Archief

Dat van ooit is weer terug. Niet kunnen verwoorden tijdens het praten wat is.

Dus probeer je weer dat andere wat je toen ook hielp : schrijven.

Ook dat werd een gevecht... om de mist bij tijden in je hoofd.

Maar je houdt vol. Het gaat alvast beter dan praten.

Zelfs bij je hulpverlener gaat dat niet meer.

Je spreekt wel woorden maar die zijn loos, zonder in-houd. Jouw inhoud.

Zonder dat gevoel dat je hét kan raken, dat wat je naar beneden trekt.

J

Ach... is het dat maar? En dààr loop je om te zeuren? Kijk eens rondom je?

Maar je zeurt niet meer... als je dat dan al ooit deed. Je probeerde er over te praten.

Dat doe je nu niet meer.

Soms is er nog een poging... maar je breekt je zin af omdat je merkt hoe de andere erop reageert, alsof je net vertelde hoe je een kilo appels kocht. Nog erger vind je de negatie.

Al enkele dagen voel je je koortsig. Maar je weet dat je geen koorts hebt.

Het is een algeheel 'niet oké voelen', lichamelijk niet en dat werkt niet echt positief op je psychische toestand.

Je doet wat je meent dat goed is voor je... het draait anders uit. Altijd afwegen en vaak botsen. Amper nog kunnen inschatten waar je goed mee doet, waarmee niet.

Je rustig houden, niet teveel inspanning, tegelijk vechten tegen de angst hoe je daarom net door enkele mensen wordt veroordeeld of als aansteller versleten wordt. Wat doet dat pijn. Maar die verdring je, dat probeer je toch.

En andere keren als er meer energie is, krijg je hetzelfde, van 'zie je wel dat ze niets mankeert?'  Het maakt het moeilijke nog moeilijker.

Ergens voelde je jezelf instorten, de moed opgeven, dat gevoel niet meer verder te kunnen.

Dan hou je jezelf stil, verschuil je je, zo voelt het, voor indrukken, gevoelens, alsof je wegdook, jezelf onzichtbaar maakte. Om te kunnen volhouden.

De woorden van een vriend ooit.... je als een gewonde olifant verschuilen tot de wonden geheeld zijn.

Twee dagen, de eerste een mislukking maar leerrijk wat grenzen in de gaten houden betreft.

Mijn voornemen om toch nog eens een uitje te proberen in de namiddag leek me een goed idee. Eens alles kunnen loslaten van zorgen en gepieker, misschien kreeg ik daardoor opnieuw energie en moed. Nu leek ik op een hamster doldraaiend in een molentje. 

Het traject liep niet vlekkeloos, het tweede vervoermiddel liet lang op zich wachten.In die tijd gebeurde er wat. Iets wat me trof... een zicht op deze maatschappij waar nogal wat mensen aan hun lot worden overgelaten... en die zich nog min of meer kunnen redden dat ook doen... .Als een dubbeltje op zijn kant.

Ach... logisch denk je dan? Niet heus. Omdat hulp als het misgaat of om te voorkomen dat het fout gaat niet meer vanzelfsprekend is.

Verder wil ik er niet meer verder over doorgaan, het trof me.

Het uitje zelf ging niet van leien dakje. Het was onverwacht erg druk waar ik naartoe ging. Ik probeerde rustig mijn weg te vinden tussen de mensen maar uiteindelijk ben ik weggevlucht, van het ongeduld, de haast, de onvriendelijkheid die ik tegenkwam.

Dat neerkijken op... ontging me ook niet en het deed me geen deugd.

Mijn energie was na amper anderhalf uur daar al verdwenen. Uitgeput voelde ik me, en ontgoocheld want van gezellig onder de mensen was geen sprake. Het voelde eerder of je uitgespuugd werd door die mensen daar.

Ik wilde nog ergens wat drinken voor ik terug huiswaarts keerde en zocht naar een rustige plek waar niet te veel mensen waren. Ik vond zo'n plek en besloot mezelf te trakteren op een maaltijd, een glas wijn erbij.

Daar kwam ik tot rust en at met smaak. Er kwamen mensen naast me zitten, het was even ongemakkelijk omdat ze nogal dichtbij zaten maar ik probeerde me verder te focussen op mijn eten. Ondertussen volgde ik hun gesprek (ik kon niet anders ;-) ).

Toen mijn bord leeg was, nam ik deel aan hun gesprek, ik had wel gevoeld dat ze dat leuk vonden. Maar omdat ik mezelf ken, wist ik als ik tijdens mijn eten mee zou praten, het heerlijke gerecht helemaal koud zou worden en ik ook niet meer de smaak zou hebben vàn het eten. Zeker deze hele periode niet, waar ik amper zin had in eten.

Erna babbelden we en dat was gezellig. Zo werd die drukke, vermoeiende dag toch nog leuk.

Ook onderweg naar huis met het openbaar vervoer waren er nog fijne babbels.

Ik had me ergens die namiddag voorgenomen toch maar beter niet meer naar die stad te gaan maar naar een andere, waar de mensen meer ontspannen waren en daardoor wellicht ook aardiger.

Gek genoeg besloot ik de dag erna toch nog eens naar diezelfde stad te gaan en alleen maar naar die omgeving te gaan waar de sfeer meer ontspannen was en de mensen in de winkels bijna overal veel aardiger. En of dat dàt een goed idee was geweest !!!! Die hele namiddag genoot ik van het wandelen in straatjes waar niemand tegen je opbotste of je de pas afsneed... en als je een winkel bezocht de verkopers of verkoopsters ook een pak aardiger waren. In één van de winkeltjes was er een fijne babbel, een heel aardige en empathische verkoopster, het trof me, ik had het niet verwacht, en keek echt op van wat ze zei, dat spontane meevoelen toen ik me verontschuldigde voor mijn verwarring en mijn onzekerheid over mijn uitzicht... . Dat voelde helend. Wat ze verder nog zei, ik ben er blij en opgelucht buiten gewandeld, voelde mezelf weer meetellen... .

Het enige dat ik die namiddag niet zo fijn vond was dat ik voor 6 euro een krok uit het vuistje kreeg met zwarte strepen, het smaakte echt ook aangebrand, daarbij nog de mededeling dat de ham op was en ik meende dat er nu wellicht een tikkie meer kaas op kon gelegd worden, wat niet gebeurd was... dat vond ik niet echt klantvriendelijk op de dag van de klant en de week van de smaak. Bah, ik voelde me ook niet meer in staat om dat vriendelijk te laten weten... . Bang om nare reacties op het einde van een mooie namiddag. Ik wou niet het risico dat die zou vergald worden dus zweeg ik. Als de man zou gevraagd hebben of het gesmaakt had, zou ik wel zeggen dat ik het niet zo lekker vond omdat ik het aangebrande nogal sterk had geproefd.

Die fles tomatenketchup zou daar niet veel aan verhelpen, ik wou die ook niet gebruiken. Zelfs een krok uit het vuistje hoort lekker te zijn en dat zonder welke saus ook !

Ik nam een andere route naar huis en zo kon ik weer andere plekken ontdekken vanuit tram en bus.

Ik heb genoten en neem me voor voortaan die drukke omgeving links te laten liggen tot bijna sluitingstijd als ik er moet zijn en dat andere gezellige op te zoeken.

De strijd in mezelf voor ik vertrok hou ik ook in mijn herinnering... de gedachte dat ik toch niet weer een uitje kon maken als er nog zoveel gedaan moest worden wat klussen betrof. Het weten dat ik opnieuw niet in staat zou zijn om helder te denken en goed te kunnen organiseren, maakte dat ik toch vertrok. En of dat een goed idee was, ik voelde me een pak beter en sliep ook rustiger en zo goed als ononderbroken. Vandaag voel ik weer nieuwe moed en is het ook helder in mijn brein, net goed genoeg om een klus of wat goed te kunnen afwerken.

Drukte, gepieker, stress, het is helemaal niet goed nu... nog minder dan anders... en ik heb het goed gevoeld dit weekend. Een lesje dus

Enkele uren rust, avondmaal gegeten al moest ik diep nadenken wat ik ook weer at.

Pannenkoeken van meergranenmeel (om te voorkomen dat de eieren straks rot zijn). En erna nog een pakje halloumi.

Een peer als toetje. En druiven at ik vanmiddag al.

Ik probeer zo goed als kan gezond te eten. Vaak lukt dat me niet.

Goed dat het brood alvast gezond is, dat bak ik zelf en meestal rogge, volkoren, meergranen.

Ik haat verder dat bijna voortdurende gaga-gevoel. Zucht. Het lijkt nog erger met de verhoogde medicatie en het toevoegen van nog een ander middel.

De frisse lucht buiten deed me deugd toen ik mijn hond uitliet.

Een bel aan mijn deur maakte me dan weer even helemaal in de war. Half in shock, omdat ik net in diepe rust (niet slaap) kwam. En het hoe simpel ook toch meer vergde van mijn hersenen dan toelaatbaar leek.

Ook de lakens van mijn bed verruild voor lekker frisse lakens, dat is iets wat ik nu heel graag heb, harde, katoenen lakens, ik slaap er beter door, lijkt het. Ik verwissel ze vaak.

Ik voel me nog erg moe, dus lang ga ik hier niet zitten schrijven. Er was ook een hele periode van pijn aan bovenarmen, schouders, polsen en bovenarmen.

Ik vermoed dat dit gewoon ook een gevolg is van een ietsie pietsie teveel hooi op de vork afgelopen dagen... en ook nog eens bijwerkingen van de al te nemen medicatie en nu ook nog dat extra middel.

Ironisch is het wel... je moet allerlei nemen voor reumatische aandoeningen, en van wat je moet nemen krijg je ook gewrichtspijnen... pffff. Soms word ik daar alleen al gek van... van het nemen van die medicatie en hoe bepaalde zaken mekaar saboteren, of waardoor je nog meer middelen moet nemen om de schade die door die medicatie berokkend kan worden tot een minimum te herleiden.

Het maakt me onzeker, en soms ook bang... je moet ze nemen om dat ene proberen te genezen, bij het andere ervoor te zorgen dat het niet erger wordt of niet al te erg... maar ook daar is geen zekerheid over.

En het is niet ondenkbaar dat er zich nog meer gezondheidsproblemen aandienen door of de ziekte zelf, of door de medicatie en de middelen die je er moet bijnemen.

Goed, tijd om weer wat rust te nemen.

Sommige dagen, zoals vandaag wenste ik al voor het zes uur 's avonds is dat ik al kon gaan slapen. Gewoon omdat ik de dag wil beëindigd weten.

Morgen zal het wel weer beter gaan, dat hou ik me voor.

Ik kan mezelf niet weghouden van alles wat moeheid, pijn, enz... tot gevolg heeft. Ik wil dat ook niet. Zeker wanneer iemand die je zo in je hart draagt het zo graag zou hebben als je er ook bij was. Er was angst en bezorgdheid, iedere vorm van stress maakt het er niet beter op. Toch ben ik blij dat ik ging. Al was nog moe van de dag ervoor, dat ben ik bijna altijd... ik kon het haar niet weigeren.

Ook kon ik het niet laten er te zijn voor iemand anders die best hulp en een luisterend oor kon gebruiken. Ik heb meer gevergd van mezelf dan goed was, of verstandig. Hoe meer ik over de grenzen ga, hoe langer het duurt dat ik me weer min of meer in staat voel om iets meer te doen dan het hoogstnoodzakelijke.

Ik schaam me dood om te laten weten dat zelfs mijn tanden poetsen al een enorme opgave is. En koken dus net zo. Een boterham klaarmaken... .enz. Bah.

Zucht. Dat je amper zin hebt in eten, niet zo'n eetlust, maakt het nog moeilijker.

Maar moeilijk gaat ook. De ene keer immens moeilijk, de andere keer doenbaar en hoera toch ook nog keren dat het met vreugde kan.

Ik ben er weer vandoor, voor het weer te donker wordt en nog meer van die zooi.

Enkele kaarsjes aangestoken, in de hoop dat ik toch iets kan ruiken... (want dat doe ik al lang niet meer... of amper soms )

Maar mijn kaarsje is uit... rusten en hopen dat ik straks weer wat verder kan. In mijn gevoel zo weinig... maar ik probeer me voor te houden... alle beetjes helpen .

Schrale troost.

TV om niet meer te hoeven denken, piekeren, boeken lezen behoort ook niet meer tot de mogelijkheden.

Om die rust en harmonie te hervinden, alvast in mijn woonkamer, is het opruimen en wegbrengen van overbodige spullen een noodzaak.

Omdat het in mijn brein vaak verandert in een brij grijp ik ieder moment aan dat het er helder is om aan die klus te beginnen of verder te doen.

Ben begonnen met de aangekochte theelichtjes in een houten kistje op te bergen. Zo hoeft die doos met plastiek niet meer te staan waar ze staat.

Ik zette een stoel voor de kast, ik wil namelijk de helft van de troep die op de kast staat eraf te nemen. Slechts een kamerplant en enkele andere leuke beeldjes mogen blijven.

Het moet. Om rust te creëren. Dit neerschrijven, geeft moed... en motiveert me om verder te werken tot de extreme vermoeidheid me de sofa op dwingt.

Ik mis het contact met die ik amper of niet meer zie.

Je weet best van mensen met onhoudbare pijn en andere ziekten, dus voel je je al schuldig voor je iets over jezelf vertelde of na afloop.

Daardoor blokkeer je àls je wil vertellen. Je hoeft dus al niet eens meer wat te vertellen en bang te zijn van veroordelingen omdat je het zelf al doet.

Soms heb je nood aan een boekje vol richtlijnen wat je mag voelen en vertellen om 'getolereerd' te worden.

Jezelf zijn werd moeilijk, want jezelf werd een speelbal in een woelige zee.

Het zou niet moeilijk mogen zijn. Jezelf zijn is zelfs als je je een speelbal voelt in een woelige zee, het zou niet zo angstaanjagend mogen zijn. Nood aan een plek of mensen waar je mag zijn zoals je je voelt.

Zonder angst maar met vertrouwen, veiligheid.

Niet steeds zo op je hoede hoeven zijn... .

Zo'n plek mis je.

De mensen waarbij je die veiligheid voelde, zijn dood.

Hoe fijn zijn die dagen dat je kan gekscheren over al die nare bijwerkingen of beperkingen, helaas lijken die dagen weer even geleden.

En wanneer dat zo is... dan verschuil je je nog het liefst voor de mensheid.

Alleen met gekheid, grapjes en opgewektheid lijk je welkom. 

Het kunnen delen, maakt het draaglijker... wanneer het niet meer zo vlot.

Het is net zo fijn als je kan delen welke goede dag je had, maar ook hier is een risico verbonden... namelijk dat de problemen puur aanstellerij zijn.

Dus zwijg je in alle talen. Het geroep in je hoofd neemt daardoor bij tijden toe... .

De onzekerheid, angst, verwarring, net zo.

Je probeert de ziekte te begrijpen en de bijwerkingen te relativeren maar de angst blijft, voor longproblemen, problemen met hart of lever, voor haaruitval, voor nog meer chaos in je hoofd.

Je durft er niet meer over te praten, bang voor onbegrip, het uitblijven van reacties, veroordelingen.

De vermoeidheid, misselijkheid, pijn die terug ingedijkt werd door medicatie. Dat gevoel dat je jezelf niet meer vindt, onzekerheid.

Al de gezondheidsproblemen vloeien door elkaar. Je vindt dat moeilijk, want je wil 'begrijpen'.

Vaak wil je erover schrijven maar het lijkt wel alsof allerlei cellen in je hoofd leeglopen terwijl je het probeert te verwoorden. Wat je vroeger zo goed kon, lijkt verdwenen, jezelf uitdrukken.

Je zou er graag de vinger op kunnen leggen, duidelijkheid, weten wat je te wachten staat en hoe je omgaat met de hele boel.

Soms leek je vol moed en zag het er allemaal niet zo somber uit, andere keren tast je volledig in het duister, je wordt moe van de veranderingen veroorzaakt door de medicatie of meer of andere medicatie. Je weet al lang niet meer hoe je overkomt, hoe je bent, hoe het mogelijk is dat je zus of zo reageert. Dat je niet meer eens angst voelt als je een geweldenaar ontmoet, integendeel....

Je weet niet meer hoe je het hebt, wat je best doet of laat.

En nu ben je ontzettend moe van dit kleine stukje te schrijven en stop je.

 Ik heb het leven wel bij me...  zoals een kind een ballon bij zich heeft. De ballon, wapperend aan een touwtje, licht, ultra licht, het kind volgend.... De ballon wiegt, zwaait, naargelang de wind, wild van links naar rechts.... van boven naar onder... botsend, nooit pijnlijk maar altijd met het risico dat er een plof volgt als er iets scherps geraakt wordt. 

Ja.... zo ongeveer gaat het... . Door de medicatie? Door de ziekte? Door de vermoeidheid die voortkomt van de ziekte?

Ik herken mezelf niet meer hoor. En ik doe ook geen moeite meer, verspilde energie.

En waarop ik reageer en hoe? Het blijft telkens een verrassing. Ik kom altijd weer onverwachte belemmeringen tegen... of energieke of  verrassende uitspraken, reacties.

Ik kan geen artikelen meer zoeken in rekken zonder draaierig te worden. Mijn ogen lijken niet meer te volgen zoals het hoort. Soms voelt het of ze draaien alle richtingen uit. Wat wellicht slechts een gevoel is.

Ik loop over een markt en koop er kaas en groenten, fruit... en op de terugweg wil ik terugkeren omdat ik meen dat ik nog geen kaas kocht. Ik moet heel diep en lang nadenken om me te realiseren dat ik die wel kocht. Het lijkt zo ver weg, zo onwerkelijk, alsof iemand anders die kaas kocht lang, lang geleden.

Een winkel waar artikelen dicht bij elkaar geschikt staan, smalle gangen, chaotische opstellingen... het doet iets met me, in een oogwenk voel ik me uitgeput. Ik lever nogal wat inspanningen om toch het gezochte artikel te vinden. Ik probeer 'kalm' te blijven, en 'langzaam' de gangen af te gaan... mijn blik héél langzaam langs al die artikelen te laten dwalen... tevergeefs.

Ik bots tegen mensen op, ik zwaai licht alsof ik wat alcoholisch dronk, niet dus.

Als ik hulp vraag, komt het er niet uit zoals ik het wil... mijn hersenpan werkt nog maar op halve kracht.En ja, als ik hulp vraag, zeggen ze me waar het artikel zich bevindt... . Wanneer ik het toch niet vind, vrees ik dat ik het niet 'zie'... . Soms is dat werkelijk zo, en ontsnapt het aan mijn blik die gestuurd wordt door een brein, dat het half afweten.... Andere keren is het artikel niet meer in voorraad... of werd het verplaatst.

Eender wat, het blijft een soort van marteling. Als het voor mezelf is, ga ik gewoon weg en neem me voor betere dagen af te wachten... maar als het voor iemand is die het me vroeg... dan voel ik me toch enigszins verplicht te blijven zoeken met als gevolg dat ik zieltogend niet meer weet hoe erna nog thuis te geraken. Kompleet weg en uitgeput. Gewoon stappen behoort niet meer tot de mogelijkheden, alleen die trage slakkengang waarbij ik tenminste nog enige controle heb op niet al te zeer te zwalpen. Ik hoop dan dat er geen bekende mensen mijn pad kruisen omdat ik niet meer kan opletten. Ik wil alleen maar zo vlug een plek waar ik kan rusten, een bankje van de halte. En rust... in mijn hoofd en rondom me.

Ellendig ook als ik de simpele zaken niet meer in mijn hoofd kan opnemen en telkens opnieuw moet vragen wat ze bedoelen... . Soms wil ik daardoor niet meer buiten en wil ik ook op die dagen niet naar de winkel om voedingswaren. Het is vaak te beangstigend.

Ik weet ook niet echt meer hoe ik erbij loop. Waarmee ik bedoel dat ik niet meer hetzelfde oordeel heb of de zorg zoals voorheen, ik weet nooit meer écht of het wel op iets lijkt wat ik aantrok.

Kleding irriteert me wanneer het ook maar ergens een tikkie strak zit, etiketten, naden, boorden, alles lijk ik buitenmate te voelen, niets mag ook maar enigszins nauw zitten... .

Ik zou eeuwig in soepjurken willen lopen of in joggingpakken maar wel die nergens voelbaar zijn. Alles los. Ook de stof speelt een rol. Het mag ook niet te warm zijn wat ik aantrek.

Dan heb je die benen vol blauwe, rode, zwarte plekken, die ook nog steun nodig hebben om enkele weerspannige aders enigszins in het gebied te houden. Die verstop ik het liefst, maar omdat ik bepaalde kousen niet verdraag en niet genoeg van die ik wel verdraag bezit, loop ik steeds vaker rond in lange rokken en losse blouses. En omdat ik het ook zo vaak warm heb, om niet te zeggen altijd, behalve als ik s' avonds moe op een sofa lig.

Daarom trek ik steevast eenmaal thuis een zomerjurk aan die lekker los zit en helemaal van katoen is.

Goed, ik heb nu wel genoeg uit de doeken kunnen doen, dat kan ik nog maar zelden... (in vergelijking met voor de ziekte) ik ga nu eten, spinazie met aardappelen, neen niets erbij.

Ik hoef er niet eens aan te denken om er nog wat bij te eten. Mijn maag duldt amper wat.

Ik kook amper, dus smaakt het sowieso... als ik ertoe in staat ben. Vandaag kon ik koken... en dus ook schrijven... . Daarin slaag ik in door een speciale truc toe te passen. Die truc dagelijks toepassen gaat jammer genoeg niet. Dat werkt niet.

Telkens als ik kon koken, voel ik me opgelucht, want wat ik moet eten... kan ik bijna nooit eten... door gebrek aan energie... .

Nooit eerder in mijn leven at ik groenten uit een bokaal. Nu doe ik dat wel. Beter dat dan niets.

Dus af en toe zit ik met een kommetje prinsesseboontjes met een tikkie mayonaise, of worteltjes en erwtjes net zo met mayonaise voor me. Verder niets... alleen soms een boterham erbij. En ja, toch iets goeds... de groentjes zijn bio.

Vandaag heb ik eindelijk nog eens iets kunnen bereiden, spinazie, vers van de boer, bio... en ook de aardappelen zijn bio.

Tot de volgende!