weg van al dat druk gedoe wegens de verkiezingen op de radio en genietend van het koor der zingende vogeltjes sloeg ik het boek open.

En ja,na het aandachtig gelezen te hebben besloot ik dat het verhaal in mijn blog hoorde.
Uit respect voor de auteur was mijn opzet daar geen wijzigingen aan te brengen en het letterlijk over te nemen in de schrijfwijze zoals het geschreven staat.

Dit is dan het verhaal van de missionaris.

Zekere dag van het jaar...kreeg Satan het gedacht al de duivelen der hel om zich heen te vergaderen.

Juist dat jaar was bijzonder vruchtbaar geweest aan goede werken,zodat een tal van groote zondaars tot God waren terug gekeerd; kortom,de hellegeesten hadden met veel verlies afgeslegen geweest door de menschen,en verschenen nu met schande overladen voor hun opperhoofd Lucifer om zijn berispingen te ontvangen.

De afgezanten van den VORST der duisternis,snel als de wind,vergaderden in een oogwenk het gehele HEER VAN SATAN bijeen en de zitting begon.

Lucifer,omgeven met een mantel van vuur,was gezeten op een troon van zwavel te midden van zijne helsche onderdanen.

Onrustig en schuimbekkend van woede,slaakt hij verschrikkelijke kreten en allen zongen het lied der hel,een lied van haat en wanhoop.

Ondanks de vlammen welke uit de poel opstijgen,heerscht er de eeuwige duisternis met al hare verschrikkelijkheid.

" Men moet de zielen aansporen tot hoovaardij,sprak een der hellegeesten; dit is de zonde,die God het minst vergeeft en welke snel als de bliksemstraal het hart der menschen binnendringt ."

" Men moet hen verleiden tot alle soorten van genoegens,"sprak op norschen toon een ander lid der helsche bende.
" Neen,neen,antwoordde Satan,dat is het niet, hetgeen ik zoek "

" Welaan,hernam een duivel met name Asmodée,laten wij hen overladen met rijkdommen en eereposten."

Daarop nam een der meest afschuwelijke duivel,met name Beëlzebub,het woord: " Daar is zooveel moeite niet voor noodig,zeide hij,om de zielen der menschen in onze macht te krijgen ; tasten wij den wortel van den boom aan,laten wij de jeugd tot val brengen.
Laten wij ons best doen om zooveel mogelijk heiligschennende eerste Communiën te bewerken, en de zielen behoren ons toe.
De eerste stap der jeugd op den weg der boosheid is doorgaans moeilijker te herstellen,dan de fouten van geheel het leven."

De gansche hel grijnsde van vreugde en Lucifer juichte Beëlzebub toe om zijn schranderheid.

De helsche bende vloog uiteen als een dwarrelwind om zich over de aarde te verspreiden en het werk der zonden met nieuwe ijver aan te vangen.

"Oh lieve kinderen," zeide de Broeder, " sla geen acht op de verleidende taal van Satan; hij is lafhartig ten opzichten dergenen,die hem kloekmoedig het hoofd bieden,maar span alle uwe krachten om met een zuiver en van liefde brandend hart het brood der engelen te nuttigen,dan zal uw ziel met het teeken der uitverkorenen gekenmerkt zijn."

Gespannen luisterden de kinderen naar den Broeder welke nog de troostenden woorden gaf: " vergeet niet dat God barmhartig en eene ziel,die met berouw en ootmoed tot Hem wederkeert,nimmer zal verstooten."

Het is voor mij dan ook niet verwonderlijk dat de uitgeverij " Sint-Augustus " in 1911 aan de derde uitgave toe was,dus dat moet dat boek dan toch nogal wat gelezen zijn.

Zo ziet u dat ik het er al meer over gehad heb welke KRACHTEN de EENHEID der zielen de mens er toe kan aanzetten om bepaalde handelingen te doen,hetzij goed of kwaad.

De missionaris als auteur moet toch tips gekregen hebben van iemand om het verhaal zo trouw mogelijk weer te geven.

Maar die mantel met vuur van Lucifer is onwaarschijnlijk omdat geesten uit stof oprijzen waarbij vuur geen vat heeft.

De waarheid is wel de muffige duisternis en de onderlinge haat waarin de duivels zich bevinden,maar ja,niets aan te doen.